Ἡ   ἀδύναμη  πίστις  αἰτία  τῆς  χλιαρότητας

 

            Ἡ ἀδυναμία τῆς  πίστεως γεννιέται  ἀπ’ αὐτές τίς δύο αἰτίες:  Πρῶτα , ἐπειδή  ὁ  νοῦς  δέν μπορεῖ  νά εἰσχωρήσει  βαθιά στά μυστήρια  τοῦ Θεοῦ καί στά  αἲτια πού μᾶς κάνουν νά τά πιστεύουμε. Κι  ἒπειτα, ἐπειδή ἡ θέληση δέν μπορεῖ νά τ’ ἀγαπήσει πρίν τά γνωρίσει,  μιά καί προϋπόθεση τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ γνώση.  Γι’ αὐτό ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος εἶπε ὃτι ὁ ἂνθρωπος  μπορεῖ  ν’ ἀγαπήσει τ’ ἀόρατα πράγματα, ὂχι ὃμως  καί τά ἂγνωστα  σ’ αὐτόν. Ἒτσι, βλέπουμε μερικούς ἀνθρώπους, πού εἶναι πιστοί ὂχι τόσο γιατί διάλεξαν  συνειδητά καί θεληματικά τή ζωή τοῦ χριστιανοῦ, ὃσο γιατί γεννήθηκαν ἀπό γονεῖς χριστιανούς. Εἶναι πιστοί γιατί ἒλαβαν τό βάπτισμα. Ὡς πρός τά ἂλλα, τόσο λίγο καταλαβαίνουν τό μεγαλεῖο τῶν μυστηρίων, τόσο λίγο γνωρίζουν τήν ὑπεροχή τῆς πίστεώς μας ἀπέναντι στίς ἂλλες θρησκεῖες καί τόσο λίγο ἀκολουθοῦν στή ζωή τους τό νόμο τοῦ Εὐαγγελίου, ὣστε μόλις πού ξεχωρίζουν ἀπό τούς ἀπίστους. Γιατί, μολονότι λένε πώς πιστεύουν στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τά πιστεύουν ὃμως  μέ μιά πίστη τόσο συγκεχυμένη, τόσο χλιαρή καί ἀδύνατη, πού μποροῦμε νά ποῦμε πώς τά γνωρίζουν ὃπως ὁ τυφλός ἐκεῖνος, πού ἒβλεπε τούς ἀνθρώπους σά δέντρα.                                                                                                                                                                                                                                  Ἡ πίστη πρέπει νά εἶναι ὂχι μόνο κανών τοῦ πιστεύειν, ἀλλά καί κανών τοῦ ποιεῖν. Συνίσταται δηλαδή ὂχι μόνο στό νά πιστεύουμε, ἀλλά καί στό νά ζοῦμε σωστά: Ἡ πίστις χωρίς τῶν ἒργων νεκρά ἐστι (Ἰακ.β’ 26). Γιατί ἐκεῖνοι πού ὁμολογοῦν τό Χριστό γιά διδάσκαλο τῆς πίστεως, τῶν μυστηρίων καί τῶν δογμάτων πού μᾶς ἀποκάλυψε, οἱ ἲδιοι δέν ἐφαρμόζουν στή ζωή τους τό νόμο Του.                                                                                                                                                        Ἀπό τήν ἀδύναμη πίστη προέρχονται δυό ἀλληλένδετα καί φοβερά πνευματικά κακά:  ἡ ὑποχώρηση τῆς ἀρετῆς καί ἡ αὒξηση κάθε κακίας.                                                                                               Ἂς δοῦμε πρῶτα πῶς ὑποχωρεῖ ἡ ἀρετή. Ἀπό τούς τωρινούς χριστιανούς, γιά τήν ἀδυναμία τῆς πίστεώς τους , λείπει ὁ πλοῦτος ἐκεῖνος τῆς ἀρετῆς, πού ἢκμαζε καί αὐξανόταν στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες. Καί νά γιατί:  Ὃπως εἶναι ἡ ρίζα σ’ ἓνα δέντρο, ἒτσι εἶναι καί ἡ πίστη στήν ψυχή. Ἐκείνη εἶναι πού τήν τρέφει, τή μεγαλώνει, τήν κάνει νά δίνει καρπό.  Ἒτσι, ἂν ζεῖ ὁ χριστιανός, ζεῖ μέ τήν πίστη, ὃπως λέει ὁ ἀπόστολος :  ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται (Ρωμ. α΄17). Καί ὁ ἃδης ἀκόμα νά ὁρμήσει πάνω στόν πιστό, αὐτός θά τά βγάλει πέρα. Ἂν ὃμως κόψει ἢ ἀδυντίσει τή ρίζα τῆς πίστεως, ἀμέσως μαραίνονται ὃλες οἱ ἀρετές καί χάνονται ὂχι μόνο οἱ καρποί, δηλαδή ἡ ἐσωτερική ψυχική του καλλιέργεια, μά καί τά φύλλα ἀκόμα, δηλαδή ἡ ἐξωτερική καλή συμπεριφορά του.                                                                                                                           Ἀλλά τώρα, ἀφοῦ εἲδαμε πῶς φεύγουν οἱ ἀρετές, ἂς ἐξετάσουμε καί πῶς αὐξάνονται οἱ κακίες ἀπό τήν ἀδυναμία τῆς πίστεως.                                                                                                                   Ὃταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος, περπατώντας στή θάλασσα, ἂρχισε νά βυθίζεται, ἀπέδωσε τήν αἰτία στόν ἂνεμο πού φυσοῦσε: Βλέπων δέ τόν ἂνεμον ἰσχυρόν ἐφοβήθη.  Ὁ  Κύριος  ὃμως  ἀπέδωσε τήν αἰτία στήν ὀλιγοπιστία του: Ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας; ( Ματθ. ιδ’ 30-31 ).   Ἒτσι καί οἱ χριστιανοί ἀποδίδουν τήν αἰτία τῶν κακῶν ἒργων τους καί τῆς κακῆς ζωῆς τους εἲτε σέ κάποιο πειρασμό εἲτε στήν ἀδυναμία τους.  Ἡ ἀληθινή ὃμως αἰτία εἶναι ἡ ἀσθενική τους πίστη.                  Πολλοί χριστιανοί νομίζουν πώς ἡ ἁμαρτία εἶναι μιά νεανική ἐπιπολαιότητα, μιά συγγνωστή  ἀδυναμία, ἓνα μικρό κακό.  Καί προσθέτουν τήν μιά ἁμαρτία πάνω στήν ἂλλη. Κι ὃταν ἒρθει καμιά μεγάλη γιορτή, τό Πάσχα ἢ τά χριστούγεννα, ἲσως πᾶνε νά έξομολογηθοῦν. Μά καί τότε ἡ ἐξομολόγησή τους εἶναι τυπική καί λειψή.                                                                                                        Ἀλλοίμονο ! Αὐτά εἶναι τά τέκνα τοῦ φωτός, ὃπως  ὀνομάζει ὁ ἀπόστολος τούς χριστιανούς;  Αὐτοί εἶναι οἱ μαθητές τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ;  Αὐτοί εἶναι οἱ ἀπόγονοι  τῶν ἁγίων;                                                                                                                                                                                                           Ἀπό  ποῦ  ὃμως  προέρχονται  ὃλ’ αὐτά; Ἀπό τήν ἀδύναμη πίστη.  Πλησιάσαμε, φαίνεται, στούς χαλεπούς ἐκείνους καιρούς, γιά τούς ὁποίους εἶπε ὁ Κύριος:  Ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐλθών ἆρα εὑρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς; ( Λουκ. ιη’ 8 ).    

            Μετά ἀπ’ ὃλα αὐτά ὃμως γεννιέται τό ἐρώτημα: Δέν ὑπάρχει ἂραγε γιατριά σ’ αὐτό τό τόσο φοβερό κακό; Ναί, ὑπάρχει. Φτάνει νά τήν ἐπιζητήσει ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος πού ἒχει ἀδύναμη πίστη. Καί τί πρέπει  νά  κάνει;  Πρῶτα-πρῶτα, νά  ζητάει θερμά ἀπό τό Θεό, μέ τήν προσευχή τήν ἐνίσχυση τῆς πίστεώς του. Αὐτό ἒκαναν ἀκόμα καί οἱ ἃγιοι ἀπόστολοι:  Πρόσθες ἡμῖν πίστιν ( Λουκ. ιζ’ 5 ). Ἒπειτα, ἀπαραίτητη εἶναι ἡ προσεκτική μελέτη τῶν βιβλίων, πού ἐκθέτουν καί ἑρμηνεύουν, ὃσο εἶναι δυνατό, τά μυστήρια τῆς πίστεως – τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν πατερικῶν ἒργων, τῶν ὀρθοδόξων ἀπολογητικῶν καί ψυχωφελῶν συγγραμμάτων γενικά.                                                                                                                                                                                                                       Μετά ἀπ΄ αὐτά, ἡ αὒξηση τῆς πίστεως ἀνήκει στό ἂπειρο ἒλεος τοῦ Θεοῦ, πού παρέχεται στόν καθένα ἀνάλογα μέ τήν ἀγαθή προαίρεση καί τήν ταπείνωσή του.

                                                                      Ὃσ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.