Ἡ ὁμολογία τῶν Ἁγιορειτῶν στόν Αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο

 

Περιγραφή: C:UsersΚωνσταντίναPicturesNicaea_icon.jpg

 

                Αὐτοί (οἱ Λατῖνοι), ἃγιε δέσποτα, κανένα ἀπό τά κυριώτερα στοιχεῖα τῆς πίστεως δέν ἂφησαν ἀτραυμάτιστο καί ἀπαραχάρακτο. Γι’ αὐτό, ὂχι μόνο καί ἀποκόπτονται ἀπό τό πανταχοῦ  ἲσο καί καλό καί ὡραῖο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά παραδίδονται καί στόν Σατανᾶ. Καί ὁ Ἀπόστολος, ἐπισφραγίζοντας ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική καί ἀποστολική διδασκαλία, λέγει,ὂχι μόνο πρός τούς Γαλάτες, πού εἰσήγαγαν διαφορετική διδασκαλία σέ ἓνα θέμα, ἀλά πολύ περισσότερο πρός τούς Ἰταλούς, πού τόν τελευταῖο καιρό ἒχουν εἰσαγάγει μύριες ὃσες διαφορετικές διδασκαλίες καί ἀνατρέπουν σχεδόν ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική, ἀποστολική, κανονική παράδοσι:  εἲ τις εὐαγγελίζεται ὑμᾶς παρ’ ὃ παρελάβετε, κἂν ἡμεῖς ἢ ἂγγελος ἐξ οὐρανοῦ, ἀνάθεμα ἒστω(πρβλ.Γαλ.α’8).

          …Πῶς εἶναι λοιπόν ἐπιτρεπτό καί θεάρεστο νά ἑνωθοῦμε ἐμεῖς μέ ἐκείνους, ἀπό τούς ὁποίους δίκαια καί κανονικά ἀποκοπήκαμε, ἐνῶ αὐτοί παραμένουν ἀμετάβλητοι στίς αἱρέσεις  τους;  Ἂν δεχθοῦμε κάτι τέτοιο, ἀνατρέπουμε μονομιᾶς τά πάντα καί καταργοῦμε τήν Ὀρθοδοξία καί μάλιστα σ’ ἐκεῖνα τά σημεῖα πού τήν ἀνατρέπουν αὐτοί πού ἀναξίως τώρα γίνονται δεκτοί. Διότι οἱ ἱεροί κανόνες λέγουν: « Ὃποιος  συμπροσευχηθῆ  μέ ἀκοινώνητο καί μέσα σέ σπίτι, νά ἀφορίζεται» ( ι’ Ἀποστολ.κανών). Καί ἀλλοῦ: << Ὃποιος κοινωνεῖ μέ ἀκοινώνητο, νά εἶναι ἀκοινώνητος, διότι ἐπιφέρει σύγχυσι στήν κανονική τάξι τῆς Ἐκκλησίας>> (β’ συνόδου Ἀντιοχείας). Καί πάλι: << Ὃποιος δέχεται τόν αἱρετικό, ὑπόκειται στίς ἲδιες τιμωρίες μ’ἐκεῖνον >> ( ἑρμην, με’ Ἀποστολ.κανόν.). Γιά  ὃσα λοιπόν αὐτοί κατηγοροῦνται καί εἶναι ὑπεύθυνοι, γιά  ὃλα αὐτά θά γίνουμε καί ἐμεῖς ὑπόδικοι ἒναντι τῶν ἱερῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται ἐν ἁγίω Πνεύματι.  Ὃμως ὂχι, κάτι τέτοιο ἀποκλείεται ἐντελῶς!

                Ἀλλά οὒτε καί πού θά τούς μνημονεύσουμε! Διότι κι αὐτό εἶναι ἓνα τέχνασμα τοῦ πονηροῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι σκοτάδι, ὑποκρίνεται τό φῶς. Ὣστε προβάλλοντας πρός τό παρόν τήν ( ἐπί ἲσοις ὃροις)  ἓνωσι μέ αὐτούς, νά ἐπιφέρη δολίως τήν ἀπώλεια  ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐπειδή μέ φανερά ἐπιχειρήματα δέν μπορεῖ νά πείση πρός αὐτή τήν κατεύθυνσι, ἐπιχειρεῖ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, νά βρῆ ἓνα παράθυρο, νά περάση μέσα τό κακό στά κρυφά.

                Ἂν λοιπόν θέλουν πράγματι νά ἑνωθοῦν μαζί μας, τότε ἂς ἀλλάξουν πρῶτα καί μετά νά ἐνωθοῦν.  Ἂν ὃμως θέλουν νά τό κάνουν αὐτό διατηρώντας συγχρόνως καί τά σφάλματά τους, δέν θά τά καταφέρουν.  Ἀλλά καταλήγουν νά ζητοῦν ἒστω καί τήν ἁπλῆ μνημόνευσι τῶν ὀνομάτων τους. Δέν ὑπάρχει ὃμως κάποια σχέσις μεταξύ μυστηριακῆς  κοινωνίας καί μνημονεύσεως ὀνόματος;  Καί βεβαιότατα ὑπάρχει, ὃπως θά ἀποδείξουμε.

                Ὢ, πόσο δυστυχῶς εἶναι τό κέρδος πού θά πετύχουν τώρα! Διότι τώρα θά εἶναι ἀδύνατη καί ἡ διόρθωσίς τους, ἐφ’ ὃσον θά ἒχουν πάρει ἐκεῖνο πού θέλουν!  Ἀφοῦ γι’ αὐτούς οἱ ἀντιπαραθέσεις καί  οἱ διάλογοι, δέν φαίνεται νά ἒχουν σάν σκοπό τήν εὐσέβεια.

                Γιατί, ἂν ἢθελαν τήν εὐσέβεια, ποιό εἶναι τό ἐμπόδιο, τήν στιγμή πού αὐτή εἶναι κοινή γιά ὃλους καί δωρεάν καί ἂκοπη καί τό ἲδιο τιμητική γιά δούλους καί δεσπότες, φτωχούς καί  πλούσιους, εὐγενεῖς καί ἂσημους,  χρεῶστες καί μή χρεῶστες; Ὃπως εἶναι τό φύσημα τοῦ ἀέρα καί ἡ διάχυσις τοῦ φωτός καί ἡ ἐναλλαγή τῶν ἐποχῶν καί ἡ θέα τῆς κτίσεως, αὐτοῦ τοῦ μεγάλου καί κοινοῦ γιά ὃλους μας ἐντρυφήματος,ἒτσι εἶναι καί ἡ ἲση εὐθύνη ἒναντι τῆς πίστεως κατά τόν μέγα στήν θεολογία Γρηγόριο.Κι ἂν ἐκεῖνοι κι αὐτόν τόν περιφρονοῦν, μαζί μέ τούς λοιπούς μεγάλους πατέρες μας Βασίλειο καί  Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τῶν ὁποίων ἡ φήμη τῆς διδασκαλίας καί ἡ δύναμις τοῦ πνεύματος διαδόθηκε σ’ ὃλη τήν γῆ, ὃμως ἂκουσε, ἃγιε δέσποτα, τήν ἑξῆς ὑπόσχεσι ἀπό τούς λόγους τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀπό τούς ὁποίους οὒτε μία κεραία δέν μπορεῖ νά πέση ἒξω:  Ὁ μέγας ἀπόστολος τοῦ Κυρίου καί εὐαγγελιστής  Ἰωάννης  λέγει:  εἲτις ἒρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει μεθ’ ἑαυτοῦ, χαίρειν αὐτῶ μή λέγετε καί εἰς οἰκίαν μή λαμβάνετε. ὁ γάρ λέγων αὐτῶ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἒργοις αύτοῦ τοῖς πονηροῖς (πρβλ. Β’ Ἰωάν. 10-11 ).

          Κι ἂν τά παραπάνω λόγια μᾶς ἐμποδίζουν καί νά τόν χαιρετίσουμε  ἁπλᾶ στόν δρόμο, κι ἂν δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά τόν βάλουμε μέσα σ’ ἓνα συνηθισμένο σπίτι, πῶς θά τόν εἰσαγάγουμε, ὂχι σέ σπίτι, ἀλλά στόν ναό τοῦ Θεοῦ, σ’ αὐτά τά ἲδια τά ἂδυτά του, ὃπου πάνω στήν μυστική καί φρικτή τράπεζα σφαγιάζεται ἀναίμακτα ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ;

           …Κι ἂν ὁ ἁπλός χαιρετισμός μᾶς κάνει κοινωνούς τῶν πονηρῶν ἒργων τοῦ χαιρετιζομένου, πόσο μᾶλλον ἡ μνημόνευσίς του ἐκφώνως καί μάλιστα τήν στιγμή πού ἀντικρύζουμε μέ φρίκη τά θεῖα μυστήρια;  Ἂν δέ Αὐτός ὁ  Ἲδιος πού κεῖται μπροστά μας εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, πῶς εἶναι δυνατόν  Αὐτός νά ἀνεχθῆ τοῦτο τό μεγάλο ψέμμα, τό νά συγκατατάσσεται  δηλαδή ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) μεταξύ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν; Θά παίξουμε θέατρο κατά τόν καιρό τῶν φρικτῶν μυστηρίων; Καί πῶς νά τά ἀνεχθῆ αὐτά ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου καί νά μήν ἀπομακρυνθῆ ἀμέσως ἀπό τήν κοινωνία ἐκείνων πού μνημόνευσαν  καί νά μή τούς θεωρεῖ  ἱεροκάπηλους;  Διότι ἀνέκαθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τήν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως μπροστά στά ἃγια μυστήρια τήν δεχόταν σάν τέλεια συγκοινωνία. Καί  ἒχει γραφῆ στήν ἑρμηνεία τῆς θείας λειτουργίας ὃτι ὁ λειτουργός ἀναφέρει τό ὂνομα τοῦ ἀρχιερέως, γιά νά δείξη ὃτι ὑποτάσσεται στόν ἀνώτερό του καί ὃτι εἶναι κοινωνός τῆς πίστεώς του καί ὃτι ἒχει δεχθῆ μέσω αὐτοῦ τήν χάρι τῆς ἱερουργίας τῶν θείων μυστηρίων.

          …Καί  ὁ Θεός ἒχει κατά τό παρελθόν στηλιτεύσει κάτι ἀνάλογο μέ τούς ἑξῆς λόγους: ἱερεῖς ἠθέτουν  νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἃγιά μου ( πρβλ. Ἰεζεκ.κβ’26 ). Μέ ποιό τρόπο τό ἒκαναν αὐτό; Μέ τό νά μή κάνουν διάκρισι μεταξύ βεβήλων καί ὁσίων ἀνθρώπων, ἀλλά νά ἒχουν τά πάντα κοινά μέ ὃλους. Καί ποιό ἂλλο ἐναργέστερο  καί ἀληθινώτερο παράδειγμα ἀπό αὐτό χρειαζόμαστε;

                Ἢ μήπως νά τό κάνουμε αὐτό ( δηλ.τήν ψευδένωσι ) σάν ἓνα εἶδος οἰκονομίας; Καί πῶς νά γίνη ἀποδεκτή μιά οἰκονομία πού βεβηλώνει τά θεῖα μυστήρια κατά τόν προαναφερθέντα λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἀπωθεῖ ἀπό αὐτά τό Πνε[μα τοῦ Θεοῦ, καί στερεῖ ἀπό τοῦς πιστούς τήν ἂφεσι τῶν ἁμαρτιῶν καί τήν χάρι της υἱοθεσίας πού πηγάζει ἀπ’ αὐτά τά μυστήρια; Καί τί πιό ἐπιβλαβές ἀπό μιά τέτοια οἰκονομία;

           …Ἀλλά καί τό νά δοθῆ στόν αἱρετικό τό πρωτεῖο ὁλόκληρης τῆς Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι αὐτό σωστό; Αὐτό εἶναι πλήρης παραδοχή καί ὂχι οἰκονομία. Ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) τώρα οὒτε γιά τήν τελευταία θέσι δέν εἶναι ἂξιος. Λέγει σχετικά ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν  Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, κινώτας τόν λόγο τοῦ Θεοῦ γιά τούς μετανοοῦντες:<< Ἂν βέβαια δέν μετενόησαν, οὒτε ἐγώ τούς δέχομαι, παρά μόνο ἂν σκύψουν, ἂν προσέλθουν ἀξίως, ἂν διορθώσουν τό κακό πού ἒκαναν. Καί ὃταν τούς δεχθῶ, τότε τούς ἂπονέμω τήν θέσι πού τούς ταιριάζει>>. Ποῦ εἶναι ὃμως σ’ἐκεῖνον ( τόν Πάπα ) καί τούς δικούς του ἡ διόρθωσις;  Ποῦ ἡ διόρθωσις τοῦ κακοῦ;  Ἂρα λοιπόν οὒτε γιά τήν ἒσχατη θέσι δέν εἶναι ἂξιοι, πόσο μᾶλλον γιά τήν πρώτη!

         …Ἀλλά καί ὁ μέγας Παῦλος κινούμενος ἀπό τόν ἲδιο τόν Κύριο πού ὁμιλεῖ μέσα του τά ἲδια μᾶς βεβαιώνει: αἱρετικόν ἂνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὃτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος ( Τίτ.γ’ 10 ).  Καί πάλιν: στέλλεσθε ἀπό παντός ἀτάκτως περιπατοῦντος  καί μή κατά τήν παράδοσιν ἣν παρελάβατε παρ’ ἡμῶν (πρβλ.Β’ Θεσ. γ’ 6 ). Καί ἀλλοῦ μᾶς παραγγέλλει μέ κάτι τέτοιους οὒτε νά συντρῶγουμε (πρβλ. Α’ Κορ. ε’ 11).

                Τά ὃμοια μᾶς ἐπιτάσσει καί ὁ θεοφόρος καί μέγας πατήρ Ἰγνάτιος,προφυλάσσοντάς μας ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία, τούς αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὂχι μόνο δέν πρέπει νά δεχώμαστε, ἀλλ’ εἰ δυνατόν, οὒτε νά τούς συναντοῦμε.

                Ἐκείνους λοιπόν μέ τούς ὁποίους καλούμεθα νά μή συντρώγουμε οὒτε νά τούς χαιρετοῦμε – γιά νά μήν ὑπάρχη κανενός εἲδους συναναστροφή μαζί τους  - καί τῶν ὁποίων τό συναπάντημα μᾶς ζητεῖται, εἰ δυνατόν, νά τό ἀποφύγουμε, πῶς εἶναι δυνατόν νά τούς δώσουμε τό δικαίωμα νά εἶναι πρῶτοι καί κριταί τῶν Ὀρθοδόξων  Ἐκκλησιῶν καί νά διασαλπίσουμε τό μνημόσυνό τους ὡς ὀρθόδοξο κατά τόν καιρό τῆς κοινῆς λατρείας μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ἲδιας τῆς μυστικῆς καί ἁγίας Τραπέζης, ὣστε οὒτε κι αὐτήν νά τήν ἀφήσουμε ἀβεβίλωτη, γιά νά μᾶς ἁγιάζε;   

                Ἀπό τήν ἐπιστολή - ὁμολογία τῶν  Ἁγιορειτῶν  πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ  Παλαιολόγο κατά τήν ἐπιβληθεῖσα τότε ψευδένωσι μέ τούς Λατίνους.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ  ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ

 

Περιγραφή: Αποτέλεσμα εικόνας για εικονεσ σχετικα με το μυστηριο τησ εξομολογησεωσ

          Περίοδος  διά  ἐνδοστρέφεια , ἐσωτερική ἀναζήτηση καί προσπάθεια πνευματικῆς καθάρσεως καί ἀναβάσεως. Ἡ πνευματική  κάθαρσις ἒρχεται μέ τήν ἐντόπιση τῶν παθῶν μας, τῶν ἁμαρτιῶν μας  καί στήν συνέχεια τήν πλήρη ἐξαγώρευσή τους στόν Πνευματικόν μας .

          Οἱ Πνευματικοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἒχουν τό χάρισμα καί τήν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καί λύειν τῶν ἀνθρώπων τάς ἁμαρτίας,κατά τήν ἀπόφασιν τοῦ Κυρίου μας << Ἂν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἂν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται>>.( Ἰωάν.Κ.23),τό ὁποῖον εἶναι μόνον τοῦ Θεοῦ ἲδιον. <<Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας, εἰ μή εἷς ὁ Θεός;>> (Μαρκ.Β.7 ).

          Ἀλλ’ ὃμως εἶναι ἀνάγκη νά κοπιάσουν καί αὐτοί (οἱ Πνευματικοί) διά νά μάθουν ποίας ἁμαρτίας πρέπει νά λύσουν καί ποίας νά κρατοῦν,  ἐπειδή αὐτοί γίνονται μεσῖται μεταξύ Θεοῦ κι ἀνθρώπων. Γίνονται δηλαδή, ἰατροί καίι πανδοχεῖς διά νά ἐπιμελοῦνται τούς ἀσθενεῖς, ἢτοι τούς πληγωμένους ἁμαρτωλούς, ἀπό τούς ληστάς δαίμονας.

          Οἱ Πνευματικοί εἶναι οἱ κριταί, ἐπειδή κρίνουν τόν Χριστώνυμον λαόν τοῦ κυρίου, ὃπως ὁ Θεῖος Παῦλος τούς διακρίνει:  << ὁ δέ πνευματικός ἀνακρίνει μέν πάντα, αὐτός δέ ὑπ’ οὐδενός ἀνακρίνεται>> (Α’ κορινθ. Β’ 15), εἶναι ὃμοιοι μέ τούς κυνηγούς καί τούς ποιμένας, οἱ ὁποῖοι τρέχουν ἐδῶ κι ἐκεῖ διά νά εὓρουν τό πεπλανημένο πρόβατο,τόν ἁμαρτωλόν, καί ἀφοῦ τόν εὓρουν, τόν προσφέρουν σεσωσμένον εἰς τόν Ἀρχιποιμένα  Χριστόν.

          Μέ τήν βοήθεια, λοιπόν,αὐτῶν τῶν ἁγίων Πνευματικῶν μας  Πατέρων καί μέ τήν χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀδελφέ μου συναμαρτωλέ, ἂς προετοιμασθῶμεν δεόντως διά τήν Γενικήν μας Ἐξομολόγηση,ὃπως ὁ Ἃγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς προτρέπει μέ τά πνευματικά τουβοηθήματα, καί μαζί μέ τόν Προφητάνακτα  Δαυϊδ νά λέγωμεν << Ἁδικίαν ἐμίσησα καί ἐβδελυξάμην, τόν δέ νόμον σου ἠγάπησα  [Ψαλμός ριη’(118) στῖχος 163 ], δηλαδή δέν αἰσθάνθηκα μόνο μῖσος διά τήν ἀδικίαν - ἁμαρτίαν ἀλλά καί ἀηδίαν, ἀποστροφήν καί τοῦτο εἶναι περισσότερον - ἐντονώτερον ἀπό τό μῖσος.

          Ἐπί πλέον,τό Ππνεῦμα τό Ἃγιον, διά τοῦ σοφοῦ Σειράχ, μᾶς συμβουλεύει ὁποῖα εἶναι ἡἀληθής μετάνοια, λέγοντας:<< Ἐπέστρεψε ἁμαρτωλέ εἰς τόν Κύριον καί ἂφηνε τάς ἁμαρτίας >>…Ἐπέστρεψε πρός τόν Ὓψιστον Θεόν, ἀπομάκρυνε τόν ἑαυτό σου ἀπό ἀδικίες καί μίσησε μέ ὃλην τήν δύναμίν σου κάθε βδελυρά (ἀηδιαστική) πρᾶξιν.[Σοφία Σειράχ.ιζ’(17) 25-26].

Περιγραφή: ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ

 

Τά ὀκτώ θανάσιμα ἁμαρτήματα

Καί τά πάθη τά ὁποῖα ἀπορρέουν ἀπό αὐτά

  1. Ὑπερηφάνεια                                                                                                                        Κενοδοξία,  καύχησις,  οἲησις (κρυφός ἐγωισμός),  ἀνυποταξία,  καταγέλασις, υπόκρισις,  πεῖσμα κτλ.
  2. Φιλαργυρία                                                                                                               Πλεονεξία,  ἀνελεημοσύνη,  σκληροκαρδία, κλοπή, ἁρπαγή,  ψεῦδος,  ἀδικία, δολιότης,  ἐπιορκία,  σιμωνία ( ἡ ἐπί χρηματικῶ ἀνταλλάγματι χειροτονία), ἱεροσυλία, ἀπιστία.
  3. Πορνεία                                                                                                             
    Μοιχεία,  ἀρσενοκοιτία,  παιδοφθορία,  αἱμομιξία,  παρθενοφθορία συγκυλισμός,  αὐνανισμός(μαλακία), ἀναίδεια, τύφλωσις νοός, ἀθεοφοβία λαγνεία, ροπή πρός τάς σαρκικάς ἡδονάς.
  4. Φθόνος
    Ἐπιβουλή,  ἒχθρα,  χαιρεκακία,  φιλονικία,  καταλαλιά,  ἀπάτη,  προδοσία, φόνος,  ἀχαριστία,  λύπη γιά τά καλά τοῦ φθονουμένου.
  5. Γαστριμαργία
    Λαιμαργία,  μέθη,  ἀσωτεία,  φιληδονία   κ.ἂ.
  6. Θυμός
    Βλασφημία,  μῖσος,  μνησικακία,  φιλονικία,  ἐπιορκία,  κατάρα,  ὓβρις,  μάχη διαπληκτισμός,  φόνος.
  7. Ἀκηδία (ἀμέλεια)                                                                                                      Μικροψυχία,  θηλυπρέπεια(ὁ ἒχων γυναικίους τρόπους), λύπη καί ἀγανάκτησις διά τό καλό τό ὁποῖο ἒχεις νά πράξης, πρόφασις ἐν ἀμαρτίαις,  ἀπόγνωσις,  ἀπιστία, νωθρότης καί ἒλλειψης καλῶν ἒργων.
  8. Λύπη
    Ἡ λύπη ἡ ὁποία κυριεύει τούς ἀνθρώπους διά τά ἐφήμερα, διά τά ὑλικά πράγματα.  Μόνο ἡ λύπη διά τά πνευματικά θέματα εἶναι ἐπιτρεπτή, διότι ἐπιφέρει ὑπομονή στούς κόπους καί στούς πειρασμούς καί διότι αὐτή ἡ λύπη εἶναι κατά Θεόν.                                                                                                                                                                          

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ

 Αναρτήθηκε από Nikos Vythoulkas 

 

 

Η αγάπη προς τους κεκοιμημένους οδήγησε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην καθιέρωση ιδιαίτερης ημέρας της εβδομάδας για να προσευχηθούμε γι’ αυτούς. Η ημέρα του Σαββάτου είναι η ημέρα των κεκοιμημένων για αυτό και κατά την παράδοση τα μνημόσυνα οφείλουν να γίνονται το Σάββατο και όχι την Κυριακή. Η Κυριακή είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου γι’ αυτό και οι γάμοι γίνονται Κυριακή, άλλο αν κάποιοι λόγω κοσμικού φρονήματος και ότι βλέπουν τον γάμο κοσμική τελετή και όχι ιερό μυστήριο νυμφεύονται το Σάββατο. Όλα αυτά φυσικά γίνονται για το γλέντι που θα ακολουθήσει τα αποτελέσματα του οποίου είναι κρεπάλη, μέθη και άλλες παρεκλίνουσες συμπεριφορές.

 

Κατά τους Πατέρες, με τα μνημόσυνα παρέχεται όνησις δηλαδή ωφέλεια αλλά δεν ξέρουμε όμως τι είδους ωφέλεια είναι αυτή. Τα μνημόσυνα είναι η προσευχή των ζώντων μελών  που καταδεικνύει αγάπη και κοινωνία για τους απελθόντες. Οι ζώντες με τους κεκοιμημένους γίνονται αγκαλιά εις δόξα Κυρίου. Για τον Θεό είμαστε πρόσωπα μοναδικά γι’ αυτό και όταν πηγαίνουμε κόλλυβα στον ναό δίνουμε και το χαρτάκι με τα ονόματα. Φυσικά μπορεί να έχουμε αρκετές φορές το ίδιο όνομα και φυσικά το γράφουμε ξεχωριστά, διότι ο άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μοναδικός. Αυτή η προσευχητική κοινωνία είναι ουράνια κατάσταση. Δεν αποκόπτουμε τους κεκοιμημένους από τους ζώντες, διότι «προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος αμήν» μας λέει το Σύμβολο της πίστεως. Η Αγία μας Εκκλησία νοιάζεται για όλους γι’ αυτό και τα ψυχοσάββατα είναι ξεχωριστή ημέρα να θυμηθούμε και να προσευχηθούμε για τους κεκοιμημένους αδερφούς μας.


 

 

Τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση υπάρχουν δύο. Το ένα είναι το Σάββατο προ των Απόκρεω και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής. Επίσης στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει κι ένα τρίτο καθιερωμένο ως Ψυχοσάββατο που πιθανόν έχει να κάμει με τους εορτασμούς του πολιούχου της πόλεως Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου. Στη λειτουργική μας Παράδοση έχουμε εκτός της Μεγάλης Εβδομάδας του Κυρίου μας κι άλλες εβδομάδες, ή άλλους κύκλους μεγάλων εορτών που τείνουν να μοιάσουν προς τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα. Αυτή είναι μία μιμητική καλή πράξη που άρχισε πολύ παλαιά και είναι θα λέγαμε η γενεσιουργός μητέρα όλων των άλλων μεγάλων εορτών, σε υμνογραφία και νηστεία. Έτσι της εορτής του Αγίου Δημητρίου προηγείται Μεγάλη Εβδομάδα που καθιερώθηκε τελευταίως ανελλιπώς, κάθε χρόνο στην αγιοτόκο Θεσσαλονίκη, προνοία του οικείου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου. Το Σάββατο που προηγείται της Εβδομάδας του Αγίου Δημητρίου, υπάρχει ως τρίτο Ψυχοσάββατο για το οποίο κάναμε λόγο παραπάνω. Επίσης εκτός των παραπάνω ψυχοσαββάτων σε ορισμένα μέρη, κυρίως στην κεντρική Ελλάδα και σ' αυτή την πρωτεύουσα των Αθηνών συνηθίζονται και άλλα δύο Σάββατα να αφιερώνονται στους κεκοιμημένους, αποκαλούμενα κι αυτά ως Ψυχοσάββατα. Αυτά είναι το Σάββατο μετά το Ψυχοσάββατο της Απόκρεω δηλ. Το Σάββατο της Τυρινής κι επίσης το αμέσως επόμενο Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών, το λεγόμενο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων. Το Ψυχοσάββατο μας υπενθυμίζει τη διάσταση της αιώνιας ζωής, που φωτίζει και την επίγεια.

 

 

 

Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Μνημονεύει:

 

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

 

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

 

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

 

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

 

Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου. Ο θάνατος είναι άλλωστε για τη νοοτροπία της εποχής μας το τέρμα. Οι κεκοιμημένοι μάς πονούν, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Να προχωρήσουμε. Και το μνημόσυνο είναι μόνο ατομική υπόθεση. Όταν συμπληρώνονται οι μέρες, οι σαράντα, ο χρόνος, θυμόμαστε. Πάμε στο ναό. Έρχονται και όσοι μας αγαπούν και όσοι αγαπούσαν τον κεκοιμημένο. Και φτάνει. Γιατί άραγε όλοι μαζί, να έχουμε δύο ημέρες το χρόνο στις οποίες να θυμόμαστε πάντας τους κεκοιμημένους. Έτσι δεόμεθα υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, μοναχών, γονέων, προγονέων, πάππων, προπάππων, διδασκάλων, αναδόχων ημών εν τη πίστει.

 

Ας βρεθούμε το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου στο ναό της γειτονιάς μας. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Πρέπει να ζήσουμε, αυτό είναι δεδομένο. Έτσι κι αλλιώς ο θάνατος για μας δεν είναι τέρμα, αλλά μια στάση και ένα πέρασμα, ένα Πάσχα.  Τη στάση την περνάμε μόνοι μας, ακόμη κι αν έχουμε την ώρα του θανάτου κοντά μας αυτούς που μας αγαπούνε. Ο θάνατος είναι η προσωπική μας έξοδος, στην οποία κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, να καταλάβει, να συντροφεύσει. Μία ροπή όμως είναι η στάση. Και μπαίνουμε στο πέρασμα της ανάστασης. Συντροφευμένοι από όσους έχουν προηγηθεί και πρωτίστως όσους αγάπησαν το Θεό και τον άνθρωπο. Κι αυτοί θα μας οδηγήσουν στο να αναγνωρίσουμε Εκείνον που θανάτω τον θάνατον επάτησε.

 

Σχετικά με τα Κόλλυβα

 

Τά κόλλυβα είναι σιτάρι βρασμένο. Έχουν τή μορφή στολισμένου δίσκου ή πιάτου μέ ξηρούς καρπούς, καρύδια, σταφίδα, ρόδι καί κυρίως ζάχαρη. Συμβολίζουν τήν κοινή μας ανάσταση. Όπως ο σπόρος τού σιταριού πέφτει στή γή, θάβεται, χωνεύεται, σαπίζει καί στή συνέχεια φυτρώνει καλύτερος καί ωραιότερος, έτσι καί τό νεκρό σώμα τού ανθρώπου θάβεται στή γή, λιώνει καί σαπίζει, γιά νά αναστηθή καί πάλι άφθαρτο, ένδοξο καί αιώνιο. Αυτήν τήν εικόνα μάς δίδει ο απόστολος τών εθνών Παύλος στήν Α΄ πρός Κορινθίους επιστολή, καθώς καί ο Χριστός γιά τήν Ανάστασή Του. “Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μή ο κόκκος τού σίτου πεσών εις τήν γήν αποθάνη, αυτός μόνος μένει? εάν δέ αποθάνη πολύν καρπόν φέρει”.(Ιω. 12,24).

 

 

 

Δυστυχώς, η ουσιαστική αυτή προσφορά πρός τούς κεκοιμημένους αδελφούς μας, τόσο από λειτουργική όσο καί από σωτηριολογική οπτική, τά τελευταία χρόνια έχει υποστεί αλλοιώσεις καί διαφοροποιήσεις πού τείνουν νά απαξιώσουν τή σημασία καί τό μέγεθος τού Μυστηρίου. Ο χαρακτήρας τών κολλύβων έχει από πολλούς αλλοιωθεί μέ τήν ανοχή, αλλά καί τήν παρότρυνση, σέ μερικές περιπτώσεις, τών υπευθύνων ανθρώπων τής Εκκλησίας, πού χαράζουν μιά διαφορετική γραμμή από αυτήν τής παραδόσεως. Έτσι δυστυχώς παρουσιάζεται μιά εικόνα κωμικοτραγική, πού ουδόλως συνάδει μέ τό πνεύμα καί τή σημασία τού Σαββάτου τών ψυχών.

 

Αντί, λοιπόν, κολλύβων, γεμίζει ο Ιερός Ναός μέ πάσης φύσεως πίττες καί γλυκίσματα. Πρόσφορα, κουλούρια καί τσουρέκια, έως φρούτα εποχής από τόν μανάβη, τά εποχιακά ροδάκινα, κεράσια καί βερίκοκα, συνθέτουν εικόνα απρέπειας πρός τό Ναό καί προσβολής πρός τήν μνήμη τών κεκοιμημένων. Οι γιαγιάδες μας τά παλαιότερα χρόνια, προσέφεραν κεράσματα, πίττες καί γλυκά κατά τά Ψυχοσάββατα, αλλά έξω, στήν αυλή τής Εκκλησίας. Μέσα στό Ναό, προσκόμιζαν τά κόλλυβα μόνο γιά τήν ακολουθία.

 

 

 

Ας Τον παρακαλέσουμε λοιπόν. Και των κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, εν δόξη όταν έλθης. Των δικών μας και όλων των ανθρώπων. Να συναντιόμαστε στην αγάπη Σου!

 

Σας παραθέτουμε ένα μέρος των ύμνων που ακούσαμε σήμερα το πρωϊ στους ναούς. Ας εστιάσουμε στα λόγια και ας σταθούμε προσευχητικά σε αυτά ώστε να ανοίξουμε την καρδιά μας στο μεγαλείο τους.

 

 

Εις τούς Αίνους - Στιχηρά Προσόμοια - Ήχος πλ. δ'

Ο εν Εδέμ Παράδεισος

 

Δεύτε πρό τέλους πάντες Αδελφοί, τόν χούν ημών βλέποντες, καί τής φύσεως ημών τό ασθενές, καί τήν ευτέλειαν ημών, καί τό τέλος οψώμεθα, καί τά όργανα τού σκεύους τής σαρκός, καί ότι κόνις ο άνθρωπος, βρώμα σκωλήκων καί φθορά, ότι ξηρά τά οστά ημών, όλως μή έχοντα πνοήν, τούς τάφους κατίδωμεν, πού η δόξα; πού τό κάλλος τής μορφής; πού η εύλαλος γλώσσα;πού η οφρύς; ή πού ο οφθαλμός; πάντα κόνις καί σκιά, διό φείσαι Σωτήρ πάντων ημών.

 

Τί απατάται άνθρωπος αυχών, τί μάτην ταράττεται, ο πηλός, καί μετ' ολίγον ο αυτός; τί ου λογίζεται ο χούς, ότι κόνις τό φύραμα, καί σαπρίας καί φθοράς αποβολή; Ει ούν πηλός εσμέν άνθρωποι, τί προστετήκαμεν τή γή; καί ει Χριστού εσμέν σύμφυτοι, τί ου προστρέχομεν αυτώ, καί όλην αφέμενοι τήν επίκηρον καί ρέουσαν ζωήν, τή ζωή τή αφθάρτω, ακολουθούντες; ήτις εστίν ο Χριστός, ο φωτισμός τών ψυχών ημών.

 

Ο τή χειρί σου πλάσας τόν Αδάμ, καί στήσας μεθόριον, αφθαρσίας, καί θνητότητος Σωτήρ, καί τής εν χάριτι ζωής, τής φθοράς απαλλάξας τε, πρός τήν πρώτην μεταθέμενος ζωήν, αυτός τούς δούλους σου Δέσποτα, ούς προσελάβου εξ ημών, μετά Δικαίων ανάπαυσον, καί εν χορώ τών εκλεκτών, καί τούτων τά ονόματα, μεταγράψας εν βίβλω τής ζωής, εν φωνή Αρχαγγέλου, εξαναστήσας σάλπιγγος ηχοί, καταξίωσον αυτούς, τής ουρανίου βασιλείας σου.

 

Χριστός ανέστη λύσας τών δεσμών, Αδάμ τόν πρωτόπλαστον, καί τού Άδου καταλύσας τήν ισχύν, θαρσείτε πάντες οι νεκροί, ενεκρώθη ο θάνατος, εσκυλεύθη καί ο Άδης σύν αυτώ, καί ο Χριστός εβασίλευσεν, ο σταυρωθείς καί αναστάς, αυτός ημίν εχαρίσατο, τήν αφθαρσίαν τής σαρκός, αυτός ανιστά ημάς, καί δωρείται τήν ανάστασιν ημίν, καί τής δόξης εκείνης, μετ' ευφροσύνης πάντας αξιοί, τούς εν πίστει ακλινεί, πεπιστευκότας θερμώς επ' αυτώ.

 

Δόξα... Νεκρώσιμον  Ήχος β'

 

Ως άνθος μαραίνεται, καί ως όναρ παρέρχεται, καί διαλύεται πάς άνθρωπος, πάλιν δέ ηχούσης τής σάλπιγγος, νεκροί ως εν συσσεισμώ πάντες αναστήσονται, πρός τήν σήν υπάντησιν Χριστέ ο Θεός, Τότε Δέσποτα, ούς μετέστησας εξ ημών, έν ταίς τών Αγίων σου κατάταξον σκηναίς, τά πνεύματα Δέσποτα τών σών δούλων αεί.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΑΘΩ

.......Πλέοντες λοιπόν καί προχωροῦντες ἒφθασαν μετά ἀπό ὀλίγας ἡμέρας εἰς ἓναν ἣσυχον καί καλόν λιμένα, ὃπου καί ἠγκυροβόλησαν.

Ὁ δέ  Ἃγιος  Πέτρος  ἠθέλησε νά ἀναπαυθῆ ὀλίγον καί μόλις ἀπεκοιμήθη βλέπει τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον περιβεβλημένην μέ πολλήν δόξαν, τιμή καί λαμπρότητα, πλησίον δέ αὐτῆς ἳστατο ὁ  Ἃγιος Νικόλαος μέ πολύ εὐλάβεια καί τήν παρεκάλει λέγοντας :

        Ὦ Δέσποινα Θεοτόκε καί Κυρία τοῦ κόσμου, ἐπειδή  τοῦτον τόν δοῦλον σου, ἠλευθέρωσας ἀπό τήν πικράν ἐκείνην αίχμαλωσίαν μέ τό πανάγιον θέλημα τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καί θεοῦ ἡμῶν, δεῖξον εἰς αὐτόν τόπον  ἣσυχον,  διά νά ἐκτελῆ τό θέλημα τοῦ θεοῦ, καθώς μόνος του τό ὑπεσχέθη.

        Τότε ἡ Κυρία Θεοτόκος στραφεῖσα εἰς τόν  Ἃγιον  Νικόλαον εἶπεν: ἡ κατοίκησις καί ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ δέν δύναται νά εὑρεθῆ ἀλλοῦ, παρά μόνον εἰς τό ὂρος τοῦ  Ἂθωνος,τό ὁποῖον ἒλαβον ἀπό τόν Υἱόν μου καί Θεόν  εἰς κληρονομίαν ἰδικήν μου, ἳνα ὃσοι θέλουν νά ἀναχωρήσουν ἀπό τάς κοσμικάς φροντίδας καί τήν ταραχήν τοῦ κόσμου νά μεταβαίνουν ἐκεῖ διά νά δουλεύουν τόν θεόν ἀπερισπάστως καί χωρίς ἀπασχόλησιν.

        Ἀπό τώρα τό ὂρος αὐτό, θά λέγεται  Ἃγιον  Ὂρος  καί  κῆπος ἰδικός μου. Ἀγαπῶ δέ ἐξαιρέτως καί βοηθῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μεταβαίνουν εἰς αὐτό νά δουλεύσουν ὁλοψύχως τῶ θεῶ καί θέλει ἒλθει καιρός ὁπότε τοῦτο θά γεμίση ἀπ΄ἂκρου ἓως ἂκρου μέ πλῆθος Μοναχῶν.

        Διά τοῦτο χαίρει καί ἀγαλλιᾶ τό πνεῦμα Μου,διότι αὐτοί (οἱ Μοναχοί) αἰνοῦν καί δοξολογοῦν διά παντός τό ὂνομα τοῦ ἐμοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ. Δέν θέλω νά χωρισθῶ ἀπό αὐτούς ποτέ, ἐάν καί αὐτοί φυλάττουν  τάς ἐντολάς τοῦ Υἱοῦ μου.Θέλω δέ μεγαλύνει τό ὂνομα τοῦ Ὂρους αὐτοῦ, εἰς Ἀνατολήν καί Δύσιν, Νότον καί βορρᾶν καί ξακουστόν θέλω κάμει αὐτό εἰς ὃλον τόν κόσμον. Ὃσοι ἐξ αὐτῶν ὑπομείνουν  θλῖψιν καί στενοχωρίαν, θά τούς ἀξιώσω μεγάλων χαρισμάτων, ἐν τῆ μεγάλη ἡμέρα τοῦ Υἱοῦ μου καί θά ἒχουν ἀπ΄ ἐμοῦ μεγάλην  βοήθειαν, διότι θά τούς ἀνακουφίζω είς τούς πόνους καί τούς κόπους των  καί θά ἀποδιώκω τούς νοητούς καί αἰσθητούς πειρασμούς τῶν ἐχθρῶν (διαβόλων) τοῦ Υἱοῦ μου, ἀπό αὐτούς (τούς Μοναχούς).   

             Ταῦτα εἶπεν, ἐν ὁράματι εἰς τόν ὃσιον Πέτρον, ἡ  Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ἀλλά  ἂς γνωρίση ὁ καθένας ἀπό τήν ἒκβασιν τῶν πραγμάτων τῆς  ψυχωφελοῦς  αὐτῆς διηγήσεως, τήν πολλήν εὐσπλαχνίαν τοῦ Χριστοῦ, καθώς καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου τήν μεγίστην βοήθειαν.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.