...ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ...

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                             Τό κοσμοϊστορικώτερον καί τό χαρμοσυνώτερον γεγονός !                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Ἡ ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             Ἡ βασιλίς καί κυρία τῶν ἡμερῶν τοῦ ἒτους, ἡ κλητή, ἡ ἁγία ἡμέρα.

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                   Γεγονός ἀξιομνημόνευτον καί τόσον μέγα καί θεμελιῶδες, ὣστε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά θεωρήση χρέος της,  ὃπως μᾶς  ὑπενθυμίζη αὐτήν εἰς τήν ἀρχήν ἑκάστης ἑβδομάδος.  

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                           Ἡ ἡμέρα τοῦ θριάμβου τοῦ Πνεύματος καί τῆς ἀρετῆς, ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη και  ἐξαίρετος, εἰς τῆς ὁποίας τόν ἑορτασμόν ἐδόθη μοναδική τιμή καί αἲγλη.     

          Ἀνάστασις!                                                                                                                                           Τό ὑπέρτατον Σύμβολον τῆς πίστεώς μας  καί  ἡ  βάσις τῆς  Ὀρθοδόξου λατρείας.                               Ἂν ἀφαιρέση κανείς τήν  Ἀνάστασιν ἀπό τήν χριστιανικήν θρησκείαν, ἡ πίστις     ματαιοῦται  καί πάντα τά πιστευόμενα.   << Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἂρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ἡμῶν>>  διαγγέλλει τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ πνευματέμφορος Παῦλος.             

                                                                                                                                                                                           Ἀνάστασις!                                                                                                                                 Ἡμέρα θεία,  μεγαλοπρεπής,  ἱερά !                                                                                                         Κατ’ αὐτήν τήν ἁγίαν ἡμέραν ὁ Χριστός ἀνέστη, ὁ     θάνατος κατηργήθη, ὁ ἃδης ἐσκυλεύθη, τό γένος τῶν  ἀνθρώπων συνανέστη τῶ ἀναστάντι Χριστῶ,  τό σκότος  ἐλύθη,  ἡ προπατορική πληγή  ἰάθη, ἡ ἁμαρτία ὁλοσχερῶς συνετρίβη καί ὁ ἂνθρωπος ἐγένετο κληρονόμος τῆς  Βασιλείας  τῶν  Οὐρανῶν.                                                                                                                                                                                 <<Αὓτη ἡ ἡμέρα, ἣν  ἐποίησεν ὁ Κύριος , ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῆ>>   ἂδει προφητικώτατα ὁ θεῖος Ὑμνωδός.                                                                                               Λαμπροφόρος Ἀνάστασις ! Πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς αἰσιοδοξίας, πηγή  τῆς  ἐλπίδος,  τῆς  εἰρήνης,  τῆς  δυνάμεως !                                                                                                                                         Ποία καρδία δέν πάλλεται ἐκ χαρᾶς ἐπί τῶ ἀκούσματι τῆς λέξεως Ἀνάστασις;  Ποία ψυχή δέν σκιρτᾶ ἐκ πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως  καί  εὐφροσύνης;                                                                                        Ὁ Χριστός ἐγένετο ὁ θριαμβευτής τοῦ ἃδου καί τοῦ θανάτου, ὁ Χριστός ἀνέτειλεν ὑπέρ τόν ἣλιον. Ἐκ τοῦ τάφου θανατώσας τόν θάνατον διά τοῦ θανάτου.  Ἐκ τοῦ τάφου του ἀνέτειλεν ἡ χαρά,  ἡ  εἰρήνη, ἡ  καλωσίνη !  Ἐκ τοῦ θεοδόχου τάφου του προέκυψεν ἡ ζωή, ἡ ἀγάπη καί ἐπήγασαν χείμαρροι πρωτοφανοῦς φωτός. Ὁ τάφος τοῦ Κυρίου κατέστη τό σεβασμιώτερον σημεῖον τῆς γῆς, διότι ἐν αὐτῶ ἀπετέθη ὡς νεκρός ὁ ἀθάνατος.                                                                                                        Σωτηρία καί ἀθανασία ἀνέτειλεν ἀπό τόν Ζωοδόχον τάφον του. Πῶς λοιπόν νά μή κατέχη  χαρά τάς ψυχάς τῶν Χριστιανῶν  ἐπί τῆ Ἀναστάσει τοῦ Σωτῆρος, ἀφοῦ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως  ἐλάμπρυνε τό πρόσωπον τῆς γῆς καί ἒφθασε μέχρι τῶν κευθμώνων τοῦ ἃδου;                                                                Ὁ Χριστός κατέβη μέχρις   ἃδου διά νά ἀπελευθερώση τούς δεσμώτας.  Ἡ  Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ  ἒγινεν ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, ἐκ τῶν προσκαίρων πρός τήν ἀληθινήν μακαριότητα.  Οἱ πρό Χριστοῦ ἀποθνήσκοντες, κατήρχοντο εἰς τά σκοτεινόμορφα βασίλεια τοῦ ἃδου, ἐνῶ μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος αἱ ψυχαί μεταβαίνουσιν εἰς τήν αἰώνιον χαράν καί εὐφροσύνην.                                                                                                                                                  <<Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί,  Πάσχα  Κυρίου  Πάσχα. ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν , καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν ἐπινίκιον ἂδοντας>>. Κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν ἒλαβε πέρας τό μέγα καί προαιώνιον μυστήριον  τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ διά τήν θέωσιν καί τήν λύτρωσιν τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ  Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ προμηνύει, ἐπισφραγίζει καί ἐπικυρώνει  καί τήν ἰδικήν μας ἀνάστασιν καί ἀποτελεῖ ἐγγύησιν  τῆς μελλούσης ζωῆς.                                                                                               <<Εἰ πιστεύομεν, ὃτι  Ἰησοῦς ἀπέθανε καί ἀνέστη, οὓτω καί ὁ Θεός τούς κοιμηθέντας διά τοῦ Ἰησοῦ ἂξει σύν αὐτῶ>> διαβεβαιώνει ὁ θεῖος Παῦλος.                                                                                          Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τό βάθρον τῆς χριστιανικῆς πίστεως.  Ὁ Γολγοθᾶς ὑπῆρξεν ἡ πάλη ζωῆς καί θανάτου, ὁ θρίαμβος τῆς ἀδικίας καί τοῦ φθόνου.                                                                   Ἡ  Ἀνάστασις ὑπῆρξεν ὁ θρίαμβος τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἀγάπης.                                                                                                                                                                                                                          Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ πηγή τῆς δυνάμεως,  δι’ ἧς δυνάμεθα πατεῖν  ἐπάνω ὂφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.                                                                                                                                                                       Ὁ Χριστός διά τῆς Ἀναστάσεως  ἐδίδαξεν , ὃτι πάντοτε τοῦ θριάμβου προηγεῖται ὁ κόπος, τῆς νίκης ἡ θυσία, τῆς χαρᾶς ἡ θλίψις,  τῆς ζωῆς ὁ θάνατος.                                                                                                                                                                                                                                                                Ἂς οἰκειοποιηθῶμεν και  ἡμεῖς τήν ἐκ τοῦ τάφου  τοῦ Κυρίου  ἀνατείλασαν χαράν καί δύναμιν.                                                                                                                                                                             Χριστός ἀνέστη !  ψάλλουν ὃλοι , μικροί και μεγάλοι. Εἶναι  ὓμνος χαρᾶς καί θριάμβου πρός τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί καθελόντα τοῦ θανάτου τό κράτος.                                                                                                                                                                                                                                           Ἂς ὑμνήσωμεν  καί ἡμεῖς ἀγαλλομένη τῆ ψυχῆ τόν Ἀναστάντα Κύριον καί ἂς ψάλωμεν ὓμνους νικητηρίους πρός τόν ἐν δεξιᾶ τοῦ Πατρός καθήμενον καί ὑπέρ ἡμῶν ἐντυγχάνοντα.                                                                                                                                                                                          <<Χριστός ὁ ἀποθανών , μᾶλλον δέ καί ἐγερθείς,  ὃς καί ἒστιν  ἐν δεξιᾶ τοῦ  Θεοῦ , ὃς καί ἐντυγχάνει ὑπέρ ἡμῶν>>  διακηρύττει  τρανῶς ὁ οὐρανοβάμων  Ἀπόστολος.                                                            Ἂς ἑορτάσωμεν  << Πάσχα  τό μυστικόν >>  ἀπελευθερούμενοι , ὡς  οἱ Ἰσραηλῖται ἐκ τῶν Αἰγυπτίων , καί ἡμεῖς ἐκ τῶν δεσμῶν τῆς ἁμαρτίας.  Ἂς ἐγερθῶμεν ἐκ τῶν νεκρῶν ἒργων τῆς ἁμαρτίας , ἳνα  << ὣσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν  διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός , οὓτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν >>.                                                                                                                                           Οὓτω θά αἰσθανθῶμεν τό βαθύ νόημα τῆς  Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ  καί θά ψάλλωμεν ἐπαξίως.                                                                                                                                                                                          << Αὓτη  ἡ  κλητή  καί ἁγία  ἡμέρα ,  ἡ μία τῶν  Σαββάτων ἡ βασιλίς καί κυρία , ἑορτῶν  ἑορτή  και  πανήγυρις ἐστι  πανηγύρεων , ἐν  ἧ εὐλογοῦμεν  Χριστόν  εἰς  τους  αἰῶνας >> .  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΜΗΚΕΤΙ  ΠΛΕΟΝ  ΑΜΑΡΤΑΝΕ

 

 

             Κοντεύει μεσημέρι.                                                             Τά πλήθη τοῦ λαοῦ πού ἀπό ὂρθρου βαθέος, εἶχον     προσέλθη εἰς τόν μέγαν Ναόν  << ἳνα τόν Ἰησοῦν ἀκούσωσι >>, δέν ἒλεγον ἀκόμη νά ἀπομακρυνθοῦν!

          Ὁ γλυκύς καί θεῖος  Διδάσκαλος, εἶχε κυριολεκτικά αἰχμαλωτίσει τάς καρδίας αὐτῶν, καί μάλιστα εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὣστε καί αὐτοί οὗτοι οἱ ἀπεσταλμένοι τῶν Ἀρχιερέων μέ τήν ἐντολήν ὃπως αὐτόν συλλάβωσιν, ἐπιστρέψουν ἀργότερον ἂπρακτοι διά νά δηλώσουν ὃτι:  << οὐδέποτε οὓτως ἐλάλησεν ἂνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἂνθρωπος >> ( Ἰωάν. ζ’ 46 ).

          Οἱ Γραμματεῖς ὃμως καί οἱ  Φαρισσαῖοι  μένεα   πνέοντες κατά τοῦ  Ἰησοῦ, πάντοτε κάτι ἐφεύρισκον  << ὣστε αὐτόν δόλω κρατήσωσι >>.

          Κατ’ ἐκείνην λοιπόν τήν ἡμέραν ἐστάθηκαν ἐν μέρει τυχεροί! Συνέλαβον ἐπ’ αὐτοφώρω νεαράν γυναῖκα μοιχευομένην, καί νομίζοντες ὃτι τοῦτο θά ἀπετέλει μίαν καλήν παγίδα διά τόν θεῖον Διδάσκαλον, ἣρπασαν αὐτήν ἐκ τῆς κόμης καί δέροντες καί σύροντες, ἡμιθανῆ ἐκ τοῦ φόβου, ἒφερον αὐτήν εἰς τόν Ναόν, ὃπου σπρώχνοντες τά πλήθη ἒφθασαν κάποτε κατάντικρυ τοῦ  Ἰησοῦ, καί ἐπέταξαν τήν ταλαίπωρον ἐκείνην  ἀσπλάγχνως ὡς ἓν σακκίον ἂχρηστον εἰς τούς πόδας αὐτοῦ.

          Ἀτάραχος ὁ  Ἰησοῦς, ἐδέχθη τήν παράκαιρον ταύτην διακοπήν, καί ρίπτοντας τά βλέμματά του εἰς  αὐτούς πρῶτον καί τήν γυναῖκα ὓστερον, ἐπερίμενε νά ἀκούση τήν αἰτίαν τῆς ὑποθέσεως.

          Πράγματι, ὁ φαινόμενος ὡς ἀρχηγός τῆς εἰσβολῆς, μεγαλοπρεπής Φαρισαῖος, ἐπροχώρησε θρασύτατα καί ἐστάθη κατέναντι τοῦ Ἰησοῦ λέγων: Διδάσκαλε, αὓτη ἡ γυνή κατείληπται ἐπ’ αὐτοφόρω μοιχευομένη, καί ἐν τῶ νόμω ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τάς τοιαύτας λιθάζειν. Σύ οὖν τί λέγεις; ( Ἰωάν. η  3-6 ).  Ὁ δέ Ἰησοῦς γνωρίσας τόν δόλον αὐτῶν ἀπηξίωσεν ὃπως ἀπαντήση ἀμέσως. Ἐκατέβη ὃμως ἀπό τοῦ βήματος καί κύψας εἰς τάς σκονισμένας πλάκας τοῦ Ναοῦ ἢρχισε νά χαράζη διά τοῦ δακτύλου αὐτοῦ λέξεις τινάς… Οἱ δέ Φαρισαῖοι ἢρχισαν νά χάνουν τήν ὑπομονήν των καί διαμαρτυρόμενοι νά γογγύζουν κατ’αὐτοῦ. Δείχνοντας στό τέλος τά γράμματα, ἃτινα εἶχε χαράξει καί ὓστερον τήν γυναῖκα, ὁ  Ἰησοῦς ἀπεκρίθη λέγων:  << ὁ ἀναμάρτητος ἐξ ὑμῶν πρῶτος ἐπ’ αὐτῆς τόν λίθον βαλλέτω >> ( Ἰωάν. η  7 ).

          Πλησιάσαντες δέ αὐτοί ἐκ περιεργείας τότε καί τά γράμματα ἀναγινώσκοντες, ἢρχισαν ὑπό τῆς τύψεως τῆς συνειδήσεως ἐλεγχόμενοι νά ἀπέρχωνται εἷς καθείς, ρίπτοντες χαμαί τούς λίθους οὓς ἐκράτουν. Τά δέ γραφόμενα εἶχον ὡς ἐξῆς:  ΚΛΕΠΤΗΣ-ΦΟΝΕΥΣ-ΠΟΡΝΟΣ-ΜΕΘΥΣΟΣ-ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ  κλπ. κλπ.

          Ἒτσι εἰς διάστημα ὀλίγου χρόνου δέν εἶχεν ἀπομείνει εἰς τόν Ναόν οὐδείς. Καί αὐτοί οὗτοι οἱ μαθηταί μαζύ μέ τά πλήθη τοῦ λαοῦ φοβηθέντες ὃτι εἶχε νά ξεσπάση μπόρα μεγάλη, ἒφυγον ἒξω.

          Ἀπέμειναν δέ ὁ Ἰησοῦς καί ἡ γυνή πού εἶχεν ἀρχίσει κάπως νά συνέρχεται καί μετά φόβου νά παρατηρῆ γύρω της. Γεμᾶτος συμπόνοια ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, κύταξε τότε τήν γυναῖκα καί εἶπε. Γύναι ποῦ εἶναι οἱ ἐχθροί σου; ποῦ εἶναι αὐτοί πού ἢθελαν νά σέ φονεύσουν;  Ἀπεκρίθη ἡ γυνή:  δέ, δέν ξεύρω Κύριε.  Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς :  Αὐτοί σέ ἐσυγχώρησαν,…  κι’ ἐγώ σέ συγχωρῶ, ὓπαγε καί μηκέτι πλέον ἁμάρτανε.             

          Ἀνεχώρησεν ἡ γυνή. Τό δέ ἱερόν Εὐαγγέλιον δέν μᾶς περιγράφει ἐν συνεχεία ἐάν αὓτη κατόπιν μετενόησεν ἢ ὂχι.  Ὃμως οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου << Μηκέτι πλέον ἁμάρτανε >>  ἀντηχοῦν ἒκτοτε παντοτεινά εἰς κάθε γενεάν ἀνθρώπων, καί εἰς ἓνα ἓκαστον ἰδιαιτέρως, ἀσχέτως ἐάν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί τό λαμβάνομεν ὑπ’ ὂψιν μας ἢ ὂχι.

          Ἐξαιρετικῶς δέ, τήν περίοδον ταύτην τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς  πού τυγχάνει και περίοδος μετανοίας, πολλάκις θά ἀντηχήση εἰς ἡμᾶς ἡ γλυκειά φωνή τοῦ θείου διδασκάλου << Σε συγχωρῶ… ὃμως μηκέτι πλέον ἁμάρτανε>>. Τί λοιπόν ἡμεῖς ἐπί τοῦ προκειμένου θά ποιήσωμεν;     

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ

 

                                                                                                                    Πραότης εἶναι μία ἀκλινής κατάστασις τοῦ νοός, ἢτις μένει ἡ αὐτή καί εἰς τάς τιμάς καί εἰς τάς καταφρονήσεις. Πραότης εἶναι τό ἒρεισμα τῆς ὑπομονῆς, ἡ θύρα ἣ κάλλιον ἡ μήτηρ τῆς ἀγάπης, ἡ προϋπόθεσις τῆς διακρίσεως,  ἡ πρόξενος τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, τό θάρρος τῆς προσευχῆς. Ἡ πραότης εἶναι συνεργός εἰς τήν ὑπακοήν, ὁδηγός εἰς τήν ἀδελφωσύνην, χαλινός τῆς μανίας, κόψις τοῦ θυμοῦ, μίμησις τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πραεῖα ψυχή εἶναι θρόνος τῆς ἁπλότητος, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ ὁργίλου δημιουργός τῆς πονηρίας.  Ἡ  ἠπία ψυχή δεχθήσεται ἐν ἑαυτῆ τούς λόγους τῆς σοφίας. Ἡ εὐθεῖα ψυχή συζῆ μετά τῆς ταπεινώσεως, ἐνῶ ἡ πονηρά ὑπηρετεῖ τήν ὑπεριφάνειαν.

Ἃγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ

          Ἀγαπητέ ἐν Κυρίω ἀδελφέ, σοῦ παραγγέλω νά ἀγαπᾶς περισσότερον, τήν δυσκολίαν τήν ὁποίαν φέρει μαζί του ὁ πνευματικός πόλεμος, παρά τήν εὐκολίαν, ἀκόμα καί ἂν εἰς μερικάς περιπτώσεις νικηθῆς ἀπ’ αὐτόν! νά εἶσαι βέβαιος, ὃτι τόσον περισσότερον γρηγορώτερα καί γενναιότερα θά νικήσης τόν ἑαυτόν σου καί τούς ἐχθρούς σου, ὃσον περισσότερον γενναίως ἀγκαλιάζεις τάς δυσκολίας καί ὃσον περισσότερον τάς ἀγαπᾶς! 

Ἃγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗ

                Αὐτό εἶναι τό γλυκύ, τό θεσπέσιον, καί  οὐράνιον μήνυμα πού ἒστειλεν ὁ Πανάγαθος  Θεός πρός τόν ἁμαρτωλόν καί πλανημένον  ἂνθρωπον, τόν ἂνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐκυλίετο θλιβερά μέσα εἰς τόν εἰδεχθῆ βοῦρκον καί τό ἀπαίσιον τέλμα, τῆς φοβερᾶς ἁμαρτίας καί τοῦ φρικιαστικοῦ σκότους. Καί τό μήνυμά του αὐτό τό πάναγνον, τό ἒστειλε μέ τόν Πρωτοστάτην του Ἀρχάγγελον Γαβριήλ, εἰς τήν  Ἂφθορον  καί  Ἀμόλυντον Παρθένον Μαρίαν.  

          Ὁ ἐσκοτισμένος ἂνθρωπος, πνιγμένος μέσα εἰς τόν βόρβορον τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ψυχικῆς φθορᾶς, ἒπαιρνεν ὁριστικά πλέον τόν δρόμον διά τήν καταστροφήν καί τόν ὂλεθρον.  Ὁ Πανυπεράγαθος ὃμως Θεός, ἐλυπήθη τά ἁμαρτωλά μά ἀγαπημένα του Πλάσματα, τούς ἀνθρώπους, καί ἀπεφάσισε νά σώση τήν ἀνθρωπίνην συνείδησιν  ἀπό τόν ἐπικίνδυνον κατήφορον πού εἶχε πάρει. Ὁ οὐράνιος ΠΑΤΗΡ ἀπεφάσισε νά σώση τόν ἂνθρωπον, μά πρίν ἀπό τήν σωτηρίαν του , ἢθελε νά στείλη  τόν ΥΙΟΝ  καί ΛΟΓΟΝ του, διά νά σηκώση ἐπάνω εἰς τούς γερούς καί θείους του ὢμους τό καταθλιπτικόν βάρος τοῦ προπατωρικοῦ ἁμαρτήματος.

          Διά τόν σκοπόν αὐτόν, δηλαδή νά στείλη τόν ΥΙΟΝ καί  ΛΟΓΟΝ του, ἐδιάλεξε τήν ἁγίαν Κόρην ΜΑΡΙΑΝ, ἡ ὁποία εἶχεν ἀνατραφῆ εἰς τά ΑΓΙΑ τῶν ΑΓΙΩΝ.  Ἐδιάλεξε τήν Παρθένον ΜΑΡΙΑΝ , γιά νά συλλάβη εἰς τήν πανάμωμον γαστέρα της τόν ΥΙΟΝ του, καί νά τόν ἐνσαρκώση μέ τό Πανάχραντον αἶμα της. Κατεβαίνει ὁ Πρωτοστάτης  Ἂγγελος εἰς τήν γῆν, στέκεται ἁπαλά καί ἀθόρυβα ἐμπρός εἰς τήν ὁλόαγνην ΚΟΡΗΝ, ἀφήνει τήν θείαν του μορφήν, νά ἁπλώση ὃλην της τήν οὐράνιον γαλήνην, καί ἐνῶ  ὁ φωτοστέφανος τῆς ὑπερκοσμίας κεφαλῆς του λούζει μέ ἂπλετον φῶς τό ταπεινόν περιβάλλον τοῦ πτωχικοῦ σπιτιοῦ, τῆς προσφέρει ἓνα ἁγνόν καί μυρωμένον κρίνον σἂν τήν ἁγνήν καί μυρωμένην ψυχήν της, καί τῆς λέγει:  ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ:  Ἐσύ ΜΑΡΙΑ, διά Πνεύματος Ἁγίου θά συλλάβης εἰς τήν Πανάμωμον κοιλίαν σου καί θά ἐνσαρκώσης μέ τό Πανάχραντον αἶμα σου τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, καί θά μείνης παρθένος…  Ἡ ἁγία κόρη λίαν συγκινημένη, ἀπό τόν λόγον τοῦ Ἀρχαγγέλου, καί μέ μίαν οὐρανίαν ἀνατριχίλα μέσα της ἠρώτησε δειλά καί μέ ἀγωνίαν τόν  Ἂγγελον: Πῶς εἶναι δυνατόν νά γεννήσω τόν ΥΙΟΝ τοῦ ΘΕΟΥ, καί νά μείνω ΠΑΡΘΕΝΟΣ; Εἶναι θέλημα τοῦ Θεοῦ - εἶπεν ὁ  Ἂγγελος - ὁ ΘΕΟΣ ὃπου βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις.  Θέλημα τοῦ Οὐρανίου Πατρός εἶναι νά γίνης ἐσύ ἡ σκάλα νά κατεβῆ εἰς τήν γῆν ὁ Θεός καί νά σώση τόν ἂνθρωπον τόν παραστρατημένον. Ἐπεκράτησε λίγη σιωπή, ὓστερα ἡ ΜΑΡΙΑ ἑνώνοντας τάς παλάμας, στρέφει μέ ταπείνωσιν τά δακρυσμένα μάτια της πρός τόν Οὐρανόν, ἀφήνει τήν θείαν σκέψιν της νά τῆς ἀνέλθη ἓως τόν φωτοβόλον θρόνον τοῦ Κυρίου καί ψιθυρίζει:  ἂς γίνει κατά τό ρῆμα του . Ἐγώ εἶμαι δούλη του.

          Ἀφοῦ θά γίνω ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, θά μέ μακαρίζουν  ἀπό σήμερα ὃλαι αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων…Καί μέσα εἰς ἐκείνην τήν οὐρανίαν καί θείαν στιγμήν, μέσα εἰς ἐκείνην τήν ἁγνήν ἀτμόσφαιραν  τῆς κατανυκτικῆς συνομιλίας οὐρανοῦ καί γῆς, ἠκούσθη ἡ φωνή τοῦ Ἀγγέλου πού εἶπε: Χαῖρε ὃρος τῆς ζωῆς ἀλατόμητον. Χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε. Μέ τάς λέξεις αὐτάς ἐχαιρέτισεν ὁ Θεός τόν ἂνθρωπον διά τῆς Παρθένου.

          Ἂς κλίνωμεν καί ἡμεῖς τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, εἰς τήν Μεγάλην Μάννα τοῦ Πόνου καί τοῦ Ἐλέους, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Θεός μετά Θεόν, τά Δευτερεῖα τῆς Τριάδος κατέχουσα, καί ἂς εἲπωμεν πρός τήν Πανάχραντον καί Παναμώμητον κόρην, ἐνώπιον τῆς θαυματουργοῦ  Εἰκόνος  τῆς Κυρίας  ΓΛΥΚΟΦΥΛΟΥΣΗΣ  << ΧΑΙΡΕ ΘΗΣΑΥΡΕ τῆς ζωῆς ΑΔΑΠΑΝΗΤΕ,  ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ  >>.

        

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η  ΑΓΑΠΗ  ΣΤΗΝ  ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ

  •       Ὁ  Θεός μᾶς ἀγάπησε, γιατί εἶναι πλούσιος σέ ἒλεος κι ἒχει ἀπέραντη ἀγάπη. Κι ἐνῶ ἢμασταν πνευματικά νεκροί ἐξ αἰτίας τῶν παραπτωμάτων μας, μᾶς ξανάδωσε ζωή μαζί μέ τό Χριστό. Μέ τή χάρη του ἒχετε σωθεῖ.                               ( Ἐφ.β’ 4-5 )
  •      Κοιτάξτε μέ πόση ἀγάπη μᾶς ἀγάπησε ὁ Πατέρας!  Ἡ ἀγάπη του εἶναι τόσο μεγάλη, ὣστε νά ὀνομαστοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ὁ κόσμος  δέ μᾶς καταλαβαίνει, γιατί δε γνωρίζει τό Θεό Πατέρα.                                        ( Α’  Ἰωάν. γ’  1  )
  •      Ὃποιος μέ ἀγαπάει θά τηρήση τό λόγο μου. Κι ὁ Πατέρας μου θά τόν ἀγαπήση, καί θά ἒρθουμε  σ’ αὐτόν καί θά κατοικίσουμε μαζί του. Αὐτός πού δέ μέ ἀγαπάει δέν ἀκολουθεῖ  τά λόγια μου.                                                                          (  Ἰωάν. Ιδ’  23,24  )
  •      Τί,  λοιπόν, μπορεῖ νά μᾶς  χωρίση  ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ  γιά μᾶς; Μήπως τά παθήματα, οἱ στενοχώριες, οἱ διωγμοί, ἡ πεῖνα, ἡ γύμνια, οἱ κίνδυνοι  ἢ  ὁ μαρτυρικός θάνατος;                                                                                               (  Ρωμ. η’  35  )
  •      Νά πῶς μάθαμε τί εἶναι ἡ ἀγάπη:  Ἐκεῖνος πρόσφερε τή ζωή του γιά χάρη μας. Ἒτσι ὀφείλουμε κι ἐμεῖς νά προσφέρουμε  τή ζωή μας γιά χάρη τῶν ἀδελφῶν μας.  Ἀλλά ἂν κάποιος πού ἒχει τά πλούτη τοῦ κόσμου δῆ τόν ἀδερφό του σέ κατάσταση ἀνάγκης καί δέν τόν σπλαγχνιστῆ,  πῶς ὁ ἂνθρωπος αὐτός νά ἒχη μέσα του ἀγάπη γιά τό Θεό;  Παιδάκια μου, ἂς μήν ἀγαπᾶμε μέ λόγια καί ὡραῖες φράσεις, ἀλλά μέ ἒργα καί ἀγάπη ἀληθινή.                                                                       ( Α’  Ἰωάν.  γ’  16-18 )
  •      Ἀγαπητοί μου, ἂς ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο, γιατί ἡ ἀγάπη προέρχεται ἀπό τό Θεό. Ὃποιος ἀγαπάει δείχνει ὃτι ἒχει ἀναγεννηθῆ ἀπό τό Θεό καί ὃτι γνωρίζει τό Θεό. Ὃποιος δέν ἀγαπάει δέν γνώρισε τό Θεό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη.  Ἒτσι ἀποδείχτηκε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ για μᾶς.  Ἀπέστειλε  τόν Υἱό  του τό μονογενῆ στόν κόσμο γιά νά μᾶς χαρίση τή νέα ζωή, ἂν ἑνωθοῦμε  μ’αὐτόν.  Αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ὂχι ὃτι ἐμεῖς τόν ἀγαπήσαμε, ἀλλά ὃτι αὐτός μᾶς ἀγάπησε καί ἒστειλε τόν Υἱό του, πού θυσιάστηκε  γιά νά μᾶς  ἐλευθερώση ἀπό τίς ἁμαρτίες μας. Ἂν ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, ἒτσι μᾶς ἀγάπησε, ὀφείλουμε κι ἐμεῖς ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Κανένας δέν ἀξιώθηκε ποτέ ὡς τώρα νά δῆ τό Θεό.  Ἂν ἀγαπᾶμε ὁ ἓνας τόν ἂλλο, εἲμαστε σέ κοινωνία μέ τό Θεό, καί ἡ ἀγάπη Του μέσα μας ἒχει ὁλοκληρωθῆ.                                                                                  (  Α’  Ἰωάν. δ’  7-12  )
  •    Κι ἐμεῖς γνωρίζουμε πιά τήν ἀγάπη πού μᾶς ἒχει ὁ Θεός κι ἐμπιστευόμαστε  τόν ἑαυτό μας σ’ αὐτήν. Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Κι’ ὃποιος  ζεῖ μέσα στήν ἀγάπη ζεῖ μέσα στό Θεό, κι ὁ Θεός μέσα σ’ αὐτόν.  Ἒτσι καταλαβαίνουμε  πῶς  ἡ ἀγάπη ἒχει ὀλοκληρωθῆ μέσα μας:  Ὃταν ἀντιμετωπίζουμε τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως μέ θάρρος. Γιατί κι ἐμεῖς ζοῦμε σ’αὐτό τό κόσμο, ὃπως ἒζησε Ἐκεῖνος.  Ὃποιος ἀγαπάει δέν φοβᾶται. Ἡ τέλεια ἀγάπη διώχνει τό φόβο. Γιατί ὁ φόβος σχετίζεται μέ τήν τιμωρία κι ὃποιος φοβᾶται τήν τιμωρία,  δείχνει πῶς δέν ἒχει φτάσει στήν τέλεια ἀγάπη. Ἒμεῖς ἀγαπᾶμε τό Θεό, γιατί ἐκεῖνος πρῶτα μᾶς ἀγάπησε.  Ἂν κάποιος πῆ << ἀγαπῶ τόν Θεό >>, μισεῖ ὃμως τόν ἀδερφό του, εἶναι ψεύτης.  Γιατί, πραγματικά, αὐτός πού δέν ἀγαπάει τόν ἀδερφό του τόν ὁποῖο βλέπει πῶς μπορεῖ νά ἀγαπάει τό Θεό, τόν ὁποῖο δέν βλέπει;  Αὐτή τήν ἐντολή μᾶς ἒδωσε ὁ Χριστός:  Ὃποιος ἀγαπάει τό Θεό πρέπει νά ἀγαπάει καί τόν ἀδερφό του.                                    (  Α’ Ἰωάν. δ’ 16-21 )
  •      Ἒχετε ἀκούσει πῶς δόθηκε ἡ ἐντολή: << ν’ ἀγαπήσης τόν πλησίον σου καί νά μισήσης τόν  ἐχθρόν σου >>,  Ἐγώ ὃμως σᾶς λέω:  Ν’ ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς σας, δίνετε εὐχές σ’ αὐτούς πού σᾶς δίνουν κατάρες, εὐεργετεῖτε αὐτούς πού σᾶς μισοῦν, καί προσεύχεστε  γι’αὐτούς πού σᾶς κακομεταχειρίζονται καί σᾶς καταδιώκουν.                                                                                                          (  Ματθ.  ε’ 43-44  )
  •      Ἂν μπορῶ νά λαλῶ ὃλες τίς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμα καί τῶν ἀγγέλων, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη γιά τούς ἂλλους, οἱ λόγοι μου ἀκούγονται σάν ἦχος χάλκινης καμπάνας ἢ σάν κυμβάλου ἀλαλαγμός. Κι ἂν ἒχω τῆς προφητείας τό χάρισμα κι ὃλα κατέχω τά μυστήρια κι ὃλη τή γνώση, κι ἂν ἒχω ἀκόμα ὃλη τήν πίστη ὣστε νά μετακινῶ βουνά, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη, εἶμαι ἓνα τίποτα.   Κι ἂν ἀκόμα μοιράσω στούς φτωχούς ὃλα μου τά ὑπάρχοντα, κι ἂν παραδώσω στή φωτιά τό σῶμα μου γιά νά καῆ, ἀλλά δέν ἒχω ἀγάπη, σέ τίποτα δέ μ’ ὀφελεῖ.

Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει ἒχει μακροθυμία, ἒχει καί καλοσύνη.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει δέ ζηλοφθονεῖ.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει δέν κομπάζει οὒτε ὑπερηφανεύεται.Εἶναι εὐπρεπής, δέν εἶναι ἐγωϊστής οὒτε εὐερέσθιτος.Ξεχνάει τό κακό πού τοῦ ἒχουν κάνει. Δέ χαίρεται γιά τό στραβό πού γίνεται, ἀλλά μετέχει στή χαρά γιά τό σωστό.Ἐκεῖνος πού ἀγαπάει, ὃλα τά ἀνέχεται. Σέ ὃλα ἐμπιστεύται, γιά ὃλα ἐλπίζει, ὃλα τά ὑπομένει.Ποτέ ἡ ἀγάπη δέν θά πάψη νά ὑπάρχη.(Α’Κορ. ιγ’1-8)

     Σᾶς δίνω μιά νέα ἐντολή, νά ἀγαπᾶτε ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Ὃπως σᾶς ἀγάπησα ἐγώ,νά ἀγαπᾶτε κι ἐσεῖς ὁ ἓνας τόν ἂλλο.  Ἒτσι θά σᾶς ξεχωρίζουν  ὃλοι πῶς εἶστε μαθητές μου, ἂν ἒχετε ἀγάπη ὁ ἓνας γιά τόν ἂλλο.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ

                Εἰς τήν βιβλιοθήκην  << Τζιζαιρίνι >>  τῆς Ρώμης εὑρίσκεται ἡ κατωτέρω ἐπιστολή,  σταλεῖσα πρός τόν Ρωμαῖον  αὐτοκράτορα Τιβέριον  ὑπό τοῦ Πουπλίου  Λεντούλου,  κυβερνήτου τῆς  Ἰουδίας, πρό τοῦ Ποντίου Πιλάτου.

                Ἡ ἐπιστολή αὓτη δίδει μίαν  ἁπλῆν  μά καί τόσον ἀληθινήν σκιαγραφίαν τοῦ Θεανθρώπου.    

                Ἢκουσα  ὦ  Καῖσαρ  ὃτι ἐπιθυμεῖς νά μάθης ὃτι σοί γράφω νῦν περί ἀνθρώπου τινός λίαν ἐναρέτου, καλουμένου  Ἰησοῦ  Χριστοῦ,  ὃν ὁ λαός θεωρεῖ  Προφήτην καί οἱ μαθηταί του  Θεόν,  λέγοντες ὃτι εἶναι  Υἱός  Θεοῦ.  Δημιουργοῦ τῶν Οὐρανῶν, τῆς γῆς καί παντός ὃ,τι ἐν αὐτῆ εὑρίσκεται καί ὑπάρχει. Ἀλήθεια  ὦ Καῖσαρ, καθ’ ἡμέραν ἀκούονται θαυμάσια πράγματα  περί τοῦ  Χριστοῦ, ἀναστάνει νεκρούς, καί ἀσθενεῖς ἰατρεύονται διά μιᾶς λέξεως καί μόνης.

                Εἶναι ἀνήρ μετρίου ἀναστήματος. Καλός τήν ὂψιν, περιβεβλημένος μέ μεγαλοπρέπειαν, ἰδίως κατά τό πρόσωπον ὣστε ὃσοι τόν κυτάζουν ἀναγκάζονται νά τόν ἀγαποῦν, καί  νά τόν σέβωνται.  Ἒχει τήν κόμην χρώματος καρύου ὡρίμου, ἐξυνουμένην μέχρι τῶν ὢμων του καί ἐκεῖθεν δέ μέχρι τῶν ὠμοπλατῶν του, διχάζεται δ’ αὓτη ἐν  τῶ μέσω ἂνωθεν, κατά τό σύστημα τῶν Ναζαρινῶν.

                Τό μέτωπόν του εἶναι λεῖον καί γαλήνιον, τό  πρόσωπόν του ἂνευ ρυτίδος, ἡ ρίς καί τά χείλη κανονικώτατα. Τό γένειόν του εἶναι πυκνόν καί τοῦ αὐτοῦ χρώματος τῆς κόμης, διχάζεται δέ  εἰς  τό μέσον . Τό  βλέμμα του εἶναι σοβαρόν καί  ἐμπνέει  φόβον, ἒχει δέ ἡλιακῆς ἀκτῖνος δύναμιν.  Οὐδείς  δύναται νά τόν παρατηρήση ἀτενῶς. Ὃταν ἐπιτιμᾶ φοβίζει, ὃταν δέ πράττη τοῦτο κλαίει.  Εἶναι   ἀξιαγάπητος καί  χαρίεις  μετά σοβαρότητος. Λέγουσιν ὃτι οὐδέποτε ἲδων αὐτόν νά γελᾶ  πολλάκις ὃμως νά κλαίη. Ἒχει ὡραίας τάς χεῖρας καί τούς βραχίωνας.  Ἐν τῆ συνομιλία  εὐχαριστεῖ  πάντας, δυσκόλως ὃμως φαίνεται. Ὃταν δέ φανῆ που, εἶναι μετριόφρων καί  ἒχει τό ὡραιότερον παράστημα τοῦ κόσμου. Εἶναι ὡραῖος,  ὡς ἡ μητέρα του, ἢτις εἶναι ἡ ὡραιοτέρα γυνή, ἣτις ποτέ ἐθεάθη εἰς τά μέρη ταῦτα.  Ἐάν ὃμως ἡ Σή, μεγαλειότης, ὦ Καῖσαρ, ποθῆ νά  ἲδη Αὐτόν πληροφόρησόν  με διότι θά σοί τόν στείλω πάραυτα.

                Πάντες  ἐν  Ἱερουσαλήμ  θαυμάζουσι τήν σοφίαν του, καίτι οὐδέποτε  ἐσπούδασέ τι, καί ὃμως εἶναι κάτοχος  πάσης ἐπιστήμης.  Πολλοί βλέποντες αὐτόν γελῶσιν, ἀλλά  ὃταν εὑρίσκωνται πρό αὐτοῦ τρέμουσι καί θαυμάζουσιν αὐτόν. λέγουσιν ὃτι οὐδέποτε ἂνθρωπος ὡς αὐτός  ἀνεφάνη εἰς τά μέρη ταῦτα. Τῆ ἀληθεία, ὡς μοί λέγουσιν οἱ  Ἑβραῖοι, οὐδέποτε ἐκηρύχθη διδασκαλία ὣς ἡ δικήτου.  Πολλοί  θεωροῦσιν αὐτόν  Θεόν.  Ἂλλοι πάλιν μοί  λέγουσιν ὃτι εἶναι ἐχθρός τῆς Σῆς μεγαλειότητος, ὦ Καῖσαρ.  Πολλαχῶς μέ ἐνοχλοῦσιν οἱ μοχθηροί αὐτοί  Ἐβραῖοι.  Λέγεται ὃτι αὐτός οὐδέποτε δυσηρέστησέ  τινα, ἀλλά ὃτι μᾶλλον  ἐποίησε τό ἀγαθόν. Ὃλοι ὃσοι ἐγνώρισαν αὐτόν εὐεργετήθησαν  παρ’ αὐτοῦ. Ὃμως  εἰς τήν Σήν μεγαλειότητα, ὦ Καῖσαρ, εἰς τήν πρό Σέ ὑπακοήν, εἰμί πρόθυμος, ὃτι διατάξης, θέλη ἐκτελεσθῆ.

                                                                      Ἐν  Ἱερουσαλήμ  Ἰνδικτιῶνος   7  Σελήνη  11

                                                                Τῆ  Σῆ μεγαλειότητι  πιστότατος και  εὐπειθέστατος                                                                                       ΠΟΥΠΛΙΟΣ  ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ                                                                                           Κυβερνήτης τῆς  Ἰουδαίας.  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἱερά  Μονή  Διονυσίου

 

Παναγία τῶν  Χαιρετισμῶν  ἢ  Μυροβλύτισσα

 

                Σύμφωνα μέ ἐπιγραφή πού βρίσκεται σέ ἀσημένια πλάκα στό πίσω μέρος της, ἡ εἰκόνα αὐτή δωρήθηκε ἀπό τόν αὐτοκράτορα  Ἀλέξιο Κομνηνό στον  Ὃσιο  Διονύσιο κτίτορα τῆς μονῆς κατά τήν ἐπίσκεψί  του στήν Τραπεζοῦντα, εἶναι δέ  ἐκείνη μέ τήν ὁποία λιτάνευσε ὁ Πατριάρχης  Σέργιος στά τείχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά τήν πολιορκία της ἀπό τούς Ἀβάρους καί τούς Σκύθες τό 626 μ.Χ. καί μπροστά στήν ὁποία μετά τήν θαυματουργική νίκη τῶν Βυζαντινῶν ἐψάλη γιά πρώτη φορά ὁ Ἀκάθιστος Ὓμνος.

                Τό 1592 τήν ἒκλεψαν  Ἀλγερινοί πειρατές, ἀλλά μεγάλη τρικυμία, τρομερό ὂνειρο καί φοβερό θαῦμα πού εἶδε ὁ ἀρχηγός τους τούς ἒκαναν νά τήν ἐπιστρέψουν στό  μοναστήρι.  Ἡ εἰκόνα εἶχε θρυμματίσει τό κιβώτιο ὃπου τήν εἶχαν κρύψει καί εἶχε πλημμυρίσει ἀπό μύρο.  Μερικοί πειρατές συγκλονισμένοι ἀπό τό θαῦμα ἒμειναν στό μοναστήρι, ὃπου βαπτίστηκαν καί ἒγιναν μοναχοί.  Τό 1767 τήν ἒκλεψε σπεῖρα λωποδυτῶν ἀπό τήν Δαλματία, στόν δρόμο ὃμως τῆς ἐπιστροφῆς ἒγιναν ἀντιληπτοί ἀπό  Ἓλληνες βοσκούς, πού τούς τήν πῆραν καί τήν μετέφεραν στήν σκόπελο. Οἱ δημογέροντες τοῦ νησιοῦ ἀρνήθηκαν νά ἐπιστρέψουν τήν εἰκόνα στούς Διονυσιάτες μοναχούς πού ἦρθαν, γιά νά τήν πάρουν. Μετά τρεῖς μῆνες τό νησί τιμωρήθηκε μέ πανώλη καί οἱ Σκοπελίτες ἐπέστρεψαν μετανοημένοι τήν εἰκόνα στό μοναστήρι ἀφιερώνοντας σ’ αὐτό καί ἓνα μετόχι στό νησί τους.  Ἡ εἰκόνα εἶναι μικρῶν διαστάσεων μέ πολύ ἀμαυρωμένο καί δυσδιάκριτο τό σχέδιο, φυλάσσεται δέ στό ὁμώνυμο παρεκκλήσι, ὃπου καί διαβάζονται καθημερινά οἱ Χαιρετιμοί.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Πένθος – ματάνοια – ταπείνωσις

 

          Πρίν ἒλθη τό πένθος, καί τά δάκρυα, δέν ὑπάρχει εἰς ἡμᾶς μετάνοια ἀληθινή, οὐδέ ἐκαταδικάσαμεν  τόν ἑαυτόν μας, οὐδέ ἡ ψυχή μας ἦλθεν εἰς αἲσθησιν τῆς μελλούσης κρίσεως, καί τῶν αἰωνίων βασάνων. Διατί, ἐάν ἐκαταδικάζαμεν τόν ἑαυτόν μας καί εἲχαμεν τόν φόβον τοῦ Θεοῦ καί ἐρχόμεθα εἰς αἲσθησιν τῆς κολάσεως, παρευθύς θά ἢρχοντο τά δάκρυα εἰς ἡμᾶς. Διότι χωρίς δάκρυα οὒτε ἡ σκληροκαρδία μας ἠμπορεῖ νά μαλακώση ποτέ, οὒτε ἡ ψυχή μας πρόκειται νά ἀποκτήση πνευματικήν ταπείνωσιν οὒτε θά δυνηθῶμεν νά γίνωμεν ταπεινοί. Καί ἐκεῖνος ὁποῦ δέν γίνη τοιουτοτρόπως, δέν εἶναι δυνατόν νά ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα διά τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας του, οὒτε ἠμπορεῖ νά ἒλθη εἰς θεωρίαν καί γνῶσιν Θεοῦ, οὒτε εἶναι ἂξιος νά διδάσκεται μυστικῶς τάς ἀρετάς τῆς ταπεινώσεως.

          Προτήτερα ἀπό τό κατά Θεόν πένθος εἶναι ταπείνωσις. Ὓστερα δέ ἀπό αὐτό ἀκολουθεῖ  χαρά καί εὐφροσύνη ἀνέκφραστος. Ὁλόγυρα δέ εἰς τήν κατά Θεόν ταπείνωσιν φυτρώνει ἡ έλπίς τῆς σωτηρίας. Διότι ὃσον ἒχει τίς  ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς τόν ἑαυτόν του ἁμαρτωλότερον ἀπό ὃλους τούς ἀνθρώπους, τόσον αὐξάνει μαζί μέ τήν ταπείνωσιν ἡ έλπίς, καί θάλλει μέσα εἰς τήν καρδίαν του, καί τήν πληροφορεῖ  ὃτι μέλλει νά σωθῆ διά μέσου τῆς ταπεινώσεως.

          Ὃσον κατεβαίνει τις εἰς βάθος ταπεινώσεως  καί καταδικάζει, κατακρίνει τόν ἑαυτόν του ὡς ἀνάξιον σωτηρίας,  τόσον πενθεῖ καί εὐγάζει πηγάς δακρύων, καί κατά ἀναλογίαν τῶν δακρύων καί τοῦ πένθους ἀναβλύζει εἰς τήν καρδίαν του ἡ πνευματική χαρά. Καί μαζί μέ αὐτήν συναναβλύζει ἡ έλπίς καί συναυξάνει καί δίδει τήν πληροφορίαν βεβαιοτέραν.

Πρέπει κάθε ἓνας νά στοχάζεται τόν ἑαυτόν του καί νά προσέχη μέ σύνεσιν, ὣστε μήτε νά θαρρῆ εἰς μόνην τήν ἐλπίδα χωρίς τό κατά Θεόν πένθος καί τήν ταπείνωσιν, μήτε πάλιν νά θαρρῆ εἰς τήν ταπεινοφροσύνην καί τά δάκρυα χωρίς τήν συνακόλουθον τούτων πνευματικήν ἐλπίδα, καί χαράν.

          Εἶναι νομιζομένη ταπείνωσις ἐκείνη ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό ἀμέλειαν καί ὀκνηρίαν καίι ἀπό σφοδράν κατάκρισιν τῆς συνειδήσεως, τήν ὁποίαν ἐκεῖνοι ὁποῦ τήνἀπέκτησαν νομίζουν πώς εἶναι αἰτία σωτηρίας, ὃμως δέν εἶναι τῆ ἀληθεία, διότι δέν ἀπέκτησαν καί τό χαροποιόν πένθος ὁποῦ εἶναι ἑνωμένον μέ αὐτήν.

Εἶναι καί πένθος χωρίς πνευματικήν ταπείνωσιν, καί ἐκεῖνοι  ὁποῦ πενθοῦν τοιουτοτρόπως νομίζουν ὃτι τοῦτο τό πένθος καθαρίζει τάς ἁμαρτίας, καί πλανῶνται ματαίως, ἐπειδή εἶναι ὑστερημένοι  ἀπό τήν γλυκύτητα  τοῦ Πνεύματος ὁποῦ γίνεται μυστικῶς μέσα εἰς τό νοερόν θησαυροφυλάκιον τῆς ψυχῆς καί δέν γεύονται ἀπό τήν χρηστότητα τοῦ Κυρίου. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι ἀνάπτουν ὀγλίγωρα καί εἰς ὀργήν καί δέν ἠμποροῦν νά καταφρονήσουν μέ τελειότητα τόν κόσμον καί τά ἐν τῶ κόσμω. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν καταφρονήση τελείως ταῦτα καί δέν ἀποκτήση ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς μῖσος εἰς αὐτά, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποκτήση ποτέ βεβαίαν καί ἀδίστακτον τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας του, ἀλλά περιφέρεται πάντοτε μέ δισταγμόν ἐδῶ καί ἐκεῖ, ἐπειδή δέν ἐθεμελίωσεν ἐπάνω εἰς την πέτραν.

          Τό πένθος εἶναι διπλοῦν κατά τάς ἐνεργείας καί ὡσάν νερόν σβέννει διά μέσου τῶν δακρύων ὃλην τήν φλόγα τῶν παθῶν καί ξεπλύνει τήν ψυχήν ἀπό τόν μολυσμόν ὁποῦ προξενεῖται ἀπό αὐτά. Καί πάλιν ὡσάν φωτιά ζωοποιεῖ διά τῆς παρουσίας τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος καί ἀνάπτει καί ἐκπυρώνει καί θερμαίνει τήν καρδίαν καί ἐξάπτει αὐτήν εἰς ἒρωτα καί πόθον Θεοῦ.

          Βλέπε καί μάνθανε τάς ἐνεργείας ὁποῦ ἒγιναν εἰς σέ ἀπό ταπείνωσιν καί τό πένθος καί ἐρεύνα τήν ὠφέλειαν αὐτῶν ὁποῦ γίνεται εἰς σέ κάθε ὣραν. Εἰς δέ τούς ἀρχαρίους γίνεται ἀκόμη καί αὐτή ἡ ὠφέλεια. Ἀπόρριψις κάθε γηίνης φροντίδος, ἀπροσπάθεια καί ἀπάρνησις ὃλων. Γονέων καί φίλων. Ἀμεριμνία καί καταφρόνησις ὃλων τῶν πραγμάτων καί χρημάτων, ὂχι μόνον ἓως βελόνης, ἀλλά καί ἓως αὐτοῦ τοῦ σώματος.

                                                      Ἃγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη ἐντολή πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στόν ἂνθρωπο καί εἶναι χαρακτηριστικό ὃτι καί σήμερα ἡ τήρησίς της εἶναι αὐτή πού κάνει τους εὐσεβεῖς  χριστιανούς νά ξεχωρίζουν, ἐξωτερικά τοὐλάχιστον, μέσα στόν σύγχρονο κόσμο.

 Ἡ τήρησις τῆς νηστείας φανερώνει:

  1. Ὑπακοή στήν Ἐκκλησία καί στό Πανάγιο Πνεῦμα πού τήν ὁδηγεῖ καί θεσπίζει τούς νόμους καί τούς κανόνες της.
  2. Ἀγάπη πρός τόν Θεό, πού ἐκφράζεται μέ τήν θυσία καί τήν ἐκούσια στέρησι τῆς εὐεξίας τοῦ σώματος, ἐφ’ ὃσον μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἒχει, ἳνα τίς τήν ψυχήν αὐτοῦ θῆ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ (Ἰωάν.ιε’13).
  3. Ἒφεσι στενοτέρας ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό μέσω τῆς προσευχῆς καί τῆς συμμετοχῆς στήν θεία Λατρεία, πού γιά νά εἶναι ἀποτελεσματικές προϋποθέτουν τήν νηστεία, ὃπως τό ἀποδεικνύει καί ἡ σαρανταήμερος νηστεία τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου στό Σαραντάριον  Ὂρος.
  4. Συνειδητό πνευματικό ἀγῶνα ἐνάντια στά πάθη καί τίς ἁμαρτωλές ἐπιθυμίες τοῦ σώματος, πού δέν μποροῦν νά καταπολεμηθοῦν καί νά δαμασθοῦν διαφορετικά,εἰ μή ἐν προσευχῆ καί νηστεία.
  5. Πίστι στήν δύναμι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ τήν Χάρι Του μπορεῖ νά συντηρῆ καί νά διατηρῆ ὑγιές τό σῶμα μας ἀντίθετα μέ τούς νόμους καί τίς ἐπιταγές τῆς φυσικῆς γνώσεως.Παράδειγμα οἱ  Ἃγιοι Τρεῖς Παῖδες , οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τήν λειτουργική εὐχή τῆς <<εὐλογήσεως τῶν κολύβων>>,ἀνεδείχθησαν <<λαμπρότεροι>> καί ὑγιέστεροι ἀπό τούς <<ἀβροδίαιτους>> παῖδες τῆς Βαβυλῶνος, παρ’ ὃλον ὃτι ἐτήρουν πιστά τήν πατροπαράδοτη ἐντολή τῆς νηστείας.
  6.             Τιμή τῆς νηστείας δέν εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό φαγητά, ἀλλά ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τά ἁμαρτήματα.  Δηλαδή νά μή νηστεύη μόνον τό στόμα, ἀλλά καί τά μάτια, καί ἡ ἀκοή, καί τά πόδια,καί τά χέρια, καί ὃλα τά μέλη τοῦ σώματός μας. Νά νηστεύουν  τά χέρια μέ τό νά μένουν καθαρά ἀπό τήν ἁρπαγήν καί τήν πλεονεξίαν. Νά νηστεύουν τά πόδια μέ τό νά ἀπομακρύνωνται ἀπό τούς δρόμους πού ὁδηγοῦν εἰς τά παράνομα θεάματα. Νά νηστεύουν τά μάτια μέ τό νά μάθουν νά μή προσηλώνωνται ποτέ εἰς ὂμορφα πρόσωπα, καί νά μή περιεργάζωνται ξένα κάλλη. Διότι τροφή τῶν ὀφθαλμῶν εἶναι τό νά βλέπουν.  Ἀλλά ἂν εἶναι ἐφάρματα καί παράνομα αὐτά πού βλέπουν, τότε ἐξουδετερώνεται ἡ νηστεία καί ἀνατρέπει ὃλην τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς. Ἂς νηστεύση καί ἡ ἀκοή σου. Νηστεία δέ τῆς ἀκοῆς εἶναι νά μή δέχεται κακολογίας καί διαβολάς διότι λέγει: <<φήμην ψευδῆ μή παραδεχθῆς>>. Ἂς νηστεύη καί τό στόμα ἀπό λόγους αἰσχρούς καί ὑβριστικούς. Διότι ποία ὠφέλεια ὑπάρχει ὃταν ἀποφεύγωμεν μέν νά τρώγωμεν ψάρια καί κρέας, νά κατατρώγωμεν δέ καί νά δαγκώνωμεν τούς ἀδελφούς μας;

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ὁσίου  Ἐφραίμ  τοῦ  Σύρου (306-373 μ.Χ.)

 

                Κατά τόν καιρόν δέ ἐκεῖνον,  ὃταν ἒλθη ὁ Δράκων, δέν ὑπάρχει ἂνεσις ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά θλίψις μεγάλη, ταραχή καί σύγχυσις, θάνατοι καί πεῖνα εἰς πάντα τά πέρατα.  Διότι θά γίνουν κατά τόπους  λιμοί, σεισμοί καί θάνατοι διάφοροι ἐπί τῆς γῆς.  Γενναία θά εἶναι ἡ ψυχή, ἣτις θά δυνηθῆ νά κρατήση ἑαυτήν ἀπηλλαγμένην ἀπό τά σκάνδαλα ταῦτα. Διότι ἐάν εὑρεθῆ ἂνθρωπος  ν’ ἀδιαφορῆ ὀλίγον, εὒκολα  πολιορκεῖται καί γίνεται αἰχμάλωτος τοῦ Δράκοντος τοῦ πονηροῦ καί δολίου, καί ὁ τοιοῦτος εὑρίσκεται ἀσυγχώρητος εἰς τήν κρίσιν, διότι ἐπίστευσεν εἰς τόν Τύραννον  ἑκουσίως. 

                Πολλῶν προσευχῶν καί δακρύων ἒχομεν ἀνάγκην, ἀγαπητοί, διά νά εὑρεθῶμεν ἀκλόνητοι εἰς τούς πειρασμούς.  Διότι  πολλά εἶναι τά φαντάσματα, τά ὁποῖα γίνονται ἀπό τό θηρίον. Διότι ἐπειδή εἶναι  Θεόμαχον  θέλει ὃλοι ν’ ἀπωλεσθοῦν. Διότι  τοιοῦτον τρόπον μεταχειρίζεται ὁ Τύραννος, ὣστε ὃλοι νά βαστάζουν τήν σφραγίδα τοῦ Θηρίου,  ὃταν θά ἒλθη ν’ ἀπατήση τά σύμπαντα.  Προσέχετε, ἀδελφοί  μου, τήν ὑπερβολήν τοῦ Θηρίου, διότι μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα πονηρίας.  Ἂρχεται ἀπό τήν γαστέρα, ἳνα ὃταν τίς μή ἒχων φαγητά, ἀναγκασθῆ νά λάβη τήν σφραγίδα ἐκείνου.  Ὂχι ὡς ἒτυχεν εἰς πᾶν μέρος τοῦ σώματος, ἀλλ’ εἰς τήν δεξιάν χεῖρα καί εἰς τό μέτωπον, διά νά μή ἒχη ἐξουσίαν ὁ ἂνθρωπος νά κάμη μέ αὐτήν τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ, μήτε πάλιν εἰς τό μέτωπον νά σημειώση τό ἃγιον ὂνομα τοῦ Κυρίου.  Διότι γνωρίζει ὁ ἂθλιος, ὃτι ὃταν ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου σφραγισθῆ ἐπί τοῦ ἀνθρώπου λύει πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ Ἐχθροῦ, καί διά τοῦτο σφραγίζει τήν δεξιάν τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ἐάν τις δέν σφραγίζηται μέ τήν σφραγίδα ἐκείνου, δέν γίνεται αἰχμάλωτος εἰς τά φαντάσματα ἐκείνου, οὒτε ὁ Κύριος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτοῦ, ἀλλά τόν φωτίζει καί τόν σύρει πρός ἑαυτόν. Πρέπει νά ἐννοήσωμεν,  ἀδελφοί, μετά πάσης ἀκριβείας, ὃτι τά φαντάσματα τοῦ Ἐχθροῦ εἶναι ἀποτρόπαια.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν ἒρχεται μέ γαλήνην διά ν’ ἀποκρούση δι’ ἡμᾶς τά τεχνάσματα τοῦ Θηρίου…

                Ἐπειδή ὁ Σωτήρ, θέλων νά σώση τό ἀνθρώπινον γένος, ἐτέχθη ἐκ Παρθένου, καί ἐν σχήματι ἀνθρώπου ἐπάτησε τόν ἐχθρόν μέ τήν ἁγίαν δύναμιν τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ἠθέλησε καί οὗτος ν’ ἀναλάβη τό σχῆμα τῆς αὐτοῦ παρουσίας διά νά μᾶς ἀπατήση.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν θά ἒλθη εἰς τήν γῆν ἐν νεφέλαις φωτειναῖς, ὡσ ἀστραπή φοβερά, ὁ δέ Ἐχθρός δέν θά ἒλθη τοιουτοτρόπως . Διότι εἶναι ἀποστάτης .  Γεννᾶται μέν ἀκριβῶς ἐκ κόρης μιαρᾶς, ἀλλά δέν σαρκοῦται τοιουτοτρόπως.  Θά ἒλθει δέ ὁ Παμμίαρος ἐν σχήματι τοιούτω, ὡς κλέπτης, διά νά ἀπατήση τά σύμπαντα.  Θά εἶναι ταπεινός, ἣσυχος, θά μισῆ τήν ἀδικίαν, θά ἀποστρέφηται τά εἲδωλα, θά προτιμᾶ τήν εὐσέβειαν,ἀγαθός,φιλόπτωχος,εὐειδής καθ’ ὑπερβολήν, εὐκατάστατος, ἰλαρός  εἰς ὃλους, θά τιμᾶ πολύ τό γένος τῶν Ἰουδαίων, διότι αὐτοί προσμένουν τήν ἒλευσιν ἐκείνου. Μεταξύ δέ πάντων τούτων, θά ἐκτελῆ σημεῖα καί τέρατα, φόβητρα μέ πολλήν ἐξουσίαν, θά προσπαθῆ δολίως νά ἀρέση εἰς ὃλους, διά νά ἀγαπηθῆ ταχέως ἀπό πολλούς, δέν θά λάβη δῶρα, δέν θά λαλήση μεθ’ ἡμῶν, θά φαίνηται κατηφής, θά ἐξαπατᾶ τόν κόσμον ὑπό τό πρόσχημα τῆς εὐταξίας, ἓως οὗ βασιλεύση.

                 Ὃταν  λοιπόν ἲδουν λαοί πολλοί καί δῆμοι τοιαύτας ἀρετάς καί δυνάμεις, ἑνοῦνται ὃλοι συγχρόνως μέ μίαν γνώμην καί μέ χαράν μεγάλην κηρύσσουν αὐτόν βασιλέα, λέγοντες μεταξύ των. Μήπως ἆρα εὑρίσκεται ἂνθρωπος ἂλλος τόσον ἀγαθός καί δίκαιος;  Ἀνορθοῦται δέ εὐθέως ἡ βασιλεία ἐκείνου, καί θά πατάξη μεθ’ ὑμῶν τρεῖς βασιλεῖς μεγάλους. Ἒπειτα ὑψοῦται ἡ καρδία του καί θά ἐμέση ὁ Δράκων τήν πικρότητά του. Ταράσσων δέ τήν οἰκουμένην κινεῖ τά πέρατα, θλίβει τά σύμπαντα καί μιαίνει τάς ψυχάς. Ὂχι πλέον ὡς εὐλαβής, ἀλλά πολύ αὐστηρός εἰς ὃλα, ἀπότομος, ὀργίλος, θυμώδης, ἀκατάστατος, φοβερός, ἀηδής, μισητός, βδελυκτός, ἀνήμερος, ἀλάστωρ, ἀναιδής καί προσπαθῶν νά ἐμβάλη εἰς τόν βόθρον τῆς ἀσεβείας ὃλον τό ἀνθρώπινον γένος.      Πληθύνει σημεῖα ψευδῶς καί ὂχι ἀληθῶς, καί ἐνῶ παρίσταται πολύς λαός καί εὐφημεῖ αὐτόν, βάλλει φωνήν ἰσχυράν, ὣστε νά σαλευθῆ ὁ τόπος, ἐπί τοῦ ὁποίου ἳστανται οἱ ὂχλοι, λέγων.  Γνωρίσατε ὃλοι οἱ λαοί τήν δύναμίν μου καί τήν ἐξουσίαν, μεταθέτει ὂρη καί ἀνάγει νήσους ἀπό τήν θάλασσαν μέ πλάνην καί φαντασίαν. Και ἐνῶ πλανᾶ τόν κόσμον  καί φαντάζει τά σύμπαντα, πολλοί θά δοξάζουν καί θά πιστεύουν αὐτόν ὡς Θεόν ἰσχυρόν…

                Πολλοί δέ τῶν ἁγίων, ὃσοι τότε θά εὑρεθοῦν εἰς τήν ἒλευσιν  τοῦ μιαροῦ, χύνουν ποταμηδόν  τά δάκρυα μετά στεναγμῶν πρός τόν Θεόν τόν ἃγιον, διά  νά λυτρωθοῦν ἀπό τόν Δράκοντα. Καί φεύγουν μετά μεγάλης σπουδῆς  εἰς τάς ἐρήμους καί κρύπτονται  εἰς τά ὂρη καί τά σπήλαια μετά φόβου. Καί πασπαλίζουν  χῶμα καί στάκτην εἰς τάς κεφαλάς, παρακαλοῦντες νύκτα και ἡμέραν μετά πολλῆς ταπεινώσεως. Και  ὁ ἃγιος Θεός θέλει χαρίσει τοῦτο εἰς αὐτούς. Δηλαδή ὁδηγεῖ αὐτούς ἡ χάρις εἰς ὡρισμένους τόπους καί σώζονται κρυπτόμενοι εἰς τάς ὁπάς καί τά σπήλαια μή βλέποντες τά σημεῖα καί  τά φόβητρα τοῦ Ἀντιχρίστου. Διότι  ἡ ἒλευσις τούτου γίνεται γνωστή εἰς τούς ἒχοντας τόν νοῦν προσηλωμένον εἰς τά ἂνω. Εἰς δέ τούς ἒχοντας τόν νοῦν εἰς βιωτικά πράγματα καί ποθοῦντας τά γήινα, δέν θά γίνη φανερόν τοῦτο.  Διότι ὃστις εἶναι δεδεμένος πάντοτε εἰς τά βιωτικά πράγματα, καί ἂν ἀκούση ἀπιστεῖ καί βδελύσσεται τόν λέγοντα. Οἱ δέ ἃγιοι θέλουν ἐνδυναμωθῆ, διότι πάντοτε ἀπέριψαν τήν μέριμναν  τοῦ  βίου  τούτου.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 

Μετάνοια σημαίνει ἀνανέωσις τοῦ βαπτίσματος . Μετάνοια σημαίνει συμφωνίαν μέ τόν Θεόν διά νέαν ζωήν. Μετανοῶν σημαίνει ἀγοραστής τῆς ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος ἀποκλεισμός κάθε σωματικῆς  παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει  σκέψις αὐτοκατακρίσεως, ἀμεριμνησία  διά ὃλα τά ἂλλα καί μέριμνα διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μετάνοια σημαίνει θυγάτηρ τῆς ἐλπίδος καί ἀποκήρυξις τῆς ἀπελπισίας. Μετανοῶν σημαίνει κατάδικος ἀπηλλαγμένος ἀπό αἰσχύνην.

                Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις μέ τόν Κύριον, μέ ἒργα ἀρετῆς ἀντίθετα πρός τά παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός τῆς συνειδήσεως. Μετάνοια  σημαίνει θεληματική ὑπομονή ὃλων τῶν θλιβερῶν πραγμάτων……

                                                                                                    ΙΩΑΝΝΟΥ  ΤΗΣ  ΚΛΙΜΑΚΟΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΠΕΡΙ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ

                                                                                                                        

             Ὃλοι γνωρίζουμε, πῶς θά σωθοῦμε, ἀλλά χάνομε τήν σωτηρίαν μας ἀπό τήν πνευματική μας ἀμέλεια. Πρέπει λοιπόν, ἀρχικῶς, νά τηροῦμε μέ ἀκρίβεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, <<ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὃλης τῆς ψυχῆς σου>>  <<καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν>>(Ματθ.22,37-39). Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ νόμου καί τό πλήρωμα τῆς χάριτος. Λίγα λόγια, άλλά μέ πολλή καί μεγάλη δύναμι.  Ὃλες οἱ ἀρετές ἐξαρτῶνται ἀπ’ αὐτή, γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ὀνομάζει τήν ἀγάπη τέλος τοῦ νόμου. Αὐτή εἶναι ἑπομένως ἡ σωτηρία μας, ἡ διπλῆ ἀγάπη, ἡ άρχή καί τό τέλος κάθε καλοῦ ἒργου τῶν ἀνθρώπων.  

                                                                                           ΟΣΙΑΣ  ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἀσάλευτοι  εἰς  ὃσα  παρελάβομεν

 

Περιγραφή: C:UsersΚωνσταντίναPicturesagia_grafi.jpg

                Πάντα ὃσα μᾶς παρέδωσαν οἱ πάνσοφοι  Ἃγιοι  Ἀπόστολοι  καί  Θεόσοφοι Πατέρες τῆς ἁγίας ἡμῶν  Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας πολλοί  τῶν σημερινῶν διαδόχων των βούλονται νά τά καταργήσουν καί νά ἐκθεμελιώσουν τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά δέν θά δυνηθοῦν , διότι ὁ Κύριος θά τούς συντρίψη ὡς σκεύη κεραμέως… Ἂς βιάσωμεν ἑαυτούς εἰς τό νά μένωμεν πιστοί καί ἀσάλευτοι εἰς ὃσα παρελάβομεν παρά τῶν θείων Ἀποστόλων, τῶν  Ἁγίων  Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς  Ἐκκλησίας μας…

                Ἡ  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία  τούς  καινοτομοῦντας  καί  μεταρρυθμιστάς  τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατερικῶν παραδόσεων ὑποβάλλει εἰς ἀναθέματα καί ἀφορισμούς…

                Ἡ  Ἀνατολική  Ὀρθόδοξος  Ἐκκλησία  δέν ἒχει συνήθειαν νά ποιῆ καινοτομίας, ἀλλά ἓπεται εἰς τά διδάγματα τῶν  Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων, τῶν Ἁγίων  Πατέρων καί τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν  ἁγίων  Συνόδων, τῶν  ὁποίων  διδαγμάτων  ὀφείλουν  νά ἀκολουθοῦν καί οἱ τῶν Λατίνων καί Διαμαρτυρομένων σοφοί…, διά νά λυτρωθοῦν ἐκ τῶν ἐπιτιμίων, τοῦ ἀναθέματος καί τοῦ ἀφορισμοῦ  τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί  Ἁγίων Πατέρων…

                Δυστυχῶς, οἱ μέν Δυτικοί  ηὒξησαν τήν παράδοσιν, κατά τό δοκοῦν καί τό ἀτομικόν συμφέρον  τῶν Παπῶν, διά νέων δογμάτων, νέων κανόνων καί διατάξεων. Αἱ καταχρήσεις τῶν ὀργάνων τῆς Δυτικῆς  Ἐκκλησίας, ἐχόντων βλέψεις κοσμικάς καί ὑλικάς μᾶλλον ἣ πνευματικάς,  προεκάλεσαν παρά τοῖς Διαμαρτυρομένοις  τήν είς τό ἓτερον ἂκρον, ὃπερ ἐξ ἲσου ἐπιβλαβές καί ἐπικίνδυνον,  ἀφικνουμένην σκέψιν καί ἀπόφασιν, νά ἀπορρίψωσιν πᾶσαν τήν ἀρχαῖαν παράδοσιν, ἣν ἀνόθευτον καί  ἱεράν διετήρησεν ἡ Ἀνατολική  Ἐκκλησία μηδέν προσθεῖσα, μηδ’ ἀφεροῦσα  τί τῶν ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων θεσπισθέντων…

                Καθώς μία οἰκοδομή δέν εἶναι ἐκτισμένη μόνον μέ μεγάλους λίθους ἀλλά καί μέ μικρά  λιθάρια καί μέ ἂμμον καί ἂσβεστον , οὓτω καί ἐπί τῆς οἰκοδομῆς  τῆς  Ἐκκλησίας. Μεγάλοι λίθοι εἶναι τό Εὐαγγέλιον καί ἐν γένει ἡ Ἁγία Γραφή, αἱ ἐντολαί, τά μυστήρια, οἱ ἱεροί κανόνες, μικρότεροι  λίθοι εἶναι αἱ Ἱεραί Παραδόσεις, αἱ ἱεραί τελεταί, αἱ διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας, αἱ προσευχαί, αἱ ἀκολουθίαι, αἱ νηστεῖαι κ.λ.π.  

                                                                               Ἀρχιμ.  Φιλόθεος  Ζερβάκος

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.