ΜΗΚΕΤΙ  ΠΛΕΟΝ  ΑΜΑΡΤΑΝΕ

 

 

             Κοντεύει μεσημέρι.                                                             Τά πλήθη τοῦ λαοῦ πού ἀπό ὂρθρου βαθέος, εἶχον     προσέλθη εἰς τόν μέγαν Ναόν  << ἳνα τόν Ἰησοῦν ἀκούσωσι >>, δέν ἒλεγον ἀκόμη νά ἀπομακρυνθοῦν!

          Ὁ γλυκύς καί θεῖος  Διδάσκαλος, εἶχε κυριολεκτικά αἰχμαλωτίσει τάς καρδίας αὐτῶν, καί μάλιστα εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὣστε καί αὐτοί οὗτοι οἱ ἀπεσταλμένοι τῶν Ἀρχιερέων μέ τήν ἐντολήν ὃπως αὐτόν συλλάβωσιν, ἐπιστρέψουν ἀργότερον ἂπρακτοι διά νά δηλώσουν ὃτι:  << οὐδέποτε οὓτως ἐλάλησεν ἂνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἂνθρωπος >> ( Ἰωάν. ζ’ 46 ).

          Οἱ Γραμματεῖς ὃμως καί οἱ  Φαρισσαῖοι  μένεα   πνέοντες κατά τοῦ  Ἰησοῦ, πάντοτε κάτι ἐφεύρισκον  << ὣστε αὐτόν δόλω κρατήσωσι >>.

          Κατ’ ἐκείνην λοιπόν τήν ἡμέραν ἐστάθηκαν ἐν μέρει τυχεροί! Συνέλαβον ἐπ’ αὐτοφώρω νεαράν γυναῖκα μοιχευομένην, καί νομίζοντες ὃτι τοῦτο θά ἀπετέλει μίαν καλήν παγίδα διά τόν θεῖον Διδάσκαλον, ἣρπασαν αὐτήν ἐκ τῆς κόμης καί δέροντες καί σύροντες, ἡμιθανῆ ἐκ τοῦ φόβου, ἒφερον αὐτήν εἰς τόν Ναόν, ὃπου σπρώχνοντες τά πλήθη ἒφθασαν κάποτε κατάντικρυ τοῦ  Ἰησοῦ, καί ἐπέταξαν τήν ταλαίπωρον ἐκείνην  ἀσπλάγχνως ὡς ἓν σακκίον ἂχρηστον εἰς τούς πόδας αὐτοῦ.

          Ἀτάραχος ὁ  Ἰησοῦς, ἐδέχθη τήν παράκαιρον ταύτην διακοπήν, καί ρίπτοντας τά βλέμματά του εἰς  αὐτούς πρῶτον καί τήν γυναῖκα ὓστερον, ἐπερίμενε νά ἀκούση τήν αἰτίαν τῆς ὑποθέσεως.

          Πράγματι, ὁ φαινόμενος ὡς ἀρχηγός τῆς εἰσβολῆς, μεγαλοπρεπής Φαρισαῖος, ἐπροχώρησε θρασύτατα καί ἐστάθη κατέναντι τοῦ Ἰησοῦ λέγων: Διδάσκαλε, αὓτη ἡ γυνή κατείληπται ἐπ’ αὐτοφόρω μοιχευομένη, καί ἐν τῶ νόμω ἡμῶν Μωϋσῆς ἐνετείλατο τάς τοιαύτας λιθάζειν. Σύ οὖν τί λέγεις; ( Ἰωάν. η  3-6 ).  Ὁ δέ Ἰησοῦς γνωρίσας τόν δόλον αὐτῶν ἀπηξίωσεν ὃπως ἀπαντήση ἀμέσως. Ἐκατέβη ὃμως ἀπό τοῦ βήματος καί κύψας εἰς τάς σκονισμένας πλάκας τοῦ Ναοῦ ἢρχισε νά χαράζη διά τοῦ δακτύλου αὐτοῦ λέξεις τινάς… Οἱ δέ Φαρισαῖοι ἢρχισαν νά χάνουν τήν ὑπομονήν των καί διαμαρτυρόμενοι νά γογγύζουν κατ’αὐτοῦ. Δείχνοντας στό τέλος τά γράμματα, ἃτινα εἶχε χαράξει καί ὓστερον τήν γυναῖκα, ὁ  Ἰησοῦς ἀπεκρίθη λέγων:  << ὁ ἀναμάρτητος ἐξ ὑμῶν πρῶτος ἐπ’ αὐτῆς τόν λίθον βαλλέτω >> ( Ἰωάν. η  7 ).

          Πλησιάσαντες δέ αὐτοί ἐκ περιεργείας τότε καί τά γράμματα ἀναγινώσκοντες, ἢρχισαν ὑπό τῆς τύψεως τῆς συνειδήσεως ἐλεγχόμενοι νά ἀπέρχωνται εἷς καθείς, ρίπτοντες χαμαί τούς λίθους οὓς ἐκράτουν. Τά δέ γραφόμενα εἶχον ὡς ἐξῆς:  ΚΛΕΠΤΗΣ-ΦΟΝΕΥΣ-ΠΟΡΝΟΣ-ΜΕΘΥΣΟΣ-ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ  κλπ. κλπ.

          Ἒτσι εἰς διάστημα ὀλίγου χρόνου δέν εἶχεν ἀπομείνει εἰς τόν Ναόν οὐδείς. Καί αὐτοί οὗτοι οἱ μαθηταί μαζύ μέ τά πλήθη τοῦ λαοῦ φοβηθέντες ὃτι εἶχε νά ξεσπάση μπόρα μεγάλη, ἒφυγον ἒξω.

          Ἀπέμειναν δέ ὁ Ἰησοῦς καί ἡ γυνή πού εἶχεν ἀρχίσει κάπως νά συνέρχεται καί μετά φόβου νά παρατηρῆ γύρω της. Γεμᾶτος συμπόνοια ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης, κύταξε τότε τήν γυναῖκα καί εἶπε. Γύναι ποῦ εἶναι οἱ ἐχθροί σου; ποῦ εἶναι αὐτοί πού ἢθελαν νά σέ φονεύσουν;  Ἀπεκρίθη ἡ γυνή:  δέ, δέν ξεύρω Κύριε.  Εἶπεν ὁ Ἰησοῦς :  Αὐτοί σέ ἐσυγχώρησαν,…  κι’ ἐγώ σέ συγχωρῶ, ὓπαγε καί μηκέτι πλέον ἁμάρτανε.             

          Ἀνεχώρησεν ἡ γυνή. Τό δέ ἱερόν Εὐαγγέλιον δέν μᾶς περιγράφει ἐν συνεχεία ἐάν αὓτη κατόπιν μετενόησεν ἢ ὂχι.  Ὃμως οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου << Μηκέτι πλέον ἁμάρτανε >>  ἀντηχοῦν ἒκτοτε παντοτεινά εἰς κάθε γενεάν ἀνθρώπων, καί εἰς ἓνα ἓκαστον ἰδιαιτέρως, ἀσχέτως ἐάν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί τό λαμβάνομεν ὑπ’ ὂψιν μας ἢ ὂχι.

          Ἐξαιρετικῶς δέ, τήν περίοδον ταύτην τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς  πού τυγχάνει και περίοδος μετανοίας, πολλάκις θά ἀντηχήση εἰς ἡμᾶς ἡ γλυκειά φωνή τοῦ θείου διδασκάλου << Σε συγχωρῶ… ὃμως μηκέτι πλέον ἁμάρτανε>>. Τί λοιπόν ἡμεῖς ἐπί τοῦ προκειμένου θά ποιήσωμεν;     

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.