Ἡ ὁμολογία τῶν Ἁγιορειτῶν στόν Αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο

 

Περιγραφή: C:UsersΚωνσταντίναPicturesNicaea_icon.jpg

 

                Αὐτοί (οἱ Λατῖνοι), ἃγιε δέσποτα, κανένα ἀπό τά κυριώτερα στοιχεῖα τῆς πίστεως δέν ἂφησαν ἀτραυμάτιστο καί ἀπαραχάρακτο. Γι’ αὐτό, ὂχι μόνο καί ἀποκόπτονται ἀπό τό πανταχοῦ  ἲσο καί καλό καί ὡραῖο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά παραδίδονται καί στόν Σατανᾶ. Καί ὁ Ἀπόστολος, ἐπισφραγίζοντας ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική καί ἀποστολική διδασκαλία, λέγει,ὂχι μόνο πρός τούς Γαλάτες, πού εἰσήγαγαν διαφορετική διδασκαλία σέ ἓνα θέμα, ἀλά πολύ περισσότερο πρός τούς Ἰταλούς, πού τόν τελευταῖο καιρό ἒχουν εἰσαγάγει μύριες ὃσες διαφορετικές διδασκαλίες καί ἀνατρέπουν σχεδόν ὁλόκληρη τήν εὐαγγελική, ἀποστολική, κανονική παράδοσι:  εἲ τις εὐαγγελίζεται ὑμᾶς παρ’ ὃ παρελάβετε, κἂν ἡμεῖς ἢ ἂγγελος ἐξ οὐρανοῦ, ἀνάθεμα ἒστω(πρβλ.Γαλ.α’8).

          …Πῶς εἶναι λοιπόν ἐπιτρεπτό καί θεάρεστο νά ἑνωθοῦμε ἐμεῖς μέ ἐκείνους, ἀπό τούς ὁποίους δίκαια καί κανονικά ἀποκοπήκαμε, ἐνῶ αὐτοί παραμένουν ἀμετάβλητοι στίς αἱρέσεις  τους;  Ἂν δεχθοῦμε κάτι τέτοιο, ἀνατρέπουμε μονομιᾶς τά πάντα καί καταργοῦμε τήν Ὀρθοδοξία καί μάλιστα σ’ ἐκεῖνα τά σημεῖα πού τήν ἀνατρέπουν αὐτοί πού ἀναξίως τώρα γίνονται δεκτοί. Διότι οἱ ἱεροί κανόνες λέγουν: « Ὃποιος  συμπροσευχηθῆ  μέ ἀκοινώνητο καί μέσα σέ σπίτι, νά ἀφορίζεται» ( ι’ Ἀποστολ.κανών). Καί ἀλλοῦ: << Ὃποιος κοινωνεῖ μέ ἀκοινώνητο, νά εἶναι ἀκοινώνητος, διότι ἐπιφέρει σύγχυσι στήν κανονική τάξι τῆς Ἐκκλησίας>> (β’ συνόδου Ἀντιοχείας). Καί πάλι: << Ὃποιος δέχεται τόν αἱρετικό, ὑπόκειται στίς ἲδιες τιμωρίες μ’ἐκεῖνον >> ( ἑρμην, με’ Ἀποστολ.κανόν.). Γιά  ὃσα λοιπόν αὐτοί κατηγοροῦνται καί εἶναι ὑπεύθυνοι, γιά  ὃλα αὐτά θά γίνουμε καί ἐμεῖς ὑπόδικοι ἒναντι τῶν ἱερῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται ἐν ἁγίω Πνεύματι.  Ὃμως ὂχι, κάτι τέτοιο ἀποκλείεται ἐντελῶς!

                Ἀλλά οὒτε καί πού θά τούς μνημονεύσουμε! Διότι κι αὐτό εἶναι ἓνα τέχνασμα τοῦ πονηροῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι σκοτάδι, ὑποκρίνεται τό φῶς. Ὣστε προβάλλοντας πρός τό παρόν τήν ( ἐπί ἲσοις ὃροις)  ἓνωσι μέ αὐτούς, νά ἐπιφέρη δολίως τήν ἀπώλεια  ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐπειδή μέ φανερά ἐπιχειρήματα δέν μπορεῖ νά πείση πρός αὐτή τήν κατεύθυνσι, ἐπιχειρεῖ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, νά βρῆ ἓνα παράθυρο, νά περάση μέσα τό κακό στά κρυφά.

                Ἂν λοιπόν θέλουν πράγματι νά ἑνωθοῦν μαζί μας, τότε ἂς ἀλλάξουν πρῶτα καί μετά νά ἐνωθοῦν.  Ἂν ὃμως θέλουν νά τό κάνουν αὐτό διατηρώντας συγχρόνως καί τά σφάλματά τους, δέν θά τά καταφέρουν.  Ἀλλά καταλήγουν νά ζητοῦν ἒστω καί τήν ἁπλῆ μνημόνευσι τῶν ὀνομάτων τους. Δέν ὑπάρχει ὃμως κάποια σχέσις μεταξύ μυστηριακῆς  κοινωνίας καί μνημονεύσεως ὀνόματος;  Καί βεβαιότατα ὑπάρχει, ὃπως θά ἀποδείξουμε.

                Ὢ, πόσο δυστυχῶς εἶναι τό κέρδος πού θά πετύχουν τώρα! Διότι τώρα θά εἶναι ἀδύνατη καί ἡ διόρθωσίς τους, ἐφ’ ὃσον θά ἒχουν πάρει ἐκεῖνο πού θέλουν!  Ἀφοῦ γι’ αὐτούς οἱ ἀντιπαραθέσεις καί  οἱ διάλογοι, δέν φαίνεται νά ἒχουν σάν σκοπό τήν εὐσέβεια.

                Γιατί, ἂν ἢθελαν τήν εὐσέβεια, ποιό εἶναι τό ἐμπόδιο, τήν στιγμή πού αὐτή εἶναι κοινή γιά ὃλους καί δωρεάν καί ἂκοπη καί τό ἲδιο τιμητική γιά δούλους καί δεσπότες, φτωχούς καί  πλούσιους, εὐγενεῖς καί ἂσημους,  χρεῶστες καί μή χρεῶστες; Ὃπως εἶναι τό φύσημα τοῦ ἀέρα καί ἡ διάχυσις τοῦ φωτός καί ἡ ἐναλλαγή τῶν ἐποχῶν καί ἡ θέα τῆς κτίσεως, αὐτοῦ τοῦ μεγάλου καί κοινοῦ γιά ὃλους μας ἐντρυφήματος,ἒτσι εἶναι καί ἡ ἲση εὐθύνη ἒναντι τῆς πίστεως κατά τόν μέγα στήν θεολογία Γρηγόριο.Κι ἂν ἐκεῖνοι κι αὐτόν τόν περιφρονοῦν, μαζί μέ τούς λοιπούς μεγάλους πατέρες μας Βασίλειο καί  Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τῶν ὁποίων ἡ φήμη τῆς διδασκαλίας καί ἡ δύναμις τοῦ πνεύματος διαδόθηκε σ’ ὃλη τήν γῆ, ὃμως ἂκουσε, ἃγιε δέσποτα, τήν ἑξῆς ὑπόσχεσι ἀπό τούς λόγους τοῦ παναγίου Πνεύματος, ἀπό τούς ὁποίους οὒτε μία κεραία δέν μπορεῖ νά πέση ἒξω:  Ὁ μέγας ἀπόστολος τοῦ Κυρίου καί εὐαγγελιστής  Ἰωάννης  λέγει:  εἲτις ἒρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει μεθ’ ἑαυτοῦ, χαίρειν αὐτῶ μή λέγετε καί εἰς οἰκίαν μή λαμβάνετε. ὁ γάρ λέγων αὐτῶ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἒργοις αύτοῦ τοῖς πονηροῖς (πρβλ. Β’ Ἰωάν. 10-11 ).

          Κι ἂν τά παραπάνω λόγια μᾶς ἐμποδίζουν καί νά τόν χαιρετίσουμε  ἁπλᾶ στόν δρόμο, κι ἂν δέν μᾶς ἐπιτρέπεται νά τόν βάλουμε μέσα σ’ ἓνα συνηθισμένο σπίτι, πῶς θά τόν εἰσαγάγουμε, ὂχι σέ σπίτι, ἀλλά στόν ναό τοῦ Θεοῦ, σ’ αὐτά τά ἲδια τά ἂδυτά του, ὃπου πάνω στήν μυστική καί φρικτή τράπεζα σφαγιάζεται ἀναίμακτα ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ;

           …Κι ἂν ὁ ἁπλός χαιρετισμός μᾶς κάνει κοινωνούς τῶν πονηρῶν ἒργων τοῦ χαιρετιζομένου, πόσο μᾶλλον ἡ μνημόνευσίς του ἐκφώνως καί μάλιστα τήν στιγμή πού ἀντικρύζουμε μέ φρίκη τά θεῖα μυστήρια;  Ἂν δέ Αὐτός ὁ  Ἲδιος πού κεῖται μπροστά μας εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, πῶς εἶναι δυνατόν  Αὐτός νά ἀνεχθῆ τοῦτο τό μεγάλο ψέμμα, τό νά συγκατατάσσεται  δηλαδή ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) μεταξύ τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν; Θά παίξουμε θέατρο κατά τόν καιρό τῶν φρικτῶν μυστηρίων; Καί πῶς νά τά ἀνεχθῆ αὐτά ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου καί νά μήν ἀπομακρυνθῆ ἀμέσως ἀπό τήν κοινωνία ἐκείνων πού μνημόνευσαν  καί νά μή τούς θεωρεῖ  ἱεροκάπηλους;  Διότι ἀνέκαθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τήν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως μπροστά στά ἃγια μυστήρια τήν δεχόταν σάν τέλεια συγκοινωνία. Καί  ἒχει γραφῆ στήν ἑρμηνεία τῆς θείας λειτουργίας ὃτι ὁ λειτουργός ἀναφέρει τό ὂνομα τοῦ ἀρχιερέως, γιά νά δείξη ὃτι ὑποτάσσεται στόν ἀνώτερό του καί ὃτι εἶναι κοινωνός τῆς πίστεώς του καί ὃτι ἒχει δεχθῆ μέσω αὐτοῦ τήν χάρι τῆς ἱερουργίας τῶν θείων μυστηρίων.

          …Καί  ὁ Θεός ἒχει κατά τό παρελθόν στηλιτεύσει κάτι ἀνάλογο μέ τούς ἑξῆς λόγους: ἱερεῖς ἠθέτουν  νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἃγιά μου ( πρβλ. Ἰεζεκ.κβ’26 ). Μέ ποιό τρόπο τό ἒκαναν αὐτό; Μέ τό νά μή κάνουν διάκρισι μεταξύ βεβήλων καί ὁσίων ἀνθρώπων, ἀλλά νά ἒχουν τά πάντα κοινά μέ ὃλους. Καί ποιό ἂλλο ἐναργέστερο  καί ἀληθινώτερο παράδειγμα ἀπό αὐτό χρειαζόμαστε;

                Ἢ μήπως νά τό κάνουμε αὐτό ( δηλ.τήν ψευδένωσι ) σάν ἓνα εἶδος οἰκονομίας; Καί πῶς νά γίνη ἀποδεκτή μιά οἰκονομία πού βεβηλώνει τά θεῖα μυστήρια κατά τόν προαναφερθέντα λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἀπωθεῖ ἀπό αὐτά τό Πνε[μα τοῦ Θεοῦ, καί στερεῖ ἀπό τοῦς πιστούς τήν ἂφεσι τῶν ἁμαρτιῶν καί τήν χάρι της υἱοθεσίας πού πηγάζει ἀπ’ αὐτά τά μυστήρια; Καί τί πιό ἐπιβλαβές ἀπό μιά τέτοια οἰκονομία;

           …Ἀλλά καί τό νά δοθῆ στόν αἱρετικό τό πρωτεῖο ὁλόκληρης τῆς Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι αὐτό σωστό; Αὐτό εἶναι πλήρης παραδοχή καί ὂχι οἰκονομία. Ἐκεῖνος ( ὁ Πάπας ) τώρα οὒτε γιά τήν τελευταία θέσι δέν εἶναι ἂξιος. Λέγει σχετικά ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν  Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, κινώτας τόν λόγο τοῦ Θεοῦ γιά τούς μετανοοῦντες:<< Ἂν βέβαια δέν μετενόησαν, οὒτε ἐγώ τούς δέχομαι, παρά μόνο ἂν σκύψουν, ἂν προσέλθουν ἀξίως, ἂν διορθώσουν τό κακό πού ἒκαναν. Καί ὃταν τούς δεχθῶ, τότε τούς ἂπονέμω τήν θέσι πού τούς ταιριάζει>>. Ποῦ εἶναι ὃμως σ’ἐκεῖνον ( τόν Πάπα ) καί τούς δικούς του ἡ διόρθωσις;  Ποῦ ἡ διόρθωσις τοῦ κακοῦ;  Ἂρα λοιπόν οὒτε γιά τήν ἒσχατη θέσι δέν εἶναι ἂξιοι, πόσο μᾶλλον γιά τήν πρώτη!

         …Ἀλλά καί ὁ μέγας Παῦλος κινούμενος ἀπό τόν ἲδιο τόν Κύριο πού ὁμιλεῖ μέσα του τά ἲδια μᾶς βεβαιώνει: αἱρετικόν ἂνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὃτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος ( Τίτ.γ’ 10 ).  Καί πάλιν: στέλλεσθε ἀπό παντός ἀτάκτως περιπατοῦντος  καί μή κατά τήν παράδοσιν ἣν παρελάβατε παρ’ ἡμῶν (πρβλ.Β’ Θεσ. γ’ 6 ). Καί ἀλλοῦ μᾶς παραγγέλλει μέ κάτι τέτοιους οὒτε νά συντρῶγουμε (πρβλ. Α’ Κορ. ε’ 11).

                Τά ὃμοια μᾶς ἐπιτάσσει καί ὁ θεοφόρος καί μέγας πατήρ Ἰγνάτιος,προφυλάσσοντάς μας ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία, τούς αἱρετικούς, τούς ὁποίους ὂχι μόνο δέν πρέπει νά δεχώμαστε, ἀλλ’ εἰ δυνατόν, οὒτε νά τούς συναντοῦμε.

                Ἐκείνους λοιπόν μέ τούς ὁποίους καλούμεθα νά μή συντρώγουμε οὒτε νά τούς χαιρετοῦμε – γιά νά μήν ὑπάρχη κανενός εἲδους συναναστροφή μαζί τους  - καί τῶν ὁποίων τό συναπάντημα μᾶς ζητεῖται, εἰ δυνατόν, νά τό ἀποφύγουμε, πῶς εἶναι δυνατόν νά τούς δώσουμε τό δικαίωμα νά εἶναι πρῶτοι καί κριταί τῶν Ὀρθοδόξων  Ἐκκλησιῶν καί νά διασαλπίσουμε τό μνημόσυνό τους ὡς ὀρθόδοξο κατά τόν καιρό τῆς κοινῆς λατρείας μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ἲδιας τῆς μυστικῆς καί ἁγίας Τραπέζης, ὣστε οὒτε κι αὐτήν νά τήν ἀφήσουμε ἀβεβίλωτη, γιά νά μᾶς ἁγιάζε;   

                Ἀπό τήν ἐπιστολή - ὁμολογία τῶν  Ἁγιορειτῶν  πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ  Παλαιολόγο κατά τήν ἐπιβληθεῖσα τότε ψευδένωσι μέ τούς Λατίνους.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.