Η ΕΥΧΗ

 

‘’Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.’’

 

    Προτροπή καί παραίνεσις, ὣστε ὃλοι οἱ χριστιαννοί , ἱερομένοι, μοναχοί, καί λαϊκοί νά προσεύχονται κατά δύναμιν μέ τό ὂνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , κατά τό χρέος των, ἂν ὂχι πάντοτε, τουλάχιστον σέ ἓναν ὁρισμένο καιρό.

        Τοῦτο λοιπόν τό ὂνομα ὡς προσευχήν ἃς λέγη κάθε εὐσεβής χριστιανός πάντοτε μέ τόν νοῦν καί μέ τήν γλῶσσαν του, καί ὃταν στέκεται καί ὃταν περιπατεῖ καί ὃταν κάθεται καί ὃταν εἶναι ἐξαπλωμένος εἰς τό κρεβάτι του νά ἀναπαυθῆ ἢ νά κοιμηθῆ, καί γενικῶς ὃσα λέγει καί κάμνει πρός αὐτόν τόν σκοπόν τῆς εὐχῆς νά παραβιάζει πάντοτε τόν ἑαυτόν του, καί ἒτσι κάμνοντας θά εὓρη πολύ μεγάλην γαλήνη καί χαράν, καθώς γνωρίζουν ἐκ πείρας ὃσοι ἒχουν κάμει μέριμναν τῆς ζωῆς των αὐτήν τήν εὐλογιμένην ἐργασίαν.

    Ἐπειδή δέ τό ἒργον τοῦτο εἶναι πέραν τῶν δυνάμεων αὐτῶν ὃπου ζοῦν εἰς τόν κόσμον, καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν μοναχῶν ὃπου ἀναστρέφονται ἐν μέσω τῶν θορύβων, πρέπον εἶναι νά ἒχη καθένας ἒστω ὁρισμένον καιρόν ἀφιερωμένον εἰς αὐτήν τήν θεῖαν ἐνασχόλησιν.

    Ὃλοι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί νά ἒχουν ὡς κανόνα πνευματικόν τήν διενέργειαν αὐτῆς τῆς προσευχῆς, κατά δύναμιν .

    Οἱ μέν μοναχοί, ἐπειδή εἰς τοῦτο εἶναι ἀφιερομένοι καί ἒχουν χρέος ἀπαραίτητον τήν ἐνασχόλησιν μέ τήν προσευχήν αὐτήν, ἒστω καί ἂν εἶναι ἐν μέσω τοῦ θορύβου τῶν διακονημάτων, ὀφείλουν πάντοτε νά βιάζουν τόν ἑαυτόν τους εἰς τήν ἐνέργειαν τῆς εὐχῆς καί νά προσεύχονται ἀδιαλείπτως.

    Ἀκόμη καί ὃταν εὑρίσκονται εἰς ρεμβασμόν ἢ σύγχυσιν ἢ εἶναι αἰχμαλωτισμένος ὁ νοῦς των εἰς λογισμούς καί πάθη.

    Νά μήν ἀμελοῦν τήν εὐχήν, ἐπειδή κλέπτεται ἐδῶ καί ἐκεῖ ὁ νοῦς των, ἀλλά νά ἐπανέρχονται πάλιν εἰς τήν προσευχήν, καί νά χαίρουν ἐπανερχόμενοι πάλιν εἰς τήν προσευχήν  .

    Οἱ ἱερομένοι πάλιν νά ἐπιμελούνται τό ἒργον αὐτῆς τῆς εὐχῆς ὡς ἀποστολικήν παράδοσιν, ὡς ὑπόθεσιν θείου κηρύγματος καθότι ἐνεργεῖ ὂντως θεῖα ἐνεργήματα καί παριστάνει ἀνάγλυφον τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.

    Οἱ δέ κοσμικοί (λαϊκοί) ἂνθρωποι ἀς ἐνεργοῦν κατά δύναμιν τήν ἐργασίαν τῆς νοερᾶς αὐτῆς προσευχῆς, ἒχοντας αὐτήν ὡς σφραγίδαν εἰς τήν ζωήν των, ὡς σημεῖον τῆς πίστεως, ὡς προστασίαν καί ἀγιασμόν καί μέσον πού διώκει κάθε πειρασμόν.

    Ὃλοι, ἱερομένοι, μοναχοί καί λαϊκοί, εὐθύς ὡς ἐξυπνήσουν νά φέρουν εἰς τόν νοῦν των, τόν Χριστόν πρίν καί πρώτα νά ἐνθυμηθοῦν. Τήν ἐνθύμησιν αὐτήν νά τήν κάμουν ὡς ἀρχήν κάθε λογισμοῦ, δηλαδή πρώτη ἒννοια (πρωτόνοια) καί αὐτή ἡ πρώτη ἒννοια, δηλαδη το Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κλπ …πού λέμε ἀμέσως ἀφοῦ ξυπνήσουμε, λογίζεται ὡς προσφορά θυσίας εἰς τόν Χριστόν.

    Χρέος ἱερόν εἶναι διά τούς χριστιανούς πρίν ἀπό κάθε ἒννοιαν νά ἐνθυμούμεθα τόν Χριστόν, πού τόσον μᾶς ἠγάπησε καί μᾶς ἒσωσε, ἀφοῦ ἀπό αὐτόν τόν Χριστόν, χριστιανοί εἲμεθα καί ὀνομαζόμεθα.

    Αὐτόν, τόν Χριστόν, ἒχουμε ἐνδυθῆ εἰς τό ἃγιον βάπτισμα, μέ τό ἃγιον μῦρον Του ἒχομεν σφραγισθῆ, καί τοῦ ἁγίου σώματος καί αἳματος Αὐτοῦ ἒχομεν μεταλάβει καί μεταλαμβάνομεν, καί εἲμεθα μέλη εἰδικά Του καί ναός εἰδικός Του. Τό βάπτισμα πάλι τό ἒχομεν ἐνδυθῆ καί κατοικεῖ μέσα μας.

    Δι’ ὃλα αὐτά λοιπόν, ὀφείλωμεν νά τόν ἀγαπῶμεν καί νά τόν ἐνθυμούμεθα πάντοτε τον Χριστόν.

    Ὡς ἐκ τούτου, ἀς ἒχει ὁ καθένας ὡς χρέος Του ἱερόν, κάποιον διορισμένον καιρόν καί κάποιο μέτρο,  αὐτῆς τῆς προσευχῆς, δηλαδή νά διαθέτει ὁλίγον χρόνον μέσα εἰς τό 24ωρον διά νά προσεύχεται.

    Ἂς θεωρηθοῦν ἀρκετά αὐτά διά την εὐχήν τοῦ Ἰησοῦ, διότι διά ἐκείνους πού ζητούν περισσότερα νά πληροφορηθοῦν, δηλαδή διά τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…..εὑρίσκονται πολλά συγγράματα διά νά μάθουν καί νά διδαχθοῦν.

 

Σάββατον Διακαινησίμου  1987

Γέρων Κύριλλος Μοναχός

Κατουνακιώτης     

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.