• Αρχική
  • Πνευματικά
  • ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΓΗΤΟΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΓΗΤΟΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 

 

    Ἐρωτηθείς ὁ Κύριος, ὃπως ἀναφέρεται εἰς τό κατά Μάρκον εὐαγγέλιο κεφ ιβ στχ 28- 31 διά τό ποῖα εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολή, ἀπήντησε ὡς ἀκολούθως.

    28 Καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων, ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ἰδὼν ὅτι καλῶς αὐτοῖς ἀπεκρίθη, ἐπηρώτησεν αὐτόν· ποία ἐ­­­στὶ πρώτη πάντων ἐντολή;
29 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐν­­τολή·  30  ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή. 31 καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι.                                                      

    Ἡ ἀγάπη λοιπόν εἶναι ἡ κορυφαῖα ἐντολή καί ἀρετή καί ἀπ’ αὐτήν ἀπορέουν ὃλες οἱ ἂλλες.

    Εἰς τήν ἐποχήν μας ἀκούγεται τόσον πολύ ἡ λέξις ἀγάπη. Ἡ λέξις αὐτή ὃμως ἒχει χάσει τό βαθύ καί οὐσιώδες νόημά της. Ἂν ἀνατρέξομεν εἰς τό παρελθόν καί ὂχι εἰς μεγάλο βάθος χρόνου διαπιστώνουμε ὃτι σπάνια ἀκουγόταν ἡ λέξις αὐτή καί αὐτό ὂχι διότι δέν ἀγαπούσαν οἱ ἂνθρωποι τότε, τό ἀντίθετο θά ἒλεγα, ἀγαπούσαν πολύ πιό βαθιά καί οὐσιαστικά. Εἶχαν βαθιά συναίσθηση τῆς ἀξίας τῆς λέξεως καί διά νά τήν ἐκφράσουν  ἒπρεπε νά εἶναι σίγουροι ὃτι τήν νοιώθουν κι ὃλας.                                                                                                                                     Σήμερα ἐπικρατεῖ ἡ λεγόμενη ἀγαπολογία καί τά ἐπιφανειακά συναισθήματα. Εἰς τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθισμοῦ εἶναι βαπτισμένο χριστιανοί ὀρθόδοξοι. Ἀπ’ αὐτούς τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς λίγοι εἶναι οἱ συνειδητά ἀγωνιζόμενοι διά τήν τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἂλλο νά εἶσαι καλός ἂνθρωπος καί ἂλλο νά εἶσαι καλός χριστιανός. Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός πρέπει νά ξεχειλίζει ἀπό τό πνεῦμα τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης διά τόν Θεόν, καί  τόν πλησίον του.  Ὑπάρχουν πολλοί  ἀδελφοί,  ὀρθόδοξοι χριστιαννοί οἱ ὁποῖοι ἐκκλησιάζονται, ἐξομολογούνται, κοινωνοῦν, ἀλλά ἡ συμπεριφορά των ἀντίκειται εἰς ὃλα ὃσα πρεσβεύει ἡ ὀρθόδοξος διδασκαλία. Τά παραδείγματα πολλά, τά ὁποῖα θά μπορούσαν νά ἀναφερθούν.

    Ἐνδεικτικά ἀναφέρω τήν ἀντίδραση, τήν ἂρνηση, τήν παρακοή, ἀκόμη καί τήν φιλονικία πολλῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἐάν κάποιος τούς φερθεῖ ἀνάρμοστα. Ὃπως ἐπίσης ἡ ἐγωϊστική συμπεριφορά, ἡ ἒλλειψις ἐλεημοσίνης, καί τό βασικότερο ἀπ’ ὃλα νά ἀκούς βαπτισμένο χριστιανό ὀρθόδοξο  να βλασφιμή τά θεῖα, νά κατακρίνη τόν ἀδελφό του μέ ἐμπάθεια καί κακεντρέχεια καί νά θεωρῆ ἐγωιστικά τόν ἑαυτόν του καλλίτερο καί ἀνώτερο ἀπ’ αὐτόν. Οἱ ἐγωϊστικές ἀντιπαραθέσεις μέσα εἰς τήν οἰκογένεια, κακίες, ζήλιες, μοιχείες, μίση καί πολλά ἂλλα πάθη τά ὁποῖα δέν ἁρμόζουν εἰς ὀρθοδόξους χριστιανούς.  Ὃλα αὐτά βέβαια κάθε ἂλλο παρά ἀγάπη δείχνουν. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν ζηλεύουν τήν πρόοδον καί ἐπιτυχίαν τοῦ πλησίον καί πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι  λυπούνται μέ τήν χαρά του, ἀλλά καί χαίρονται εἰς τήν λύπη του .

    Αὐτό συμβαίνει διότι δέν ὑπάρχει ἀποφασιστική μετάνοια καί δυνατή ἀπόφαση νά ἀκολουθήση τό θεῖο θέλημα. Λείπει ἡ νήψις, δηλαδή ἡ συνεχής παρακολούθηση τοῦ ἑαυτοῦ των, ἐάν κάθε λόγος, κάθε ἒργο ἀλλά καί γενικότερα ἡ συμπεριφορά του συμφωνεῖ μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ζοῦμε τήν ἐποχή τῆς ὓλης. Ὁ ἂνθρωπος δέν εἶναι πλέον ὀλιγαρκής καί ἱκανοποιημένος μέ τά ἀναγκαῖα, συνεχῶς ἐπιθυμεῖ ὃλο καί περισσότερα ἀγαθά, χωρίς νά τά ἒχει ἀνάγκη, ἁπλά καί μόνον νά μήν ὑστερῆ ἒναντι τοῦ ἂλλου ἢ ἐπειδή τοῦ ἒχουν ἐμφισίσει τό πιστεύω ὃτι χωρίς αὐτά ἡ ζωή του δέν θά εἶναι ἂνετη καί εὐχάριστη.                                  Ἡ ζωή τοῦ ὀρθοδόξου  Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι ἓνας συνεχής ἀγώνας μέ τόν ἲδιο του τόν ἑαυτό προκειμένου νά ἀνέβη πνευματικά σκαλοπάτια.

    Ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς μέ τήν ἒλλειψη ἐλεύθερου χρόνου, μέ τόν ἐξουθενωτικό ἀγώνα προκειμένου νά ἀνταποκριθῆ εἰς τίς ἀπαιτήσεις τῆς  ζωῆς δέν τοῦ ἐπιτρέπουν νά χαλαρώση καί νά κάνη τήν ἐνδοσκόπιση πού χρειάζεται καί νά ἀσχοληθῆ λίγο καί μέ τό πνεῦμα, διότι ὁ ἂνθρωπος ὃπως μᾶς λέγει ὁ Κύριος εἰς τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο κεφ.4 στχ. 4 <<οὐκ ἐπ’ ἂρτω μόνω ζήσεται ἂνθρωπος, ἀλλά ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένω διά στόματος Θεοῦ>>.

    Ἐάν ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός θέλει νά ἀνέβη πνευματικά σκαλοπάτια πρέπει νά βάλη πρόγραμμα εἰς τήν ζωήν του, νά εὓρη χρόνο πρός ἡσυχίαν προκειμένου καί ἡ προευχή του νά γίνεται περισσότερο πηγαῖα χωρίς περισπασμούς ἀπό τήν δραστηριότητα καί τήν κόποσιν τῆς ἡμέρας. Εἶναι ἀπαραίτητο ὃπως ἐργαζόμεθα διά τήν κάληψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ σώματος, νά εὓρομεν χρόνον διά ἐργασίαν πρός κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ πνεύματος. Μόνο μέ μίαν τυπικήν ἐξαγόρευσιν τῶν ἁμαρτιῶν του εἰς τήν ἐξομολόγησιν χωρίς τήν βαθιά συναίσθηση ὃτι ἀποκαλύπτει ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος εἰς τόν Θεόν τάς ἁμαρτίας του προκειμένου νά καθαρισθῆ καί νά μήν τίς ἐπαναλάβη, πρόοδος εἰς τήν πνευματικήν ζωήν δέν ὑπάρχει. Δι’ αὐτό καί οἱ ἃγιοι πατέρες ἀναφερόμενοι πάνω σ’αὐτό λένε πρέπει νά δώσης αἶμα γιά νά πάρης πνεῦμα δηλαδή πρέπει νά κοπιάσης προκειμένου νά ἒχης πνευματική ἐξέλιξη, δηλαδή καθαρισμόν ψυχῆς οὓτως ὣστε νά προσελκύση τό Ἃγιον Πνεῦμα .   Ὃταν ἐπέλθει ἡ καθαρότης αὐτή τότε ὁ ἂνθρωπος ἀρχίζει καί βλέπει τά πράγματα πολύ διαφορετικά καί σιγά σιγά παύει νά ἀσχολεῖται ἀρνητικά μέ τόν πλησίον καί ἀσχολεῖται περισσότερο μέ τόν ἑαυτόν του καί τό πῶς θά γίνει καλύτερος χριστιανός.

    Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἓκαστος συμπεραίνει ὃτι τό μίσος ἡ ἀρνητικότης ἡ ἀντιπάθεια καί ἡ ἀσυμφωνία και ἡ κακή ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἀποβαίνει μοιραία. Διότι δέν προτιμᾶ τό ὂμορφο τραγούδι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ διά νά λυθούν καί νά τακτοποιηθούν ὃλα τά θέματα ὃπως ὁ Θεός τό θέλει. Μέ πολύ καλοσύνη, μέ πολύ κατανόηση, μέ πολύ ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ διάκριση ἡ ὁποῖα εἶναι μία ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀρετές καί τέλος μέ τήν ἂπειρη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας.

    Ἂρα λοιπόν τό μίσος καί ἡ κακία δέν ἑρμηνεύεται δέν ἐξηγεῖται νά ὑπάρχη μεταξύ τῶν χριστιανών ἐπειδή ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί. Τό μίσος εἶναι αὐτό πού φυγαδεύει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διότι ὃπως λέγει ὁ εὐαγγελιστής καί ἐπιστήθιος μαθητής τοῦ Κυρίου μας Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (τεκνία μου ἀγαπάτε ἀλλήλους)  καί μέ αὐτήν τήν θεϊκή ἀγάπη πρέπει νά ζούν καί νά ἐπικοινωνούν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί.

    Τό ἀρχαῖον κακό ὁ σατανάς μαζί μέ τούς ὁπαδούς του καί τούς κακούς ἀνθρώπους προσπαθεῖ μέ πολλά καί διάφορα τεχνάσματα νά ἀλλοιώση τήν ἀγάπη τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἀλλά καί νά ξεριζώση ἀπό τά στήθη καί τίς καρδιές των τήν θεϊκήν ἀγάπην τήν ὁποίαν οὐδέποτε ἐγνώρισαν οἱ ἂπιστοι, οἱ αἰρετικοί, οἱ ἂθεοι, οἱ πλανεμένοι εἰδωλολάτρες, ἀντίθεοι καί ἀντίχριστοι. Τώρα μπροστά εἰς ὃλους αὐτούς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἶναι πάνοπλοι καί παντοδύναμοι μέ τήν χάριν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰς τόν ὁποῖον ἀνήκουν, διά τοῦτο ὁ ἀγώνας των εἶναι διαρκής διά τήν ἀποβολήν τοῦ μίσους. Μπροστά εἰς τόν κίνδυνο  νά χάσουν, νά ἀπολέσουν τήν θεϊκή ἀγάπη, πρέπει οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά ὑψώσουν τό πνευματικό τους ἀνάστημα καί νά ἀντιπαραταχθοῦν εἰς τά διαβολικά καί σατανικά σχέδια.        Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐάν ταπεινωθοῦμε, ἐάν μετανοήσουμε, γονατήσουμε καί προσευχηθοῦμε, ὁ Θεός θά γίνη ἲλεως καί θά μᾶς λυπηθῆ ὣστε νά μήν χάσουμε καί ἀπολέσουμε τήν θεϊκήν ἀγάπη, ἡ ὁποῖα θά ἀπομακρίνη καί θά ἀποδιώξη ἀπό τίς ψυχές τῶν ὀρθοδόξων τό διαβολικόν μίσος.

    Δέν νοεῖται δέν ἐξηγεῖται δέν ἑρμηνεύεται ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός νά φιλοξενῆ καί νά ἒχη μέσα στή ψυχή του μίσος διά τόν ἐν Χριστῶ ἀδελφό του.

    Ἀκριβῶς διότι ἡ θρησκεία του τόν διδάσκει ἀγάπη καί ὂχι μίσος, νά ἀγαπᾶ, νά συγχωρεῖ νά διαλέγεται,καί νά συμφιλιώνεται ἐάν ὑπάρξει κάποια προστριβή, κάποια διαφωνία ἲσως καί φιλονικία. Ὁ Κύριός μας ὃταν ἐβρέθη μέσα στήν συναγωγή τῶν ἑβραίων καί ἐραπίσθει  ὑπό δούλου τινός ἐνώ ὡς Θεός καί ἂνθρωπος πού ἦτο ἠμποροῦσε νά χρησιμοποιήση δυναμικό λόγο ἢ καί χειρονομία ἀκόμη, προτίμησε νά τόν ρωτήση ἐάν κακῶς ὁμίλησα μπορεῖς νά μέ κτυπήσεις, ἐάν ὃμως καλῶς ὁμίλησα διατί μέ δέρεις γιατί μέ κτυπᾶς;

    Ἒτσι κάθε ὀρθόδοξος χριστιανός ὀφείλει νά μιμεῖται τόν Κύριον καί Θεόν του, τόν διδάσκαλόν του καί νά  πράτη καί αὐτός ὁμοίως νικώντας τό πάθος τῆς ὀργῆς καί τοῦ θυμοῦ τά ὁποῖα εἶναι ξένα καί ἀπαράδεκτα πρός τήν θεϊκή ἀγάπη. Ἓναν ὀρθόδοξο χριστιανό τόν μειώνει καί τόν προσβάλει ἡ ὓπαρξις τοῦ πάθους τῆς ὀργῆς καί τοῦ θυμοῦ εἰς τήν ψυχήν του.

    Εὐχόμεθα ὃπως ἡ χάρις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν , τῆς κυρίας θεοτόκου καί πάντων τῶν ἁγίων νά εἶναι μεθ’ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων, ἀλλά καί μέ ὃλον τόν κόσμον.     Ἀμήν.

ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.