ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ...

 

            << Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΔΕΝ  ΔΙΑΚΟΠΤΕΙ  ΤΟ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ, (ΔΙΑ ΝΑ ΜΗ ΕΞΕΛΘΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ), ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΟΣΑ ΔΙΑΠΡΑΤΟΝΤΑΙ, ΜΕΤΑΞΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΑ ΔΙΕΠΡΑΧΘΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ‘’ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ’’ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ>>.

            ΕΠΟΝΤΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ…..ΑΝΑΜΕΝΩΜΕΝ!

            ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΣΑ ΔΙΑΠΡΑΤΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ.

            ΕΜΕΙΣ ΥΠΟΓΡΑΨΑΜΕΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΑΣ ΥΠΟΓΡΑΦΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ <<ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ>>.

            ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ – ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΜΑΣ.

            ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΥΔΕΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ.

            ΕΜΕΙΣ ΜΕΝΩΜΕΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΩΜΕΝ ΣΤΑΘΕΡΟΙ  ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΜΑΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΕΝΑ ΜΕΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ , ΕΩΣ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΟΝ.

            ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΩΜΕΝ ΟΥΔΕΝΑ, ΑΛΛΟΙ ΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΝΟΧΛΟΥΝ, ΚΑΘ’ ΟΤΙ :  << ΑΝΤΙΛΟΓΙΑΣ ΕΓΕΙΡΕΙ ΠΑΣ ΚΑΚΟΣ, Ο ΔΕ ΚΥΡΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΝ ΑΝΕΛΕΗΜΟΝΑ ΕΚΠΕΜΨΕΙ ΑΥΤΩ>>  ΕΝΩ…. ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΤΟΥΣ, ΦΑΥΛΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣΙΝ.  (  ΠΑΡΟΙΜΙΩΝ  ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  ΙΣΤ!  17 ΚΑΙ  ΙΖ ! 17 )

            ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΝΤΕΣ , ΚΛΗΡΙΚΟΙ, ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ, ΝΑ ΕΙΜΕΘΑ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ.  ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΑΣ, ΤΑ ΛΑΘΗ, ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ  ΜΑΣ, ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ  ΥΠΟ  ΕΛΕΓΧΟΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ.   

            ΤΟ  ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ  ΕΡΓΟΝ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  ΘΕΜΑ ΜΟΝΟΝ  ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ,  ΑΛΛΑ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ.  ΔΙΑ  ΤΟΥΤΟ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ  ΣΥΝΕΣΙΣ,  ΑΓΑΠΗ  ΚΑΤΑ  ΘΕΟΝ,  ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΡΟΣΟΧΗ  ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ , ΜΑΚΡΑΝ  ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΝ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΣΙΑΝ, ΚΥΡΙΩΣ  ΔΕ  ΝΑ ΜΗΝ ΕΥΡΕΘΩΜΕΝ  ΕΞΩΘΕΝ ΤΗΣ  ΑΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ, ΟΠΩΣ  Ο  ΙΕΡΟΣ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΑΣ  ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ:  ‘’ ΚΑΛΙΟΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΛΑΝΟΜΕΝΟΣ,  Η  ΕΞΩΘΕΝ  ΑΥΤΗΣ  ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΩΝ’’.

          ΟΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΙΜΕΝΙΣΤΑΙ, ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΣΧΗΣΜΑ  ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΩΣΤΑ  ΚΑΙ  ΟΡΘΟΔΟΞΑ,  ΕΙΣ  ΑΥΤΗΝ.

ΚΑΙ  ΠΡΩΤΟΝ:

            ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ  ΤΗΝ  ΑΓΙΑΝ ΓΡΑΦΗΝ,  ΠΑΛΑΙΑΝ  ΚΑΙ ΚΑΙΝΗΝ,  ΧΩΡΙΣ  ΚΑΜΙΑΝ  ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΝ,  ΓΙΑ  ΟΣΑ  ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ  ΚΑΙ  ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ  ΕΝ  ΑΥΤΑΙΣ,  ΚΑΙ  ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ,  ΤΟ  ΚΟΡΑΝΙΟΝ  ( ΜΗ  ΓΕΝΟΙΤΟ  ΚΥΡΙΕ ).

ΔΕΥΤΕΡΟΝ:

            ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ  ΕΙΣ  ΤΗΝ  ΙΕΡΑΝ  ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ  ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ:

ΩΣ  ΟΙ  ΠΡΟΦΗΤΑΙ  ΕΙΔΟΝ,  ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ  ΩΣ  ΕΔΙΔΑΞΑΝ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΩΣ  ΠΑΡΕΛΑΒΕΝ,  ΟΙ  ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ  ΩΣ ΕΔΟΓΜΑΤΙΣΑΝ,  Η  ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ  ΩΣ  ΣΥΜΠΕΦΡΟΝΗΚΕΝ…..ΤΟΝ ΜΕΝ  ΩΣ  ΘΕΟΝ  ΚΑΙ  ΔΕΣΠΟΤΗΝ  ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝΤΕΣ,  ΚΑΙ ΣΕΒΟΝΤΕΣ,  ΤΟΥΣ  ΔΕ ( ΑΓΙΟΥΣ ) ΔΙΑ  ΤΟΝ  ΚΟΙΝΟΝ ΔΕΣΠΟΤΗΝ,  ΩΣ  ΑΥΤΟΥ  ΓΝΗΣΙΟΥΣ  ΘΕΡΑΠΟΝΤΑΣ  ΤΙΜΩΝΤΕΣ, ΚΑΙ  ΤΗΝ  ΚΑΤΑ  ΣΧΕΣΙΝ  ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΝ  ΑΠΟΝΕΜΟΝΤΕΣ.                                                                                                                                                                                           ΑΥΤΗ  Η  ΠΙΣΤΙΣ  ΤΩΝ  ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ,                                                                                                   ΑΥΤΗ  Η  ΠΙΣΤΙΣ  ΤΩΝ  ΠΑΤΕΡΩΝ,                                                                                                           ΑΥΤΗ  Η  ΠΙΣΤΙΣ  ΤΩΝ  ΟΡΘΔΟΞΩΝ,                                                                                                       ΑΥΤΗ  Η  ΠΙΣΤΙΣ  ΤΗΝ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΝ  ΕΣΤΗΡΙΞΕΝ.

ΤΡΙΤΟΝ:

            ΟΙ  ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ  ΔΕΝ  ΔΕΧΟΝΤΑΙ  ΤΗΝ ‘’ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΝ’’ ΘΕΟΛΟΓΙΑΝ,  ΤΩΝ  ΝΕΟΤΕΡΙΣΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ,  ΤΟΥ  ΝΕΟΥ  ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ,  ΟΥΤΕ  ΤΗΝ ‘’ΜΕΤΑΦΟΡΑ’’  ΤΗΣ  ΩΡΑΙΩΤΑΤΗΣ  ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, ΕΙΣ ΤΗΝ  ΔΗΜΟΤΙΚΗΝ  ΓΛΩΣΣΑΝ,  ΜΗ  ΓΕΝΟΙΤΟ.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ:

            ΑΠΑΝΤΕΣ,  ΩΣ  ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ  ΠΑΤΕΡΕΣ,  ΦΕΡΩΜΕΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑΝ  ΕΥΘΥΝΗΝ,  ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ‘’ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ’’ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ,  ΑΛΛΑ  ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ  ΤΟΥ  ΚΥΡΙΟΥ  ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΘΩΣ  ΚΑΙ  ΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΣ  ΑΥΤΟΥ,  ΟΣΤΙΣ  ΕΙΝΑΙ(Ο ΧΡΙΣΤΟΣ) :                                                                                                                                                                         ‘’ΔΙΚΑΙΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ  ΚΑΙ  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΑΣ  ΗΓΑΠΗΣΕΝ’’ (ΨΑΛΜ.ΔΑΥΪΔ) . ΟΛΟΙ  ΜΑΣ  ΑΡΑΓΕ, ΟΠΟΙΑΣ  ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑΣ  ΘΑ ΤΥΧΩΜΕΝ, ΟΤΑΝ  Η  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ  ΟΡΟΥΣ  ΜΑΣ  ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΣΕΙ;

            ΔΕΝ  ΕΙΜΕΘΑ  ΜΟΝΟΝ ‘’ΦΥΛΑΚΕΣ  ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ’’ ΕΔΩ  ΣΤΟ ‘’ΠΕΡΙΒΟΛΙ’’  ΤΗΣ  ΚΥΡΙΑΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ -  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ  ΜΑΣ, ΑΛΛΑ  ΚΑΙ ΤΗΣ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ  ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ  ΑΥΤΟΥ.

                                                                Ο ΘΕΟΣ  ΝΑ  ΜΑΣ  ΛΥΠΗΘΕΙ.

                                                                 ΑΜΗΝ.     ΓΕΝΟΙΤΟ.

                                                            ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

                                                                   ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

                                                                       ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

                                                               ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

                                                        27η / 9η – ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΥ

                                                                     ΜΑΡΤΙΟΥ   2017

 

  

               

 

 

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἡ   ἀδύναμη  πίστις  αἰτία  τῆς  χλιαρότητας

 

            Ἡ ἀδυναμία τῆς  πίστεως γεννιέται  ἀπ’ αὐτές τίς δύο αἰτίες:  Πρῶτα , ἐπειδή  ὁ  νοῦς  δέν μπορεῖ  νά εἰσχωρήσει  βαθιά στά μυστήρια  τοῦ Θεοῦ καί στά  αἲτια πού μᾶς κάνουν νά τά πιστεύουμε. Κι  ἒπειτα, ἐπειδή ἡ θέληση δέν μπορεῖ νά τ’ ἀγαπήσει πρίν τά γνωρίσει,  μιά καί προϋπόθεση τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ γνώση.  Γι’ αὐτό ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος εἶπε ὃτι ὁ ἂνθρωπος  μπορεῖ  ν’ ἀγαπήσει τ’ ἀόρατα πράγματα, ὂχι ὃμως  καί τά ἂγνωστα  σ’ αὐτόν. Ἒτσι, βλέπουμε μερικούς ἀνθρώπους, πού εἶναι πιστοί ὂχι τόσο γιατί διάλεξαν  συνειδητά καί θεληματικά τή ζωή τοῦ χριστιανοῦ, ὃσο γιατί γεννήθηκαν ἀπό γονεῖς χριστιανούς. Εἶναι πιστοί γιατί ἒλαβαν τό βάπτισμα. Ὡς πρός τά ἂλλα, τόσο λίγο καταλαβαίνουν τό μεγαλεῖο τῶν μυστηρίων, τόσο λίγο γνωρίζουν τήν ὑπεροχή τῆς πίστεώς μας ἀπέναντι στίς ἂλλες θρησκεῖες καί τόσο λίγο ἀκολουθοῦν στή ζωή τους τό νόμο τοῦ Εὐαγγελίου, ὣστε μόλις πού ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἀπίστους. Γιατί, μολονότι λένε πώς πιστεύουν στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τά πιστεύουν ὃμως  μέ μιά πίστη τόσο συγκεχυμένη, τόσο χλιαρή καί ἀδύνατη, πού μποροῦμε νά ποῦμε πώς τά γνωρίζουν ὃπως ὁ τυφλός ἐκεῖνος, πού ἒβλεπε τούς ἀνθρώπους σά δέντρα.                                                                                                                                                                                                                                  Ἡ πίστη πρέπει νά εἶναι ὂχι μόνο κανών τοῦ πιστεύειν, ἀλλά καί κανών τοῦ ποιεῖν. Συνίσταται δηλαδή ὂχι μόνο στό νά πιστεύουμε, ἀλλά καί στό νά ζοῦμε σωστά: Ἡ πίστις χωρίς τῶν ἒργων νεκρά ἐστι (Ἰακ.β’ 26). Γιατί ἐκεῖνοι πού ὁμολογοῦν τό Χριστό γιά διδάσκαλο τῆς πίστεως, τῶν μυστηρίων καί τῶν δογμάτων πού μᾶς ἀποκάλυψε, οἱ ἲδιοι δέν ἐφαρμόζουν στή ζωή τους τό νόμο Του.                                                                                                                                                        Ἀπό τήν ἀδύναμη πίστη προέρχονται δυό ἀλληλένδετα καί φοβερά πνευματικά κακά:  ἡ ὑποχώρηση τῆς ἀρετῆς καί ἡ αὒξηση κάθε κακίας.                                                                                               Ἂς δοῦμε πρῶτα πῶς ὑποχωρεῖ ἡ ἀρετή. Ἀπό τούς τωρινούς χριστιανούς, γιά τήν ἀδυναμία τῆς πίστεώς τους , λείπει ὁ πλοῦτος ἐκεῖνος τῆς ἀρετῆς, πού ἢκμαζε καί αὐξανόταν στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες. Καί νά γιατί:  Ὃπως εἶναι ἡ ρίζα σ’ ἓνα δέντρο, ἒτσι εἶναι καί ἡ πίστη στήν ψυχή. Ἐκείνη εἶναι πού τήν τρέφει, τή μεγαλώνει, τήν κάνει νά δίνει καρπό.  Ἒτσι, ἂν ζεῖ ὁ χριστιανός, ζεῖ μέ τήν πίστη, ὃπως λέει ὁ ἀπόστολος :  ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται (Ρωμ. α΄17). Καί ὁ ἃδης ἀκόμα νά ὁρμήσει πάνω στόν πιστό, αὐτός θά τά βγάλει πέρα. Ἂν ὃμως κόψει ἢ ἀδυντίσει τή ρίζα τῆς πίστεως, ἀμέσως μαραίνονται ὃλες οἱ ἀρετές καί χάνονται ὂχι μόνο οἱ καρποί, δηλαδή ἡ ἐσωτερική ψυχική του καλλιέργεια, μά καί τά φύλλα ἀκόμα, δηλαδή ἡ ἐξωτερική καλή συμπεριφορά του.                                                                                                                           Ἀλλά τώρα, ἀφοῦ εἲδαμε πῶς φεύγουν οἱ ἀρετές, ἂς ἐξετάσουμε καί πῶς αὐξάνονται οἱ κακίες ἀπό τήν ἀδυναμία τῆς πίστεως.                                                                                                                   Ὃταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος, περπατώντας στή θάλασσα, ἂρχισε νά βυθίζεται, ἀπέδωσε τήν αἰτία στόν ἂνεμο πού φυσοῦσε: Βλέπων δέ τόν ἂνεμον ἰσχυρόν ἐφοβήθη.  Ὁ  Κύριος  ὃμως  ἀπέδωσε τήν αἰτία στήν ὀλιγοπιστία του: Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας; ( Ματθ. ιδ’ 30-31 ).   Ἒτσι καί οἱ χριστιανοί ἀποδίδουν τήν αἰτία τῶν κακῶν ἒργων τους καί τῆς κακῆς ζωῆς τους εἲτε σέ κάποιο πειρασμό εἲτε στήν ἀδυναμία τους.  Ἡ ἀληθινή ὃμως αἰτία εἶναι ἡ ἀσθενική τους πίστη.                  Πολλοί χριστιανοί νομίζουν πώς ἡ ἁμαρτία εἶναι μιά νεανική ἐπιπολαιότητα, μιά συγγνωστή  ἀδυναμία, ἓνα μικρό κακό.  Καί προσθέτουν τήν μιά ἁμαρτία πάνω στήν ἂλλη. Κι ὃταν ἒρθει καμιά μεγάλη γιορτή, τό Πάσχα ἢ τά χριστούγεννα, ἲσως πᾶνε νά έξομολογηθοῦν. Μά καί τότε ἡ ἐξομολόγησή τους εἶναι τυπική καί λειψή.                                                                                                        Ἀλλοίμονο ! Αὐτά εἶναι τά τέκνα τοῦ φωτός, ὃπως  ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος τούς χριστιανούς;  Αὐτοί εἶναι οἱ μαθητές τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ;  Αὐτοί εἶναι οἱ ἀπόγονοι  τῶν ἁγίων;                                                                                                                                                                                                           Ἀπό  ποῦ  ὃμως  προέρχονται  ὃλ’ αὐτά; Ἀπό τήν ἀδύναμη πίστη.  Πλησιάσαμε, φαίνεται, στούς χαλεπούς ἐκείνους καιρούς, γιά τούς ὁποίους εἶπε ὁ Κύριος:  Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἆρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς; ( Λουκ. ιη’ 8 ).    

            Μετά ἀπ’ ὃλα αὐτά ὃμως γεννιέται τό ἐρώτημα: Δέν ὑπάρχει ἂραγε γιατριά σ’ αὐτό τό τόσο φοβερό κακό; Ναί, ὑπάρχει. Φτάνει νά τήν ἐπιζητήσει ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος πού ἒχει ἀδύναμη πίστη. Καί τί πρέπει  νά  κάνει;  Πρῶτα-πρῶτα, νά  ζητάει θερμά ἀπό τό Θεό, μέ τήν προσευχή τήν ἐνίσχυση τῆς πίστεώς του. Αὐτό ἒκαναν ἀκόμα καί οἱ ἃγιοι ἀπόστολοι:  Πρόσθες ἡμῖν πίστιν ( Λουκ. ιζ’ 5 ). Ἒπειτα, ἀπαραίτητη εἶναι ἡ προσεκτική μελέτη τῶν βιβλίων, πού ἐκθέτουν καί ἑρμηνεύουν, ὃσο εἶναι δυνατό, τά μυστήρια τῆς πίστεως – τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν πατερικῶν ἒργων, τῶν ὀρθοδόξων ἀπολογητικῶν καί ψυχωφελῶν συγγραμμάτων γενικά.                                                                                                                                                                                                                       Μετά ἀπ΄ αὐτά, ἡ αὒξηση τῆς πίστεως ἀνήκει στό ἂπειρο ἒλεος τοῦ Θεοῦ, πού παρέχεται στόν καθένα ἀνάλογα μέ τήν ἀγαθή προαίρεση καί τήν ταπείνωσή του.

                                                                      Ὃσ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ὃπως μή τόν πλησίον φθονῶμεν

<<Οἱ  τά  ἒργα  τοῦ  φθόνου  πράττοντες ,  βασιλείαν  Θεοῦ  οὐ  κληρονομήσουσιν.>>

<<Εἰ  ἀλλήλους  δάκνετε  καί  κατεσθίετε , βλέπετε  μή  ὑπ’ ἀλλήλων ἀναλωθῆτε.>>

        Ταῦτα  διά  τοῦ  Ἀποστόλου  σου  Παύλου  παρήγγειλας  ἡμῖν , Κύριε  , ὃπως  τάς  φθονεράς διαθέσεις  ἐκ  τῆς  καρδίας  ἡμῶν  ἐξαλείψωμεν , καί  διά  τῆς  ἀγάπης  τήν  εἰρήνην  καί  τήν  εὐδαιμωνίαν  ἡμῶν  στηρίξωμεν.  

        Ναί !  πανάγαθε  Σῶτερ , ἡ  ἀληθής  ἀγάπη  οὐδέποτε  ἐχθρόν  ἐμίσησεν , οὐδέποτε  τά  ἀγαθά  τοῦ  πλησίον  αὐτῆς  ἐφθόνησεν , οὐδέποτε  ὀφθαλμόν  πονηρόν  ἒσχεν.

        Ἀλλ’  ἡμεῖς  ὑπό  τοῦ  αἰσχροῦ  πάθους  τοῦ  φθόνου  κατατηκόμενοι , ὡς  ἂλλοι  φθισιῶντες , καί  ἡμᾶς  αὐτούς φθείρομεν  καί  δυστυχεῖς  καθιστῶμεν,  καί  τόν  πλησίον  ἡμῶν  καταστρέφομεν , καί  τήν Πατρίδα  ἀδικοῦμεν  καί  βλάπτομεν ,  καί  τόν Πανάγαθον  δικαίως  καθ’  ἡμῶν  παροργίζομεν.

        Ναί !  Κύριε , ἀντίπους  τῆς  ἀγάπης  τό  βδελυρόν  πάθος  τοῦ  φθόνου.  Τέκνα  σου  ἀληθῆ  οἱ  ἀγαπῶντες.  Γεννήματα  ἐχιδνῶν  οἱ  φθονοῦντες.  Τήν  βδελυρίαν  δέ  τοῦ  πάθους  των  οἱ  φθονεροί  συναισθανόμενοι , οὐδέποτε  τολμῶσιν  ἐνώπιον  τῶν  ἀνθρώπων  νά  ὁμολογήσωσιν  αὐτό.  Ἀλλ’ ἐν  τῶ  κρυπτῶ  ὑπ’ αὐτοῦ  κατατρυχόμενοι  καί  καταναλισκόμενοι , τόν  πλησίον  ὡς  ὂφεις  δάκνουσιν , ὃπως  κορέσωσι  τόν  φθόνον  αὐτῶν.

        Διαφώτισον  λοιπόν , Θεέ , τούς  ὀφθαλμούς  τῆς  ψυχῆς  ἡμῶν , ὃπως  τό  οὐράνιον  κάλλος  τῆς  ἀγάπης  ἲδωμεν , καί  τάς  φθονεράς  διαθέσεις  ἐκ  τῆς  καρδίας  ἡμῶν  ἐκριζώσωμεν , καί  ἐκ  τῶν  δεινῶν  τοῦ  φθόνου  ἀπαλλαγῶμεν , πάντας  δέ  τούς  καλλιτέρους  ἡμῶν  ὡς  τέκνα  σου  ἀγαπητά  καί  ἀδελφούς  ἡμῶν  ἀγαπῶμεν , καί  ἐπ’  αὐτοῖς  χαίρωμεν,καί  αὐτούς  μιμώμεθα , ἳνα  βελτίονες  δι’ αὐτῶν  γενώμεθα , καί  τήν  εὐλογίαν  σου  ἐφ’  ἡμᾶς  ἐφελκύωμεν.  Ἀμήν .

        Ἀγάπη!  Σύ  εἶσαι  ἡ  εὐτυχία.

        Λοιπόν  θ’ ἀγαπήσω  ἐνόσω  ζῶ.

        Ὁ  φθόνος  δέ  εἶναι  φθίσις , κακία.

        Οὐδέποτε  θέλω  φθονήσει  ἐγώ.

        Θεέ  τῆς  ἀγάπης , ἐνίσχυσόν  με

        Ἀγάπης  πλήρη  νά  ἒχω ψυχήν,

        Ἂν  ὃμως  φθονήσω , κατάστρεψόν  με

        Ὡς  ἂλλον  Κάϊν , Θεέ  μου .  Ἀμήν .

       

 

ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

** ΑΝΑΣΤΑΣΗ **

 

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Ανάσταση! Και  μέσα  στην  καρδιά  μου,

που  μαύροι  τη  μαράνανε  χειμώνες,

μιας  άνοιξης  αυγή  γλυκοχαράζει

κι’ ανθίζουν  μενεξέδες  κι’ ανεμώνες.

 

Ανάσταση! Και  μέσα  στην  καρδιά  μου,

που  τη  σπάραξαν  άγρια  οι  στείροι  πόνοι,

ολόδροσο, ουρανόσταλτο  βλαστάρι

θεϊκής  χαράς  αρχίζει  να  φυτρώνει.

 

Θεϊκής  χαράς! Ω Σταυρωμένη Ελπίδα!

καθώς  σε  βλέπω  αναστημένη  πάλι,

αθάνατη, απροσμάχητη, μεγάλη,

κάμε  το  θαύμα  που  ποτέ  δεν  είδα!

ο,τι  νεκρό  του  μυστικού  μου  κόσμου,

παρακαλώ  Σε, ανάστησέ  το  εντός  μου.

 

ποίημα Γ. Βερίτη

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ ΠΟΝΗΡΙΑΣ

 

          Πονηρία, ἢγουν πρᾶξις πονηρά, πανουργία-δολιότης-κρυψίνοια.  Ἡ πονηρία εἶναι μία διάθεσις τῆς καρδίας, καθ’ ἣν ὁ ἂνθρωπος προαιρεῖται καί πράττει πάντοτε τό κακόν ἐναντίον τοῦ θείου νόμου. Ἡ πονηρία πηγάζει ἀπό τήν ἀκάθαρτον καρδίαν, ἡ πονηρά προαίρεσις ἐστίν ἡ ρίζα πάντων τῶν κακῶν. Ἡ πονηρία εἶναι ἒμπνευσις τοῦ πονηροῦ, εἶναι πλάνη σατανική καί ζωή δαιμονική, εἶναι σκότος, ἐργάζεται ἐσαεί τό πονηρόν, ἐν τῶ κόσμω, καί πολεμεῖ τό ἀγαθόν, καθότι μισεῖ τό καλόν καί ἀγαπᾶ τό κακόν, καί επιζητεῖ ἐπί τῆς γῆς τήν ἐπικράτιση τῆς βασιλείας τοῦ πονηροῦ. << Ὃλος ὁ κόσμος εὑρίσκεται ἐν τῶ πονηρῶ, καί οἱ πονηρευόμενοι ἐξολοθρευθίσονται >> ( Ψαλμ. λς’ 9 ).  Ἡ πονηρία εἶναι εἷς φθορεύς καί ἀφανιστής τῆς εὐθύτητος καί τῆς δικαιοσύνης. Προσπαθεῖ πάση δυνάμει διά τοῦ ψεύδους καί τῆς ἀπάτης καί πλάνης νά πλανᾶ τόν κόσμον, μεταβάλλουσα τό δίκαιον εἰς ἂδικον καί τό φῶς εἰς σκότος. Οἱ πονηροί στοχασμοί εἰς τήν ἀκάθαρτον καρδίαν γίνονται ἀπό τήν παρακίνησιν τοῦ διαβόλου, καθότι ἡ άκάθαρτος καρδία εἶναι ὁ θρόνος τῶν δαιμόνων.                                                                   Ὁ  μέγας Βασίλειος λέγει: << Ὁ μή διανοούμενος τό πονηρόν, εὑρίσκεται εἰς τόν Θεόν >>. Ὃπου ἀγαθή προαίρεσις, ἐκεῖ καί θεία χάρις. Μέγιστον κακόν καί ἀθεράπευτον καί ἀνουθέτητον ἐστίν ἡ πονηρία. Αὐτή καταθλίβει τόν πονηρόν, κόπος δέ καί πόνος ὑπό τήν γλῶσσαν αὐτοῦ. Πολλοί πονηροί,  πανοῦργοι καί ἀπαταιῶνες ἐν τῶ κόσμω. Τόσον πολλοί ὃσον  τό καταπατούμενον χόρτον. Ὁ πονηρός, εἶναι διπρόσωπος καί πανοῦργος, ἐνδυόμενος ὁτέ μέν τήν λεοντῆν, ὁτέ δέ τήν ἀλωπεκῆν, ὑποκρίνεται τόν εὐσεβῆ καί τήν ψευδῆ εὐλάβειαν πρός ἐξαπάτησιν τῶν ἀγαθῶν ἀνθρώπων. << Πονηρόν ἂνδρα, μηδέποτε ποιοῦ  φίλον. - Ἀνήρ πονηρός, δυστυχεῖ κἂν εὐτυχῆ. - Ἀνδρός πονηροῦ, φεῦγε συνοδείαν ἀεί. – Τόν πονηρόν ἂνδρα φεῦγε παρ’ ὃλον τόν βίον >>.  Ὁ σκοπός καί τό ἒργον τοῦ πονηροῦ εἶναι ἡ  ἁρπαγή, ἡ κλεψιά καί ἡ ἀδικία. Ὁ πονηρός εἶναι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καί ὂργανον τοῦ διαβόλου, εἶναι καταδικασμένος εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός, καί πρό τῆς γεέννης κολάζεται ὑπό τοῦ συνειδότος κεντούμενος. << Ὁ θυμός τοῦ πιθήκου καί ὁ φοβερισμός τοῦ πονηροῦ εἶν’ ἓν καί τό αὐτό >>. ( Ἐπίκτητος) Ἀπό πονηρόν ἂνθρωπον, μή δέχου συμβουλήν.

                                                    ΠΡΟΗΓΟΥΜ. ΣΥΜΕΩΝ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΥΧΕΣ

 

ΟΙ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΟΛOΨΥΧΩΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

...ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ...

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                             Τό κοσμοϊστορικώτερον καί τό χαρμοσυνώτερον γεγονός !                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Ἡ ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Ἡ βασιλίς καί κυρία τῶν ἡμερῶν τοῦ ἒτους, ἡ κλητή, ἡ ἁγία ἡμέρα.

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                   Γεγονός ἀξιομνημόνευτον καί τόσον μέγα καί θεμελιῶδες, ὣστε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά θεωρήση χρέος της,  ὃπως μᾶς  ὑπενθυμίζη αὐτήν εἰς τήν ἀρχήν ἑκάστης ἑβδομάδος.  

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                           Ἡ ἡμέρα τοῦ θριάμβου τοῦ Πνεύματος καί τῆς ἀρετῆς, ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη και  ἐξαίρετος, εἰς τῆς ὁποίας τόν ἑορτασμόν ἐδόθη μοναδική τιμή καί αἲγλη.     

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                           Τό ὑπέρτατον Σύμβολον τῆς πίστεώς μας  καί  ἡ  βάσις τῆς  Ὀρθοδόξου λατρείας.                               Ἂν ἀφαιρέση κανείς τήν  Ἀνάστασιν ἀπό τήν χριστιανικήν θρησκείαν, ἡ πίστις     ματαιοῦται  καί πάντα τά πιστευόμενα.   << Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἂρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ἡμῶν>>  διαγγέλλει τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ πνευματέμφορος Παῦλος.             

                                                                                                                                                                                           Ἀνάστασις!                                                                                                                                 Ἡμέρα θεία,  μεγαλοπρεπής,  ἱερά !                                                                                                         Κατ’ αὐτήν τήν ἁγίαν ἡμέραν ὁ Χριστός ἀνέστη, ὁ     θάνατος κατηργήθη, ὁ ἃδης ἐσκυλεύθη, τό γένος τῶν  ἀνθρώπων συνανέστη τῶ ἀναστάντι Χριστῶ,  τό σκότος  ἐλύθη,  ἡ προπατορική πληγή  ἰάθη, ἡ ἁμαρτία ὁλοσχερῶς συνετρίβη καί ὁ ἂνθρωπος ἐγένετο κληρονόμος τῆς  Βασιλείας  τῶν  Οὐρανῶν.                                                                                                                                                                                 <<Αὓτη ἡ ἡμέρα, ἣν  ἐποίησεν ὁ Κύριος , ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῆ>>   ἂδει προφητικώτατα ὁ θεῖος Ὑμνωδός.                                                                                               Λαμπροφόρος Ἀνάστασις ! Πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς αἰσιοδοξίας, πηγή  τῆς  ἐλπίδος,  τῆς  εἰρήνης,  τῆς  δυνάμεως !                                                                                                                                         Ποία καρδία δέν πάλλεται ἐκ χαρᾶς ἐπί τῶ ἀκούσματι τῆς λέξεως Ἀνάστασις;  Ποία ψυχή δέν σκιρτᾶ ἐκ πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως  καί  εὐφροσύνης;                                                                                        Ὁ Χριστός ἐγένετο ὁ θριαμβευτής τοῦ ἃδου καί τοῦ θανάτου, ὁ Χριστός ἀνέτειλεν ὑπέρ τόν ἣλιον. Ἐκ τοῦ τάφου θανατώσας τόν θάνατον διά τοῦ θανάτου.  Ἐκ τοῦ τάφου του ἀνέτειλεν ἡ χαρά,  ἡ  εἰρήνη, ἡ  καλωσίνη !  Ἐκ τοῦ θεοδόχου τάφου του προέκυψεν ἡ ζωή, ἡ ἀγάπη καί ἐπήγασαν χείμαρροι πρωτοφανοῦς φωτός. Ὁ τάφος τοῦ Κυρίου κατέστη τό σεβασμιώτερον σημεῖον τῆς γῆς, διότι ἐν αὐτῶ ἀπετέθη ὡς νεκρός ὁ ἀθάνατος.                                                                                                        Σωτηρία καί ἀθανασία ἀνέτειλεν ἀπό τόν Ζωοδόχον τάφον του. Πῶς λοιπόν νά μή κατέχη  χαρά τάς ψυχάς τῶν Χριστιανῶν  ἐπί τῆ Ἀναστάσει τοῦ Σωτῆρος, ἀφοῦ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως  ἐλάμπρυνε τό πρόσωπον τῆς γῆς καί ἒφθασε μέχρι τῶν κευθμώνων τοῦ ἃδου;                                                                Ὁ Χριστός κατέβη μέχρις   ἃδου διά νά ἀπελευθερώση τούς δεσμώτας.  Ἡ  Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ  ἒγινεν ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, ἐκ τῶν προσκαίρων πρός τήν ἀληθινήν μακαριότητα.  Οἱ πρό Χριστοῦ ἀποθνήσκοντες, κατήρχοντο εἰς τά σκοτεινόμορφα βασίλεια τοῦ ἃδου, ἐνῶ μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος αἱ ψυχαί μεταβαίνουσιν εἰς τήν αἰώνιον χαράν καί εὐφροσύνην.                                                                                                                                                  <<Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί,  Πάσχα  Κυρίου  Πάσχα. ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν , καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν ἐπινίκιον ἂδοντας>>. Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν ἒλαβε πέρας τό μέγα καί προαιώνιον μυστήριον  τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ διά τήν θέωσιν καί τήν λύτρωσιν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ  Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ προμηνύει, ἐπισφραγίζει καί ἐπικυρώνει  καί τήν ἰδικήν μας ἀνάστασιν καί ἀποτελεῖ ἐγγύησιν  τῆς μελλούσης ζωῆς.                                                                                               <<Εἰ πιστεύομεν, ὃτι  Ἰησοῦς ἀπέθανε καί ἀνέστη, οὓτω καί ὁ Θεός τούς κοιμηθέντας διά τοῦ Ἰησοῦ ἂξει σύν αὐτῶ>> διαβεβαιώνει ὁ θεῖος Παῦλος.                                                                                          Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τό βάθρον τῆς χριστιανικῆς πίστεως.  Ὁ Γολγοθᾶς ὑπῆρξεν ἡ πάλη ζωῆς καί θανάτου, ὁ θρίαμβος τῆς ἀδικίας καί τοῦ φθόνου.                                                                   Ἡ  Ἀνάστασις ὑπῆρξεν ὁ θρίαμβος τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἀγάπης.                                                                                                                                                                                                                          Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ πηγή τῆς δυνάμεως,  δι’ ἧς δυνάμεθα πατεῖν  ἐπάνω ὂφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.                                                                                                                                                                       Ὁ Χριστός διά τῆς Ἀναστάσεως  ἐδίδαξεν , ὃτι πάντοτε τοῦ θριάμβου προηγεῖται ὁ κόπος, τῆς νίκης ἡ θυσία, τῆς χαρᾶς ἡ θλίψις,  τῆς ζωῆς ὁ θάνατος.                                                                                                                                                                                                                                                                Ἂς οἰκειοποιηθῶμεν και  ἡμεῖς τήν ἐκ τοῦ τάφου  τοῦ Κυρίου  ἀνατείλασαν χαράν καί δύναμιν.                                                                                                                                                                             Χριστός ἀνέστη !  ψάλλουν ὃλοι , μικροί και μεγάλοι. Εἶναι  ὓμνος χαρᾶς καί θριάμβου πρός τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί καθελόντα τοῦ θανάτου τό κράτος.                                                                                                                                                                                                                                           Ἂς ὑμνήσωμεν  καί ἡμεῖς ἀγαλλομένη τῆ ψυχῆ τόν Ἀναστάντα Κύριον καί ἂς ψάλωμεν ὓμνους νικητηρίους πρός τόν ἐν δεξιᾶ τοῦ Πατρός καθήμενον καί ὑπέρ ἡμῶν ἐντυγχάνοντα.                                                                                                                                                                                          <<Χριστός ὁ ἀποθανών , μᾶλλον δέ καί ἐγερθείς,  ὃς καί ἒστιν  ἐν δεξιᾶ τοῦ  Θεοῦ , ὃς καί ἐντυγχάνει ὑπέρ ἡμῶν>>  διακηρύττει  τρανῶς ὁ οὐρανοβάμων  Ἀπόστολος.                                                            Ἂς ἑορτάσωμεν  << Πάσχα  τό μυστικόν >>  ἀπελευθερούμενοι , ὡς  οἱ Ἰσραηλῖται ἐκ τῶν Αἰγυπτίων , καί ἡμεῖς ἐκ τῶν δεσμῶν τῆς ἁμαρτίας.  Ἂς ἐγερθῶμεν ἐκ τῶν νεκρῶν ἒργων τῆς ἁμαρτίας , ἳνα  << ὣσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν  διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός , οὓτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν >>.                                                                                                                                           Οὓτω θά αἰσθανθῶμεν τό βαθύ νόημα τῆς  Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ  καί θά ψάλλωμεν ἐπαξίως.                                                                                                                                                                                          << Αὓτη  ἡ  κλητή  καί ἁγία  ἡμέρα ,  ἡ μία τῶν  Σαββάτων ἡ βασιλίς καί κυρία , ἑορτῶν  ἑορτή  και  πανήγυρις ἐστι  πανηγύρεων , ἐν  ἧ εὐλογοῦμεν  Χριστόν  εἰς  τους  αἰῶνας >> .  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΜΗΚΕΤΙ  ΠΛΕΟΝ  ΑΜΑΡΤΑΝΕ

 

 

             Κοντεύει μεσημέρι.                                                             Τά πλήθη τοῦ λαοῦ πού ἀπό ὂρθρου βαθέος, εἶχον     προσέλθη εἰς τόν μέγαν Ναόν  << ἳνα τόν Ἰησοῦν ἀκούσωσι >>, δέν ἒλεγον ἀκόμη νά ἀπομακρυνθοῦν!

          Ὁ γλυκύς καί θεῖος  Διδάσκαλος, εἶχε κυριολεκτικά αἰχμαλωτίσει τάς καρδίας αὐτῶν, καί μάλιστα εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὣστε καί αὐτοί οὗτοι οἱ ἀπεσταλμένοι τῶν Ἀρχιερέων μέ τήν ἐντολήν ὃπως αὐτόν συλλάβωσιν, ἐπιστρέψουν ἀργότερον ἂπρακτοι διά νά δηλώσουν ὃτι:  << οὐδέποτε οὓτως ἐλάλησεν ἂνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἂνθρωπος >> ( Ἰωάν. ζ’ 46 ).

          Οἱ Γραμματεῖς ὃμως καί οἱ  Φαρισσαῖοι  μένεα   πνέοντες κατά τοῦ  Ἰησοῦ, πάντοτε κάτι ἐφεύρισκον  << ὣστε αὐτόν δόλω κρατήσωσι >>.

          Κατ’ ἐκείνην λοιπόν τήν ἡμέραν ἐστάθηκαν ἐν μέρει τυχεροί! Συνέλαβον ἐπ’ αὐτοφώρω νεαράν γυναῖκα μοιχευομένην, καί νομίζοντες ὃτι τοῦτο θά ἀπετέλει μίαν καλήν παγίδα διά τόν θεῖον Διδάσκαλον, ἣρπασαν αὐτήν ἐκ τῆς κόμης καί δέροντες καί σύροντες, ἡμιθανῆ ἐκ τοῦ φόβου, ἒφερον αὐτήν εἰς τόν Ναόν, ὃπου σπρώχνοντες τά πλήθη ἒφθασαν κάποτε κατάντικρυ τοῦ  Ἰησοῦ, καί ἐπέταξαν τήν ταλαίπωρον ἐκείνην  ἀσπλάγχνως ὡς ἓν σακκίον ἂχρηστον εἰς τούς πόδας αὐτοῦ.

          Ἀτάραχος ὁ  Ἰησοῦς, ἐδέχθη τήν παράκαιρον ταύτην διακοπήν, καί ρίπτοντας τά βλέμματά του εἰς  αὐτούς πρῶτον καί τήν γυναῖκα ὓστερον, ἐπερίμενε νά ἀκούση τήν αἰτίαν τῆς ὑποθέσεως.

          Πράγματι, ὁ φαινόμενος ὡς ἀρχηγός τῆς εἰσβολῆς, μεγαλοπρεπής Φαρισαῖος, ἐπροχώρησε θρασύτατα καί ἐστάθη κατέναντι τοῦ Ἰησοῦ λέγων: Διδάσκαλε, αὓτη ἡ γυνή κατείληπται ἐπ’ αὐτοφόρω μοιχευομένη, καί ἐν τῶ νόμω ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τάς τοιαύτας λιθάζειν. Σύ οὖν τί λέγεις; ( Ἰωάν. η  3-6 ).  Ὁ δέ Ἰησοῦς γνωρίσας τόν δόλον αὐτῶν ἀπηξίωσεν ὃπως ἀπαντήση ἀμέσως. Ἐκατέβη ὃμως ἀπό τοῦ βήματος καί κύψας εἰς τάς σκονισμένας πλάκας τοῦ Ναοῦ ἢρχισε νά χαράζη διά τοῦ δακτύλου αὐτοῦ λέξεις τινάς… Οἱ δέ Φαρισαῖοι ἢρχισαν νά χάνουν τήν ὑπομονήν των καί διαμαρτυρόμενοι νά γογγύζουν κατ’αὐτοῦ. Δείχνοντας στό τέλος τά γράμματα, ἃτινα εἶχε χαράξει καί ὓστερον τήν γυναῖκα, ὁ  Ἰησοῦς ἀπεκρίθη λέγων:  << ὁ ἀναμάρτητος ἐξ ὑμῶν πρῶτος ἐπ’ αὐτῆς τόν λίθον βαλλέτω >> ( Ἰωάν. η  7 ).

          Πλησιάσαντες δέ αὐτοί ἐκ περιεργείας τότε καί τά γράμματα ἀναγινώσκοντες, ἢρχισαν ὑπό τῆς τύψεως τῆς συνειδήσεως ἐλεγχόμενοι νά ἀπέρχωνται εἷς καθείς, ρίπτοντες χαμαί τούς λίθους οὓς ἐκράτουν. Τά δέ γραφόμενα εἶχον ὡς ἐξῆς:  ΚΛΕΠΤΗΣ-ΦΟΝΕΥΣ-ΠΟΡΝΟΣ-ΜΕΘΥΣΟΣ-ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ  κλπ. κλπ.

          Ἒτσι εἰς διάστημα ὀλίγου χρόνου δέν εἶχεν ἀπομείνει εἰς τόν Ναόν οὐδείς. Καί αὐτοί οὗτοι οἱ μαθηταί μαζύ μέ τά πλήθη τοῦ λαοῦ φοβηθέντες ὃτι εἶχε νά ξεσπάση μπόρα μεγάλη, ἒφυγον ἒξω.

          Ἀπέμειναν δέ ὁ Ἰησοῦς καί ἡ γυνή πού εἶχεν ἀρχίσει κάπως νά συνέρχεται καί μετά φόβου νά παρατηρῆ γύρω της. Γεμᾶτος συμπόνοια ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, κύταξε τότε τήν γυναῖκα καί εἶπε. Γύναι ποῦ εἶναι οἱ ἐχθροί σου; ποῦ εἶναι αὐτοί πού ἢθελαν νά σέ φονεύσουν;  Ἀπεκρίθη ἡ γυνή:  δέ, δέν ξεύρω Κύριε.  Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς :  Αὐτοί σέ ἐσυγχώρησαν,…  κι’ ἐγώ σέ συγχωρῶ, ὓπαγε καί μηκέτι πλέον ἁμάρτανε.             

          Ἀνεχώρησεν ἡ γυνή. Τό δέ ἱερόν Εὐαγγέλιον δέν μᾶς περιγράφει ἐν συνεχεία ἐάν αὓτη κατόπιν μετενόησεν ἢ ὂχι.  Ὃμως οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου << Μηκέτι πλέον ἁμάρτανε >>  ἀντηχοῦν ἒκτοτε παντοτεινά εἰς κάθε γενεάν ἀνθρώπων, καί εἰς ἓνα ἓκαστον ἰδιαιτέρως, ἀσχέτως ἐάν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί τό λαμβάνομεν ὑπ’ ὂψιν μας ἢ ὂχι.

          Ἐξαιρετικῶς δέ, τήν περίοδον ταύτην τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς  πού τυγχάνει και περίοδος μετανοίας, πολλάκις θά ἀντηχήση εἰς ἡμᾶς ἡ γλυκειά φωνή τοῦ θείου διδασκάλου << Σε συγχωρῶ… ὃμως μηκέτι πλέον ἁμάρτανε>>. Τί λοιπόν ἡμεῖς ἐπί τοῦ προκειμένου θά ποιήσωμεν;     

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ

 

                                                                                                                    Πραότης εἶναι μία ἀκλινής κατάστασις τοῦ νοός, ἢτις μένει ἡ αὐτή καί εἰς τάς τιμάς καί εἰς τάς καταφρονήσεις. Πραότης εἶναι τό ἒρεισμα τῆς ὑπομονῆς, ἡ θύρα ἣ κάλλιον ἡ μήτηρ τῆς ἀγάπης, ἡ προϋπόθεσις τῆς διακρίσεως,  ἡ πρόξενος τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, τό θάρρος τῆς προσευχῆς. Ἡ πραότης εἶναι συνεργός εἰς τήν ὑπακοήν, ὁδηγός εἰς τήν ἀδελφωσύνην, χαλινός τῆς μανίας, κόψις τοῦ θυμοῦ, μίμησις τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πραεῖα ψυχή εἶναι θρόνος τῆς ἁπλότητος, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ ὁργίλου δημιουργός τῆς πονηρίας.  Ἡ  ἠπία ψυχή δεχθήσεται ἐν ἑαυτῆ τούς λόγους τῆς σοφίας. Ἡ εὐθεῖα ψυχή συζῆ μετά τῆς ταπεινώσεως, ἐνῶ ἡ πονηρά ὑπηρετεῖ τήν ὑπεριφάνειαν.

Ἃγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ

          Ἀγαπητέ ἐν Κυρίω ἀδελφέ, σοῦ παραγγέλω νά ἀγαπᾶς περισσότερον, τήν δυσκολίαν τήν ὁποίαν φέρει μαζί του ὁ πνευματικός πόλεμος, παρά τήν εὐκολίαν, ἀκόμα καί ἂν εἰς μερικάς περιπτώσεις νικηθῆς ἀπ’ αὐτόν! νά εἶσαι βέβαιος, ὃτι τόσον περισσότερον γρηγορώτερα καί γενναιότερα θά νικήσης τόν ἑαυτόν σου καί τούς ἐχθρούς σου, ὃσον περισσότερον γενναίως ἀγκαλιάζεις τάς δυσκολίας καί ὃσον περισσότερον τάς ἀγαπᾶς! 

Ἃγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗ

                Αὐτό εἶναι τό γλυκύ, τό θεσπέσιον, καί  οὐράνιον μήνυμα πού ἒστειλεν ὁ Πανάγαθος  Θεός πρός τόν ἁμαρτωλόν καί πλανημένον  ἂνθρωπον, τόν ἂνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐκυλίετο θλιβερά μέσα εἰς τόν εἰδεχθῆ βοῦρκον καί τό ἀπαίσιον τέλμα, τῆς φοβερᾶς ἁμαρτίας καί τοῦ φρικιαστικοῦ σκότους. Καί τό μήνυμά του αὐτό τό πάναγνον, τό ἒστειλε μέ τόν Πρωτοστάτην του Ἀρχάγγελον Γαβριήλ, εἰς τήν  Ἂφθορον  καί  Ἀμόλυντον Παρθένον Μαρίαν.  

          Ὁ ἐσκοτισμένος ἂνθρωπος, πνιγμένος μέσα εἰς τόν βόρβορον τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ψυχικῆς φθορᾶς, ἒπαιρνεν ὁριστικά πλέον τόν δρόμον διά τήν καταστροφήν καί τόν ὂλεθρον.  Ὁ Πανυπεράγαθος ὃμως Θεός, ἐλυπήθη τά ἁμαρτωλά μά ἀγαπημένα του Πλάσματα, τούς ἀνθρώπους, καί ἀπεφάσισε νά σώση τήν ἀνθρωπίνην συνείδησιν  ἀπό τόν ἐπικίνδυνον κατήφορον πού εἶχε πάρει. Ὁ οὐράνιος ΠΑΤΗΡ ἀπεφάσισε νά σώση τόν ἂνθρωπον, μά πρίν ἀπό τήν σωτηρίαν του , ἢθελε νά στείλη  τόν ΥΙΟΝ  καί ΛΟΓΟΝ του, διά νά σηκώση ἐπάνω εἰς τούς γερούς καί θείους του ὢμους τό καταθλιπτικόν βάρος τοῦ προπατωρικοῦ ἁμαρτήματος.

          Διά τόν σκοπόν αὐτόν, δηλαδή νά στείλη τόν ΥΙΟΝ καί  ΛΟΓΟΝ του, ἐδιάλεξε τήν ἁγίαν Κόρην ΜΑΡΙΑΝ, ἡ ὁποία εἶχεν ἀνατραφῆ εἰς τά ΑΓΙΑ τῶν ΑΓΙΩΝ.  Ἐδιάλεξε τήν Παρθένον ΜΑΡΙΑΝ , γιά νά συλλάβη εἰς τήν πανάμωμον γαστέρα της τόν ΥΙΟΝ του, καί νά τόν ἐνσαρκώση μέ τό Πανάχραντον αἶμα της. Κατεβαίνει ὁ Πρωτοστάτης  Ἂγγελος εἰς τήν γῆν, στέκεται ἁπαλά καί ἀθόρυβα ἐμπρός εἰς τήν ὁλόαγνην ΚΟΡΗΝ, ἀφήνει τήν θείαν του μορφήν, νά ἁπλώση ὃλην της τήν οὐράνιον γαλήνην, καί ἐνῶ  ὁ φωτοστέφανος τῆς ὑπερκοσμίας κεφαλῆς του λούζει μέ ἂπλετον φῶς τό ταπεινόν περιβάλλον τοῦ πτωχικοῦ σπιτιοῦ, τῆς προσφέρει ἓνα ἁγνόν καί μυρωμένον κρίνον σἂν τήν ἁγνήν καί μυρωμένην ψυχήν της, καί τῆς λέγει:  ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ:  Ἐσύ ΜΑΡΙΑ, διά Πνεύματος Ἁγίου θά συλλάβης εἰς τήν Πανάμωμον κοιλίαν σου καί θά ἐνσαρκώσης μέ τό Πανάχραντον αἶμα σου τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί θά μείνης παρθένος…  Ἡ ἁγία κόρη λίαν συγκινημένη, ἀπό τόν λόγον τοῦ Ἀρχαγγέλου, καί μέ μίαν οὐρανίαν ἀνατριχίλα μέσα της ἠρώτησε δειλά καί μέ ἀγωνίαν τόν  Ἂγγελον: Πῶς εἶναι δυνατόν νά γεννήσω τόν ΥΙΟΝ τοῦ ΘΕΟΥ, καί νά μείνω ΠΑΡΘΕΝΟΣ; Εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ - εἶπεν ὁ  Ἂγγελος - ὁ ΘΕΟΣ ὃπου βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις.  Θέλημα τοῦ Οὐρανίου Πατρός εἶναι νά γίνης ἐσύ ἡ σκάλα νά κατεβῆ εἰς τήν γῆν ὁ Θεός καί νά σώση τόν ἂνθρωπον τόν παραστρατημένον. Ἐπεκράτησε λίγη σιωπή, ὓστερα ἡ ΜΑΡΙΑ ἑνώνοντας τάς παλάμας, στρέφει μέ ταπείνωσιν τά δακρυσμένα μάτια της πρός τόν Οὐρανόν, ἀφήνει τήν θείαν σκέψιν της νά τῆς ἀνέλθη ἓως τόν φωτοβόλον θρόνον τοῦ Κυρίου καί ψιθυρίζει:  ἂς γίνει κατά τό ρῆμα του . Ἐγώ εἶμαι δούλη του.

          Ἀφοῦ θά γίνω ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, θά μέ μακαρίζουν  ἀπό σήμερα ὃλαι αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων…Καί μέσα εἰς ἐκείνην τήν οὐρανίαν καί θείαν στιγμήν, μέσα εἰς ἐκείνην τήν ἁγνήν ἀτμόσφαιραν  τῆς κατανυκτικῆς συνομιλίας οὐρανοῦ καί γῆς, ἠκούσθη ἡ φωνή τοῦ Ἀγγέλου πού εἶπε: Χαῖρε ὃρος τῆς ζωῆς ἀλατόμητον. Χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε. Μέ τάς λέξεις αὐτάς ἐχαιρέτισεν ὁ Θεός τόν ἂνθρωπον διά τῆς Παρθένου.

          Ἂς κλίνωμεν καί ἡμεῖς τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, εἰς τήν Μεγάλην Μάννα τοῦ Πόνου καί τοῦ Ἐλέους, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Θεός μετά Θεόν, τά Δευτερεῖα τῆς Τριάδος κατέχουσα, καί ἂς εἲπωμεν πρός τήν Πανάχραντον καί Παναμώμητον κόρην, ἐνώπιον τῆς θαυματουργοῦ  Εἰκόνος  τῆς Κυρίας  ΓΛΥΚΟΦΥΛΟΥΣΗΣ  << ΧΑΙΡΕ ΘΗΣΑΥΡΕ τῆς ζωῆς ΑΔΑΠΑΝΗΤΕ,  ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ  >>.

        

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η  ΑΓΑΠΗ  ΣΤΗΝ  ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ

  •       Ὁ  Θεός μᾶς ἀγάπησε, γιατί εἶναι πλούσιος σέ ἒλεος κι ἒχει ἀπέραντη ἀγάπη. Κι ἐνῶ ἢμασταν πνευματικά νεκροί ἐξ αἰτίας τῶν παραπτωμάτων μας, μᾶς ξανάδωσε ζωή μαζί μέ τό Χριστό. Μέ τή χάρη του ἒχετε σωθεῖ.                               ( Ἐφ.β’ 4-5 )
  •      Κοιτάξτε μέ πόση ἀγάπη μᾶς ἀγάπησε ὁ Πατέρας!  Ἡ ἀγάπη του εἶναι τόσο μεγάλη, ὣστε νά ὀνομαστοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ὁ κόσμος  δέ μᾶς καταλαβαίνει, γιατί δε γνωρίζει τό Θεό Πατέρα.                                        ( Α’  Ἰωάν. γ’  1  )
  •      Ὃποιος μέ ἀγαπάει θά τηρήση τό λόγο μου. Κι ὁ Πατέρας μου θά τόν ἀγαπήση, καί θά ἒρθουμε  σ’ αὐτόν καί θά κατοικίσουμε μαζί του. Αὐτός πού δέ μέ ἀγαπάει δέν ἀκολουθεῖ  τά λόγια μου.                                                                          (  Ἰωάν. Ιδ’  23,24  )
  •      Τί,  λοιπόν, μπορεῖ νά μᾶς  χωρίση  ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ  γιά μᾶς; Μήπως τά παθήματα, οἱ στενοχώριες, οἱ διωγμοί, ἡ πεῖνα, ἡ γύμνια, οἱ κίνδυνοι  ἢ  ὁ μαρτυρικός θάνατος;                                                                                               (  Ρωμ. η’  35  )
  •      Νά πῶς μάθαμε τί εἶναι ἡ ἀγάπη:  Ἐκεῖνος πρόσφερε τή ζωή του γιά χάρη μας. Ἒτσι ὀφείλουμε κι ἐμεῖς νά προσφέρουμε  τή ζωή μας γιά χάρη τῶν ἀδελφῶν μας.  Ἀλλά ἂν κάποιος πού ἒχει τά πλούτη τοῦ κόσμου δῆ τόν ἀδερφό του σέ κατάσταση ἀνάγκης καί δέν τόν σπλαγχνιστῆ,  πῶς ὁ ἂνθρωπος αὐτός νά ἒχη μέσα του ἀγάπη γιά τό Θεό;  Παιδάκια μου, ἂς μήν ἀγαπᾶμε μέ λόγια καί ὡραῖες φράσεις, ἀλλά μέ ἒργα καί ἀγάπη ἀληθινή.                                                                       ( Α’  Ἰωάν.  γ’  16-18 )
  •      Ἀγαπητοί μου, ἂς ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο, γιατί ἡ ἀγάπη προέρχεται ἀπό τό Θεό. Ὃποιος ἀγαπάει δείχνει ὃτι ἒχει ἀναγεννηθῆ ἀπό τό Θεό καί ὃτι γνωρίζει τό Θεό. Ὃποιος δέν ἀγαπάει δέν γνώρισε τό Θεό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη.  Ἒτσι ἀποδείχτηκε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ για μᾶς.  Ἀπέστειλε  τόν Υἱό  του τό μονογενῆ στόν κόσμο γιά νά μᾶς χαρίση τή νέα ζωή, ἂν ἑνωθοῦμε  μ’αὐτόν.  Αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὂχι ὃτι ἐμεῖς τόν ἀγαπήσαμε, ἀλλά ὃτι αὐτός μᾶς ἀγάπησε καί ἒστειλε τόν Υἱό του, πού θυσιάστηκε  γιά νά μᾶς  ἐλευθερώση ἀπό τίς ἁμαρτίες μας. Ἂν ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, ἒτσι μᾶς ἀγάπησε, ὀφείλουμε κι ἐμεῖς ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Κανένας δέν ἀξιώθηκε ποτέ ὡς τώρα νά δῆ τό Θεό.  Ἂν ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο, εἲμαστε σέ κοινωνία μέ τό Θεό, καί ἡ ἀγάπη Του μέσα μας ἒχει ὁλοκληρωθῆ.                                                                                  (  Α’  Ἰωάν. δ’  7-12  )
  •    Κι ἐμεῖς γνωρίζουμε πιά τήν ἀγάπη πού μᾶς ἒχει ὁ Θεός κι ἐμπιστευόμαστε  τόν ἑαυτό μας σ’ αὐτήν. Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Κι’ ὃποιος  ζεῖ μέσα στήν ἀγάπη ζεῖ μέσα στό Θεό, κι ὁ Θεός μέσα σ’ αὐτόν.  Ἒτσι καταλαβαίνουμε  πῶς  ἡ ἀγάπη ἒχει ὀλοκληρωθῆ μέσα μας:  Ὃταν ἀντιμετωπίζουμε τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως μέ θάρρος. Γιατί κι ἐμεῖς ζοῦμε σ’αὐτό τό κόσμο, ὃπως ἒζησε Ἐκεῖνος.  Ὃποιος ἀγαπάει δέν φοβᾶται. Ἡ τέλεια ἀγάπη διώχνει τό φόβο. Γιατί ὁ φόβος σχετίζεται μέ τήν τιμωρία κι ὃποιος φοβᾶται τήν τιμωρία,  δείχνει πῶς δέν ἒχει φτάσει στήν τέλεια ἀγάπη. Ἒμεῖς ἀγαπᾶμε τό Θεό, γιατί ἐκεῖνος πρῶτα μᾶς ἀγάπησε.  Ἂν κάποιος πῆ << ἀγαπῶ τόν Θεό >>, μισεῖ ὃμως τόν ἀδερφό του, εἶναι ψεύτης.  Γιατί, πραγματικά, αὐτός πού δέν ἀγαπάει τόν ἀδερφό του τόν ὁποῖο βλέπει πῶς μπορεῖ νά ἀγαπάει τό Θεό, τόν ὁποῖο δέν βλέπει;  Αὐτή τήν ἐντολή μᾶς ἒδωσε ὁ Χριστός:  Ὃποιος ἀγαπάει τό Θεό πρέπει νά ἀγαπάει καί τόν ἀδερφό του.                                    (  Α’ Ἰωάν. δ’ 16-21 )
  •      Ἒχετε ἀκούσει πῶς δόθηκε ἡ ἐντολή: << ν’ ἀγαπήσης τόν πλησίον σου καί νά μισήσης τόν  ἐχθρόν σου >>,  Ἐγώ ὃμως σᾶς λέω:  Ν’ ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας, δίνετε εὐχές σ’ αὐτούς πού σᾶς δίνουν κατάρες, εὐεργετεῖτε αὐτούς πού σᾶς μισοῦν, καί προσεύχεστε  γι’αὐτούς πού σᾶς κακομεταχειρίζονται καί σᾶς καταδιώκουν.                                                                                                          (  Ματθ.  ε’ 43-44  )
  •      Ἂν μπορῶ νά λαλῶ ὃλες τίς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμα καί τῶν ἀγγέλων, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη γιά τούς ἂλλους, οἱ λόγοι μου ἀκούγονται σάν ἦχος χάλκινης καμπάνας ἢ σάν κυμβάλου ἀλαλαγμός. Κι ἂν ἒχω τῆς προφητείας τό χάρισμα κι ὃλα κατέχω τά μυστήρια κι ὃλη τή γνώση, κι ἂν ἒχω ἀκόμα ὃλη τήν πίστη ὣστε νά μετακινῶ βουνά, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη, εἶμαι ἓνα τίποτα.   Κι ἂν ἀκόμα μοιράσω στούς φτωχούς ὃλα μου τά ὑπάρχοντα, κι ἂν παραδώσω στή φωτιά τό σῶμα μου γιά νά καῆ, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη, σέ τίποτα δέ μ’ ὀφελεῖ.

Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει ἒχει μακροθυμία, ἒχει καί καλοσύνη.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει δέ ζηλοφθονεῖ.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει δέν κομπάζει οὒτε ὑπερηφανεύεται.Εἶναι εὐπρεπής, δέν εἶναι ἐγωϊστής οὒτε εὐερέσθιτος.Ξεχνάει τό κακό πού τοῦ ἒχουν κάνει. Δέ χαίρεται γιά τό στραβό πού γίνεται, ἀλλά μετέχει στή χαρά γιά τό σωστό.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει, ὃλα τά ἀνέχεται. Σέ ὃλα ἐμπιστεύται, γιά ὃλα ἐλπίζει, ὃλα τά ὑπομένει.Ποτέ ἡ ἀγάπη δέν θά πάψη νά ὑπάρχη.(Α’Κορ. ιγ’1-8)

     Σᾶς δίνω μιά νέα ἐντολή, νά ἀγαπᾶτε ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Ὃπως σᾶς ἀγάπησα ἐγώ,νά ἀγαπᾶτε κι ἐσεῖς ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Ἒτσι θά σᾶς ξεχωρίζουν  ὃλοι πῶς εἶστε μαθητές μου, ἂν ἒχετε ἀγάπη ὁ ἓνας γιά τόν ἂλλο.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ

                Εἰς τήν βιβλιοθήκην  << Τζιζαιρίνι >>  τῆς Ρώμης εὑρίσκεται ἡ κατωτέρω ἐπιστολή,  σταλεῖσα πρός τόν Ρωμαῖον  αὐτοκράτορα Τιβέριον  ὑπό τοῦ Πουπλίου  Λεντούλου,  κυβερνήτου τῆς  Ἰουδίας, πρό τοῦ Ποντίου Πιλάτου.

                Ἡ ἐπιστολή αὓτη δίδει μίαν  ἁπλῆν  μά καί τόσον ἀληθινήν σκιαγραφίαν τοῦ Θεανθρώπου.    

                Ἢκουσα  ὦ  Καῖσαρ  ὃτι ἐπιθυμεῖς νά μάθης ὃτι σοί γράφω νῦν περί ἀνθρώπου τινός λίαν ἐναρέτου, καλουμένου  Ἰησοῦ  Χριστοῦ,  ὃν ὁ λαός θεωρεῖ  Προφήτην καί οἱ μαθηταί του  Θεόν,  λέγοντες ὃτι εἶναι  Υἱός  Θεοῦ.  Δημιουργοῦ τῶν Οὐρανῶν, τῆς γῆς καί παντός ὃ,τι ἐν αὐτῆ εὑρίσκεται καί ὑπάρχει. Ἀλήθεια  ὦ Καῖσαρ, καθ’ ἡμέραν ἀκούονται θαυμάσια πράγματα  περί τοῦ  Χριστοῦ, ἀναστάνει νεκρούς, καί ἀσθενεῖς ἰατρεύονται διά μιᾶς λέξεως καί μόνης.

                Εἶναι ἀνήρ μετρίου ἀναστήματος. Καλός τήν ὂψιν, περιβεβλημένος μέ μεγαλοπρέπειαν, ἰδίως κατά τό πρόσωπον ὣστε ὃσοι τόν κυτάζουν ἀναγκάζονται νά τόν ἀγαποῦν, καί  νά τόν σέβωνται.  Ἒχει τήν κόμην χρώματος καρύου ὡρίμου, ἐξυνουμένην μέχρι τῶν ὢμων του καί ἐκεῖθεν δέ μέχρι τῶν ὠμοπλατῶν του, διχάζεται δ’ αὓτη ἐν  τῶ μέσω ἂνωθεν, κατά τό σύστημα τῶν Ναζαρινῶν.

                Τό μέτωπόν του εἶναι λεῖον καί γαλήνιον, τό  πρόσωπόν του ἂνευ ρυτίδος, ἡ ρίς καί τά χείλη κανονικώτατα. Τό γένειόν του εἶναι πυκνόν καί τοῦ αὐτοῦ χρώματος τῆς κόμης, διχάζεται δέ  εἰς  τό μέσον . Τό  βλέμμα του εἶναι σοβαρόν καί  ἐμπνέει  φόβον, ἒχει δέ ἡλιακῆς ἀκτῖνος δύναμιν.  Οὐδείς  δύναται νά τόν παρατηρήση ἀτενῶς. Ὃταν ἐπιτιμᾶ φοβίζει, ὃταν δέ πράττη τοῦτο κλαίει.  Εἶναι   ἀξιαγάπητος καί  χαρίεις  μετά σοβαρότητος. Λέγουσιν ὃτι οὐδέποτε ἲδων αὐτόν νά γελᾶ  πολλάκις ὃμως νά κλαίη. Ἒχει ὡραίας τάς χεῖρας καί τούς βραχίωνας.  Ἐν τῆ συνομιλία  εὐχαριστεῖ  πάντας, δυσκόλως ὃμως φαίνεται. Ὃταν δέ φανῆ που, εἶναι μετριόφρων καί  ἒχει τό ὡραιότερον παράστημα τοῦ κόσμου. Εἶναι ὡραῖος,  ὡς ἡ μητέρα του, ἢτις εἶναι ἡ ὡραιοτέρα γυνή, ἣτις ποτέ ἐθεάθη εἰς τά μέρη ταῦτα.  Ἐάν ὃμως ἡ Σή, μεγαλειότης, ὦ Καῖσαρ, ποθῆ νά  ἲδη Αὐτόν πληροφόρησόν  με διότι θά σοί τόν στείλω πάραυτα.

                Πάντες  ἐν  Ἱερουσαλήμ  θαυμάζουσι τήν σοφίαν του, καίτι οὐδέποτε  ἐσπούδασέ τι, καί ὃμως εἶναι κάτοχος  πάσης ἐπιστήμης.  Πολλοί βλέποντες αὐτόν γελῶσιν, ἀλλά  ὃταν εὑρίσκωνται πρό αὐτοῦ τρέμουσι καί θαυμάζουσιν αὐτόν. λέγουσιν ὃτι οὐδέποτε ἂνθρωπος ὡς αὐτός  ἀνεφάνη εἰς τά μέρη ταῦτα. Τῆ ἀληθεία, ὡς μοί λέγουσιν οἱ  Ἑβραῖοι, οὐδέποτε ἐκηρύχθη διδασκαλία ὣς ἡ δικήτου.  Πολλοί  θεωροῦσιν αὐτόν  Θεόν.  Ἂλλοι πάλιν μοί  λέγουσιν ὃτι εἶναι ἐχθρός τῆς Σῆς μεγαλειότητος, ὦ Καῖσαρ.  Πολλαχῶς μέ ἐνοχλοῦσιν οἱ μοχθηροί αὐτοί  Ἐβραῖοι.  Λέγεται ὃτι αὐτός οὐδέποτε δυσηρέστησέ  τινα, ἀλλά ὃτι μᾶλλον  ἐποίησε τό ἀγαθόν. Ὃλοι ὃσοι ἐγνώρισαν αὐτόν εὐεργετήθησαν  παρ’ αὐτοῦ. Ὃμως  εἰς τήν Σήν μεγαλειότητα, ὦ Καῖσαρ, εἰς τήν πρό Σέ ὑπακοήν, εἰμί πρόθυμος, ὃτι διατάξης, θέλη ἐκτελεσθῆ.

                                                                      Ἐν  Ἱερουσαλήμ  Ἰνδικτιῶνος   7  Σελήνη  11

                                                                Τῆ  Σῆ μεγαλειότητι  πιστότατος και  εὐπειθέστατος                                                                                       ΠΟΥΠΛΙΟΣ  ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ                                                                                           Κυβερνήτης τῆς  Ἰουδαίας.  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἱερά  Μονή  Διονυσίου

 

Παναγία τῶν  Χαιρετισμῶν  ἢ  Μυροβλύτισσα

 

                Σύμφωνα μέ ἐπιγραφή πού βρίσκεται σέ ἀσημένια πλάκα στό πίσω μέρος της, ἡ εἰκόνα αὐτή δωρήθηκε ἀπό τόν αὐτοκράτορα  Ἀλέξιο Κομνηνό στον  Ὃσιο  Διονύσιο κτίτορα τῆς μονῆς κατά τήν ἐπίσκεψί  του στήν Τραπεζοῦντα, εἶναι δέ  ἐκείνη μέ τήν ὁποία λιτάνευσε ὁ Πατριάρχης  Σέργιος στά τείχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά τήν πολιορκία της ἀπό τούς Ἀβάρους καί τούς Σκύθες τό 626 μ.Χ. καί μπροστά στήν ὁποία μετά τήν θαυματουργική νίκη τῶν Βυζαντινῶν ἐψάλη γιά πρώτη φορά ὁ Ἀκάθιστος Ὓμνος.

                Τό 1592 τήν ἒκλεψαν  Ἀλγερινοί πειρατές, ἀλλά μεγάλη τρικυμία, τρομερό ὂνειρο καί φοβερό θαῦμα πού εἶδε ὁ ἀρχηγός τους τούς ἒκαναν νά τήν ἐπιστρέψουν στό  μοναστήρι.  Ἡ εἰκόνα εἶχε θρυμματίσει τό κιβώτιο ὃπου τήν εἶχαν κρύψει καί εἶχε πλημμυρίσει ἀπό μύρο.  Μερικοί πειρατές συγκλονισμένοι ἀπό τό θαῦμα ἒμειναν στό μοναστήρι, ὃπου βαπτίστηκαν καί ἒγιναν μοναχοί.  Τό 1767 τήν ἒκλεψε σπεῖρα λωποδυτῶν ἀπό τήν Δαλματία, στόν δρόμο ὃμως τῆς ἐπιστροφῆς ἒγιναν ἀντιληπτοί ἀπό  Ἓλληνες βοσκούς, πού τούς τήν πῆραν καί τήν μετέφεραν στήν σκόπελο. Οἱ δημογέροντες τοῦ νησιοῦ ἀρνήθηκαν νά ἐπιστρέψουν τήν εἰκόνα στούς Διονυσιάτες μοναχούς πού ἦρθαν, γιά νά τήν πάρουν. Μετά τρεῖς μῆνες τό νησί τιμωρήθηκε μέ πανώλη καί οἱ Σκοπελίτες ἐπέστρεψαν μετανοημένοι τήν εἰκόνα στό μοναστήρι ἀφιερώνοντας σ’ αὐτό καί ἓνα μετόχι στό νησί τους.  Ἡ εἰκόνα εἶναι μικρῶν διαστάσεων μέ πολύ ἀμαυρωμένο καί δυσδιάκριτο τό σχέδιο, φυλάσσεται δέ στό ὁμώνυμο παρεκκλήσι, ὃπου καί διαβάζονται καθημερινά οἱ Χαιρετιμοί.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.