• Αρχική
  • Πνευματικά
  • Πρακτικός ὁδηγός καί συμβουλαί πρός μονάζοντα,  διά τό πῶς πρέπει νά ἡσυχάζη καί νά διάγη τό πέλαγος τῆς ἁγίας ἡσυχίας καί νά τρυγᾶ καρπόν θεϊκόν.

Πρακτικός ὁδηγός καί συμβουλαί πρός μονάζοντα,  διά τό πῶς πρέπει νά ἡσυχάζη καί νά διάγη τό πέλαγος τῆς ἁγίας ἡσυχίας καί νά τρυγᾶ καρπόν θεϊκόν.

Ἐκ παλαιοῦ χειρογράφου περιοχῆς Κατουνακίων καί

 ἱερᾶς σκήτης ἁγίου Βασιλείου: ( ἒρημος τοῦ ἁγίου  ὃρους ).  ἐπιγραφόμενον: <<Μέλισσα>>.

Γέροντος Κυρίλλου

Μοναχοῦ Κατουνακιώτου

              

                                                    

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησε καί σῶσον ἡμᾶς . Ἀμήν.

 

        Ὃταν θέλεις νά ὑπάγης εἰς τήν ἒρημον διά νά ἡσυχάσης, πρέπει νά διάγης καί νά περνᾶς, ὃπως σοῦ γράφω, ἂν θέλεις νά ἡσυχάσης κατά Θεόν καί νά ὠφεληθῆς.

ΠΡΩΤΟΝ:  πρέπει νά ἒχης τόν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τήν ἀγάπην πρός Αὐτόν, καί πρός τούς ἀνθρώπους καί νά εἶσαι εὐλαβής καί ἀκέραιος εἰς τά πνευματικά σου καθήκοντα. Νά εἶσαι προσεκτικός εἰς τόν λόγον σου, καί ψεύματα (ψέματα) νά μήν ὁμιλεῖς. Νά μήν κατακρίνεις διόλου, διότι ἡ κατάκρισις χωρίζει τόν ἂνθρωπον ἀπό τόν Θεόν καί εἶναι γέννημα τῆς ὑπερηφανείας, σπέρμα τοῦ διαβόλου, καί ἐκ τῆς ὑπερηφανείας πίπτεις εἰς τήν πορνείαν κατά παραχώρησιν Θεοῦ.

        Πονηρίαν νά μήν ἒχης, νά βλέπης ὀρθῶς καί γλυκά νά ὁμιλῆς. Ὁ φθόνος, τό μῖσος, ἡ ὑψιλοφροσίνη, ἡ πορνεία, τό ψεῦδος καί ἡ κακία, καθῶς καί ὃλα τά λοιπά πάθη κινοῦνται ἀπό τήν κατάκρισιν, διότι καί μόνη ἡ κατάκρισις δύναται νά χωρίση τόν ἂνθρωπον ἀπό τόν Θεόν, διά τοῦτο φεῦγε ἀπό τήν κατάκρισιν ὡς ἀπό ὂφεως. Ὃταν ἀκούεις ἂλλον νά κατακρίνει, ἀκρόασιν μή δίδεις, οὒτε σύ νά κατακρίνεις τόν κατακρίνοντα, ἀλλά εἰπέ μέ τόν λογισμόν σου, ὃτι ἐγώ εἶμαι  χειρότερος πάντων καί ἁμαρτωλότερος, καί ἒτσι ἀναπάυεσε.

        Τῶν ἡσυχαστῶν αἱ ἀρεταί εἶναι αὐτές καί ἀγωνίζου νά τάς ἀποκτίσης, ἂν θέλεις νά προκόψης είς τήν ἡσυχίαν καί νά τρυγίσης τό μέλι αὐτῆς, Θεοῦ συνεργοῦντος.

        Ὁποίαν ἀρετήν καί ἂν κάμεις, νά μήν τήν φανερώνεις εἰς κανένα, παρά μόνον εἰς τόν πνευματικόν σου πατέρα, διά νά μήν πλανηθεῖς, οὒτε νά ἀκροάζεσαι καί νά ἀκοῦς τόν λογισμόν σου ὃπου σέ ἐγκωμιάζει, διότι τούς λογισμούς οἱ δαίμονες τούς βάλλουν.

        Ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά διάγει ὡς ἂγγελος Θεοῦ. Νά μήν τόν κατακρίνει ὁ λογισμός του εἰς κανένα πράγμα, διά νά μήν εὑρίσκει ὁ σατανάς αἰτίαν νά τόν πολεμᾶ. Ἐάν σέ κατακρίνει ὁ λογισμός σου εἰς κανένα πράγμα ὃπου ἒκαμες, μήν τόν ἀκούεις, ἂφησέ τον νά γαυγίζει, καί ἂλλη φορά νά φυλάγεσε καί νά προσέχεις νά μήν σοῦ εὑρίσκει αἰτίαν νά σέ πολεμᾶ ὁ πονηρός.

Φεύγε τήν φιλονικίαν, διότι εἶναι ρίζα τῆς ὑπερηφανείας καί ψυχραίνει τήν ἀγάπη. Φεῖγε τόν ἒπαινον. Ἀγάπα τόν γείτωνά σου ὡς τόν ἑαυτόν σου, παρετοῦ ἀπό τήν παρουσίαν του χωρίς καμμίαν ἀνάγκην, κοντά του μήν πηγαίνεις, διά νά μήν λαβωθεῖτε καί οἱ δύο συνεργεία τοῦ διαβόλου.

Ἐάν θέλεις νά γίνεις ἡσυχαστής πρόσεχε καλῶς νά μήν διδάξεις κανένα οὒτε μαθητήν (ὑποτακτικόν) νά ἒχεις, οὒτε νά λέγεις λόγον περί εὐχῆς, διά νά μήν πληγωθῆς καί πέσεις σέ πειρασμόν, διότι τώρα δέν εἶναι καιρός νά διδάξει ὁ ἓνας τόν ἂλλον, ἐπειδή ἀκολουθοῦν καί ὑπάρχουν πλάναι, μόνον τόν ἑαυτόν σου νά κοιτάζεις πῶς νά σωθεῖς, ἀφοῦ θά προσεύχεσαι γιά ὃλο τό κόσμο.

Ὃταν κάποιος σέ ἐρωτίση περί νοερᾶς προσευχῆς διά νά τόν διδάξεις, εἰπέ του ὃτι <<ἐγώ νοεράν προσευχή δέν γνωρίζω>> ἀλλά περνῶ τόν καιρόν μου ὃπως περνούσα μέ τόν γέροντά μου στήν σκήτη, ἒτσι περνῶ κι ἐδῶ στήν ἒρημο. Ἐάν θελήσει αὐτός νά σοῦ διδάξει τήν εὐχή ἢ ἂλλο τίποτε, μήν τόν ἀκούσης διά νά μήν σέ πληγώσει, διότι ὃπως εἲπαμε καί ἀνωτέρω, ὑπάρχουν πολλαί πλάναι καί δέν τάς γνωρίζουμε. Ἐσύ περιπάτει τόν ἲσιον δρόμον πού περιπάτησαν οἱ ἃγιοι πατέρες καί μή φοβάσαι. Ἐάν σέ ἐρωτίσει ὁ πνευματικός σου ἢ ὁ ὁδηγός σου <<πῶς περνᾶς>> καί <<πῶς διαβάζεις τήν ἀκολουθίαν σου, εἰπέ του.

Ὃταν συμβεῖ, ὁ πονηρός διάβολος, νά σοῦ φέρει πονηρούς λογισμούς, νά ὑψώνη μέ ἐγωϊσμό τόν λογισμό σου καί νά τόν γλυκαίνει μέ τήν ἒπαρσιν, τότε μήν ταραχθεῖς, διότι προσπαθεῖ ὁ πανοῦργος νά ταράξη τόν λογισμόν σου, νά σοῦ φέρει ἐπαναστάσεις σαρκός καί στεναχωρίαν μεγάλη, διά νά φοβηθῆς, νά δηλιάσης καί νά φύγης ἀπό τήν ἒρημο καί τό κελίον σου.

        Ἂν κάποιος σέ ἐρωτίσει, << τί κάμνεις γέρων….>> εἰπέ του: …. Δι’ εὐχῶν σου ἁγίων καλά εἶμαι  μήν τοῦ λέγεις πῶς ἒχεις πόλεμον ἀπό τά πάθη τῆς σαρκός σου ἢ τῆς ψυχῆς σου, ἀλλά στάσου γεναῖος ὡς καλός στρατιώτης καί πολέμησον τότε μέ τήν εὐχήν, …..τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με…., πότε μέ τήν ἀνάγνωσιν, πότε νά συκώνεσαι ὀλίγον καί νά περιφέρεσαι γύρω-γύρω ἀπό τό κελλῖον σου, καί πάλι νά κάθεσαι εἰς τήν εὐχήν ἓως νά παρέλθη ὁ πόλεμος. Τότε βλέπων ὁ γλυκύς Δεσπότης τόν ἀγώνα σου, συκώνει τόν πόλεμο ἀπό πάνω σου, καί λαμβάνεις τόν στέφανον διά τήν ὑπομονήν σου. Μέ τόν ἀγώνα σου καί τόν τρόπον αὐτόν θέλεις γνωρίσει, τῆς ἡσυχίας τόν καρπόν, ἀλλά ἀποκτᾶς καί ἐμπειρίαν ἡσυχαστικήν ἀφοῦ πειράζεσαι κατά παραχώρησιν θεοῦ διά νά γίνεις δόκιμος…..καί ἒμπειρος, καί ἒτσι πολεμούμενος καί πολεμών γίνεσαι καλός καί προσεκτικός ἡσυχαστής.

        Ἐάν ποτέ σέ ἀκολουθήσουν, σοῦ ἒλθουν λογισμοί βλασφημίας μή φοβηθεῖς διότι τοῦτο εἶναι ἐκ τοῦ φθόνου τοῦ διαβόλου. Μήν τούς ἀκούεις. Ἀς γαβγίζει ὁ πονηρός ὡσάν κάποιος σκῦλος οὒτε νά τούς ὑπολογίζεις αὐτούς τούς λογισμούς, ἂς εἶναι αὐτοί οἱ λογισμοί πάνω στό κεφάλι τοῦ διαβόλου. Ὁ Θεός δέν βλασφημεῖται ἀλλά μόνον δοξάζεται. Μήν λέγεις ὃτι ἒχεις βλάσφημους λογισμούς, διότι αὐτό δέν εἶναι δικιά σου ἁμαρτία, ἐπειδή βλασφημεῖ ὁ ἲδιος ὁ πονηρός, μόνον ἐσύ νά καταφρονεῖς, νά περοφρονεῖς καί νά μήν ἀκούεις αὐτούς τούς λογισμούς, οὒτε νά λυπεῖσαι δι’ αὐτούς πού σέ ἀκολουθοῦν, οὒτε νά τούς ὀνομάζεις καν μέ τό στόμα σου, καί ἀμέσως ὁ διάβολος πού βλασφημεῖ, φεύγει ἀπό σένα καί μένεις ἣσυχος.

Ἐάν θελήσης νά πολεμίσης τόν διάβολον πού σού φέρνει τούς βλάσφημους λογισμούς, γνώριζε ὃτι δέν πολεμεῖτε ὁ πονηρός μέ ἂλλον τρόπον, παρά μόνον ὃταν τόν περιφρονεῖς καί δέν τόν ὑπολογίζεις διά τίποτε. Μερικοί τρομοκρατοῦντε ἀπό αὐτούς τούς βλασφίμους λογισμούς τοῦ διαβόλου, καθότι ἂπρακτοι ὂντες νομίζουν ὃτι αὐτοί βλασφημούν, χωρίς νά γνωρίζουν ὃτι βλασφημεῖ ὁ διάβολος, καί τόσην λύπη ἒχουν ὃπου θέλουν νά συμβουλεύσουν καί διορθώσουν τόν διάβολον, ὃπου γαυγίζει. Ἐσύ, ὦ ἡσυχαστά, ἂν σοῦ ἒλθει τοιοῦτος δαιμονικός βλασφημίας , κάθου καί λέγε τήν εὐχήν τοῦ Ἰησοῦ ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κλπ.’’ καί ἒτσι οἱ λογισμοί αὐτοί τῆς βλασφημίας ἀφανίζονται, καί ἒτσι μένεις ἣσυχος.

Νά ἒχης ὑπομονή πολλήν, καί χωρίς άνάγκη νά μήν βγαίνεις ἒξω ἀπό τήν καλλύβην σου, γιά νά μήν δίδεις αἰτίαν εἰς τόν λογισμόν σου νά σέ πολεμεῖ. Χωρίς λόγον νά μήν πηγαίνεις σέ σκήτη ἢ σέ μοναστήριον, οὒτε σέ κελλίον ἀδελφοῦ μέ τήν παραμικράν πρόφασιν. Ἒξω ἀπό τό κελλίον σου μήν βγαίνεις ἂν θέλεις νά γίνεις ἡσυχαστής ἂριστος, Θεοῦ συνεργοῦντος καί ἒτσι νά δοξάζεται ὁ Θεός διά τῆς ὑπομονῆς σου. Εἰς πανηγύρεις διόλου νά μήν πηγαίνεις, παρά μόνον ὃταν ἒρθει ἡ ἑορτή τῆς Ἁγίας Ἂννης τότε ἒχεις χρέος νά ὑπάγης νά ἑορτάσης.

Ὃταν θελήσεις νά διαβάσης τήν ἀκολουθίαν σου, κάθου μετά πολής εὐλαβίας, προσοχής μεγάλης, καί μέ ἡσυχίαν ὃσο δύνασαι. Ὃλη ἡ ἡμερονύκτιος ἀκολουθία τῶν ἡσυχαστῶν, εἶναι 63 ἑξήκοντα τρία κομποσκοίνια. Νά γνωρίζης δέ ὃτι ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ καί τά κομποσκοίνια εἶναι προτυμώτερα καί τιμιώτερα ἀπό τά διαβάσματα.

Ὃταν καμίαν φορά δέν ἒχεις εὐχή μήν λυπεῖσαι, κάμε ἀνάγνωσιν καί ἀναπαύεσαι, καί μήν τολμίσεις νά εἶπης σέ κανένα << ὃτι δέν ἒχεις εὐχή τοῦ Ἰησοῦ>> . κανείς νά μήν γνωρίζει τήν ἀρετήν σου, οὒτε τούς λογισμούς σου, οὒτε τί κάμνεις ἐκτός ἀπό τόν πνευματικόν σου.

Ὃταν σέ πειράζουν λογισμοί τῆς ὑπερηφανείας καί φλέγουν…. ὃτι κάτι κάμεις……εἰπέ εἰς αὐτούς ὃτι κάμω ὑπακοήν στόν γέροντά μου ἢ στόν πνευματικόν μου.

Ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά κάμει τήν ἀγρυπνίαν μόνος του, ἐσύ κάμε ὃτι συνήθεια ἒχει ὁ τόπος ἐκεῖ. Ὃταν προσεύχεσαι πρόσεχε καλῶς νά μήν ἒχεις φανταστικούς λογισμούς. Μήν ὑψώνεις τά χέρια σου, ὡσάν νά ζητᾶς χάριν νά κατέβη ἐξ οὐρανοῦ, ὃπως κάμουν μερικοί ἂπρακτοι, οὒτε νά βλέπης εἰκόνες, ἀλλά νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα καί χωρίς κανένα λογισμό, ἒχοντας τά μάτια σου χαμηλά, καί προσέχοντας τά λόγια ὃπου διαβάζεις ἀπό τά βιβλία ἢ τά λόγια τῆς εὐχῆς.

Ὃταν λέγεις τήν εὐχήν, φαντασίες νά μήν δέχεσαι, οὒτε ἒξυπνος, οὒτε μετά ἀπό τόν ὖπνο σου νά τίς δέχεσαι, διότι μερικοί ἁπλοί δέχονται τίς φαντασίες, ὃτι εἶναι ἀπό τόν Θεόν, καθῶς καί τά ὂνειρα. Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀπαγορεύει ρητῶς τό νά πιστεύουμε στά ὂνειρα διότι τά ὂνειρα ἐπλάνησαν πολλούς καί ἠπατήθηκαν ἀπό αὐτά. ( σοφ. σειραχ κεφ 34 στ 1-8 ).

Ἐσύ μή δέχεσαι οὒτε ὂνειρα, οὒτε φαντασίες, οὒτε θεωρείες ἒξυπνος, διότι οἱ δαίμονες σχιματίζονται σά φαντασίες, ὃταν εὓρουν κάποιον πού δέχεται τίς πλᾶνες. Οἱ δαίμονες ματασχιματίζονται εἰς Ἁγία Τριάδα, εἰς μορφήν Χριστοῦ, εἰς μορφήν Παναγίας, καί ἂλλες μορφές ἀγγέλων ἢ ἁγίων διά νά πλανήσουν τούς πιστεύοντας.

Ἐσύ ἀπό αὐτά μήν πιστεύεις τίποτε, διότι ὁ διάβολος ὡς πνεῦμα πού εἶναι κατανοεῖ καί καταλαβαίνει τόν λογισμόν σου, ὃτι τά δέχεται ( ὁ λογισμός σου) καί διά τοῦτο σοῦ τούς φέρνει. Ἒτσι καί στόν ὓπνο σου, σοῦ φέρνει ὂνειρα ζωηρά, γλυκά, καθῶς καί ἐκκλησίες καί ὃτι προσκηνᾶς εἰκόνες, ὃτι βλέπεις ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς καί διακόνους μέ ἱερατικές στολές, καί διαφόρους ἀνθρώπους. Ἒπειτα εὑρίσκεις τόν ἑαυτόν σου μέ δάκρυα γλυκά. Αὐτά τά δάκρυα εἶναι ψεύτικα καί στά φέρνει νά σέ ἀπατησει. Σύ μή δέχεσαι τίποτε ἒξυπνος ἢ κοιμώμενος τίποτε ἀπό ὃλα αὐτά, διά νά μή σέ ἀκολουθήση ἐνέργεια πλάνης. Φαντασίες, φῶς, ἢ ἂλλο εἶδος μή δέχεσαι καί ὁ Δεσπότης Χριστός σέ παρηγορεῖ.

Μή φοβεῖσαι διότι ὃπως σοῦ γράφω ἀνωτέρω, τά ὂνειρα καί οἱ φαντασίες εἶναι τοῦ διαβόλου καί ὡς ἐκ τούτου πολλοί ἐπλανήθησαν, ἐπειδή τά ἐπίστευσαν  αὐτοί οἱ ἂνθρωποι ὃταν ξηπνούν καί συκώνονται ἀπό τόν ὖπνο, ὁ πονηρός τούς φέρει δάκρυα καί τούς θυμίζει καταλεπτῶς τά ὂνειρα ὃπου εἶδον, καί τούς βεβαιώνει ὃτι διά τήν πνευματικήν τους προκοπήν καί καθαρότητα, τούς ἀξίωσε ὁ Θεός νά βλέπουν τέτοια ὀνείρατα θεϊκά, νά τά διηγούνται σέ ἂλλους μέ δάκρυα καί κατάνυξη ὃτι εἶναι θεϊκά, τοῦτο τό κάμει ὁ σατανᾶς διά νά τούς πλανήσει ἀπό τήν ἀλήθειαν. Τά δέ λοιπά τοῦ διαβόλου ἐνεργήματα μή θελήσης νά τά μάθεις διά νά μή σέ βλάψουν καί ζημιωθεῖς .

Ἢξευρε, ἀδελφέ συναμαρτωλέ, ὃπου θέλεις νά ἡσυχάσης κατά Θεόν, ὃτι ἒχεις πόλεμον μέ τόν ἑπτακέφαλον δράκοντα καί πρέπει νά εἶσαι πολύ διακριτικός καί ὃτι σέ ἀκολουθεῖ, γρήγορα νά μήν τό πιστεύεις, ἀλλά μένε βαρύς καί μή φοβεῖσαι, διότι ὃταν σέ εἶδει ὁ πονηρός διάβολος, ὃτι τόν νικᾶς καί προκόπτεις εἰς τήν ἀρετήν, τότε σοῦ σπέρνει λογισμούς φανταστικούς ὃτι ἒφθασες σέ μεγάλα μέτρα πνευματικῆς ἡσυχίας καί ὃτι τώρα εἶσαι ἂξιος, ἓνεκα τῆς ἀρετῆς σου, νά βλέπης μυστήρια θεϊκά ὀπτασίες καί θεωρίες. Αὐτό γίνεται κατά παραχώρηση Κυρίου, διά νά δοκιμασθῆς ὡς τό χρυσίον. Ἐσύ μήν πείθεσαι εἰς αὐτά, οὒτε νά τά ἀκούεις διότι ὁ γλυκύς Δεσπότης δέν θά ἐπιτρέψει στόν σατανά νά σέ νικήση μέ τίς φαντασίες του.

Πρόσεχε τόν ἑαυτόν σου, μήν φανερώσεις τίποτε ἀπό τόν πνευματικόν σου ἀγῶνα, ἐκτός ἀπό τόν ὁδηγόν σου ἢ τόν πνευματικόν σου, διότι ἀπό τόν καρπόν θά γνωρίσεις τήν ἀλήθεια, ἐπειδή σήμερον δυσκόλως θά εὓρης ἂνθρωπον δόκιμον καί ἒμπειρον, ὁ ὁποῖος νά γνωρίζει τόν πνευματικόν καί ἀόρατον πόλεμον διά νά σέ βοηθήσει, μάλιστα ἀντί νά σέ βοηθήση, θά σέ γυρίζη πίσω καί θά σέ γκρεμίση.

Ἐάν θέλεις νά γνωρίσης τό πνευματικό ἐπίπεδο ἑνός ἀδελφοῦ μοναχοῦ, εἰπέ εἰς αὐτόν αὐτά πού σέ ἀπασχολοῦν, μήν λέγεις ὃμως διά τόν εαυτόν σου, ἀλλά εἰπέ εἰς αὐτόν ὃτι: Ἓνας ἀδελφός ἦλθε καί μοῦ εἶπε αὐτά καί αὐτά, ἂραγε εἶναι ὀρθά – σωστά, ἢ δέν εἶναι; Ἂκου τί θά σοῦ ἀπαντήση, καί ἂν καταλάβεις ὃτι δέν τά γνωρίζει, ἂλλη φορά μήν μιλᾶς γιά τά θέματα αὐτά μαζί του, ἀλλά μεῖνε κοντά εἰς τόν Θεόν καί μή φοβᾶσαι.

Μαθητήν - ὑποτακτικόν – μήν ἀποκτήσης κανένα διά νά μήν διδάσκεις καί γνωριστεῖς μέ πολλούς, καί ἀποκτίσεις φήμη δῆθεν καλοῦ καί ἁγίου, καί ἒτσι κινδυνεύσει ἡ ψυχή σου μέ ψεύτικες ἀρετές, πού δέν ἒχεις. Εἰς τά σωματικά σου – διατροφή - ἐγκράτεια – νά περνᾶς μέ πολήν διάκρισιν καί ἐάν δύνασαι νά κάμεις ἐνάτην καλῶς, εἰ δέ μή φάγε καί τό βράδυ ὁλίγον ψωμί διά νά ἠμπορῆς νά κάμης τά πνευματικά σου καθήκοντα. 

Φύλαττε τούς καρπούς τῆς ἡσυχίας καί τρῶγε τό μέλι αὐτῆς καί βάδιζε τόν δρόμον σου ἓως ὃτου φθάσεις  εἰς τό τέλος. Ἓως νά ἀναπαυθῆ ὁ γλυκύς Δεσπότης ἐπάνω σου, καί τότε πλέον φόβον δέν ἒχεις, ἐπειδή ἒφθασες εἰς τόν λιμένα τῆς ἀγάπης.

Ὃταν κατοικήση ὁ γλυκύς Δεσπότης ἐπάνω σου ( δηλαδή ἡ χάρις του Χριστοῦ ), τότε ἒρχονται τά δάκρυα μόνα των καί τρέχουν δίχως νά τά καταλάβης, ἣσυχα τρέχουν σταλαγματιά-σταλαγματιά, ἂνευ ταραχῆς καί ἂκρας ἡσυχίας. Κούρασιν δέν γνωρίζεις, πεῖνα δέν αἰσθάνεσαι, μέ ὓπνον ὁλίγον περνᾶς. Τότε ἒχεις μάτια γλυκά, λόγον γλυκύ, καί γίνεσαι κατά πολύ συμπαθής. Ἂν ἦτο τρόπος ὃλα τά ἁμαρτήματα τοῦ κόσμου νά τά πάρεις ἐπάνω σου, καί ἡ εὐχή…. μέσα σου μόνη της λέγεται, καί ὃταν περιπατῆς καί ὃταν κοιμᾶσαι. Ἐκεῖνος ὃπου καταξιωθεῖ καί ἒλθη εἰς αὐτήν τήν τάξιν, αὐτός ἒφθασε εἰς τόν χορόν τῶν ἁγίων πατέρων.

Ὃσον εἶσαι εἰς τήν ἀρχήν τῆς ἡσυχίας, κάμε ἐργόχειρον καί ὁ Θεός καί ἡ κυρία Θεοτόκος φροντίζουν γιά τά ἀπαραίτητα καί ἀναγκαῖα. Ἐπειδή ὁ ἡσυχαστής κάθεται εἰς τήν ἒρημον διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί στερεῖται ἀκόμη καί τά πρός τό ζεῖν, τότε ὁ τροφεύς ( Χριστός) πάσης τῆς κτίσεως θέλει φροντίσει διά τήν ψυχήν σου, καί τό σῶμα σου.

Ὁ μοναχός πού θέλει νά ἡσυχάση κατά ἀλήθειαν καί νά νικήση τόν πολέμιον ὃπου ἐμφωλεύει μέσα στόν ἂνθρωπον, μέ τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ θέλει τόν νικήσει, ὃταν κάθεται εἰς τήν ἡσυχίαν μέ φόβον Θεοῦ, μέ πίστιν θερμήν καί ἀγάπη πρός τόν πλησίον του, τότε πρέπει νά εὓρη τοποθεσίαν κατάλληλον διά ἡσυχίαν. Τό κελλίον του νά εἶναι μικρόν καί κατανυκτικόν, μέ τήν ἐπιγραφή κάπου: Ω  ΚΕΛΛΙΟΝ  ΣΗΜΕΡΟΝ  ΕΜΟΥ,  ΑΥΡΙΟΝ  ΣΟΥ, ΚΑΙ  ΟΥΔΕΠΟΤΕ  ΤΙΝΟΣ ( ὢ κελλίον σήμερον εἶσαι δικό μου, αὒριον εἶσαι δικό σου, καί ποτέ δέν εἶσαι κανενός).

Ὁ ἡσυχαστής ὃλους νά τούς ἀγαπᾶ καί ἀπό ὃλους νά φεύγη, νά φεύγη τήν κατάκρισιν νά εἶναι σωστός καί ἀκέραιος εἰς τόν λόγον του, καί μέσα στήν καρδίαν του δόλος, μῖσος, φθόνος, ὑπερηφάνεια, καί ἂλλη κακία νά μήν ὑπάρχη.

Ἀκόμη ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά μεταχειρίζεται τά ἒργα, καί τῆς πράξεως καί τῆς θεωρίας. Ἒργα θεωρίας εἶναι ἡ «εὐχή» ὃπου ὀνομάζεται καί θεογνωσία, ὃπου εἶναι ἡ τροφή τῶν ἡσυχαστῶν, αὐτή ἀναπτερώνει τόν νοῦν εἰς τόν θεϊκόν ἒρωτα, ὃμως ἂνευ τῆς πράξεως, δέν καρποφορεῖ ἡ θεωρία, ἢτοι ἡ εὐχή.

Πρᾶξις ἢτοι πρακτικά, λέμε τόν ἑσπερινόν, τό ἀπόδειπνον, τίς Ὣρες, τόν κανόνα σου, ἀλλά καί τήν ἀνάγνωσιν, αὐτά σέ βοηθούν ἐν καιρῶ πνευματικοῦ πολέμου, διότι μέ αὐτόν τόν τρόπον οἱ ἃγιοι πατέρες πολέμησαν τόν πονηρόν ἐχθρόν μας καί εὗρον τό φῶς. Ἒτσι καί ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά πορεύται διά νά ἒχη βοηθόν τήν πράξιν, δηλαδή τό διάβασμα τῶν ἀνωτέρω ἀκολουθιῶν ἑσπερινοῦ κ.λ.π… διά νά προκόψη εἰς τήν ἡσυχίαν, καί ὃταν ὁ πονηρός τόν πολεμᾶ εἰς τήν εὐχήν, τότε νά καταφεύγη εἰς τήν πράξιν, καί πάλιν ὃταν τόν πολεμᾶ εἰς τήν πράξιν, δηλαδή στίς ἀκολουθίες, τότε νά καταφεύγη στήν εὐχή, ἒτσι ἒχει ὁ ἡσυχαστής βοήθεια καί σκέπη τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ.

Ὃταν κάθησε διά προσευχήν καί ὁ νοῦς σου φεύγει καί δέν δύνασαι νά πεῖς τήν εὐχή μήν λυπᾶσαι, ἀλλά νά εἶσαι χαρούμενος διότι δύνασαι νά ἀσχοληθῆς μέ ἂλλη πνευματική ἐργασία, ἂν καί αὐτή τήν ἐργασία δέν ἡμπορεῖς, τότε ἀσχολίσου μέ κάποια σωματική ἐργασία καί νά ἒχης προσοχή στόν ἑαυτόν σου. Νά μήν συγχίζεσαι, ἀλλά νά εἶσαι χαρούμενος καί ὂχι λυπημένος, διότι ὃλοι οἱ ἃγιοι μέ τήν πραότητα ἐβάδησαν. Ἐργάζου μέ τήν πράξη καί τήν θεωρία, καί ἒτσι θά περνάει ἡ ἡμέρα σου χωρίς νά τήν καταλαβαίνης. Ἢξευρε καί τοῦτο, ἀδελφέ ὃτι ἀπό ὃλους ὁ Θεός, ἒχει νά δοξάση περισσότερο τούς ἐρημίτας, διότι αὐτοί λέγονται νοεροί θεολόγοι….

Τέλος, ἡ σκέψις καί ὁ λογισμός τοῦ ἡσυχαστοῦ, πρέπει νά εὑρίσκεται εἰς τήν ἐργασίαν τοῦ Θεοῦ πάντοτε, καί ὃτι ἒργον ἐπιχειρισθεῖ, πάντοτε τό ὂνομα τοῦ Θεοῦ νά ἒχη στό στόμα του. Ὁ Θεός νά εἶναι ἡ ἀναπνοή του, καί χωρίς τό θέλημά του τίποτε νά μήν κάμνη.  Αὐτά εἶναι ἁρμόδια διά τήν ἡσυχίαν ὃπου ἐπιθυμεῖς. Αὐτά πρέπει νά φυλάξης ὡσάν μίαν ἐντολήν καί μήν φοβεῖσαι δαίμονας, διότι ὁ Θεός εἶναι μαζί σου.

Ὁ πανάγαθος Θεός, ὁ κύριος ὑμῶν Ἰησοῦς Χριστός Αὐτός νά σέ φυλάττει. Αὐτός νά σέ σκεπάζει. Αὐτός νά εἶναι ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίασις, Αὐτός τό καύχημά σου, καί ἡ ἀναπνοή σου. Ἀμήν.    

Εἰς τήν ἒρημον τοῦ Ἰορδάνου, ὁ Πρόδρομος καί Βαπτιστής Ἰωάννης ἐκήρυττε, λέγων: « Μετανοεῖτε ἢγγικεν γάρ ἡ βασιλεία των οὐρανῶν », καθώς καί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, κηρύσσων εἰς τήν Γαλιλαίαν ἒλεγε: « Ὃτι πεπλήρωται (ἒχει πλησιάσει) ὁ καιρός καί ἢγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μετανοεῖτε καί πιστεύετε ( πιστεύσατε ) εἰς τό εὐαγγέλιον τό ὁποῖον ἐγώ σᾶς κηρύττω…. (κατά Μάρκον κεφ. α΄  στχ  15).

 

 

Διάφοροι ὃροι μετανοίας.                                                                                                                                                                                                                                                                                    Τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τῆς κλίμακος.

 

Μετάνοια εἶναι ἡ χάρις, ἡ ὁποῖα ἀνανεώνει καί ἀνακαινίζει τό βάπτισμα, τό ὁποῖο ἒχει μολυνθεῖ ἀπό τά ἁμαρτήματα τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Ἀκόμη μετάνοια εἶναι μία συνθήκη, μία συμφωνία καί μία ὑπόσχεση πού δίνει ἢ κάνει ὁ ἁμαρτωλός ἂνθρωπος μέ τόν Θεόν, νά ἀφήση τήν κακήν καί ἂσχιμη ζωήν του καί νά ἀρχίση μία καλή, θεάρεστον καί κατά θεόν ζωή.

Μετάνοια εἶναι, νά ἒχη ὁ ἂνθρωπος συνγκεντρωμένο καί συνεσταλμένο τόν νοῦν του πρός τόν ἑαυτόν του καί νά μήν μεριμνᾶ διά τίποτε ἂλλο, παρά μόνον πῶς θά ἐξωφλήση τάς ἁμαρτίας του, καί νά κατακρίνη μόνον καί πάντοτε τόν ἑαυτόν του .

Ἀπό τήν ἐλπίδα γεννᾶται ἡ μετάνοια, (διά τοῦτο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει τίς τρεῖς μεγάλες ἀρετές πίστις- ἀγάπη- ἐλπίς) διότι αὐτός πού ἐλπίζει νά λάβη ἀπό τόν Θεόν συγχώρησιν, μετανοεῖ καί διορθώνεται. Διά τοῦτο ὁ μετανοῶν (μετανοημένος) νά μήν ἀπελπίζεται διά τά πολλά ἁμαρτήματά του ἀλλά νά περιμένη μέ μεγάλη ἐλπίδα πράτοντας καί κάμνοντας τά ἀπαρέτητα διά τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του.

Ἐκεῖνος ὁποῦ μετανοεῖ διά τά ἁμαρτήματά του, κρίνεται καί ἐξετάζεται ἀπό τόν Θεόν ὡς ἓνας πτέστης καί κατάδικος τόν ὁποῖον φωνάζει ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ διά νά λάβη τήν συγχώρησιν πρίν τόν φθάσει ὁ θάνατος, οὒτε νά ἐντρέπεται, νά διστάζη καί νά ἀναβάλη τόν καιρόν τῆς μετανοίας του, ἀλλά νά ὁμολογῆ πάντοτε ὃτι εἶναι ἁμαρτωλός, διά νά ἐλευθερωθῆ ἀπό τά ἁμαρτήματά του.

Μετάνοια εἶναι νά ἀπαρνηθῆ καί νά διώξη ὁ ἂνθρωπος ἀπό τό σῶμα καί τήν ψυχήν του ὃλα τά ἂσχημα καί ἁμαρτωλά καί νά συμφηλιωθῆ μέ τόν Θεόν, πράτοντας εἰς τό ἐξῆς τά θεῖα αὐτόῦ προστάγματα.

Μετάνοια εἶναι νά καθαρίζη ὁ χριστιανός τήν καρδίαν καί τόν νοῦν του, ἀπό κάθε ῥύπο καί μολισμό.

Μετάνοια εἶναι νά ὑπομένη ὁ ἂνθρωπος ἐκουσίως καί εὐχαρίστως ὃλα τά θλιβερά καί ὀδυνηρά πού συμβαίνουν εἰς αὐτόν δικαίως ἢ ἀδίκως ἀπό τά ἁμαρτήματά του.

Μετάνοια τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ σημαίνει, ὃτι ἡ ἀρετή μετάνοια εἶναι θυγατέρα τῆς ἂλλης μεγάλης ἀρετῆς, πού λέγεται ἐλπίδα ὃπως ὁ απόστολος Παῦλος ἀνωτέρω ἀναφέρει, ὃτι ἡ ἐλπίδα αὐτή διώκει καί ἀπομακρίνει τά θανάσιμα ἁμαρτήματα: ἂγχος, κατάθληψη, ἀπόγνωση, ἀπελπισία, καί αὐτοχειρία.

 

ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ: βιβλίον τριώδιον  ε’ Κυριακή τῶν νηστειῶν.

Ὁ μέγιστος ἐν πατράσι, περιπολεύων τήν ἒρημον, Ζωσιμᾶς ὁ σοφός, τήν Ὁσίαν ἰδεῖν κατηξίωται. Εὐλογητός εἶ κράζει δέ, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Τί Πάτερ ξένον ἁπάσης, ἰδεῖν ἐλήλυθας γύναιον, ἀρετῆςπρακτικῆς; ἡ Ὁσία ἐβόα τῶ γέροντι. Εὐλογητός εἶ κράζει δέ, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν. 

Δηλαδή ὁ μεγάλος ἀπό τούς ἁγίους πατέρας Ζωσιμᾶς ὁ σοφός περιπατῶν εἰς τήν ἒρημο τοῦ Ἰορδάνου, ἀξιώθηκε νά δεῖ καί νά συναντίση, τήν Ὁσία Μαρίαν τήν Αἰγυπτίαν. Ἡ δέ Ὁσία Μαρία ἡσυχάζουσα εἰς τήν ἒρημο τοῦ Ἰορδάνου, ὃταν ἀντίκρισε τόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ νά τήν πλησιάζει, τοῦ λέγει: Τί ἦλθες πρός ἐμένα, Πάτερ Ζωσιμᾶ, πού εἶμαι ξένη πρός τήν πρακτικήν ἀρετήν, δηλαδή ( ἐγώ δέν ἒχω καμίαν ἀρετή). Ἡ Ὁσία ἀποφεύγει ἀπό ταπείνωση καί μόνο νά φανερώση στόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, εἰς ποῖον ὓψος πρακτικῆς ἀρετῆς, ἀλλά καί θεωρίας τήν ἀξίωσε ὁ Θεός, ἀφοῦ προέβλεπε τά μέλλοντα συμβαίνειν, καθώς καί περνώντας τόν Ἰορδάνην <<ἀβρόχοις ποσίν>> δηλαδή πετώντας πάνω ἀπό τόν Ἰορδάνην ὡσάν πτηνόν, κάμνοντας τελοίαν ὑπακοήν εἰς τόν Θεόν τεσσαράκοντα καί πλέον ἒτη.

 

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ( 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

….ὁ κακομήχανος ἐχθρός μας διάβολος, βλέπων τήν κόρην εἰς τό κελίον τοῦ ὁσίου Ἰακώβου, τοῦ ἒδωκε μεγάλον καί δύσκολον σαρκικόν πόλεμον, καί τόσον τόν ἐβασάνισεν, ὣστε τόν ἒρριψεν εἰς τήν πορνείαν, τότε εἰς τό γῆράς του, ἐνῶ ὃταν ἦτο νεώτερος ἐτέλεσε νίκες καί θαυμάσια τρόπαια ἐναντίον καί κατά τῶν δαιμόνων. Ὡσάν δέ νά μήν ἒφθανεν ἡ ἁμαρτία τῆς πορνείας, ἒβαλεν εἰς τόν νοῦν τοῦ Ἰακώβου νά θανατώση τήν κόρη φοβούμενος μήπως αὐτή φανερώσει εἰς τόν κόσμον τό ἁμάρτημα τῆς πορνείας του. Ἲσως τοῦτο νά τοῦ συνέβη ἀγαπητοί, διά τήν ὑψηλοφροσίνην καί ἒπαρσιν, ἡ ὁποῖα ἐφώλευε (ὑπῆρχε) μέσα στήν ψυχή του, καί ἒτσι ἐφόνευσε τή γυναῖκα ἀφοῦ ἒρριψεν τό σῶμα της εἰς τόν ποταμόν. Ἂν δέν ὑπῆρχε ἡ ἒπαρσις στήν ψυχήν του δέν θά ἒπρεπε ἲσως ὁ Θεός νά φθάση ὁ Ἰάκωβος εἰς τοιοῦτον ἀνόμημα, ὃπως καί ἂλλοι πολλοί τό ἒπαθον, ὡς φαίνεται εἰς τά βιβλία τῆς ἐκκλησίας μας.

Ἡ φιλανθρωπία ὃμως τοῦ Θεοῦ ἒδωκε εἰς τόν Ἰάκωβον χείραν βοηθείας, καί μέ τό βότανον τῆς μετανοίας ἐπανέφερε εἰς τήν προτέραν κατάστασιν χάριτος καί ἁγιοσίνης αὐτοῦ. Ταῦτα ἐγράψαμεν ὂχι διά νά κατακρίνωμεν τόν ὃσιον Ἰάκωβον ἀλλά διά νά φυλάτεται κάθε ἐνάρετος ἂνθρωπος, καί νά μήν ἐλπίζη εἰς τάς ἀγαθοεργίας του, ἀλλά νά ἒχη τό θάρρος καί τήν ἐλπίδαν του εἰς τόν φιλάνθρωπον Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς δίδει τήν χάριν, τήν δύναμιν καί μᾶς βοηθεῖ εἰς τάς ἀνάγκας μας, ἀρκεῖ νά ἒχομεν τήν ταπείνωσιν.

 

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ.

….φράξας τήν θύραν τοῦ τάφου κλίνας τά γόνατα, τύπτον τό στῆθος του, χύνων θερμά δάκρυα, καί στενάζων ἐκ βάθους καρδίας ἐφώναζε πρός τόν Θεόν λέγων: Πῶς νά τολμήσω νά εἰδῶ τήν ἁγίαν σου εἰκόνα Δέσποτα, μέ τά μολυσμένα μου ὃματα (μάτια) .

Ποῖαν ἀρχήν νά εὓρω τῆς ἐξομολογίσεως;

Μέ ποῖαν καρδίαν καί ποῖαν συνείδησιν νά προσέλθω;

Πῶς νά κινήσω τήν ἀσεβήν γλῶσσαν καί τά ἐρειπωμένα χείλη μου πρός αἲνεσίν Σου;

Ποῖας ἁμαρτίας νά ζητήσω πρῶτον τήν συγχώρησιν, πῶς νά ἀνοίξω τό βέβηλον στόμα μου, καί νά ζητήσω τήν ἂφεσιν τῆς ἀσεβείας μου;

Λυπήσουμε, φιλάνθρωπε Κύριε, καί γεννοῦ μοι ἳλεως τῶ ἀναξίω καί μή συναπολέσεις μέ τόν δυσεβῆ καί παράνομον.

Πορνείαν καί φόνον ἐτέλεσα καί τήν ψυχήν μου διπλῶς ἐμόλυνα ὁ τρισάθλιος

Δέν εἶμαι ἂξιος νά πατῶ τήν γῆν σου.

Δέν τολμῶ νά βλέπω εἰς τόν οὐρανόν μέ τά παμβέβηλα καί ἂσεμνα ὃμματα ( μάτια ) λυπήσου μέ τόν ἐμπαθή καί μήν μέ ἀφήσεις νά γίνω ἐπίχαρμα τοῦ δράκοντος διαβόλου.

Τύπτων τό στῆθος του, ἐκύταζε τήν γῆν λέγοντας:

<<Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ σπλαχνίσου με τόν ἀσεβέστατον καί ἂφες τάς ἀνωμίας μου>>.  Ἀμήν…

 

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.