Ὁσίου  Ἐφραίμ  τοῦ  Σύρου (306-373 μ.Χ.)

 

                Κατά τόν καιρόν δέ ἐκεῖνον,  ὃταν ἒλθη ὁ Δράκων, δέν ὑπάρχει ἂνεσις ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά θλίψις μεγάλη, ταραχή καί σύγχυσις, θάνατοι καί πεῖνα εἰς πάντα τά πέρατα.  Διότι θά γίνουν κατά τόπους  λιμοί, σεισμοί καί θάνατοι διάφοροι ἐπί τῆς γῆς.  Γενναία θά εἶναι ἡ ψυχή, ἣτις θά δυνηθῆ νά κρατήση ἑαυτήν ἀπηλλαγμένην ἀπό τά σκάνδαλα ταῦτα. Διότι ἐάν εὑρεθῆ ἂνθρωπος  ν’ ἀδιαφορῆ ὀλίγον, εὒκολα  πολιορκεῖται καί γίνεται αἰχμάλωτος τοῦ Δράκοντος τοῦ πονηροῦ καί δολίου, καί ὁ τοιοῦτος εὑρίσκεται ἀσυγχώρητος εἰς τήν κρίσιν, διότι ἐπίστευσεν εἰς τόν Τύραννον  ἑκουσίως. 

                Πολλῶν προσευχῶν καί δακρύων ἒχομεν ἀνάγκην, ἀγαπητοί, διά νά εὑρεθῶμεν ἀκλόνητοι εἰς τούς πειρασμούς.  Διότι  πολλά εἶναι τά φαντάσματα, τά ὁποῖα γίνονται ἀπό τό θηρίον. Διότι ἐπειδή εἶναι  Θεόμαχον  θέλει ὃλοι ν’ ἀπωλεσθοῦν. Διότι  τοιοῦτον τρόπον μεταχειρίζεται ὁ Τύραννος, ὣστε ὃλοι νά βαστάζουν τήν σφραγίδα τοῦ Θηρίου,  ὃταν θά ἒλθη ν’ ἀπατήση τά σύμπαντα.  Προσέχετε, ἀδελφοί  μου, τήν ὑπερβολήν τοῦ Θηρίου, διότι μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα πονηρίας.  Ἂρχεται ἀπό τήν γαστέρα, ἳνα ὃταν τίς μή ἒχων φαγητά, ἀναγκασθῆ νά λάβη τήν σφραγίδα ἐκείνου.  Ὂχι ὡς ἒτυχεν εἰς πᾶν μέρος τοῦ σώματος, ἀλλ’ εἰς τήν δεξιάν χεῖρα καί εἰς τό μέτωπον, διά νά μή ἒχη ἐξουσίαν ὁ ἂνθρωπος νά κάμη μέ αὐτήν τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ, μήτε πάλιν εἰς τό μέτωπον νά σημειώση τό ἃγιον ὂνομα τοῦ Κυρίου.  Διότι γνωρίζει ὁ ἂθλιος, ὃτι ὃταν ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου σφραγισθῆ ἐπί τοῦ ἀνθρώπου λύει πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ Ἐχθροῦ, καί διά τοῦτο σφραγίζει τήν δεξιάν τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ἐάν τις δέν σφραγίζηται μέ τήν σφραγίδα ἐκείνου, δέν γίνεται αἰχμάλωτος εἰς τά φαντάσματα ἐκείνου, οὒτε ὁ Κύριος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτοῦ, ἀλλά τόν φωτίζει καί τόν σύρει πρός ἑαυτόν. Πρέπει νά ἐννοήσωμεν,  ἀδελφοί, μετά πάσης ἀκριβείας, ὃτι τά φαντάσματα τοῦ Ἐχθροῦ εἶναι ἀποτρόπαια.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν ἒρχεται μέ γαλήνην διά ν’ ἀποκρούση δι’ ἡμᾶς τά τεχνάσματα τοῦ Θηρίου…

                Ἐπειδή ὁ Σωτήρ, θέλων νά σώση τό ἀνθρώπινον γένος, ἐτέχθη ἐκ Παρθένου, καί ἐν σχήματι ἀνθρώπου ἐπάτησε τόν ἐχθρόν μέ τήν ἁγίαν δύναμιν τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ἠθέλησε καί οὗτος ν’ ἀναλάβη τό σχῆμα τῆς αὐτοῦ παρουσίας διά νά μᾶς ἀπατήση.  Ὁ δέ Κύριος ἡμῶν θά ἒλθη εἰς τήν γῆν ἐν νεφέλαις φωτειναῖς, ὡσ ἀστραπή φοβερά, ὁ δέ Ἐχθρός δέν θά ἒλθη τοιουτοτρόπως . Διότι εἶναι ἀποστάτης .  Γεννᾶται μέν ἀκριβῶς ἐκ κόρης μιαρᾶς, ἀλλά δέν σαρκοῦται τοιουτοτρόπως.  Θά ἒλθει δέ ὁ Παμμίαρος ἐν σχήματι τοιούτω, ὡς κλέπτης, διά νά ἀπατήση τά σύμπαντα.  Θά εἶναι ταπεινός, ἣσυχος, θά μισῆ τήν ἀδικίαν, θά ἀποστρέφηται τά εἲδωλα, θά προτιμᾶ τήν εὐσέβειαν,ἀγαθός,φιλόπτωχος,εὐειδής καθ’ ὑπερβολήν, εὐκατάστατος, ἰλαρός  εἰς ὃλους, θά τιμᾶ πολύ τό γένος τῶν Ἰουδαίων, διότι αὐτοί προσμένουν τήν ἒλευσιν ἐκείνου. Μεταξύ δέ πάντων τούτων, θά ἐκτελῆ σημεῖα καί τέρατα, φόβητρα μέ πολλήν ἐξουσίαν, θά προσπαθῆ δολίως νά ἀρέση εἰς ὃλους, διά νά ἀγαπηθῆ ταχέως ἀπό πολλούς, δέν θά λάβη δῶρα, δέν θά λαλήση μεθ’ ἡμῶν, θά φαίνηται κατηφής, θά ἐξαπατᾶ τόν κόσμον ὑπό τό πρόσχημα τῆς εὐταξίας, ἓως οὗ βασιλεύση.

                 Ὃταν  λοιπόν ἲδουν λαοί πολλοί καί δῆμοι τοιαύτας ἀρετάς καί δυνάμεις, ἑνοῦνται ὃλοι συγχρόνως μέ μίαν γνώμην καί μέ χαράν μεγάλην κηρύσσουν αὐτόν βασιλέα, λέγοντες μεταξύ των. Μήπως ἆρα εὑρίσκεται ἂνθρωπος ἂλλος τόσον ἀγαθός καί δίκαιος;  Ἀνορθοῦται δέ εὐθέως ἡ βασιλεία ἐκείνου, καί θά πατάξη μεθ’ ὑμῶν τρεῖς βασιλεῖς μεγάλους. Ἒπειτα ὑψοῦται ἡ καρδία του καί θά ἐμέση ὁ Δράκων τήν πικρότητά του. Ταράσσων δέ τήν οἰκουμένην κινεῖ τά πέρατα, θλίβει τά σύμπαντα καί μιαίνει τάς ψυχάς. Ὂχι πλέον ὡς εὐλαβής, ἀλλά πολύ αὐστηρός εἰς ὃλα, ἀπότομος, ὀργίλος, θυμώδης, ἀκατάστατος, φοβερός, ἀηδής, μισητός, βδελυκτός, ἀνήμερος, ἀλάστωρ, ἀναιδής καί προσπαθῶν νά ἐμβάλη εἰς τόν βόθρον τῆς ἀσεβείας ὃλον τό ἀνθρώπινον γένος.      Πληθύνει σημεῖα ψευδῶς καί ὂχι ἀληθῶς, καί ἐνῶ παρίσταται πολύς λαός καί εὐφημεῖ αὐτόν, βάλλει φωνήν ἰσχυράν, ὣστε νά σαλευθῆ ὁ τόπος, ἐπί τοῦ ὁποίου ἳστανται οἱ ὂχλοι, λέγων.  Γνωρίσατε ὃλοι οἱ λαοί τήν δύναμίν μου καί τήν ἐξουσίαν, μεταθέτει ὂρη καί ἀνάγει νήσους ἀπό τήν θάλασσαν μέ πλάνην καί φαντασίαν. Και ἐνῶ πλανᾶ τόν κόσμον  καί φαντάζει τά σύμπαντα, πολλοί θά δοξάζουν καί θά πιστεύουν αὐτόν ὡς Θεόν ἰσχυρόν…

                Πολλοί δέ τῶν ἁγίων, ὃσοι τότε θά εὑρεθοῦν εἰς τήν ἒλευσιν  τοῦ μιαροῦ, χύνουν ποταμηδόν  τά δάκρυα μετά στεναγμῶν πρός τόν Θεόν τόν ἃγιον, διά  νά λυτρωθοῦν ἀπό τόν Δράκοντα. Καί φεύγουν μετά μεγάλης σπουδῆς  εἰς τάς ἐρήμους καί κρύπτονται  εἰς τά ὂρη καί τά σπήλαια μετά φόβου. Καί πασπαλίζουν  χῶμα καί στάκτην εἰς τάς κεφαλάς, παρακαλοῦντες νύκτα και ἡμέραν μετά πολλῆς ταπεινώσεως. Και  ὁ ἃγιος Θεός θέλει χαρίσει τοῦτο εἰς αὐτούς. Δηλαδή ὁδηγεῖ αὐτούς ἡ χάρις εἰς ὡρισμένους τόπους καί σώζονται κρυπτόμενοι εἰς τάς ὁπάς καί τά σπήλαια μή βλέποντες τά σημεῖα καί  τά φόβητρα τοῦ Ἀντιχρίστου. Διότι  ἡ ἒλευσις τούτου γίνεται γνωστή εἰς τούς ἒχοντας τόν νοῦν προσηλωμένον εἰς τά ἂνω. Εἰς δέ τούς ἒχοντας τόν νοῦν εἰς βιωτικά πράγματα καί ποθοῦντας τά γήινα, δέν θά γίνη φανερόν τοῦτο.  Διότι ὃστις εἶναι δεδεμένος πάντοτε εἰς τά βιωτικά πράγματα, καί ἂν ἀκούση ἀπιστεῖ καί βδελύσσεται τόν λέγοντα. Οἱ δέ ἃγιοι θέλουν ἐνδυναμωθῆ, διότι πάντοτε ἀπέριψαν τήν μέριμναν  τοῦ  βίου  τούτου.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.