Πένθος – ματάνοια – ταπείνωσις

 

          Πρίν ἒλθη τό πένθος, καί τά δάκρυα, δέν ὑπάρχει εἰς ἡμᾶς μετάνοια ἀληθινή, οὐδέ ἐκαταδικάσαμεν  τόν ἑαυτόν μας, οὐδέ ἡ ψυχή μας ἦλθεν εἰς αἲσθησιν τῆς μελλούσης κρίσεως, καί τῶν αἰωνίων βασάνων. Διατί, ἐάν ἐκαταδικάζαμεν τόν ἑαυτόν μας καί εἲχαμεν τόν φόβον τοῦ Θεοῦ καί ἐρχόμεθα εἰς αἲσθησιν τῆς κολάσεως, παρευθύς θά ἢρχοντο τά δάκρυα εἰς ἡμᾶς. Διότι χωρίς δάκρυα οὒτε ἡ σκληροκαρδία μας ἠμπορεῖ νά μαλακώση ποτέ, οὒτε ἡ ψυχή μας πρόκειται νά ἀποκτήση πνευματικήν ταπείνωσιν οὒτε θά δυνηθῶμεν νά γίνωμεν ταπεινοί. Καί ἐκεῖνος ὁποῦ δέν γίνη τοιουτοτρόπως, δέν εἶναι δυνατόν νά ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν ἑνωθῆ μέ τό Ἃγιον Πνεῦμα διά τήν κάθαρσιν τῆς καρδίας του, οὒτε ἠμπορεῖ νά ἒλθη εἰς θεωρίαν καί γνῶσιν Θεοῦ, οὒτε εἶναι ἂξιος νά διδάσκεται μυστικῶς τάς ἀρετάς τῆς ταπεινώσεως.

          Προτήτερα ἀπό τό κατά Θεόν πένθος εἶναι ταπείνωσις. Ὓστερα δέ ἀπό αὐτό ἀκολουθεῖ  χαρά καί εὐφροσύνη ἀνέκφραστος. Ὁλόγυρα δέ εἰς τήν κατά Θεόν ταπείνωσιν φυτρώνει ἡ έλπίς τῆς σωτηρίας. Διότι ὃσον ἒχει τίς  ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς τόν ἑαυτόν του ἁμαρτωλότερον ἀπό ὃλους τούς ἀνθρώπους, τόσον αὐξάνει μαζί μέ τήν ταπείνωσιν ἡ έλπίς, καί θάλλει μέσα εἰς τήν καρδίαν του, καί τήν πληροφορεῖ  ὃτι μέλλει νά σωθῆ διά μέσου τῆς ταπεινώσεως.

          Ὃσον κατεβαίνει τις εἰς βάθος ταπεινώσεως  καί καταδικάζει, κατακρίνει τόν ἑαυτόν του ὡς ἀνάξιον σωτηρίας,  τόσον πενθεῖ καί εὐγάζει πηγάς δακρύων, καί κατά ἀναλογίαν τῶν δακρύων καί τοῦ πένθους ἀναβλύζει εἰς τήν καρδίαν του ἡ πνευματική χαρά. Καί μαζί μέ αὐτήν συναναβλύζει ἡ έλπίς καί συναυξάνει καί δίδει τήν πληροφορίαν βεβαιοτέραν.

Πρέπει κάθε ἓνας νά στοχάζεται τόν ἑαυτόν του καί νά προσέχη μέ σύνεσιν, ὣστε μήτε νά θαρρῆ εἰς μόνην τήν ἐλπίδα χωρίς τό κατά Θεόν πένθος καί τήν ταπείνωσιν, μήτε πάλιν νά θαρρῆ εἰς τήν ταπεινοφροσύνην καί τά δάκρυα χωρίς τήν συνακόλουθον τούτων πνευματικήν ἐλπίδα, καί χαράν.

          Εἶναι νομιζομένη ταπείνωσις ἐκείνη ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό ἀμέλειαν καί ὀκνηρίαν καίι ἀπό σφοδράν κατάκρισιν τῆς συνειδήσεως, τήν ὁποίαν ἐκεῖνοι ὁποῦ τήνἀπέκτησαν νομίζουν πώς εἶναι αἰτία σωτηρίας, ὃμως δέν εἶναι τῆ ἀληθεία, διότι δέν ἀπέκτησαν καί τό χαροποιόν πένθος ὁποῦ εἶναι ἑνωμένον μέ αὐτήν.

Εἶναι καί πένθος χωρίς πνευματικήν ταπείνωσιν, καί ἐκεῖνοι  ὁποῦ πενθοῦν τοιουτοτρόπως νομίζουν ὃτι τοῦτο τό πένθος καθαρίζει τάς ἁμαρτίας, καί πλανῶνται ματαίως, ἐπειδή εἶναι ὑστερημένοι  ἀπό τήν γλυκύτητα  τοῦ Πνεύματος ὁποῦ γίνεται μυστικῶς μέσα εἰς τό νοερόν θησαυροφυλάκιον τῆς ψυχῆς καί δέν γεύονται ἀπό τήν χρηστότητα τοῦ Κυρίου. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι ἀνάπτουν ὀγλίγωρα καί εἰς ὀργήν καί δέν ἠμποροῦν νά καταφρονήσουν μέ τελειότητα τόν κόσμον καί τά ἐν τῶ κόσμω. Ἐκεῖνος δέ ὁποῦ δέν καταφρονήση τελείως ταῦτα καί δέν ἀποκτήση ἐξ ὃλης του τῆς ψυχῆς μῖσος εἰς αὐτά, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποκτήση ποτέ βεβαίαν καί ἀδίστακτον τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας του, ἀλλά περιφέρεται πάντοτε μέ δισταγμόν ἐδῶ καί ἐκεῖ, ἐπειδή δέν ἐθεμελίωσεν ἐπάνω εἰς την πέτραν.

          Τό πένθος εἶναι διπλοῦν κατά τάς ἐνεργείας καί ὡσάν νερόν σβέννει διά μέσου τῶν δακρύων ὃλην τήν φλόγα τῶν παθῶν καί ξεπλύνει τήν ψυχήν ἀπό τόν μολυσμόν ὁποῦ προξενεῖται ἀπό αὐτά. Καί πάλιν ὡσάν φωτιά ζωοποιεῖ διά τῆς παρουσίας τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος καί ἀνάπτει καί ἐκπυρώνει καί θερμαίνει τήν καρδίαν καί ἐξάπτει αὐτήν εἰς ἒρωτα καί πόθον Θεοῦ.

          Βλέπε καί μάνθανε τάς ἐνεργείας ὁποῦ ἒγιναν εἰς σέ ἀπό ταπείνωσιν καί τό πένθος καί ἐρεύνα τήν ὠφέλειαν αὐτῶν ὁποῦ γίνεται εἰς σέ κάθε ὣραν. Εἰς δέ τούς ἀρχαρίους γίνεται ἀκόμη καί αὐτή ἡ ὠφέλεια. Ἀπόρριψις κάθε γηίνης φροντίδος, ἀπροσπάθεια καί ἀπάρνησις ὃλων. Γονέων καί φίλων. Ἀμεριμνία καί καταφρόνησις ὃλων τῶν πραγμάτων καί χρημάτων, ὂχι μόνον ἓως βελόνης, ἀλλά καί ἓως αὐτοῦ τοῦ σώματος.

                                                      Ἃγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος  

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.