Πένθος – ματάνοια – ταπείνωσις

 

          Πρίν ἒλθη τό πένθος, καί τά δάκρυα, δέν ὑπάρχει εἰς ἡμᾶς μετάνοια ἀληθινή, οὐδέ ἐκαταδικάσαμεν  τόν ἑαυτόν μας, οὐδέ ἡ ψυχή μας ἦλθεν εἰς αἲσθησιν τῆς μελλούσης κρίσεως, καί τῶν αἰωνίων βασάνων. Διατί, ἐάν ἐκαταδικάζαμεν τόν ἑαυτόν μας καί εἲχαμεν τόν φόβον τοῦ Θεοῦ καί ἐρχόμεθα εἰς αἲσθησιν τῆς κολάσεως, παρευθύς θά ἢρχοντο τά δάκρυα εἰς ἡμᾶς. Διότι χωρίς δάκρυα οὒτε ἡ σκληροκαρδία μας ἠμπορεῖ νά μαλακώση ποτέ, οὒτε ἡ ψυχή μας πρόκειται νά ἀποκτήση πνευματικήν ταπείνωσιν οὒτε θά δυνηθῶμεν νά γίνωμεν ταπεινοί. Καί ἐκεῖνος ὁποῦ δέν γίνη τοιουτοτρόπως, δέν εἶναι δυνατόν νά ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα διά τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας του, οὒτε ἠμπορεῖ νά ἒλθη εἰς θεωρίαν καί γνῶσιν Θεοῦ, οὒτε εἶναι ἂξιος νά διδάσκεται μυστικῶς τάς ἀρετάς τῆς ταπεινώσεως.

          Προτήτερα ἀπό τό κατά Θεόν πένθος εἶναι ταπείνωσις. Ὓστερα δέ ἀπό αὐτό ἀκολουθεῖ  χαρά καί εὐφροσύνη ἀνέκφραστος. Ὁλόγυρα δέ εἰς τήν κατά Θεόν ταπείνωσιν φυτρώνει ἡ έλπίς τῆς σωτηρίας. Διότι ὃσον ἒχει τίς  ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς τόν ἑαυτόν του ἁμαρτωλότερον ἀπό ὃλους τούς ἀνθρώπους, τόσον αὐξάνει μαζί μέ τήν ταπείνωσιν ἡ έλπίς, καί θάλλει μέσα εἰς τήν καρδίαν του, καί τήν πληροφορεῖ  ὃτι μέλλει νά σωθῆ διά μέσου τῆς ταπεινώσεως.

          Ὃσον κατεβαίνει τις εἰς βάθος ταπεινώσεως  καί καταδικάζει, κατακρίνει τόν ἑαυτόν του ὡς ἀνάξιον σωτηρίας,  τόσον πενθεῖ καί εὐγάζει πηγάς δακρύων, καί κατά ἀναλογίαν τῶν δακρύων καί τοῦ πένθους ἀναβλύζει εἰς τήν καρδίαν του ἡ πνευματική χαρά. Καί μαζί μέ αὐτήν συναναβλύζει ἡ έλπίς καί συναυξάνει καί δίδει τήν πληροφορίαν βεβαιοτέραν.

Πρέπει κάθε ἓνας νά στοχάζεται τόν ἑαυτόν του καί νά προσέχη μέ σύνεσιν, ὣστε μήτε νά θαρρῆ εἰς μόνην τήν ἐλπίδα χωρίς τό κατά Θεόν πένθος καί τήν ταπείνωσιν, μήτε πάλιν νά θαρρῆ εἰς τήν ταπεινοφροσύνην καί τά δάκρυα χωρίς τήν συνακόλουθον τούτων πνευματικήν ἐλπίδα, καί χαράν.

          Εἶναι νομιζομένη ταπείνωσις ἐκείνη ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό ἀμέλειαν καί ὀκνηρίαν καίι ἀπό σφοδράν κατάκρισιν τῆς συνειδήσεως, τήν ὁποίαν ἐκεῖνοι ὁποῦ τήνἀπέκτησαν νομίζουν πώς εἶναι αἰτία σωτηρίας, ὃμως δέν εἶναι τῆ ἀληθεία, διότι δέν ἀπέκτησαν καί τό χαροποιόν πένθος ὁποῦ εἶναι ἑνωμένον μέ αὐτήν.

Εἶναι καί πένθος χωρίς πνευματικήν ταπείνωσιν, καί ἐκεῖνοι  ὁποῦ πενθοῦν τοιουτοτρόπως νομίζουν ὃτι τοῦτο τό πένθος καθαρίζει τάς ἁμαρτίας, καί πλανῶνται ματαίως, ἐπειδή εἶναι ὑστερημένοι  ἀπό τήν γλυκύτητα  τοῦ Πνεύματος ὁποῦ γίνεται μυστικῶς μέσα εἰς τό νοερόν θησαυροφυλάκιον τῆς ψυχῆς καί δέν γεύονται ἀπό τήν χρηστότητα τοῦ Κυρίου. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι ἀνάπτουν ὀγλίγωρα καί εἰς ὀργήν καί δέν ἠμποροῦν νά καταφρονήσουν μέ τελειότητα τόν κόσμον καί τά ἐν τῶ κόσμω. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν καταφρονήση τελείως ταῦτα καί δέν ἀποκτήση ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς μῖσος εἰς αὐτά, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποκτήση ποτέ βεβαίαν καί ἀδίστακτον τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας του, ἀλλά περιφέρεται πάντοτε μέ δισταγμόν ἐδῶ καί ἐκεῖ, ἐπειδή δέν ἐθεμελίωσεν ἐπάνω εἰς την πέτραν.

          Τό πένθος εἶναι διπλοῦν κατά τάς ἐνεργείας καί ὡσάν νερόν σβέννει διά μέσου τῶν δακρύων ὃλην τήν φλόγα τῶν παθῶν καί ξεπλύνει τήν ψυχήν ἀπό τόν μολυσμόν ὁποῦ προξενεῖται ἀπό αὐτά. Καί πάλιν ὡσάν φωτιά ζωοποιεῖ διά τῆς παρουσίας τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος καί ἀνάπτει καί ἐκπυρώνει καί θερμαίνει τήν καρδίαν καί ἐξάπτει αὐτήν εἰς ἒρωτα καί πόθον Θεοῦ.

          Βλέπε καί μάνθανε τάς ἐνεργείας ὁποῦ ἒγιναν εἰς σέ ἀπό ταπείνωσιν καί τό πένθος καί ἐρεύνα τήν ὠφέλειαν αὐτῶν ὁποῦ γίνεται εἰς σέ κάθε ὣραν. Εἰς δέ τούς ἀρχαρίους γίνεται ἀκόμη καί αὐτή ἡ ὠφέλεια. Ἀπόρριψις κάθε γηίνης φροντίδος, ἀπροσπάθεια καί ἀπάρνησις ὃλων. Γονέων καί φίλων. Ἀμεριμνία καί καταφρόνησις ὃλων τῶν πραγμάτων καί χρημάτων, ὂχι μόνον ἓως βελόνης, ἀλλά καί ἓως αὐτοῦ τοῦ σώματος.

                                                      Ἃγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στόν ἂνθρωπο καί εἶναι χαρακτηριστικό ὃτι καί σήμερα ἡ τήρησίς της εἶναι αὐτή πού κάνει τους εὐσεβεῖς  χριστιανούς νά ξεχωρίζουν, ἐξωτερικά τοὐλάχιστον, μέσα στόν σύγχρονο κόσμο.

 Ἡ τήρησις τῆς νηστείας φανερώνει:

  1. Ὑπακοή στήν Ἐκκλησία καί στό Πανάγιο Πνεῦμα πού τήν ὁδηγεῖ καί θεσπίζει τούς νόμους καί τούς κανόνες της.
  2. Ἀγάπη πρός τόν Θεό, πού ἐκφράζεται μέ τήν θυσία καί τήν ἐκούσια στέρησι τῆς εὐεξίας τοῦ σώματος, ἐφ’ ὃσον μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἒχει, ἳνα τίς τήν ψυχήν αὐτοῦ θῆ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ (Ἰωάν.ιε’13).
  3. Ἒφεσι στενοτέρας ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό μέσω τῆς προσευχῆς καί τῆς συμμετοχῆς στήν θεία Λατρεία, πού γιά νά εἶναι ἀποτελεσματικές προϋποθέτουν τήν νηστεία, ὃπως τό ἀποδεικνύει καί ἡ σαρανταήμερος νηστεία τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου στό Σαραντάριον  Ὂρος.
  4. Συνειδητό πνευματικό ἀγῶνα ἐνάντια στά πάθη καί τίς ἁμαρτωλές ἐπιθυμίες τοῦ σώματος, πού δέν μποροῦν νά καταπολεμηθοῦν καί νά δαμασθοῦν διαφορετικά,εἰ μή ἐν προσευχῆ καί νηστεία.
  5. Πίστι στήν δύναμι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τήν Χάρι Του μπορεῖ νά συντηρῆ καί νά διατηρῆ ὑγιές τό σῶμα μας ἀντίθετα μέ τούς νόμους καί τίς ἐπιταγές τῆς φυσικῆς γνώσεως.Παράδειγμα οἱ  Ἃγιοι Τρεῖς Παῖδες , οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τήν λειτουργική εὐχή τῆς <<εὐλογήσεως τῶν κολύβων>>,ἀνεδείχθησαν <<λαμπρότεροι>> καί ὑγιέστεροι ἀπό τούς <<ἀβροδίαιτους>> παῖδες τῆς Βαβυλῶνος, παρ’ ὃλον ὃτι ἐτήρουν πιστά τήν πατροπαράδοτη ἐντολή τῆς νηστείας.
  6.             Τιμή τῆς νηστείας δέν εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό φαγητά, ἀλλά ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τά ἁμαρτήματα.  Δηλαδή νά μή νηστεύη μόνον τό στόμα, ἀλλά καί τά μάτια, καί ἡ ἀκοή, καί τά πόδια,καί τά χέρια, καί ὃλα τά μέλη τοῦ σώματός μας. Νά νηστεύουν  τά χέρια μέ τό νά μένουν καθαρά ἀπό τήν ἁρπαγήν καί τήν πλεονεξίαν. Νά νηστεύουν τά πόδια μέ τό νά ἀπομακρύνωνται ἀπό τούς δρόμους πού ὁδηγοῦν εἰς τά παράνομα θεάματα. Νά νηστεύουν τά μάτια μέ τό νά μάθουν νά μή προσηλώνωνται ποτέ εἰς ὂμορφα πρόσωπα, καί νά μή περιεργάζωνται ξένα κάλλη. Διότι τροφή τῶν ὀφθαλμῶν εἶναι τό νά βλέπουν.  Ἀλλά ἂν εἶναι ἐφάρματα καί παράνομα αὐτά πού βλέπουν, τότε ἐξουδετερώνεται ἡ νηστεία καί ἀνατρέπει ὃλην τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς. Ἂς νηστεύση καί ἡ ἀκοή σου. Νηστεία δέ τῆς ἀκοῆς εἶναι νά μή δέχεται κακολογίας καί διαβολάς διότι λέγει: <<φήμην ψευδῆ μή παραδεχθῆς>>. Ἂς νηστεύη καί τό στόμα ἀπό λόγους αἰσχρούς καί ὑβριστικούς. Διότι ποία ὠφέλεια ὑπάρχει ὃταν ἀποφεύγωμεν μέν νά τρώγωμεν ψάρια καί κρέας, νά κατατρώγωμεν δέ καί νά δαγκώνωμεν τούς ἀδελφούς μας;

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ὁσίου  Ἐφραίμ  τοῦ  Σύρου (306-373 μ.Χ.)

 

                Κατά τόν καιρόν δέ ἐκεῖνον,  ὃταν ἒλθη ὁ Δράκων, δέν ὑπάρχει ἂνεσις ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά θλίψις μεγάλη, ταραχή καί σύγχυσις, θάνατοι καί πεῖνα εἰς πάντα τά πέρατα.  Διότι θά γίνουν κατά τόπους  λιμοί, σεισμοί καί θάνατοι διάφοροι ἐπί τῆς γῆς.  Γενναία θά εἶναι ἡ ψυχή, ἣτις θά δυνηθῆ νά κρατήση ἑαυτήν ἀπηλλαγμένην ἀπό τά σκάνδαλα ταῦτα. Διότι ἐάν εὑρεθῆ ἂνθρωπος  ν’ ἀδιαφορῆ ὀλίγον, εὒκολα  πολιορκεῖται καί γίνεται αἰχμάλωτος τοῦ Δράκοντος τοῦ πονηροῦ καί δολίου, καί ὁ τοιοῦτος εὑρίσκεται ἀσυγχώρητος εἰς τήν κρίσιν, διότι ἐπίστευσεν εἰς τόν Τύραννον  ἑκουσίως. 

                Πολλῶν προσευχῶν καί δακρύων ἒχομεν ἀνάγκην, ἀγαπητοί, διά νά εὑρεθῶμεν ἀκλόνητοι εἰς τούς πειρασμούς.  Διότι  πολλά εἶναι τά φαντάσματα, τά ὁποῖα γίνονται ἀπό τό θηρίον. Διότι ἐπειδή εἶναι  Θεόμαχον  θέλει ὃλοι ν’ ἀπωλεσθοῦν. Διότι  τοιοῦτον τρόπον μεταχειρίζεται ὁ Τύραννος, ὣστε ὃλοι νά βαστάζουν τήν σφραγίδα τοῦ Θηρίου,  ὃταν θά ἒλθη ν’ ἀπατήση τά σύμπαντα.  Προσέχετε, ἀδελφοί  μου, τήν ὑπερβολήν τοῦ Θηρίου, διότι μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα πονηρίας.  Ἂρχεται ἀπό τήν γαστέρα, ἳνα ὃταν τίς μή ἒχων φαγητά, ἀναγκασθῆ νά λάβη τήν σφραγίδα ἐκείνου.  Ὂχι ὡς ἒτυχεν εἰς πᾶν μέρος τοῦ σώματος, ἀλλ’ εἰς τήν δεξιάν χεῖρα καί εἰς τό μέτωπον, διά νά μή ἒχη ἐξουσίαν ὁ ἂνθρωπος νά κάμη μέ αὐτήν τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ, μήτε πάλιν εἰς τό μέτωπον νά σημειώση τό ἃγιον ὂνομα τοῦ Κυρίου.  Διότι γνωρίζει ὁ ἂθλιος, ὃτι ὃταν ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου σφραγισθῆ ἐπί τοῦ ἀνθρώπου λύει πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ Ἐχθροῦ, καί διά τοῦτο σφραγίζει τήν δεξιάν τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ἐάν τις δέν σφραγίζηται μέ τήν σφραγίδα ἐκείνου, δέν γίνεται αἰχμάλωτος εἰς τά φαντάσματα ἐκείνου, οὒτε ὁ Κύριος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτοῦ, ἀλλά τόν φωτίζει καί τόν σύρει πρός ἑαυτόν. Πρέπει νά ἐννοήσωμεν,  ἀδελφοί, μετά πάσης ἀκριβείας, ὃτι τά φαντάσματα τοῦ Ἐχθροῦ εἶναι ἀποτρόπαια.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν ἒρχεται μέ γαλήνην διά ν’ ἀποκρούση δι’ ἡμᾶς τά τεχνάσματα τοῦ Θηρίου…

                Ἐπειδή ὁ Σωτήρ, θέλων νά σώση τό ἀνθρώπινον γένος, ἐτέχθη ἐκ Παρθένου, καί ἐν σχήματι ἀνθρώπου ἐπάτησε τόν ἐχθρόν μέ τήν ἁγίαν δύναμιν τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ἠθέλησε καί οὗτος ν’ ἀναλάβη τό σχῆμα τῆς αὐτοῦ παρουσίας διά νά μᾶς ἀπατήση.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν θά ἒλθη εἰς τήν γῆν ἐν νεφέλαις φωτειναῖς, ὡσ ἀστραπή φοβερά, ὁ δέ Ἐχθρός δέν θά ἒλθη τοιουτοτρόπως . Διότι εἶναι ἀποστάτης .  Γεννᾶται μέν ἀκριβῶς ἐκ κόρης μιαρᾶς, ἀλλά δέν σαρκοῦται τοιουτοτρόπως.  Θά ἒλθει δέ ὁ Παμμίαρος ἐν σχήματι τοιούτω, ὡς κλέπτης, διά νά ἀπατήση τά σύμπαντα.  Θά εἶναι ταπεινός, ἣσυχος, θά μισῆ τήν ἀδικίαν, θά ἀποστρέφηται τά εἲδωλα, θά προτιμᾶ τήν εὐσέβειαν,ἀγαθός,φιλόπτωχος,εὐειδής καθ’ ὑπερβολήν, εὐκατάστατος, ἰλαρός  εἰς ὃλους, θά τιμᾶ πολύ τό γένος τῶν Ἰουδαίων, διότι αὐτοί προσμένουν τήν ἒλευσιν ἐκείνου. Μεταξύ δέ πάντων τούτων, θά ἐκτελῆ σημεῖα καί τέρατα, φόβητρα μέ πολλήν ἐξουσίαν, θά προσπαθῆ δολίως νά ἀρέση εἰς ὃλους, διά νά ἀγαπηθῆ ταχέως ἀπό πολλούς, δέν θά λάβη δῶρα, δέν θά λαλήση μεθ’ ἡμῶν, θά φαίνηται κατηφής, θά ἐξαπατᾶ τόν κόσμον ὑπό τό πρόσχημα τῆς εὐταξίας, ἓως οὗ βασιλεύση.

                 Ὃταν  λοιπόν ἲδουν λαοί πολλοί καί δῆμοι τοιαύτας ἀρετάς καί δυνάμεις, ἑνοῦνται ὃλοι συγχρόνως μέ μίαν γνώμην καί μέ χαράν μεγάλην κηρύσσουν αὐτόν βασιλέα, λέγοντες μεταξύ των. Μήπως ἆρα εὑρίσκεται ἂνθρωπος ἂλλος τόσον ἀγαθός καί δίκαιος;  Ἀνορθοῦται δέ εὐθέως ἡ βασιλεία ἐκείνου, καί θά πατάξη μεθ’ ὑμῶν τρεῖς βασιλεῖς μεγάλους. Ἒπειτα ὑψοῦται ἡ καρδία του καί θά ἐμέση ὁ Δράκων τήν πικρότητά του. Ταράσσων δέ τήν οἰκουμένην κινεῖ τά πέρατα, θλίβει τά σύμπαντα καί μιαίνει τάς ψυχάς. Ὂχι πλέον ὡς εὐλαβής, ἀλλά πολύ αὐστηρός εἰς ὃλα, ἀπότομος, ὀργίλος, θυμώδης, ἀκατάστατος, φοβερός, ἀηδής, μισητός, βδελυκτός, ἀνήμερος, ἀλάστωρ, ἀναιδής καί προσπαθῶν νά ἐμβάλη εἰς τόν βόθρον τῆς ἀσεβείας ὃλον τό ἀνθρώπινον γένος.      Πληθύνει σημεῖα ψευδῶς καί ὂχι ἀληθῶς, καί ἐνῶ παρίσταται πολύς λαός καί εὐφημεῖ αὐτόν, βάλλει φωνήν ἰσχυράν, ὣστε νά σαλευθῆ ὁ τόπος, ἐπί τοῦ ὁποίου ἳστανται οἱ ὂχλοι, λέγων.  Γνωρίσατε ὃλοι οἱ λαοί τήν δύναμίν μου καί τήν ἐξουσίαν, μεταθέτει ὂρη καί ἀνάγει νήσους ἀπό τήν θάλασσαν μέ πλάνην καί φαντασίαν. Και ἐνῶ πλανᾶ τόν κόσμον  καί φαντάζει τά σύμπαντα, πολλοί θά δοξάζουν καί θά πιστεύουν αὐτόν ὡς Θεόν ἰσχυρόν…

                Πολλοί δέ τῶν ἁγίων, ὃσοι τότε θά εὑρεθοῦν εἰς τήν ἒλευσιν  τοῦ μιαροῦ, χύνουν ποταμηδόν  τά δάκρυα μετά στεναγμῶν πρός τόν Θεόν τόν ἃγιον, διά  νά λυτρωθοῦν ἀπό τόν Δράκοντα. Καί φεύγουν μετά μεγάλης σπουδῆς  εἰς τάς ἐρήμους καί κρύπτονται  εἰς τά ὂρη καί τά σπήλαια μετά φόβου. Καί πασπαλίζουν  χῶμα καί στάκτην εἰς τάς κεφαλάς, παρακαλοῦντες νύκτα και ἡμέραν μετά πολλῆς ταπεινώσεως. Και  ὁ ἃγιος Θεός θέλει χαρίσει τοῦτο εἰς αὐτούς. Δηλαδή ὁδηγεῖ αὐτούς ἡ χάρις εἰς ὡρισμένους τόπους καί σώζονται κρυπτόμενοι εἰς τάς ὁπάς καί τά σπήλαια μή βλέποντες τά σημεῖα καί  τά φόβητρα τοῦ Ἀντιχρίστου. Διότι  ἡ ἒλευσις τούτου γίνεται γνωστή εἰς τούς ἒχοντας τόν νοῦν προσηλωμένον εἰς τά ἂνω. Εἰς δέ τούς ἒχοντας τόν νοῦν εἰς βιωτικά πράγματα καί ποθοῦντας τά γήινα, δέν θά γίνη φανερόν τοῦτο.  Διότι ὃστις εἶναι δεδεμένος πάντοτε εἰς τά βιωτικά πράγματα, καί ἂν ἀκούση ἀπιστεῖ καί βδελύσσεται τόν λέγοντα. Οἱ δέ ἃγιοι θέλουν ἐνδυναμωθῆ, διότι πάντοτε ἀπέριψαν τήν μέριμναν  τοῦ  βίου  τούτου.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 

Μετάνοια σημαίνει ἀνανέωσις τοῦ βαπτίσματος . Μετάνοια σημαίνει συμφωνίαν μέ τόν Θεόν διά νέαν ζωήν. Μετανοῶν σημαίνει ἀγοραστής τῆς ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος ἀποκλεισμός κάθε σωματικῆς  παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει  σκέψις αὐτοκατακρίσεως, ἀμεριμνησία  διά ὃλα τά ἂλλα καί μέριμνα διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μετάνοια σημαίνει θυγάτηρ τῆς ἐλπίδος καί ἀποκήρυξις τῆς ἀπελπισίας. Μετανοῶν σημαίνει κατάδικος ἀπηλλαγμένος ἀπό αἰσχύνην.

                Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις μέ τόν Κύριον, μέ ἒργα ἀρετῆς ἀντίθετα πρός τά παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός τῆς συνειδήσεως. Μετάνοια  σημαίνει θεληματική ὑπομονή ὃλων τῶν θλιβερῶν πραγμάτων……

                                                                                                    ΙΩΑΝΝΟΥ  ΤΗΣ  ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ

                                                                                                                        

             Ὃλοι γνωρίζουμε, πῶς θά σωθοῦμε, ἀλλά χάνομε τήν σωτηρίαν μας ἀπό τήν πνευματική μας ἀμέλεια. Πρέπει λοιπόν, ἀρχικῶς, νά τηροῦμε μέ ἀκρίβεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, <<ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὃλης τῆς ψυχῆς σου>>  <<καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν>>(Ματθ.22,37-39). Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ νόμου καί τό πλήρωμα τῆς χάριτος. Λίγα λόγια, άλλά μέ πολλή καί μεγάλη δύναμι.  Ὃλες οἱ ἀρετές ἐξαρτῶνται ἀπ’ αὐτή, γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ὀνομάζει τήν ἀγάπη τέλος τοῦ νόμου. Αὐτή εἶναι ἑπομένως ἡ σωτηρία μας, ἡ διπλῆ ἀγάπη, ἡ άρχή καί τό τέλος κάθε καλοῦ ἒργου τῶν ἀνθρώπων.  

                                                                                           ΟΣΙΑΣ  ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἀσάλευτοι  εἰς  ὃσα  παρελάβομεν

 

Περιγραφή: C:UsersΚωνσταντίναPicturesagia_grafi.jpg

                Πάντα ὃσα μᾶς παρέδωσαν οἱ πάνσοφοι  Ἃγιοι  Ἀπόστολοι  καί  Θεόσοφοι Πατέρες τῆς ἁγίας ἡμῶν  Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας πολλοί  τῶν σημερινῶν διαδόχων των βούλονται νά τά καταργήσουν καί νά ἐκθεμελιώσουν τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά δέν θά δυνηθοῦν , διότι ὁ Κύριος θά τούς συντρίψη ὡς σκεύη κεραμέως… Ἂς βιάσωμεν ἑαυτούς εἰς τό νά μένωμεν πιστοί καί ἀσάλευτοι εἰς ὃσα παρελάβομεν παρά τῶν θείων Ἀποστόλων, τῶν  Ἁγίων  Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς  Ἐκκλησίας μας…

                Ἡ  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία  τούς  καινοτομοῦντας  καί  μεταρρυθμιστάς  τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατερικῶν παραδόσεων ὑποβάλλει εἰς ἀναθέματα καί ἀφορισμούς…

                Ἡ  Ἀνατολική  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία  δέν ἒχει συνήθειαν νά ποιῆ καινοτομίας, ἀλλά ἓπεται εἰς τά διδάγματα τῶν  Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων, τῶν Ἁγίων  Πατέρων καί τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν  ἁγίων  Συνόδων, τῶν  ὁποίων  διδαγμάτων  ὀφείλουν  νά ἀκολουθοῦν καί οἱ τῶν Λατίνων καί Διαμαρτυρομένων σοφοί…, διά νά λυτρωθοῦν ἐκ τῶν ἐπιτιμίων, τοῦ ἀναθέματος καί τοῦ ἀφορισμοῦ  τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί  Ἁγίων Πατέρων…

                Δυστυχῶς, οἱ μέν Δυτικοί  ηὒξησαν τήν παράδοσιν, κατά τό δοκοῦν καί τό ἀτομικόν συμφέρον  τῶν Παπῶν, διά νέων δογμάτων, νέων κανόνων καί διατάξεων. Αἱ καταχρήσεις τῶν ὀργάνων τῆς Δυτικῆς  Ἐκκλησίας, ἐχόντων βλέψεις κοσμικάς καί ὑλικάς μᾶλλον ἣ πνευματικάς,  προεκάλεσαν παρά τοῖς Διαμαρτυρομένοις  τήν είς τό ἓτερον ἂκρον, ὃπερ ἐξ ἲσου ἐπιβλαβές καί ἐπικίνδυνον,  ἀφικνουμένην σκέψιν καί ἀπόφασιν, νά ἀπορρίψωσιν πᾶσαν τήν ἀρχαῖαν παράδοσιν, ἣν ἀνόθευτον καί  ἱεράν διετήρησεν ἡ Ἀνατολική  Ἐκκλησία μηδέν προσθεῖσα, μηδ’ ἀφεροῦσα  τί τῶν ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθέντων…

                Καθώς μία οἰκοδομή δέν εἶναι ἐκτισμένη μόνον μέ μεγάλους λίθους ἀλλά καί μέ μικρά  λιθάρια καί μέ ἂμμον καί ἂσβεστον , οὓτω καί ἐπί τῆς οἰκοδομῆς  τῆς  Ἐκκλησίας. Μεγάλοι λίθοι εἶναι τό Εὐαγγέλιον καί ἐν γένει ἡ Ἁγία Γραφή, αἱ ἐντολαί, τά μυστήρια, οἱ ἱεροί κανόνες, μικρότεροι  λίθοι εἶναι αἱ Ἱεραί Παραδόσεις, αἱ ἱεραί τελεταί, αἱ διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας, αἱ προσευχαί, αἱ ἀκολουθίαι, αἱ νηστεῖαι κ.λ.π.  

                                                                               Ἀρχιμ.  Φιλόθεος  Ζερβάκος

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἡ ὁμολογία τῶν Ἁγιορειτῶν στόν Αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο

 

Περιγραφή: C:UsersΚωνσταντίναPicturesNicaea_icon.jpg

 

                Αὐτοί (οἱ Λατῖνοι), ἃγιε δέσποτα, κανένα ἀπό τά κυριώτερα στοιχεῖα τῆς πίστεως δέν ἂφησαν ἀτραυμάτιστο καί ἀπαραχάρακτο. Γι’ αὐτό, ὂχι μόνο καί ἀποκόπτονται ἀπό τό πανταχοῦ  ἲσο καί καλό καί ὡραῖο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά παραδίδονται καί στόν Σατανᾶ. Καί ὁ Ἀπόστολος, ἐπισφραγίζοντας ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική καί ἀποστολική διδασκαλία, λέγει,ὂχι μόνο πρός τούς Γαλάτες, πού εἰσήγαγαν διαφορετική διδασκαλία σέ ἓνα θέμα, ἀλά πολύ περισσότερο πρός τούς Ἰταλούς, πού τόν τελευταῖο καιρό ἒχουν εἰσαγάγει μύριες ὃσες διαφορετικές διδασκαλίες καί ἀνατρέπουν σχεδόν ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική, ἀποστολική, κανονική παράδοσι:  εἲ τις εὐαγγελίζεται ὑμᾶς παρ’ ὃ παρελάβετε, κἂν ἡμεῖς ἢ ἂγγελος ἐξ οὐρανοῦ, ἀνάθεμα ἒστω(πρβλ.Γαλ.α’8).

          …Πῶς εἶναι λοιπόν ἐπιτρεπτό καί θεάρεστο νά ἑνωθοῦμε ἐμεῖς μέ ἐκείνους, ἀπό τούς ὁποίους δίκαια καί κανονικά ἀποκοπήκαμε, ἐνῶ αὐτοί παραμένουν ἀμετάβλητοι στίς αἱρέσεις  τους;  Ἂν δεχθοῦμε κάτι τέτοιο, ἀνατρέπουμε μονομιᾶς τά πάντα καί καταργοῦμε τήν Ὀρθοδοξία καί μάλιστα σ’ ἐκεῖνα τά σημεῖα πού τήν ἀνατρέπουν αὐτοί πού ἀναξίως τώρα γίνονται δεκτοί. Διότι οἱ ἱεροί κανόνες λέγουν: « Ὃποιος  συμπροσευχηθῆ  μέ ἀκοινώνητο καί μέσα σέ σπίτι, νά ἀφορίζεται» ( ι’ Ἀποστολ.κανών). Καί ἀλλοῦ: << Ὃποιος κοινωνεῖ μέ ἀκοινώνητο, νά εἶναι ἀκοινώνητος, διότι ἐπιφέρει σύγχυσι στήν κανονική τάξι τῆς Ἐκκλησίας>> (β’ συνόδου Ἀντιοχείας). Καί πάλι: << Ὃποιος δέχεται τόν αἱρετικό, ὑπόκειται στίς ἲδιες τιμωρίες μ’ἐκεῖνον >> ( ἑρμην, με’ Ἀποστολ.κανόν.). Γιά  ὃσα λοιπόν αὐτοί κατηγοροῦνται καί εἶναι ὑπεύθυνοι, γιά  ὃλα αὐτά θά γίνουμε καί ἐμεῖς ὑπόδικοι ἒναντι τῶν ἱερῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται ἐν ἁγίω Πνεύματι.  Ὃμως ὂχι, κάτι τέτοιο ἀποκλείεται ἐντελῶς!

                Ἀλλά οὒτε καί πού θά τούς μνημονεύσουμε! Διότι κι αὐτό εἶναι ἓνα τέχνασμα τοῦ πονηροῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι σκοτάδι, ὑποκρίνεται τό φῶς. Ὣστε προβάλλοντας πρός τό παρόν τήν ( ἐπί ἲσοις ὃροις)  ἓνωσι μέ αὐτούς, νά ἐπιφέρη δολίως τήν ἀπώλεια  ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐπειδή μέ φανερά ἐπιχειρήματα δέν μπορεῖ νά πείση πρός αὐτή τήν κατεύθυνσι, ἐπιχειρεῖ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, νά βρῆ ἓνα παράθυρο, νά περάση μέσα τό κακό στά κρυφά.

                Ἂν λοιπόν θέλουν πράγματι νά ἑνωθοῦν μαζί μας, τότε ἂς ἀλλάξουν πρῶτα καί μετά νά ἐνωθοῦν.  Ἂν ὃμως θέλουν νά τό κάνουν αὐτό διατηρώντας συγχρόνως καί τά σφάλματά τους, δέν θά τά καταφέρουν.  Ἀλλά καταλήγουν νά ζητοῦν ἒστω καί τήν ἁπλῆ μνημόνευσι τῶν ὀνομάτων τους. Δέν ὑπάρχει ὃμως κάποια σχέσις μεταξύ μυστηριακῆς  κοινωνίας καί μνημονεύσεως ὀνόματος;  Καί βεβαιότατα ὑπάρχει, ὃπως θά ἀποδείξουμε.

                Ὢ, πόσο δυστυχῶς εἶναι τό κέρδος πού θά πετύχουν τώρα! Διότι τώρα θά εἶναι ἀδύνατη καί ἡ διόρθωσίς τους, ἐφ’ ὃσον θά ἒχουν πάρει ἐκεῖνο πού θέλουν!  Ἀφοῦ γι’ αὐτούς οἱ ἀντιπαραθέσεις καί  οἱ διάλογοι, δέν φαίνεται νά ἒχουν σάν σκοπό τήν εὐσέβεια.

                Γιατί, ἂν ἢθελαν τήν εὐσέβεια, ποιό εἶναι τό ἐμπόδιο, τήν στιγμή πού αὐτή εἶναι κοινή γιά ὃλους καί δωρεάν καί ἂκοπη καί τό ἲδιο τιμητική γιά δούλους καί δεσπότες, φτωχούς καί  πλούσιους, εὐγενεῖς καί ἂσημους,  χρεῶστες καί μή χρεῶστες; Ὃπως εἶναι τό φύσημα τοῦ ἀέρα καί ἡ διάχυσις τοῦ φωτός καί ἡ ἐναλλαγή τῶν ἐποχῶν καί ἡ θέα τῆς κτίσεως, αὐτοῦ τοῦ μεγάλου καί κοινοῦ γιά ὃλους μας ἐντρυφήματος,ἒτσι εἶναι καί ἡ ἲση εὐθύνη ἒναντι τῆς πίστεως κατά τόν μέγα στήν θεολογία Γρηγόριο.Κι ἂν ἐκεῖνοι κι αὐτόν τόν περιφρονοῦν, μαζί μέ τούς λοιπούς μεγάλους πατέρες μας Βασίλειο καί  Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τῶν ὁποίων ἡ φήμη τῆς διδασκαλίας καί ἡ δύναμις τοῦ πνεύματος διαδόθηκε σ’ ὃλη τήν γῆ, ὃμως ἂκουσε, ἃγιε δέσποτα, τήν ἑξῆς ὑπόσχεσι ἀπό τούς λόγους τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀπό τούς ὁποίους οὒτε μία κεραία δέν μπορεῖ νά πέση ἒξω:  Ὁ μέγας ἀπόστολος τοῦ Κυρίου καί εὐαγγελιστής  Ἰωάννης  λέγει:  εἲτις ἒρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει μεθ’ ἑαυτοῦ, χαίρειν αὐτῶ μή λέγετε καί εἰς οἰκίαν μή λαμβάνετε. ὁ γάρ λέγων αὐτῶ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἒργοις αύτοῦ τοῖς πονηροῖς (πρβλ. Β’ Ἰωάν. 10-11 ).

          Κι ἂν τά παραπάνω λόγια μᾶς ἐμποδίζουν καί νά τόν χαιρετίσουμε  ἁπλᾶ στόν δρόμο, κι ἂν δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά τόν βάλουμε μέσα σ’ ἓνα συνηθισμένο σπίτι, πῶς θά τόν εἰσαγάγουμε, ὂχι σέ σπίτι, ἀλλά στόν ναό τοῦ Θεοῦ, σ’ αὐτά τά ἲδια τά ἂδυτά του, ὃπου πάνω στήν μυστική καί φρικτή τράπεζα σφαγιάζεται ἀναίμακτα ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ;

           …Κι ἂν ὁ ἁπλός χαιρετισμός μᾶς κάνει κοινωνούς τῶν πονηρῶν ἒργων τοῦ χαιρετιζομένου, πόσο μᾶλλον ἡ μνημόνευσίς του ἐκφώνως καί μάλιστα τήν στιγμή πού ἀντικρύζουμε μέ φρίκη τά θεῖα μυστήρια;  Ἂν δέ Αὐτός ὁ  Ἲδιος πού κεῖται μπροστά μας εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, πῶς εἶναι δυνατόν  Αὐτός νά ἀνεχθῆ τοῦτο τό μεγάλο ψέμμα, τό νά συγκατατάσσεται  δηλαδή ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) μεταξύ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν; Θά παίξουμε θέατρο κατά τόν καιρό τῶν φρικτῶν μυστηρίων; Καί πῶς νά τά ἀνεχθῆ αὐτά ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου καί νά μήν ἀπομακρυνθῆ ἀμέσως ἀπό τήν κοινωνία ἐκείνων πού μνημόνευσαν  καί νά μή τούς θεωρεῖ  ἱεροκάπηλους;  Διότι ἀνέκαθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τήν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως μπροστά στά ἃγια μυστήρια τήν δεχόταν σάν τέλεια συγκοινωνία. Καί  ἒχει γραφῆ στήν ἑρμηνεία τῆς θείας λειτουργίας ὃτι ὁ λειτουργός ἀναφέρει τό ὂνομα τοῦ ἀρχιερέως, γιά νά δείξη ὃτι ὑποτάσσεται στόν ἀνώτερό του καί ὃτι εἶναι κοινωνός τῆς πίστεώς του καί ὃτι ἒχει δεχθῆ μέσω αὐτοῦ τήν χάρι τῆς ἱερουργίας τῶν θείων μυστηρίων.

          …Καί  ὁ Θεός ἒχει κατά τό παρελθόν στηλιτεύσει κάτι ἀνάλογο μέ τούς ἑξῆς λόγους: ἱερεῖς ἠθέτουν  νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἃγιά μου ( πρβλ. Ἰεζεκ.κβ’26 ). Μέ ποιό τρόπο τό ἒκαναν αὐτό; Μέ τό νά μή κάνουν διάκρισι μεταξύ βεβήλων καί ὁσίων ἀνθρώπων, ἀλλά νά ἒχουν τά πάντα κοινά μέ ὃλους. Καί ποιό ἂλλο ἐναργέστερο  καί ἀληθινώτερο παράδειγμα ἀπό αὐτό χρειαζόμαστε;

                Ἢ μήπως νά τό κάνουμε αὐτό ( δηλ.τήν ψευδένωσι ) σάν ἓνα εἶδος οἰκονομίας; Καί πῶς νά γίνη ἀποδεκτή μιά οἰκονομία πού βεβηλώνει τά θεῖα μυστήρια κατά τόν προαναφερθέντα λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἀπωθεῖ ἀπό αὐτά τό Πνε[μα τοῦ Θεοῦ, καί στερεῖ ἀπό τοῦς πιστούς τήν ἂφεσι τῶν ἁμαρτιῶν καί τήν χάρι της υἱοθεσίας πού πηγάζει ἀπ’ αὐτά τά μυστήρια; Καί τί πιό ἐπιβλαβές ἀπό μιά τέτοια οἰκονομία;

           …Ἀλλά καί τό νά δοθῆ στόν αἱρετικό τό πρωτεῖο ὁλόκληρης τῆς Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι αὐτό σωστό; Αὐτό εἶναι πλήρης παραδοχή καί ὂχι οἰκονομία. Ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) τώρα οὒτε γιά τήν τελευταία θέσι δέν εἶναι ἂξιος. Λέγει σχετικά ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν  Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, κινώτας τόν λόγο τοῦ Θεοῦ γιά τούς μετανοοῦντες:<< Ἂν βέβαια δέν μετενόησαν, οὒτε ἐγώ τούς δέχομαι, παρά μόνο ἂν σκύψουν, ἂν προσέλθουν ἀξίως, ἂν διορθώσουν τό κακό πού ἒκαναν. Καί ὃταν τούς δεχθῶ, τότε τούς ἂπονέμω τήν θέσι πού τούς ταιριάζει>>. Ποῦ εἶναι ὃμως σ’ἐκεῖνον ( τόν Πάπα ) καί τούς δικούς του ἡ διόρθωσις;  Ποῦ ἡ διόρθωσις τοῦ κακοῦ;  Ἂρα λοιπόν οὒτε γιά τήν ἒσχατη θέσι δέν εἶναι ἂξιοι, πόσο μᾶλλον γιά τήν πρώτη!

         …Ἀλλά καί ὁ μέγας Παῦλος κινούμενος ἀπό τόν ἲδιο τόν Κύριο πού ὁμιλεῖ μέσα του τά ἲδια μᾶς βεβαιώνει: αἱρετικόν ἂνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὃτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος ( Τίτ.γ’ 10 ).  Καί πάλιν: στέλλεσθε ἀπό παντός ἀτάκτως περιπατοῦντος  καί μή κατά τήν παράδοσιν ἣν παρελάβατε παρ’ ἡμῶν (πρβλ.Β’ Θεσ. γ’ 6 ). Καί ἀλλοῦ μᾶς παραγγέλλει μέ κάτι τέτοιους οὒτε νά συντρῶγουμε (πρβλ. Α’ Κορ. ε’ 11).

                Τά ὃμοια μᾶς ἐπιτάσσει καί ὁ θεοφόρος καί μέγας πατήρ Ἰγνάτιος,προφυλάσσοντάς μας ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία, τούς αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὂχι μόνο δέν πρέπει νά δεχώμαστε, ἀλλ’ εἰ δυνατόν, οὒτε νά τούς συναντοῦμε.

                Ἐκείνους λοιπόν μέ τούς ὁποίους καλούμεθα νά μή συντρώγουμε οὒτε νά τούς χαιρετοῦμε – γιά νά μήν ὑπάρχη κανενός εἲδους συναναστροφή μαζί τους  - καί τῶν ὁποίων τό συναπάντημα μᾶς ζητεῖται, εἰ δυνατόν, νά τό ἀποφύγουμε, πῶς εἶναι δυνατόν νά τούς δώσουμε τό δικαίωμα νά εἶναι πρῶτοι καί κριταί τῶν Ὀρθοδόξων  Ἐκκλησιῶν καί νά διασαλπίσουμε τό μνημόσυνό τους ὡς ὀρθόδοξο κατά τόν καιρό τῆς κοινῆς λατρείας μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ἲδιας τῆς μυστικῆς καί ἁγίας Τραπέζης, ὣστε οὒτε κι αὐτήν νά τήν ἀφήσουμε ἀβεβίλωτη, γιά νά μᾶς ἁγιάζε;   

                Ἀπό τήν ἐπιστολή - ὁμολογία τῶν  Ἁγιορειτῶν  πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ  Παλαιολόγο κατά τήν ἐπιβληθεῖσα τότε ψευδένωσι μέ τούς Λατίνους.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ  ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ

 

Περιγραφή: Αποτέλεσμα εικόνας για εικονεσ σχετικα με το μυστηριο τησ εξομολογησεωσ

          Περίοδος  διά  ἐνδοστρέφεια , ἐσωτερική ἀναζήτηση καί προσπάθεια πνευματικῆς καθάρσεως καί ἀναβάσεως. Ἡ πνευματική  κάθαρσις ἒρχεται μέ τήν ἐντόπιση τῶν παθῶν μας, τῶν ἁμαρτιῶν μας  καί στήν συνέχεια τήν πλήρη ἐξαγώρευσή τους στόν Πνευματικόν μας .

          Οἱ Πνευματικοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἒχουν τό χάρισμα καί τήν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καί λύειν τῶν ἀνθρώπων τάς ἁμαρτίας,κατά τήν ἀπόφασιν τοῦ Κυρίου μας << Ἂν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἂν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται>>.( Ἰωάν.Κ.23),τό ὁποῖον εἶναι μόνον τοῦ Θεοῦ ἲδιον. <<Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας, εἰ μή εἷς ὁ Θεός;>> (Μαρκ.Β.7 ).

          Ἀλλ’ ὃμως εἶναι ἀνάγκη νά κοπιάσουν καί αὐτοί (οἱ Πνευματικοί) διά νά μάθουν ποίας ἁμαρτίας πρέπει νά λύσουν καί ποίας νά κρατοῦν,  ἐπειδή αὐτοί γίνονται μεσῖται μεταξύ Θεοῦ κι ἀνθρώπων. Γίνονται δηλαδή, ἰατροί καίι πανδοχεῖς διά νά ἐπιμελοῦνται τούς ἀσθενεῖς, ἢτοι τούς πληγωμένους ἁμαρτωλούς, ἀπό τούς ληστάς δαίμονας.

          Οἱ Πνευματικοί εἶναι οἱ κριταί, ἐπειδή κρίνουν τόν Χριστώνυμον λαόν τοῦ κυρίου, ὃπως ὁ Θεῖος Παῦλος τούς διακρίνει:  << ὁ δέ πνευματικός ἀνακρίνει μέν πάντα, αὐτός δέ ὑπ’ οὐδενός ἀνακρίνεται>> (Α’ κορινθ. Β’ 15), εἶναι ὃμοιοι μέ τούς κυνηγούς καί τούς ποιμένας, οἱ ὁποῖοι τρέχουν ἐδῶ κι ἐκεῖ διά νά εὓρουν τό πεπλανημένο πρόβατο,τόν ἁμαρτωλόν, καί ἀφοῦ τόν εὓρουν, τόν προσφέρουν σεσωσμένον εἰς τόν Ἀρχιποιμένα  Χριστόν.

          Μέ τήν βοήθεια, λοιπόν,αὐτῶν τῶν ἁγίων Πνευματικῶν μας  Πατέρων καί μέ τήν χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀδελφέ μου συναμαρτωλέ, ἂς προετοιμασθῶμεν δεόντως διά τήν Γενικήν μας Ἐξομολόγηση,ὃπως ὁ Ἃγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς προτρέπει μέ τά πνευματικά τουβοηθήματα, καί μαζί μέ τόν Προφητάνακτα  Δαυϊδ νά λέγωμεν << Ἁδικίαν ἐμίσησα καί ἐβδελυξάμην, τόν δέ νόμον σου ἠγάπησα  [Ψαλμός ριη’(118) στῖχος 163 ], δηλαδή δέν αἰσθάνθηκα μόνο μῖσος διά τήν ἀδικίαν - ἁμαρτίαν ἀλλά καί ἀηδίαν, ἀποστροφήν καί τοῦτο εἶναι περισσότερον - ἐντονώτερον ἀπό τό μῖσος.

          Ἐπί πλέον,τό Ππνεῦμα τό Ἃγιον, διά τοῦ σοφοῦ Σειράχ, μᾶς συμβουλεύει ὁποῖα εἶναι ἡἀληθής μετάνοια, λέγοντας:<< Ἐπέστρεψε ἁμαρτωλέ εἰς τόν Κύριον καί ἂφηνε τάς ἁμαρτίας >>…Ἐπέστρεψε πρός τόν Ὓψιστον Θεόν, ἀπομάκρυνε τόν ἑαυτό σου ἀπό ἀδικίες καί μίσησε μέ ὃλην τήν δύναμίν σου κάθε βδελυρά (ἀηδιαστική) πρᾶξιν.[Σοφία Σειράχ.ιζ’(17) 25-26].

Περιγραφή: ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ

 

Τά ὀκτώ θανάσιμα ἁμαρτήματα

Καί τά πάθη τά ὁποῖα ἀπορρέουν ἀπό αὐτά

  1. Ὑπερηφάνεια                                                                                                                        Κενοδοξία,  καύχησις,  οἲησις (κρυφός ἐγωισμός),  ἀνυποταξία,  καταγέλασις, υπόκρισις,  πεῖσμα κτλ.
  2. Φιλαργυρία                                                                                                               Πλεονεξία,  ἀνελεημοσύνη,  σκληροκαρδία, κλοπή, ἁρπαγή,  ψεῦδος,  ἀδικία, δολιότης,  ἐπιορκία,  σιμωνία ( ἡ ἐπί χρηματικῶ ἀνταλλάγματι χειροτονία), ἱεροσυλία, ἀπιστία.
  3. Πορνεία                                                                                                             
    Μοιχεία,  ἀρσενοκοιτία,  παιδοφθορία,  αἱμομιξία,  παρθενοφθορία συγκυλισμός,  αὐνανισμός(μαλακία), ἀναίδεια, τύφλωσις νοός, ἀθεοφοβία λαγνεία, ροπή πρός τάς σαρκικάς ἡδονάς.
  4. Φθόνος
    Ἐπιβουλή,  ἒχθρα,  χαιρεκακία,  φιλονικία,  καταλαλιά,  ἀπάτη,  προδοσία, φόνος,  ἀχαριστία,  λύπη γιά τά καλά τοῦ φθονουμένου.
  5. Γαστριμαργία
    Λαιμαργία,  μέθη,  ἀσωτεία,  φιληδονία   κ.ἂ.
  6. Θυμός
    Βλασφημία,  μῖσος,  μνησικακία,  φιλονικία,  ἐπιορκία,  κατάρα,  ὓβρις,  μάχη διαπληκτισμός,  φόνος.
  7. Ἀκηδία (ἀμέλεια)                                                                                                      Μικροψυχία,  θηλυπρέπεια(ὁ ἒχων γυναικίους τρόπους), λύπη καί ἀγανάκτησις διά τό καλό τό ὁποῖο ἒχεις νά πράξης, πρόφασις ἐν ἀμαρτίαις,  ἀπόγνωσις,  ἀπιστία, νωθρότης καί ἒλλειψης καλῶν ἒργων.
  8. Λύπη
    Ἡ λύπη ἡ ὁποία κυριεύει τούς ἀνθρώπους διά τά ἐφήμερα, διά τά ὑλικά πράγματα.  Μόνο ἡ λύπη διά τά πνευματικά θέματα εἶναι ἐπιτρεπτή, διότι ἐπιφέρει ὑπομονή στούς κόπους καί στούς πειρασμούς καί διότι αὐτή ἡ λύπη εἶναι κατά Θεόν.                                                                                                                                                                          

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΑ

 Αναρτήθηκε από Nikos Vythoulkas 

 

 

Η αγάπη προς τους κεκοιμημένους οδήγησε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην καθιέρωση ιδιαίτερης ημέρας της εβδομάδας για να προσευχηθούμε γι’ αυτούς. Η ημέρα του Σαββάτου είναι η ημέρα των κεκοιμημένων για αυτό και κατά την παράδοση τα μνημόσυνα οφείλουν να γίνονται το Σάββατο και όχι την Κυριακή. Η Κυριακή είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου γι’ αυτό και οι γάμοι γίνονται Κυριακή, άλλο αν κάποιοι λόγω κοσμικού φρονήματος και ότι βλέπουν τον γάμο κοσμική τελετή και όχι ιερό μυστήριο νυμφεύονται το Σάββατο. Όλα αυτά φυσικά γίνονται για το γλέντι που θα ακολουθήσει τα αποτελέσματα του οποίου είναι κρεπάλη, μέθη και άλλες παρεκλίνουσες συμπεριφορές.

 

Κατά τους Πατέρες, με τα μνημόσυνα παρέχεται όνησις δηλαδή ωφέλεια αλλά δεν ξέρουμε όμως τι είδους ωφέλεια είναι αυτή. Τα μνημόσυνα είναι η προσευχή των ζώντων μελών  που καταδεικνύει αγάπη και κοινωνία για τους απελθόντες. Οι ζώντες με τους κεκοιμημένους γίνονται αγκαλιά εις δόξα Κυρίου. Για τον Θεό είμαστε πρόσωπα μοναδικά γι’ αυτό και όταν πηγαίνουμε κόλλυβα στον ναό δίνουμε και το χαρτάκι με τα ονόματα. Φυσικά μπορεί να έχουμε αρκετές φορές το ίδιο όνομα και φυσικά το γράφουμε ξεχωριστά, διότι ο άνθρωπος είναι ξεχωριστός και μοναδικός. Αυτή η προσευχητική κοινωνία είναι ουράνια κατάσταση. Δεν αποκόπτουμε τους κεκοιμημένους από τους ζώντες, διότι «προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος αμήν» μας λέει το Σύμβολο της πίστεως. Η Αγία μας Εκκλησία νοιάζεται για όλους γι’ αυτό και τα ψυχοσάββατα είναι ξεχωριστή ημέρα να θυμηθούμε και να προσευχηθούμε για τους κεκοιμημένους αδερφούς μας.


 

 

Τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση υπάρχουν δύο. Το ένα είναι το Σάββατο προ των Απόκρεω και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής. Επίσης στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει κι ένα τρίτο καθιερωμένο ως Ψυχοσάββατο που πιθανόν έχει να κάμει με τους εορτασμούς του πολιούχου της πόλεως Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου. Στη λειτουργική μας Παράδοση έχουμε εκτός της Μεγάλης Εβδομάδας του Κυρίου μας κι άλλες εβδομάδες, ή άλλους κύκλους μεγάλων εορτών που τείνουν να μοιάσουν προς τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα. Αυτή είναι μία μιμητική καλή πράξη που άρχισε πολύ παλαιά και είναι θα λέγαμε η γενεσιουργός μητέρα όλων των άλλων μεγάλων εορτών, σε υμνογραφία και νηστεία. Έτσι της εορτής του Αγίου Δημητρίου προηγείται Μεγάλη Εβδομάδα που καθιερώθηκε τελευταίως ανελλιπώς, κάθε χρόνο στην αγιοτόκο Θεσσαλονίκη, προνοία του οικείου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου. Το Σάββατο που προηγείται της Εβδομάδας του Αγίου Δημητρίου, υπάρχει ως τρίτο Ψυχοσάββατο για το οποίο κάναμε λόγο παραπάνω. Επίσης εκτός των παραπάνω ψυχοσαββάτων σε ορισμένα μέρη, κυρίως στην κεντρική Ελλάδα και σ' αυτή την πρωτεύουσα των Αθηνών συνηθίζονται και άλλα δύο Σάββατα να αφιερώνονται στους κεκοιμημένους, αποκαλούμενα κι αυτά ως Ψυχοσάββατα. Αυτά είναι το Σάββατο μετά το Ψυχοσάββατο της Απόκρεω δηλ. Το Σάββατο της Τυρινής κι επίσης το αμέσως επόμενο Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών, το λεγόμενο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων. Το Ψυχοσάββατο μας υπενθυμίζει τη διάσταση της αιώνιας ζωής, που φωτίζει και την επίγεια.

 

 

 

Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Μνημονεύει:

 

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

 

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

 

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

 

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

 

Μέρα ξεχασμένη για τους πολλούς του κόσμου. Ο θάνατος είναι άλλωστε για τη νοοτροπία της εποχής μας το τέρμα. Οι κεκοιμημένοι μάς πονούν, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Να προχωρήσουμε. Και το μνημόσυνο είναι μόνο ατομική υπόθεση. Όταν συμπληρώνονται οι μέρες, οι σαράντα, ο χρόνος, θυμόμαστε. Πάμε στο ναό. Έρχονται και όσοι μας αγαπούν και όσοι αγαπούσαν τον κεκοιμημένο. Και φτάνει. Γιατί άραγε όλοι μαζί, να έχουμε δύο ημέρες το χρόνο στις οποίες να θυμόμαστε πάντας τους κεκοιμημένους. Έτσι δεόμεθα υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, μοναχών, γονέων, προγονέων, πάππων, προπάππων, διδασκάλων, αναδόχων ημών εν τη πίστει.

 

Ας βρεθούμε το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου στο ναό της γειτονιάς μας. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι. Πρέπει να ζήσουμε, αυτό είναι δεδομένο. Έτσι κι αλλιώς ο θάνατος για μας δεν είναι τέρμα, αλλά μια στάση και ένα πέρασμα, ένα Πάσχα.  Τη στάση την περνάμε μόνοι μας, ακόμη κι αν έχουμε την ώρα του θανάτου κοντά μας αυτούς που μας αγαπούνε. Ο θάνατος είναι η προσωπική μας έξοδος, στην οποία κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, να καταλάβει, να συντροφεύσει. Μία ροπή όμως είναι η στάση. Και μπαίνουμε στο πέρασμα της ανάστασης. Συντροφευμένοι από όσους έχουν προηγηθεί και πρωτίστως όσους αγάπησαν το Θεό και τον άνθρωπο. Κι αυτοί θα μας οδηγήσουν στο να αναγνωρίσουμε Εκείνον που θανάτω τον θάνατον επάτησε.

 

Σχετικά με τα Κόλλυβα

 

Τά κόλλυβα είναι σιτάρι βρασμένο. Έχουν τή μορφή στολισμένου δίσκου ή πιάτου μέ ξηρούς καρπούς, καρύδια, σταφίδα, ρόδι καί κυρίως ζάχαρη. Συμβολίζουν τήν κοινή μας ανάσταση. Όπως ο σπόρος τού σιταριού πέφτει στή γή, θάβεται, χωνεύεται, σαπίζει καί στή συνέχεια φυτρώνει καλύτερος καί ωραιότερος, έτσι καί τό νεκρό σώμα τού ανθρώπου θάβεται στή γή, λιώνει καί σαπίζει, γιά νά αναστηθή καί πάλι άφθαρτο, ένδοξο καί αιώνιο. Αυτήν τήν εικόνα μάς δίδει ο απόστολος τών εθνών Παύλος στήν Α΄ πρός Κορινθίους επιστολή, καθώς καί ο Χριστός γιά τήν Ανάστασή Του. “Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μή ο κόκκος τού σίτου πεσών εις τήν γήν αποθάνη, αυτός μόνος μένει? εάν δέ αποθάνη πολύν καρπόν φέρει”.(Ιω. 12,24).

 

 

 

Δυστυχώς, η ουσιαστική αυτή προσφορά πρός τούς κεκοιμημένους αδελφούς μας, τόσο από λειτουργική όσο καί από σωτηριολογική οπτική, τά τελευταία χρόνια έχει υποστεί αλλοιώσεις καί διαφοροποιήσεις πού τείνουν νά απαξιώσουν τή σημασία καί τό μέγεθος τού Μυστηρίου. Ο χαρακτήρας τών κολλύβων έχει από πολλούς αλλοιωθεί μέ τήν ανοχή, αλλά καί τήν παρότρυνση, σέ μερικές περιπτώσεις, τών υπευθύνων ανθρώπων τής Εκκλησίας, πού χαράζουν μιά διαφορετική γραμμή από αυτήν τής παραδόσεως. Έτσι δυστυχώς παρουσιάζεται μιά εικόνα κωμικοτραγική, πού ουδόλως συνάδει μέ τό πνεύμα καί τή σημασία τού Σαββάτου τών ψυχών.

 

Αντί, λοιπόν, κολλύβων, γεμίζει ο Ιερός Ναός μέ πάσης φύσεως πίττες καί γλυκίσματα. Πρόσφορα, κουλούρια καί τσουρέκια, έως φρούτα εποχής από τόν μανάβη, τά εποχιακά ροδάκινα, κεράσια καί βερίκοκα, συνθέτουν εικόνα απρέπειας πρός τό Ναό καί προσβολής πρός τήν μνήμη τών κεκοιμημένων. Οι γιαγιάδες μας τά παλαιότερα χρόνια, προσέφεραν κεράσματα, πίττες καί γλυκά κατά τά Ψυχοσάββατα, αλλά έξω, στήν αυλή τής Εκκλησίας. Μέσα στό Ναό, προσκόμιζαν τά κόλλυβα μόνο γιά τήν ακολουθία.

 

 

 

Ας Τον παρακαλέσουμε λοιπόν. Και των κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, εν δόξη όταν έλθης. Των δικών μας και όλων των ανθρώπων. Να συναντιόμαστε στην αγάπη Σου!

 

Σας παραθέτουμε ένα μέρος των ύμνων που ακούσαμε σήμερα το πρωϊ στους ναούς. Ας εστιάσουμε στα λόγια και ας σταθούμε προσευχητικά σε αυτά ώστε να ανοίξουμε την καρδιά μας στο μεγαλείο τους.

 

 

Εις τούς Αίνους - Στιχηρά Προσόμοια - Ήχος πλ. δ'

Ο εν Εδέμ Παράδεισος

 

Δεύτε πρό τέλους πάντες Αδελφοί, τόν χούν ημών βλέποντες, καί τής φύσεως ημών τό ασθενές, καί τήν ευτέλειαν ημών, καί τό τέλος οψώμεθα, καί τά όργανα τού σκεύους τής σαρκός, καί ότι κόνις ο άνθρωπος, βρώμα σκωλήκων καί φθορά, ότι ξηρά τά οστά ημών, όλως μή έχοντα πνοήν, τούς τάφους κατίδωμεν, πού η δόξα; πού τό κάλλος τής μορφής; πού η εύλαλος γλώσσα;πού η οφρύς; ή πού ο οφθαλμός; πάντα κόνις καί σκιά, διό φείσαι Σωτήρ πάντων ημών.

 

Τί απατάται άνθρωπος αυχών, τί μάτην ταράττεται, ο πηλός, καί μετ' ολίγον ο αυτός; τί ου λογίζεται ο χούς, ότι κόνις τό φύραμα, καί σαπρίας καί φθοράς αποβολή; Ει ούν πηλός εσμέν άνθρωποι, τί προστετήκαμεν τή γή; καί ει Χριστού εσμέν σύμφυτοι, τί ου προστρέχομεν αυτώ, καί όλην αφέμενοι τήν επίκηρον καί ρέουσαν ζωήν, τή ζωή τή αφθάρτω, ακολουθούντες; ήτις εστίν ο Χριστός, ο φωτισμός τών ψυχών ημών.

 

Ο τή χειρί σου πλάσας τόν Αδάμ, καί στήσας μεθόριον, αφθαρσίας, καί θνητότητος Σωτήρ, καί τής εν χάριτι ζωής, τής φθοράς απαλλάξας τε, πρός τήν πρώτην μεταθέμενος ζωήν, αυτός τούς δούλους σου Δέσποτα, ούς προσελάβου εξ ημών, μετά Δικαίων ανάπαυσον, καί εν χορώ τών εκλεκτών, καί τούτων τά ονόματα, μεταγράψας εν βίβλω τής ζωής, εν φωνή Αρχαγγέλου, εξαναστήσας σάλπιγγος ηχοί, καταξίωσον αυτούς, τής ουρανίου βασιλείας σου.

 

Χριστός ανέστη λύσας τών δεσμών, Αδάμ τόν πρωτόπλαστον, καί τού Άδου καταλύσας τήν ισχύν, θαρσείτε πάντες οι νεκροί, ενεκρώθη ο θάνατος, εσκυλεύθη καί ο Άδης σύν αυτώ, καί ο Χριστός εβασίλευσεν, ο σταυρωθείς καί αναστάς, αυτός ημίν εχαρίσατο, τήν αφθαρσίαν τής σαρκός, αυτός ανιστά ημάς, καί δωρείται τήν ανάστασιν ημίν, καί τής δόξης εκείνης, μετ' ευφροσύνης πάντας αξιοί, τούς εν πίστει ακλινεί, πεπιστευκότας θερμώς επ' αυτώ.

 

Δόξα... Νεκρώσιμον  Ήχος β'

 

Ως άνθος μαραίνεται, καί ως όναρ παρέρχεται, καί διαλύεται πάς άνθρωπος, πάλιν δέ ηχούσης τής σάλπιγγος, νεκροί ως εν συσσεισμώ πάντες αναστήσονται, πρός τήν σήν υπάντησιν Χριστέ ο Θεός, Τότε Δέσποτα, ούς μετέστησας εξ ημών, έν ταίς τών Αγίων σου κατάταξον σκηναίς, τά πνεύματα Δέσποτα τών σών δούλων αεί.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΑΘΩ

.......Πλέοντες λοιπόν καί προχωροῦντες ἒφθασαν μετά ἀπό ὀλίγας ἡμέρας εἰς ἓναν ἣσυχον καί καλόν λιμένα, ὃπου καί ἠγκυροβόλησαν.

Ὁ δέ  Ἃγιος  Πέτρος  ἠθέλησε νά ἀναπαυθῆ ὀλίγον καί μόλις ἀπεκοιμήθη βλέπει τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον περιβεβλημένην μέ πολλήν δόξαν, τιμή καί λαμπρότητα, πλησίον δέ αὐτῆς ἳστατο ὁ  Ἃγιος Νικόλαος μέ πολύ εὐλάβεια καί τήν παρεκάλει λέγοντας :

        Ὦ Δέσποινα Θεοτόκε καί Κυρία τοῦ κόσμου, ἐπειδή  τοῦτον τόν δοῦλον σου, ἠλευθέρωσας ἀπό τήν πικράν ἐκείνην αίχμαλωσίαν μέ τό πανάγιον θέλημα τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καί θεοῦ ἡμῶν, δεῖξον εἰς αὐτόν τόπον  ἣσυχον,  διά νά ἐκτελῆ τό θέλημα τοῦ θεοῦ, καθώς μόνος του τό ὑπεσχέθη.

        Τότε ἡ Κυρία Θεοτόκος στραφεῖσα εἰς τόν  Ἃγιον  Νικόλαον εἶπεν: ἡ κατοίκησις καί ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ δέν δύναται νά εὑρεθῆ ἀλλοῦ, παρά μόνον εἰς τό ὂρος τοῦ  Ἂθωνος,τό ὁποῖον ἒλαβον ἀπό τόν Υἱόν μου καί Θεόν  εἰς κληρονομίαν ἰδικήν μου, ἳνα ὃσοι θέλουν νά ἀναχωρήσουν ἀπό τάς κοσμικάς φροντίδας καί τήν ταραχήν τοῦ κόσμου νά μεταβαίνουν ἐκεῖ διά νά δουλεύουν τόν θεόν ἀπερισπάστως καί χωρίς ἀπασχόλησιν.

        Ἀπό τώρα τό ὂρος αὐτό, θά λέγεται  Ἃγιον  Ὂρος  καί  κῆπος ἰδικός μου. Ἀγαπῶ δέ ἐξαιρέτως καί βοηθῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μεταβαίνουν εἰς αὐτό νά δουλεύσουν ὁλοψύχως τῶ θεῶ καί θέλει ἒλθει καιρός ὁπότε τοῦτο θά γεμίση ἀπ΄ἂκρου ἓως ἂκρου μέ πλῆθος Μοναχῶν.

        Διά τοῦτο χαίρει καί ἀγαλλιᾶ τό πνεῦμα Μου,διότι αὐτοί (οἱ Μοναχοί) αἰνοῦν καί δοξολογοῦν διά παντός τό ὂνομα τοῦ ἐμοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ. Δέν θέλω νά χωρισθῶ ἀπό αὐτούς ποτέ, ἐάν καί αὐτοί φυλάττουν  τάς ἐντολάς τοῦ Υἱοῦ μου.Θέλω δέ μεγαλύνει τό ὂνομα τοῦ Ὂρους αὐτοῦ, εἰς Ἀνατολήν καί Δύσιν, Νότον καί βορρᾶν καί ξακουστόν θέλω κάμει αὐτό εἰς ὃλον τόν κόσμον. Ὃσοι ἐξ αὐτῶν ὑπομείνουν  θλῖψιν καί στενοχωρίαν, θά τούς ἀξιώσω μεγάλων χαρισμάτων, ἐν τῆ μεγάλη ἡμέρα τοῦ Υἱοῦ μου καί θά ἒχουν ἀπ΄ ἐμοῦ μεγάλην  βοήθειαν, διότι θά τούς ἀνακουφίζω είς τούς πόνους καί τούς κόπους των  καί θά ἀποδιώκω τούς νοητούς καί αἰσθητούς πειρασμούς τῶν ἐχθρῶν (διαβόλων) τοῦ Υἱοῦ μου, ἀπό αὐτούς (τούς Μοναχούς).   

             Ταῦτα εἶπεν, ἐν ὁράματι εἰς τόν ὃσιον Πέτρον, ἡ  Ὑπεραγία Θεοτόκος. Ἀλλά  ἂς γνωρίση ὁ καθένας ἀπό τήν ἒκβασιν τῶν πραγμάτων τῆς  ψυχωφελοῦς  αὐτῆς διηγήσεως, τήν πολλήν εὐσπλαχνίαν τοῦ Χριστοῦ, καθώς καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου τήν μεγίστην βοήθειαν.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.