Η ΕΥΧΗ

 

‘’Τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Συμεών ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.’’

 

    Προτροπή καί παραίνεσις, ὣστε ὃλοι οἱ χριστιαννοί , ἱερομένοι, μοναχοί, καί λαϊκοί νά προσεύχονται κατά δύναμιν μέ τό ὂνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , κατά τό χρέος των, ἂν ὂχι πάντοτε, τουλάχιστον σέ ἓναν ὁρισμένο καιρό.

        Τοῦτο λοιπόν τό ὂνομα ὡς προσευχήν ἃς λέγη κάθε εὐσεβής χριστιανός πάντοτε μέ τόν νοῦν καί μέ τήν γλῶσσαν του, καί ὃταν στέκεται καί ὃταν περιπατεῖ καί ὃταν κάθεται καί ὃταν εἶναι ἐξαπλωμένος εἰς τό κρεβάτι του νά ἀναπαυθῆ ἢ νά κοιμηθῆ, καί γενικῶς ὃσα λέγει καί κάμνει πρός αὐτόν τόν σκοπόν τῆς εὐχῆς νά παραβιάζει πάντοτε τόν ἑαυτόν του, καί ἒτσι κάμνοντας θά εὓρη πολύ μεγάλην γαλήνη καί χαράν, καθώς γνωρίζουν ἐκ πείρας ὃσοι ἒχουν κάμει μέριμναν τῆς ζωῆς των αὐτήν τήν εὐλογιμένην ἐργασίαν.

    Ἐπειδή δέ τό ἒργον τοῦτο εἶναι πέραν τῶν δυνάμεων αὐτῶν ὃπου ζοῦν εἰς τόν κόσμον, καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν μοναχῶν ὃπου ἀναστρέφονται ἐν μέσω τῶν θορύβων, πρέπον εἶναι νά ἒχη καθένας ἒστω ὁρισμένον καιρόν ἀφιερωμένον εἰς αὐτήν τήν θεῖαν ἐνασχόλησιν.

    Ὃλοι, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί νά ἒχουν ὡς κανόνα πνευματικόν τήν διενέργειαν αὐτῆς τῆς προσευχῆς, κατά δύναμιν .

    Οἱ μέν μοναχοί, ἐπειδή εἰς τοῦτο εἶναι ἀφιερομένοι καί ἒχουν χρέος ἀπαραίτητον τήν ἐνασχόλησιν μέ τήν προσευχήν αὐτήν, ἒστω καί ἂν εἶναι ἐν μέσω τοῦ θορύβου τῶν διακονημάτων, ὀφείλουν πάντοτε νά βιάζουν τόν ἑαυτόν τους εἰς τήν ἐνέργειαν τῆς εὐχῆς καί νά προσεύχονται ἀδιαλείπτως.

    Ἀκόμη καί ὃταν εὑρίσκονται εἰς ρεμβασμόν ἢ σύγχυσιν ἢ εἶναι αἰχμαλωτισμένος ὁ νοῦς των εἰς λογισμούς καί πάθη.

    Νά μήν ἀμελοῦν τήν εὐχήν, ἐπειδή κλέπτεται ἐδῶ καί ἐκεῖ ὁ νοῦς των, ἀλλά νά ἐπανέρχονται πάλιν εἰς τήν προσευχήν, καί νά χαίρουν ἐπανερχόμενοι πάλιν εἰς τήν προσευχήν  .

    Οἱ ἱερομένοι πάλιν νά ἐπιμελούνται τό ἒργον αὐτῆς τῆς εὐχῆς ὡς ἀποστολικήν παράδοσιν, ὡς ὑπόθεσιν θείου κηρύγματος καθότι ἐνεργεῖ ὂντως θεῖα ἐνεργήματα καί παριστάνει ἀνάγλυφον τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ.

    Οἱ δέ κοσμικοί (λαϊκοί) ἂνθρωποι ἀς ἐνεργοῦν κατά δύναμιν τήν ἐργασίαν τῆς νοερᾶς αὐτῆς προσευχῆς, ἒχοντας αὐτήν ὡς σφραγίδαν εἰς τήν ζωήν των, ὡς σημεῖον τῆς πίστεως, ὡς προστασίαν καί ἀγιασμόν καί μέσον πού διώκει κάθε πειρασμόν.

    Ὃλοι, ἱερομένοι, μοναχοί καί λαϊκοί, εὐθύς ὡς ἐξυπνήσουν νά φέρουν εἰς τόν νοῦν των, τόν Χριστόν πρίν καί πρώτα νά ἐνθυμηθοῦν. Τήν ἐνθύμησιν αὐτήν νά τήν κάμουν ὡς ἀρχήν κάθε λογισμοῦ, δηλαδή πρώτη ἒννοια (πρωτόνοια) καί αὐτή ἡ πρώτη ἒννοια, δηλαδη το Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κλπ …πού λέμε ἀμέσως ἀφοῦ ξυπνήσουμε, λογίζεται ὡς προσφορά θυσίας εἰς τόν Χριστόν.

    Χρέος ἱερόν εἶναι διά τούς χριστιανούς πρίν ἀπό κάθε ἒννοιαν νά ἐνθυμούμεθα τόν Χριστόν, πού τόσον μᾶς ἠγάπησε καί μᾶς ἒσωσε, ἀφοῦ ἀπό αὐτόν τόν Χριστόν, χριστιανοί εἲμεθα καί ὀνομαζόμεθα.

    Αὐτόν, τόν Χριστόν, ἒχουμε ἐνδυθῆ εἰς τό ἃγιον βάπτισμα, μέ τό ἃγιον μῦρον Του ἒχομεν σφραγισθῆ, καί τοῦ ἁγίου σώματος καί αἳματος Αὐτοῦ ἒχομεν μεταλάβει καί μεταλαμβάνομεν, καί εἲμεθα μέλη εἰδικά Του καί ναός εἰδικός Του. Τό βάπτισμα πάλι τό ἒχομεν ἐνδυθῆ καί κατοικεῖ μέσα μας.

    Δι’ ὃλα αὐτά λοιπόν, ὀφείλωμεν νά τόν ἀγαπῶμεν καί νά τόν ἐνθυμούμεθα πάντοτε τον Χριστόν.

    Ὡς ἐκ τούτου, ἀς ἒχει ὁ καθένας ὡς χρέος Του ἱερόν, κάποιον διορισμένον καιρόν καί κάποιο μέτρο,  αὐτῆς τῆς προσευχῆς, δηλαδή νά διαθέτει ὁλίγον χρόνον μέσα εἰς τό 24ωρον διά νά προσεύχεται.

    Ἂς θεωρηθοῦν ἀρκετά αὐτά διά την εὐχήν τοῦ Ἰησοῦ, διότι διά ἐκείνους πού ζητούν περισσότερα νά πληροφορηθοῦν, δηλαδή διά τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…..εὑρίσκονται πολλά συγγράματα διά νά μάθουν καί νά διδαχθοῦν.

 

Σάββατον Διακαινησίμου  1987

Γέρων Κύριλλος Μοναχός

Κατουνακιώτης     

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΓΗΤΟΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 

 

    Ἐρωτηθείς ὁ Κύριος, ὃπως ἀναφέρεται εἰς τό κατά Μάρκον εὐαγγέλιο κεφ ιβ στχ 28- 31 διά τό ποῖα εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολή, ἀπήντησε ὡς ἀκολούθως.

    28 Καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων, ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ἰδὼν ὅτι καλῶς αὐτοῖς ἀπεκρίθη, ἐπηρώτησεν αὐτόν· ποία ἐ­­­στὶ πρώτη πάντων ἐντολή;
29 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐν­­τολή·  30  ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή. 31 καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι.                                                      

    Ἡ ἀγάπη λοιπόν εἶναι ἡ κορυφαῖα ἐντολή καί ἀρετή καί ἀπ’ αὐτήν ἀπορέουν ὃλες οἱ ἂλλες.

    Εἰς τήν ἐποχήν μας ἀκούγεται τόσον πολύ ἡ λέξις ἀγάπη. Ἡ λέξις αὐτή ὃμως ἒχει χάσει τό βαθύ καί οὐσιώδες νόημά της. Ἂν ἀνατρέξομεν εἰς τό παρελθόν καί ὂχι εἰς μεγάλο βάθος χρόνου διαπιστώνουμε ὃτι σπάνια ἀκουγόταν ἡ λέξις αὐτή καί αὐτό ὂχι διότι δέν ἀγαπούσαν οἱ ἂνθρωποι τότε, τό ἀντίθετο θά ἒλεγα, ἀγαπούσαν πολύ πιό βαθιά καί οὐσιαστικά. Εἶχαν βαθιά συναίσθηση τῆς ἀξίας τῆς λέξεως καί διά νά τήν ἐκφράσουν  ἒπρεπε νά εἶναι σίγουροι ὃτι τήν νοιώθουν κι ὃλας.                                                                                                                                     Σήμερα ἐπικρατεῖ ἡ λεγόμενη ἀγαπολογία καί τά ἐπιφανειακά συναισθήματα. Εἰς τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθισμοῦ εἶναι βαπτισμένο χριστιανοί ὀρθόδοξοι. Ἀπ’ αὐτούς τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς λίγοι εἶναι οἱ συνειδητά ἀγωνιζόμενοι διά τήν τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἂλλο νά εἶσαι καλός ἂνθρωπος καί ἂλλο νά εἶσαι καλός χριστιανός. Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός πρέπει νά ξεχειλίζει ἀπό τό πνεῦμα τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης διά τόν Θεόν, καί  τόν πλησίον του.  Ὑπάρχουν πολλοί  ἀδελφοί,  ὀρθόδοξοι χριστιαννοί οἱ ὁποῖοι ἐκκλησιάζονται, ἐξομολογούνται, κοινωνοῦν, ἀλλά ἡ συμπεριφορά των ἀντίκειται εἰς ὃλα ὃσα πρεσβεύει ἡ ὀρθόδοξος διδασκαλία. Τά παραδείγματα πολλά, τά ὁποῖα θά μπορούσαν νά ἀναφερθούν.

    Ἐνδεικτικά ἀναφέρω τήν ἀντίδραση, τήν ἂρνηση, τήν παρακοή, ἀκόμη καί τήν φιλονικία πολλῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἐάν κάποιος τούς φερθεῖ ἀνάρμοστα. Ὃπως ἐπίσης ἡ ἐγωϊστική συμπεριφορά, ἡ ἒλλειψις ἐλεημοσίνης, καί τό βασικότερο ἀπ’ ὃλα νά ἀκούς βαπτισμένο χριστιανό ὀρθόδοξο  να βλασφιμή τά θεῖα, νά κατακρίνη τόν ἀδελφό του μέ ἐμπάθεια καί κακεντρέχεια καί νά θεωρῆ ἐγωιστικά τόν ἑαυτόν του καλλίτερο καί ἀνώτερο ἀπ’ αὐτόν. Οἱ ἐγωϊστικές ἀντιπαραθέσεις μέσα εἰς τήν οἰκογένεια, κακίες, ζήλιες, μοιχείες, μίση καί πολλά ἂλλα πάθη τά ὁποῖα δέν ἁρμόζουν εἰς ὀρθοδόξους χριστιανούς.  Ὃλα αὐτά βέβαια κάθε ἂλλο παρά ἀγάπη δείχνουν. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν ζηλεύουν τήν πρόοδον καί ἐπιτυχίαν τοῦ πλησίον καί πολλοί εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι  λυπούνται μέ τήν χαρά του, ἀλλά καί χαίρονται εἰς τήν λύπη του .

    Αὐτό συμβαίνει διότι δέν ὑπάρχει ἀποφασιστική μετάνοια καί δυνατή ἀπόφαση νά ἀκολουθήση τό θεῖο θέλημα. Λείπει ἡ νήψις, δηλαδή ἡ συνεχής παρακολούθηση τοῦ ἑαυτοῦ των, ἐάν κάθε λόγος, κάθε ἒργο ἀλλά καί γενικότερα ἡ συμπεριφορά του συμφωνεῖ μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ζοῦμε τήν ἐποχή τῆς ὓλης. Ὁ ἂνθρωπος δέν εἶναι πλέον ὀλιγαρκής καί ἱκανοποιημένος μέ τά ἀναγκαῖα, συνεχῶς ἐπιθυμεῖ ὃλο καί περισσότερα ἀγαθά, χωρίς νά τά ἒχει ἀνάγκη, ἁπλά καί μόνον νά μήν ὑστερῆ ἒναντι τοῦ ἂλλου ἢ ἐπειδή τοῦ ἒχουν ἐμφισίσει τό πιστεύω ὃτι χωρίς αὐτά ἡ ζωή του δέν θά εἶναι ἂνετη καί εὐχάριστη.                                  Ἡ ζωή τοῦ ὀρθοδόξου  Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι ἓνας συνεχής ἀγώνας μέ τόν ἲδιο του τόν ἑαυτό προκειμένου νά ἀνέβη πνευματικά σκαλοπάτια.

    Ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς μέ τήν ἒλλειψη ἐλεύθερου χρόνου, μέ τόν ἐξουθενωτικό ἀγώνα προκειμένου νά ἀνταποκριθῆ εἰς τίς ἀπαιτήσεις τῆς  ζωῆς δέν τοῦ ἐπιτρέπουν νά χαλαρώση καί νά κάνη τήν ἐνδοσκόπιση πού χρειάζεται καί νά ἀσχοληθῆ λίγο καί μέ τό πνεῦμα, διότι ὁ ἂνθρωπος ὃπως μᾶς λέγει ὁ Κύριος εἰς τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο κεφ.4 στχ. 4 <<οὐκ ἐπ’ ἂρτω μόνω ζήσεται ἂνθρωπος, ἀλλά ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένω διά στόματος Θεοῦ>>.

    Ἐάν ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός θέλει νά ἀνέβη πνευματικά σκαλοπάτια πρέπει νά βάλη πρόγραμμα εἰς τήν ζωήν του, νά εὓρη χρόνο πρός ἡσυχίαν προκειμένου καί ἡ προευχή του νά γίνεται περισσότερο πηγαῖα χωρίς περισπασμούς ἀπό τήν δραστηριότητα καί τήν κόποσιν τῆς ἡμέρας. Εἶναι ἀπαραίτητο ὃπως ἐργαζόμεθα διά τήν κάληψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ σώματος, νά εὓρομεν χρόνον διά ἐργασίαν πρός κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ πνεύματος. Μόνο μέ μίαν τυπικήν ἐξαγόρευσιν τῶν ἁμαρτιῶν του εἰς τήν ἐξομολόγησιν χωρίς τήν βαθιά συναίσθηση ὃτι ἀποκαλύπτει ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος εἰς τόν Θεόν τάς ἁμαρτίας του προκειμένου νά καθαρισθῆ καί νά μήν τίς ἐπαναλάβη, πρόοδος εἰς τήν πνευματικήν ζωήν δέν ὑπάρχει. Δι’ αὐτό καί οἱ ἃγιοι πατέρες ἀναφερόμενοι πάνω σ’αὐτό λένε πρέπει νά δώσης αἶμα γιά νά πάρης πνεῦμα δηλαδή πρέπει νά κοπιάσης προκειμένου νά ἒχης πνευματική ἐξέλιξη, δηλαδή καθαρισμόν ψυχῆς οὓτως ὣστε νά προσελκύση τό Ἃγιον Πνεῦμα .   Ὃταν ἐπέλθει ἡ καθαρότης αὐτή τότε ὁ ἂνθρωπος ἀρχίζει καί βλέπει τά πράγματα πολύ διαφορετικά καί σιγά σιγά παύει νά ἀσχολεῖται ἀρνητικά μέ τόν πλησίον καί ἀσχολεῖται περισσότερο μέ τόν ἑαυτόν του καί τό πῶς θά γίνει καλύτερος χριστιανός.

    Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἓκαστος συμπεραίνει ὃτι τό μίσος ἡ ἀρνητικότης ἡ ἀντιπάθεια καί ἡ ἀσυμφωνία και ἡ κακή ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἀποβαίνει μοιραία. Διότι δέν προτιμᾶ τό ὂμορφο τραγούδι τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ διά νά λυθούν καί νά τακτοποιηθούν ὃλα τά θέματα ὃπως ὁ Θεός τό θέλει. Μέ πολύ καλοσύνη, μέ πολύ κατανόηση, μέ πολύ ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ διάκριση ἡ ὁποῖα εἶναι μία ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀρετές καί τέλος μέ τήν ἂπειρη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας.

    Ἂρα λοιπόν τό μίσος καί ἡ κακία δέν ἑρμηνεύεται δέν ἐξηγεῖται νά ὑπάρχη μεταξύ τῶν χριστιανών ἐπειδή ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί. Τό μίσος εἶναι αὐτό πού φυγαδεύει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διότι ὃπως λέγει ὁ εὐαγγελιστής καί ἐπιστήθιος μαθητής τοῦ Κυρίου μας Ἰωάννης ὁ Θεολόγος (τεκνία μου ἀγαπάτε ἀλλήλους)  καί μέ αὐτήν τήν θεϊκή ἀγάπη πρέπει νά ζούν καί νά ἐπικοινωνούν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί.

    Τό ἀρχαῖον κακό ὁ σατανάς μαζί μέ τούς ὁπαδούς του καί τούς κακούς ἀνθρώπους προσπαθεῖ μέ πολλά καί διάφορα τεχνάσματα νά ἀλλοιώση τήν ἀγάπη τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἀλλά καί νά ξεριζώση ἀπό τά στήθη καί τίς καρδιές των τήν θεϊκήν ἀγάπην τήν ὁποίαν οὐδέποτε ἐγνώρισαν οἱ ἂπιστοι, οἱ αἰρετικοί, οἱ ἂθεοι, οἱ πλανεμένοι εἰδωλολάτρες, ἀντίθεοι καί ἀντίχριστοι. Τώρα μπροστά εἰς ὃλους αὐτούς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἶναι πάνοπλοι καί παντοδύναμοι μέ τήν χάριν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰς τόν ὁποῖον ἀνήκουν, διά τοῦτο ὁ ἀγώνας των εἶναι διαρκής διά τήν ἀποβολήν τοῦ μίσους. Μπροστά εἰς τόν κίνδυνο  νά χάσουν, νά ἀπολέσουν τήν θεϊκή ἀγάπη, πρέπει οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά ὑψώσουν τό πνευματικό τους ἀνάστημα καί νά ἀντιπαραταχθοῦν εἰς τά διαβολικά καί σατανικά σχέδια.        Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐάν ταπεινωθοῦμε, ἐάν μετανοήσουμε, γονατήσουμε καί προσευχηθοῦμε, ὁ Θεός θά γίνη ἲλεως καί θά μᾶς λυπηθῆ ὣστε νά μήν χάσουμε καί ἀπολέσουμε τήν θεϊκήν ἀγάπη, ἡ ὁποῖα θά ἀπομακρίνη καί θά ἀποδιώξη ἀπό τίς ψυχές τῶν ὀρθοδόξων τό διαβολικόν μίσος.

    Δέν νοεῖται δέν ἐξηγεῖται δέν ἑρμηνεύεται ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός νά φιλοξενῆ καί νά ἒχη μέσα στή ψυχή του μίσος διά τόν ἐν Χριστῶ ἀδελφό του.

    Ἀκριβῶς διότι ἡ θρησκεία του τόν διδάσκει ἀγάπη καί ὂχι μίσος, νά ἀγαπᾶ, νά συγχωρεῖ νά διαλέγεται,καί νά συμφιλιώνεται ἐάν ὑπάρξει κάποια προστριβή, κάποια διαφωνία ἲσως καί φιλονικία. Ὁ Κύριός μας ὃταν ἐβρέθη μέσα στήν συναγωγή τῶν ἑβραίων καί ἐραπίσθει  ὑπό δούλου τινός ἐνώ ὡς Θεός καί ἂνθρωπος πού ἦτο ἠμποροῦσε νά χρησιμοποιήση δυναμικό λόγο ἢ καί χειρονομία ἀκόμη, προτίμησε νά τόν ρωτήση ἐάν κακῶς ὁμίλησα μπορεῖς νά μέ κτυπήσεις, ἐάν ὃμως καλῶς ὁμίλησα διατί μέ δέρεις γιατί μέ κτυπᾶς;

    Ἒτσι κάθε ὀρθόδοξος χριστιανός ὀφείλει νά μιμεῖται τόν Κύριον καί Θεόν του, τόν διδάσκαλόν του καί νά  πράτη καί αὐτός ὁμοίως νικώντας τό πάθος τῆς ὀργῆς καί τοῦ θυμοῦ τά ὁποῖα εἶναι ξένα καί ἀπαράδεκτα πρός τήν θεϊκή ἀγάπη. Ἓναν ὀρθόδοξο χριστιανό τόν μειώνει καί τόν προσβάλει ἡ ὓπαρξις τοῦ πάθους τῆς ὀργῆς καί τοῦ θυμοῦ εἰς τήν ψυχήν του.

    Εὐχόμεθα ὃπως ἡ χάρις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν , τῆς κυρίας θεοτόκου καί πάντων τῶν ἁγίων νά εἶναι μεθ’ ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων, ἀλλά καί μέ ὃλον τόν κόσμον.     Ἀμήν.

ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Πρακτικός ὁδηγός καί συμβουλαί πρός μονάζοντα,  διά τό πῶς πρέπει νά ἡσυχάζη καί νά διάγη τό πέλαγος τῆς ἁγίας ἡσυχίας καί νά τρυγᾶ καρπόν θεϊκόν.

Ἐκ παλαιοῦ χειρογράφου περιοχῆς Κατουνακίων καί

 ἱερᾶς σκήτης ἁγίου Βασιλείου: ( ἒρημος τοῦ ἁγίου  ὃρους ).  ἐπιγραφόμενον: <<Μέλισσα>>.

Γέροντος Κυρίλλου

Μοναχοῦ Κατουνακιώτου

              

                                                    

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησε καί σῶσον ἡμᾶς . Ἀμήν.

 

        Ὃταν θέλεις νά ὑπάγης εἰς τήν ἒρημον διά νά ἡσυχάσης, πρέπει νά διάγης καί νά περνᾶς, ὃπως σοῦ γράφω, ἂν θέλεις νά ἡσυχάσης κατά Θεόν καί νά ὠφεληθῆς.

ΠΡΩΤΟΝ:  πρέπει νά ἒχης τόν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τήν ἀγάπην πρός Αὐτόν, καί πρός τούς ἀνθρώπους καί νά εἶσαι εὐλαβής καί ἀκέραιος εἰς τά πνευματικά σου καθήκοντα. Νά εἶσαι προσεκτικός εἰς τόν λόγον σου, καί ψεύματα (ψέματα) νά μήν ὁμιλεῖς. Νά μήν κατακρίνεις διόλου, διότι ἡ κατάκρισις χωρίζει τόν ἂνθρωπον ἀπό τόν Θεόν καί εἶναι γέννημα τῆς ὑπερηφανείας, σπέρμα τοῦ διαβόλου, καί ἐκ τῆς ὑπερηφανείας πίπτεις εἰς τήν πορνείαν κατά παραχώρησιν Θεοῦ.

        Πονηρίαν νά μήν ἒχης, νά βλέπης ὀρθῶς καί γλυκά νά ὁμιλῆς. Ὁ φθόνος, τό μῖσος, ἡ ὑψιλοφροσίνη, ἡ πορνεία, τό ψεῦδος καί ἡ κακία, καθῶς καί ὃλα τά λοιπά πάθη κινοῦνται ἀπό τήν κατάκρισιν, διότι καί μόνη ἡ κατάκρισις δύναται νά χωρίση τόν ἂνθρωπον ἀπό τόν Θεόν, διά τοῦτο φεῦγε ἀπό τήν κατάκρισιν ὡς ἀπό ὂφεως. Ὃταν ἀκούεις ἂλλον νά κατακρίνει, ἀκρόασιν μή δίδεις, οὒτε σύ νά κατακρίνεις τόν κατακρίνοντα, ἀλλά εἰπέ μέ τόν λογισμόν σου, ὃτι ἐγώ εἶμαι  χειρότερος πάντων καί ἁμαρτωλότερος, καί ἒτσι ἀναπάυεσε.

        Τῶν ἡσυχαστῶν αἱ ἀρεταί εἶναι αὐτές καί ἀγωνίζου νά τάς ἀποκτίσης, ἂν θέλεις νά προκόψης είς τήν ἡσυχίαν καί νά τρυγίσης τό μέλι αὐτῆς, Θεοῦ συνεργοῦντος.

        Ὁποίαν ἀρετήν καί ἂν κάμεις, νά μήν τήν φανερώνεις εἰς κανένα, παρά μόνον εἰς τόν πνευματικόν σου πατέρα, διά νά μήν πλανηθεῖς, οὒτε νά ἀκροάζεσαι καί νά ἀκοῦς τόν λογισμόν σου ὃπου σέ ἐγκωμιάζει, διότι τούς λογισμούς οἱ δαίμονες τούς βάλλουν.

        Ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά διάγει ὡς ἂγγελος Θεοῦ. Νά μήν τόν κατακρίνει ὁ λογισμός του εἰς κανένα πράγμα, διά νά μήν εὑρίσκει ὁ σατανάς αἰτίαν νά τόν πολεμᾶ. Ἐάν σέ κατακρίνει ὁ λογισμός σου εἰς κανένα πράγμα ὃπου ἒκαμες, μήν τόν ἀκούεις, ἂφησέ τον νά γαυγίζει, καί ἂλλη φορά νά φυλάγεσε καί νά προσέχεις νά μήν σοῦ εὑρίσκει αἰτίαν νά σέ πολεμᾶ ὁ πονηρός.

Φεύγε τήν φιλονικίαν, διότι εἶναι ρίζα τῆς ὑπερηφανείας καί ψυχραίνει τήν ἀγάπη. Φεῖγε τόν ἒπαινον. Ἀγάπα τόν γείτωνά σου ὡς τόν ἑαυτόν σου, παρετοῦ ἀπό τήν παρουσίαν του χωρίς καμμίαν ἀνάγκην, κοντά του μήν πηγαίνεις, διά νά μήν λαβωθεῖτε καί οἱ δύο συνεργεία τοῦ διαβόλου.

Ἐάν θέλεις νά γίνεις ἡσυχαστής πρόσεχε καλῶς νά μήν διδάξεις κανένα οὒτε μαθητήν (ὑποτακτικόν) νά ἒχεις, οὒτε νά λέγεις λόγον περί εὐχῆς, διά νά μήν πληγωθῆς καί πέσεις σέ πειρασμόν, διότι τώρα δέν εἶναι καιρός νά διδάξει ὁ ἓνας τόν ἂλλον, ἐπειδή ἀκολουθοῦν καί ὑπάρχουν πλάναι, μόνον τόν ἑαυτόν σου νά κοιτάζεις πῶς νά σωθεῖς, ἀφοῦ θά προσεύχεσαι γιά ὃλο τό κόσμο.

Ὃταν κάποιος σέ ἐρωτίση περί νοερᾶς προσευχῆς διά νά τόν διδάξεις, εἰπέ του ὃτι <<ἐγώ νοεράν προσευχή δέν γνωρίζω>> ἀλλά περνῶ τόν καιρόν μου ὃπως περνούσα μέ τόν γέροντά μου στήν σκήτη, ἒτσι περνῶ κι ἐδῶ στήν ἒρημο. Ἐάν θελήσει αὐτός νά σοῦ διδάξει τήν εὐχή ἢ ἂλλο τίποτε, μήν τόν ἀκούσης διά νά μήν σέ πληγώσει, διότι ὃπως εἲπαμε καί ἀνωτέρω, ὑπάρχουν πολλαί πλάναι καί δέν τάς γνωρίζουμε. Ἐσύ περιπάτει τόν ἲσιον δρόμον πού περιπάτησαν οἱ ἃγιοι πατέρες καί μή φοβάσαι. Ἐάν σέ ἐρωτίσει ὁ πνευματικός σου ἢ ὁ ὁδηγός σου <<πῶς περνᾶς>> καί <<πῶς διαβάζεις τήν ἀκολουθίαν σου, εἰπέ του.

Ὃταν συμβεῖ, ὁ πονηρός διάβολος, νά σοῦ φέρει πονηρούς λογισμούς, νά ὑψώνη μέ ἐγωϊσμό τόν λογισμό σου καί νά τόν γλυκαίνει μέ τήν ἒπαρσιν, τότε μήν ταραχθεῖς, διότι προσπαθεῖ ὁ πανοῦργος νά ταράξη τόν λογισμόν σου, νά σοῦ φέρει ἐπαναστάσεις σαρκός καί στεναχωρίαν μεγάλη, διά νά φοβηθῆς, νά δηλιάσης καί νά φύγης ἀπό τήν ἒρημο καί τό κελίον σου.

        Ἂν κάποιος σέ ἐρωτίσει, << τί κάμνεις γέρων….>> εἰπέ του: …. Δι’ εὐχῶν σου ἁγίων καλά εἶμαι  μήν τοῦ λέγεις πῶς ἒχεις πόλεμον ἀπό τά πάθη τῆς σαρκός σου ἢ τῆς ψυχῆς σου, ἀλλά στάσου γεναῖος ὡς καλός στρατιώτης καί πολέμησον τότε μέ τήν εὐχήν, …..τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με…., πότε μέ τήν ἀνάγνωσιν, πότε νά συκώνεσαι ὀλίγον καί νά περιφέρεσαι γύρω-γύρω ἀπό τό κελλῖον σου, καί πάλι νά κάθεσαι εἰς τήν εὐχήν ἓως νά παρέλθη ὁ πόλεμος. Τότε βλέπων ὁ γλυκύς Δεσπότης τόν ἀγώνα σου, συκώνει τόν πόλεμο ἀπό πάνω σου, καί λαμβάνεις τόν στέφανον διά τήν ὑπομονήν σου. Μέ τόν ἀγώνα σου καί τόν τρόπον αὐτόν θέλεις γνωρίσει, τῆς ἡσυχίας τόν καρπόν, ἀλλά ἀποκτᾶς καί ἐμπειρίαν ἡσυχαστικήν ἀφοῦ πειράζεσαι κατά παραχώρησιν θεοῦ διά νά γίνεις δόκιμος…..καί ἒμπειρος, καί ἒτσι πολεμούμενος καί πολεμών γίνεσαι καλός καί προσεκτικός ἡσυχαστής.

        Ἐάν ποτέ σέ ἀκολουθήσουν, σοῦ ἒλθουν λογισμοί βλασφημίας μή φοβηθεῖς διότι τοῦτο εἶναι ἐκ τοῦ φθόνου τοῦ διαβόλου. Μήν τούς ἀκούεις. Ἀς γαβγίζει ὁ πονηρός ὡσάν κάποιος σκῦλος οὒτε νά τούς ὑπολογίζεις αὐτούς τούς λογισμούς, ἂς εἶναι αὐτοί οἱ λογισμοί πάνω στό κεφάλι τοῦ διαβόλου. Ὁ Θεός δέν βλασφημεῖται ἀλλά μόνον δοξάζεται. Μήν λέγεις ὃτι ἒχεις βλάσφημους λογισμούς, διότι αὐτό δέν εἶναι δικιά σου ἁμαρτία, ἐπειδή βλασφημεῖ ὁ ἲδιος ὁ πονηρός, μόνον ἐσύ νά καταφρονεῖς, νά περοφρονεῖς καί νά μήν ἀκούεις αὐτούς τούς λογισμούς, οὒτε νά λυπεῖσαι δι’ αὐτούς πού σέ ἀκολουθοῦν, οὒτε νά τούς ὀνομάζεις καν μέ τό στόμα σου, καί ἀμέσως ὁ διάβολος πού βλασφημεῖ, φεύγει ἀπό σένα καί μένεις ἣσυχος.

Ἐάν θελήσης νά πολεμίσης τόν διάβολον πού σού φέρνει τούς βλάσφημους λογισμούς, γνώριζε ὃτι δέν πολεμεῖτε ὁ πονηρός μέ ἂλλον τρόπον, παρά μόνον ὃταν τόν περιφρονεῖς καί δέν τόν ὑπολογίζεις διά τίποτε. Μερικοί τρομοκρατοῦντε ἀπό αὐτούς τούς βλασφίμους λογισμούς τοῦ διαβόλου, καθότι ἂπρακτοι ὂντες νομίζουν ὃτι αὐτοί βλασφημούν, χωρίς νά γνωρίζουν ὃτι βλασφημεῖ ὁ διάβολος, καί τόσην λύπη ἒχουν ὃπου θέλουν νά συμβουλεύσουν καί διορθώσουν τόν διάβολον, ὃπου γαυγίζει. Ἐσύ, ὦ ἡσυχαστά, ἂν σοῦ ἒλθει τοιοῦτος δαιμονικός βλασφημίας , κάθου καί λέγε τήν εὐχήν τοῦ Ἰησοῦ ‘’Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ κλπ.’’ καί ἒτσι οἱ λογισμοί αὐτοί τῆς βλασφημίας ἀφανίζονται, καί ἒτσι μένεις ἣσυχος.

Νά ἒχης ὑπομονή πολλήν, καί χωρίς άνάγκη νά μήν βγαίνεις ἒξω ἀπό τήν καλλύβην σου, γιά νά μήν δίδεις αἰτίαν εἰς τόν λογισμόν σου νά σέ πολεμεῖ. Χωρίς λόγον νά μήν πηγαίνεις σέ σκήτη ἢ σέ μοναστήριον, οὒτε σέ κελλίον ἀδελφοῦ μέ τήν παραμικράν πρόφασιν. Ἒξω ἀπό τό κελλίον σου μήν βγαίνεις ἂν θέλεις νά γίνεις ἡσυχαστής ἂριστος, Θεοῦ συνεργοῦντος καί ἒτσι νά δοξάζεται ὁ Θεός διά τῆς ὑπομονῆς σου. Εἰς πανηγύρεις διόλου νά μήν πηγαίνεις, παρά μόνον ὃταν ἒρθει ἡ ἑορτή τῆς Ἁγίας Ἂννης τότε ἒχεις χρέος νά ὑπάγης νά ἑορτάσης.

Ὃταν θελήσεις νά διαβάσης τήν ἀκολουθίαν σου, κάθου μετά πολής εὐλαβίας, προσοχής μεγάλης, καί μέ ἡσυχίαν ὃσο δύνασαι. Ὃλη ἡ ἡμερονύκτιος ἀκολουθία τῶν ἡσυχαστῶν, εἶναι 63 ἑξήκοντα τρία κομποσκοίνια. Νά γνωρίζης δέ ὃτι ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ καί τά κομποσκοίνια εἶναι προτυμώτερα καί τιμιώτερα ἀπό τά διαβάσματα.

Ὃταν καμίαν φορά δέν ἒχεις εὐχή μήν λυπεῖσαι, κάμε ἀνάγνωσιν καί ἀναπαύεσαι, καί μήν τολμίσεις νά εἶπης σέ κανένα << ὃτι δέν ἒχεις εὐχή τοῦ Ἰησοῦ>> . κανείς νά μήν γνωρίζει τήν ἀρετήν σου, οὒτε τούς λογισμούς σου, οὒτε τί κάμνεις ἐκτός ἀπό τόν πνευματικόν σου.

Ὃταν σέ πειράζουν λογισμοί τῆς ὑπερηφανείας καί φλέγουν…. ὃτι κάτι κάμεις……εἰπέ εἰς αὐτούς ὃτι κάμω ὑπακοήν στόν γέροντά μου ἢ στόν πνευματικόν μου.

Ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά κάμει τήν ἀγρυπνίαν μόνος του, ἐσύ κάμε ὃτι συνήθεια ἒχει ὁ τόπος ἐκεῖ. Ὃταν προσεύχεσαι πρόσεχε καλῶς νά μήν ἒχεις φανταστικούς λογισμούς. Μήν ὑψώνεις τά χέρια σου, ὡσάν νά ζητᾶς χάριν νά κατέβη ἐξ οὐρανοῦ, ὃπως κάμουν μερικοί ἂπρακτοι, οὒτε νά βλέπης εἰκόνες, ἀλλά νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα καί χωρίς κανένα λογισμό, ἒχοντας τά μάτια σου χαμηλά, καί προσέχοντας τά λόγια ὃπου διαβάζεις ἀπό τά βιβλία ἢ τά λόγια τῆς εὐχῆς.

Ὃταν λέγεις τήν εὐχήν, φαντασίες νά μήν δέχεσαι, οὒτε ἒξυπνος, οὒτε μετά ἀπό τόν ὖπνο σου νά τίς δέχεσαι, διότι μερικοί ἁπλοί δέχονται τίς φαντασίες, ὃτι εἶναι ἀπό τόν Θεόν, καθῶς καί τά ὂνειρα. Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀπαγορεύει ρητῶς τό νά πιστεύουμε στά ὂνειρα διότι τά ὂνειρα ἐπλάνησαν πολλούς καί ἠπατήθηκαν ἀπό αὐτά. ( σοφ. σειραχ κεφ 34 στ 1-8 ).

Ἐσύ μή δέχεσαι οὒτε ὂνειρα, οὒτε φαντασίες, οὒτε θεωρείες ἒξυπνος, διότι οἱ δαίμονες σχιματίζονται σά φαντασίες, ὃταν εὓρουν κάποιον πού δέχεται τίς πλᾶνες. Οἱ δαίμονες ματασχιματίζονται εἰς Ἁγία Τριάδα, εἰς μορφήν Χριστοῦ, εἰς μορφήν Παναγίας, καί ἂλλες μορφές ἀγγέλων ἢ ἁγίων διά νά πλανήσουν τούς πιστεύοντας.

Ἐσύ ἀπό αὐτά μήν πιστεύεις τίποτε, διότι ὁ διάβολος ὡς πνεῦμα πού εἶναι κατανοεῖ καί καταλαβαίνει τόν λογισμόν σου, ὃτι τά δέχεται ( ὁ λογισμός σου) καί διά τοῦτο σοῦ τούς φέρνει. Ἒτσι καί στόν ὓπνο σου, σοῦ φέρνει ὂνειρα ζωηρά, γλυκά, καθῶς καί ἐκκλησίες καί ὃτι προσκηνᾶς εἰκόνες, ὃτι βλέπεις ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς καί διακόνους μέ ἱερατικές στολές, καί διαφόρους ἀνθρώπους. Ἒπειτα εὑρίσκεις τόν ἑαυτόν σου μέ δάκρυα γλυκά. Αὐτά τά δάκρυα εἶναι ψεύτικα καί στά φέρνει νά σέ ἀπατησει. Σύ μή δέχεσαι τίποτε ἒξυπνος ἢ κοιμώμενος τίποτε ἀπό ὃλα αὐτά, διά νά μή σέ ἀκολουθήση ἐνέργεια πλάνης. Φαντασίες, φῶς, ἢ ἂλλο εἶδος μή δέχεσαι καί ὁ Δεσπότης Χριστός σέ παρηγορεῖ.

Μή φοβεῖσαι διότι ὃπως σοῦ γράφω ἀνωτέρω, τά ὂνειρα καί οἱ φαντασίες εἶναι τοῦ διαβόλου καί ὡς ἐκ τούτου πολλοί ἐπλανήθησαν, ἐπειδή τά ἐπίστευσαν  αὐτοί οἱ ἂνθρωποι ὃταν ξηπνούν καί συκώνονται ἀπό τόν ὖπνο, ὁ πονηρός τούς φέρει δάκρυα καί τούς θυμίζει καταλεπτῶς τά ὂνειρα ὃπου εἶδον, καί τούς βεβαιώνει ὃτι διά τήν πνευματικήν τους προκοπήν καί καθαρότητα, τούς ἀξίωσε ὁ Θεός νά βλέπουν τέτοια ὀνείρατα θεϊκά, νά τά διηγούνται σέ ἂλλους μέ δάκρυα καί κατάνυξη ὃτι εἶναι θεϊκά, τοῦτο τό κάμει ὁ σατανᾶς διά νά τούς πλανήσει ἀπό τήν ἀλήθειαν. Τά δέ λοιπά τοῦ διαβόλου ἐνεργήματα μή θελήσης νά τά μάθεις διά νά μή σέ βλάψουν καί ζημιωθεῖς .

Ἢξευρε, ἀδελφέ συναμαρτωλέ, ὃπου θέλεις νά ἡσυχάσης κατά Θεόν, ὃτι ἒχεις πόλεμον μέ τόν ἑπτακέφαλον δράκοντα καί πρέπει νά εἶσαι πολύ διακριτικός καί ὃτι σέ ἀκολουθεῖ, γρήγορα νά μήν τό πιστεύεις, ἀλλά μένε βαρύς καί μή φοβεῖσαι, διότι ὃταν σέ εἶδει ὁ πονηρός διάβολος, ὃτι τόν νικᾶς καί προκόπτεις εἰς τήν ἀρετήν, τότε σοῦ σπέρνει λογισμούς φανταστικούς ὃτι ἒφθασες σέ μεγάλα μέτρα πνευματικῆς ἡσυχίας καί ὃτι τώρα εἶσαι ἂξιος, ἓνεκα τῆς ἀρετῆς σου, νά βλέπης μυστήρια θεϊκά ὀπτασίες καί θεωρίες. Αὐτό γίνεται κατά παραχώρηση Κυρίου, διά νά δοκιμασθῆς ὡς τό χρυσίον. Ἐσύ μήν πείθεσαι εἰς αὐτά, οὒτε νά τά ἀκούεις διότι ὁ γλυκύς Δεσπότης δέν θά ἐπιτρέψει στόν σατανά νά σέ νικήση μέ τίς φαντασίες του.

Πρόσεχε τόν ἑαυτόν σου, μήν φανερώσεις τίποτε ἀπό τόν πνευματικόν σου ἀγῶνα, ἐκτός ἀπό τόν ὁδηγόν σου ἢ τόν πνευματικόν σου, διότι ἀπό τόν καρπόν θά γνωρίσεις τήν ἀλήθεια, ἐπειδή σήμερον δυσκόλως θά εὓρης ἂνθρωπον δόκιμον καί ἒμπειρον, ὁ ὁποῖος νά γνωρίζει τόν πνευματικόν καί ἀόρατον πόλεμον διά νά σέ βοηθήσει, μάλιστα ἀντί νά σέ βοηθήση, θά σέ γυρίζη πίσω καί θά σέ γκρεμίση.

Ἐάν θέλεις νά γνωρίσης τό πνευματικό ἐπίπεδο ἑνός ἀδελφοῦ μοναχοῦ, εἰπέ εἰς αὐτόν αὐτά πού σέ ἀπασχολοῦν, μήν λέγεις ὃμως διά τόν εαυτόν σου, ἀλλά εἰπέ εἰς αὐτόν ὃτι: Ἓνας ἀδελφός ἦλθε καί μοῦ εἶπε αὐτά καί αὐτά, ἂραγε εἶναι ὀρθά – σωστά, ἢ δέν εἶναι; Ἂκου τί θά σοῦ ἀπαντήση, καί ἂν καταλάβεις ὃτι δέν τά γνωρίζει, ἂλλη φορά μήν μιλᾶς γιά τά θέματα αὐτά μαζί του, ἀλλά μεῖνε κοντά εἰς τόν Θεόν καί μή φοβᾶσαι.

Μαθητήν - ὑποτακτικόν – μήν ἀποκτήσης κανένα διά νά μήν διδάσκεις καί γνωριστεῖς μέ πολλούς, καί ἀποκτίσεις φήμη δῆθεν καλοῦ καί ἁγίου, καί ἒτσι κινδυνεύσει ἡ ψυχή σου μέ ψεύτικες ἀρετές, πού δέν ἒχεις. Εἰς τά σωματικά σου – διατροφή - ἐγκράτεια – νά περνᾶς μέ πολήν διάκρισιν καί ἐάν δύνασαι νά κάμεις ἐνάτην καλῶς, εἰ δέ μή φάγε καί τό βράδυ ὁλίγον ψωμί διά νά ἠμπορῆς νά κάμης τά πνευματικά σου καθήκοντα. 

Φύλαττε τούς καρπούς τῆς ἡσυχίας καί τρῶγε τό μέλι αὐτῆς καί βάδιζε τόν δρόμον σου ἓως ὃτου φθάσεις  εἰς τό τέλος. Ἓως νά ἀναπαυθῆ ὁ γλυκύς Δεσπότης ἐπάνω σου, καί τότε πλέον φόβον δέν ἒχεις, ἐπειδή ἒφθασες εἰς τόν λιμένα τῆς ἀγάπης.

Ὃταν κατοικήση ὁ γλυκύς Δεσπότης ἐπάνω σου ( δηλαδή ἡ χάρις του Χριστοῦ ), τότε ἒρχονται τά δάκρυα μόνα των καί τρέχουν δίχως νά τά καταλάβης, ἣσυχα τρέχουν σταλαγματιά-σταλαγματιά, ἂνευ ταραχῆς καί ἂκρας ἡσυχίας. Κούρασιν δέν γνωρίζεις, πεῖνα δέν αἰσθάνεσαι, μέ ὓπνον ὁλίγον περνᾶς. Τότε ἒχεις μάτια γλυκά, λόγον γλυκύ, καί γίνεσαι κατά πολύ συμπαθής. Ἂν ἦτο τρόπος ὃλα τά ἁμαρτήματα τοῦ κόσμου νά τά πάρεις ἐπάνω σου, καί ἡ εὐχή…. μέσα σου μόνη της λέγεται, καί ὃταν περιπατῆς καί ὃταν κοιμᾶσαι. Ἐκεῖνος ὃπου καταξιωθεῖ καί ἒλθη εἰς αὐτήν τήν τάξιν, αὐτός ἒφθασε εἰς τόν χορόν τῶν ἁγίων πατέρων.

Ὃσον εἶσαι εἰς τήν ἀρχήν τῆς ἡσυχίας, κάμε ἐργόχειρον καί ὁ Θεός καί ἡ κυρία Θεοτόκος φροντίζουν γιά τά ἀπαραίτητα καί ἀναγκαῖα. Ἐπειδή ὁ ἡσυχαστής κάθεται εἰς τήν ἒρημον διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, καί στερεῖται ἀκόμη καί τά πρός τό ζεῖν, τότε ὁ τροφεύς ( Χριστός) πάσης τῆς κτίσεως θέλει φροντίσει διά τήν ψυχήν σου, καί τό σῶμα σου.

Ὁ μοναχός πού θέλει νά ἡσυχάση κατά ἀλήθειαν καί νά νικήση τόν πολέμιον ὃπου ἐμφωλεύει μέσα στόν ἂνθρωπον, μέ τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ θέλει τόν νικήσει, ὃταν κάθεται εἰς τήν ἡσυχίαν μέ φόβον Θεοῦ, μέ πίστιν θερμήν καί ἀγάπη πρός τόν πλησίον του, τότε πρέπει νά εὓρη τοποθεσίαν κατάλληλον διά ἡσυχίαν. Τό κελλίον του νά εἶναι μικρόν καί κατανυκτικόν, μέ τήν ἐπιγραφή κάπου: Ω  ΚΕΛΛΙΟΝ  ΣΗΜΕΡΟΝ  ΕΜΟΥ,  ΑΥΡΙΟΝ  ΣΟΥ, ΚΑΙ  ΟΥΔΕΠΟΤΕ  ΤΙΝΟΣ ( ὢ κελλίον σήμερον εἶσαι δικό μου, αὒριον εἶσαι δικό σου, καί ποτέ δέν εἶσαι κανενός).

Ὁ ἡσυχαστής ὃλους νά τούς ἀγαπᾶ καί ἀπό ὃλους νά φεύγη, νά φεύγη τήν κατάκρισιν νά εἶναι σωστός καί ἀκέραιος εἰς τόν λόγον του, καί μέσα στήν καρδίαν του δόλος, μῖσος, φθόνος, ὑπερηφάνεια, καί ἂλλη κακία νά μήν ὑπάρχη.

Ἀκόμη ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά μεταχειρίζεται τά ἒργα, καί τῆς πράξεως καί τῆς θεωρίας. Ἒργα θεωρίας εἶναι ἡ «εὐχή» ὃπου ὀνομάζεται καί θεογνωσία, ὃπου εἶναι ἡ τροφή τῶν ἡσυχαστῶν, αὐτή ἀναπτερώνει τόν νοῦν εἰς τόν θεϊκόν ἒρωτα, ὃμως ἂνευ τῆς πράξεως, δέν καρποφορεῖ ἡ θεωρία, ἢτοι ἡ εὐχή.

Πρᾶξις ἢτοι πρακτικά, λέμε τόν ἑσπερινόν, τό ἀπόδειπνον, τίς Ὣρες, τόν κανόνα σου, ἀλλά καί τήν ἀνάγνωσιν, αὐτά σέ βοηθούν ἐν καιρῶ πνευματικοῦ πολέμου, διότι μέ αὐτόν τόν τρόπον οἱ ἃγιοι πατέρες πολέμησαν τόν πονηρόν ἐχθρόν μας καί εὗρον τό φῶς. Ἒτσι καί ὁ ἡσυχαστής πρέπει νά πορεύται διά νά ἒχη βοηθόν τήν πράξιν, δηλαδή τό διάβασμα τῶν ἀνωτέρω ἀκολουθιῶν ἑσπερινοῦ κ.λ.π… διά νά προκόψη εἰς τήν ἡσυχίαν, καί ὃταν ὁ πονηρός τόν πολεμᾶ εἰς τήν εὐχήν, τότε νά καταφεύγη εἰς τήν πράξιν, καί πάλιν ὃταν τόν πολεμᾶ εἰς τήν πράξιν, δηλαδή στίς ἀκολουθίες, τότε νά καταφεύγη στήν εὐχή, ἒτσι ἒχει ὁ ἡσυχαστής βοήθεια καί σκέπη τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ.

Ὃταν κάθησε διά προσευχήν καί ὁ νοῦς σου φεύγει καί δέν δύνασαι νά πεῖς τήν εὐχή μήν λυπᾶσαι, ἀλλά νά εἶσαι χαρούμενος διότι δύνασαι νά ἀσχοληθῆς μέ ἂλλη πνευματική ἐργασία, ἂν καί αὐτή τήν ἐργασία δέν ἡμπορεῖς, τότε ἀσχολίσου μέ κάποια σωματική ἐργασία καί νά ἒχης προσοχή στόν ἑαυτόν σου. Νά μήν συγχίζεσαι, ἀλλά νά εἶσαι χαρούμενος καί ὂχι λυπημένος, διότι ὃλοι οἱ ἃγιοι μέ τήν πραότητα ἐβάδησαν. Ἐργάζου μέ τήν πράξη καί τήν θεωρία, καί ἒτσι θά περνάει ἡ ἡμέρα σου χωρίς νά τήν καταλαβαίνης. Ἢξευρε καί τοῦτο, ἀδελφέ ὃτι ἀπό ὃλους ὁ Θεός, ἒχει νά δοξάση περισσότερο τούς ἐρημίτας, διότι αὐτοί λέγονται νοεροί θεολόγοι….

Τέλος, ἡ σκέψις καί ὁ λογισμός τοῦ ἡσυχαστοῦ, πρέπει νά εὑρίσκεται εἰς τήν ἐργασίαν τοῦ Θεοῦ πάντοτε, καί ὃτι ἒργον ἐπιχειρισθεῖ, πάντοτε τό ὂνομα τοῦ Θεοῦ νά ἒχη στό στόμα του. Ὁ Θεός νά εἶναι ἡ ἀναπνοή του, καί χωρίς τό θέλημά του τίποτε νά μήν κάμνη.  Αὐτά εἶναι ἁρμόδια διά τήν ἡσυχίαν ὃπου ἐπιθυμεῖς. Αὐτά πρέπει νά φυλάξης ὡσάν μίαν ἐντολήν καί μήν φοβεῖσαι δαίμονας, διότι ὁ Θεός εἶναι μαζί σου.

Ὁ πανάγαθος Θεός, ὁ κύριος ὑμῶν Ἰησοῦς Χριστός Αὐτός νά σέ φυλάττει. Αὐτός νά σέ σκεπάζει. Αὐτός νά εἶναι ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίασις, Αὐτός τό καύχημά σου, καί ἡ ἀναπνοή σου. Ἀμήν.    

Εἰς τήν ἒρημον τοῦ Ἰορδάνου, ὁ Πρόδρομος καί Βαπτιστής Ἰωάννης ἐκήρυττε, λέγων: « Μετανοεῖτε ἢγγικεν γάρ ἡ βασιλεία των οὐρανῶν », καθώς καί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, κηρύσσων εἰς τήν Γαλιλαίαν ἒλεγε: « Ὃτι πεπλήρωται (ἒχει πλησιάσει) ὁ καιρός καί ἢγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μετανοεῖτε καί πιστεύετε ( πιστεύσατε ) εἰς τό εὐαγγέλιον τό ὁποῖον ἐγώ σᾶς κηρύττω…. (κατά Μάρκον κεφ. α΄  στχ  15).

 

 

Διάφοροι ὃροι μετανοίας.                                                                                                                                                                                                                                                                                    Τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τῆς κλίμακος.

 

Μετάνοια εἶναι ἡ χάρις, ἡ ὁποῖα ἀνανεώνει καί ἀνακαινίζει τό βάπτισμα, τό ὁποῖο ἒχει μολυνθεῖ ἀπό τά ἁμαρτήματα τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Ἀκόμη μετάνοια εἶναι μία συνθήκη, μία συμφωνία καί μία ὑπόσχεση πού δίνει ἢ κάνει ὁ ἁμαρτωλός ἂνθρωπος μέ τόν Θεόν, νά ἀφήση τήν κακήν καί ἂσχιμη ζωήν του καί νά ἀρχίση μία καλή, θεάρεστον καί κατά θεόν ζωή.

Μετάνοια εἶναι, νά ἒχη ὁ ἂνθρωπος συνγκεντρωμένο καί συνεσταλμένο τόν νοῦν του πρός τόν ἑαυτόν του καί νά μήν μεριμνᾶ διά τίποτε ἂλλο, παρά μόνον πῶς θά ἐξωφλήση τάς ἁμαρτίας του, καί νά κατακρίνη μόνον καί πάντοτε τόν ἑαυτόν του .

Ἀπό τήν ἐλπίδα γεννᾶται ἡ μετάνοια, (διά τοῦτο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει τίς τρεῖς μεγάλες ἀρετές πίστις- ἀγάπη- ἐλπίς) διότι αὐτός πού ἐλπίζει νά λάβη ἀπό τόν Θεόν συγχώρησιν, μετανοεῖ καί διορθώνεται. Διά τοῦτο ὁ μετανοῶν (μετανοημένος) νά μήν ἀπελπίζεται διά τά πολλά ἁμαρτήματά του ἀλλά νά περιμένη μέ μεγάλη ἐλπίδα πράτοντας καί κάμνοντας τά ἀπαρέτητα διά τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του.

Ἐκεῖνος ὁποῦ μετανοεῖ διά τά ἁμαρτήματά του, κρίνεται καί ἐξετάζεται ἀπό τόν Θεόν ὡς ἓνας πτέστης καί κατάδικος τόν ὁποῖον φωνάζει ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ διά νά λάβη τήν συγχώρησιν πρίν τόν φθάσει ὁ θάνατος, οὒτε νά ἐντρέπεται, νά διστάζη καί νά ἀναβάλη τόν καιρόν τῆς μετανοίας του, ἀλλά νά ὁμολογῆ πάντοτε ὃτι εἶναι ἁμαρτωλός, διά νά ἐλευθερωθῆ ἀπό τά ἁμαρτήματά του.

Μετάνοια εἶναι νά ἀπαρνηθῆ καί νά διώξη ὁ ἂνθρωπος ἀπό τό σῶμα καί τήν ψυχήν του ὃλα τά ἂσχημα καί ἁμαρτωλά καί νά συμφηλιωθῆ μέ τόν Θεόν, πράτοντας εἰς τό ἐξῆς τά θεῖα αὐτόῦ προστάγματα.

Μετάνοια εἶναι νά καθαρίζη ὁ χριστιανός τήν καρδίαν καί τόν νοῦν του, ἀπό κάθε ῥύπο καί μολισμό.

Μετάνοια εἶναι νά ὑπομένη ὁ ἂνθρωπος ἐκουσίως καί εὐχαρίστως ὃλα τά θλιβερά καί ὀδυνηρά πού συμβαίνουν εἰς αὐτόν δικαίως ἢ ἀδίκως ἀπό τά ἁμαρτήματά του.

Μετάνοια τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ σημαίνει, ὃτι ἡ ἀρετή μετάνοια εἶναι θυγατέρα τῆς ἂλλης μεγάλης ἀρετῆς, πού λέγεται ἐλπίδα ὃπως ὁ απόστολος Παῦλος ἀνωτέρω ἀναφέρει, ὃτι ἡ ἐλπίδα αὐτή διώκει καί ἀπομακρίνει τά θανάσιμα ἁμαρτήματα: ἂγχος, κατάθληψη, ἀπόγνωση, ἀπελπισία, καί αὐτοχειρία.

 

ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ: βιβλίον τριώδιον  ε’ Κυριακή τῶν νηστειῶν.

Ὁ μέγιστος ἐν πατράσι, περιπολεύων τήν ἒρημον, Ζωσιμᾶς ὁ σοφός, τήν Ὁσίαν ἰδεῖν κατηξίωται. Εὐλογητός εἶ κράζει δέ, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Τί Πάτερ ξένον ἁπάσης, ἰδεῖν ἐλήλυθας γύναιον, ἀρετῆςπρακτικῆς; ἡ Ὁσία ἐβόα τῶ γέροντι. Εὐλογητός εἶ κράζει δέ, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν. 

Δηλαδή ὁ μεγάλος ἀπό τούς ἁγίους πατέρας Ζωσιμᾶς ὁ σοφός περιπατῶν εἰς τήν ἒρημο τοῦ Ἰορδάνου, ἀξιώθηκε νά δεῖ καί νά συναντίση, τήν Ὁσία Μαρίαν τήν Αἰγυπτίαν. Ἡ δέ Ὁσία Μαρία ἡσυχάζουσα εἰς τήν ἒρημο τοῦ Ἰορδάνου, ὃταν ἀντίκρισε τόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ νά τήν πλησιάζει, τοῦ λέγει: Τί ἦλθες πρός ἐμένα, Πάτερ Ζωσιμᾶ, πού εἶμαι ξένη πρός τήν πρακτικήν ἀρετήν, δηλαδή ( ἐγώ δέν ἒχω καμίαν ἀρετή). Ἡ Ὁσία ἀποφεύγει ἀπό ταπείνωση καί μόνο νά φανερώση στόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, εἰς ποῖον ὓψος πρακτικῆς ἀρετῆς, ἀλλά καί θεωρίας τήν ἀξίωσε ὁ Θεός, ἀφοῦ προέβλεπε τά μέλλοντα συμβαίνειν, καθώς καί περνώντας τόν Ἰορδάνην <<ἀβρόχοις ποσίν>> δηλαδή πετώντας πάνω ἀπό τόν Ἰορδάνην ὡσάν πτηνόν, κάμνοντας τελοίαν ὑπακοήν εἰς τόν Θεόν τεσσαράκοντα καί πλέον ἒτη.

 

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ( 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

….ὁ κακομήχανος ἐχθρός μας διάβολος, βλέπων τήν κόρην εἰς τό κελίον τοῦ ὁσίου Ἰακώβου, τοῦ ἒδωκε μεγάλον καί δύσκολον σαρκικόν πόλεμον, καί τόσον τόν ἐβασάνισεν, ὣστε τόν ἒρριψεν εἰς τήν πορνείαν, τότε εἰς τό γῆράς του, ἐνῶ ὃταν ἦτο νεώτερος ἐτέλεσε νίκες καί θαυμάσια τρόπαια ἐναντίον καί κατά τῶν δαιμόνων. Ὡσάν δέ νά μήν ἒφθανεν ἡ ἁμαρτία τῆς πορνείας, ἒβαλεν εἰς τόν νοῦν τοῦ Ἰακώβου νά θανατώση τήν κόρη φοβούμενος μήπως αὐτή φανερώσει εἰς τόν κόσμον τό ἁμάρτημα τῆς πορνείας του. Ἲσως τοῦτο νά τοῦ συνέβη ἀγαπητοί, διά τήν ὑψηλοφροσίνην καί ἒπαρσιν, ἡ ὁποῖα ἐφώλευε (ὑπῆρχε) μέσα στήν ψυχή του, καί ἒτσι ἐφόνευσε τή γυναῖκα ἀφοῦ ἒρριψεν τό σῶμα της εἰς τόν ποταμόν. Ἂν δέν ὑπῆρχε ἡ ἒπαρσις στήν ψυχήν του δέν θά ἒπρεπε ἲσως ὁ Θεός νά φθάση ὁ Ἰάκωβος εἰς τοιοῦτον ἀνόμημα, ὃπως καί ἂλλοι πολλοί τό ἒπαθον, ὡς φαίνεται εἰς τά βιβλία τῆς ἐκκλησίας μας.

Ἡ φιλανθρωπία ὃμως τοῦ Θεοῦ ἒδωκε εἰς τόν Ἰάκωβον χείραν βοηθείας, καί μέ τό βότανον τῆς μετανοίας ἐπανέφερε εἰς τήν προτέραν κατάστασιν χάριτος καί ἁγιοσίνης αὐτοῦ. Ταῦτα ἐγράψαμεν ὂχι διά νά κατακρίνωμεν τόν ὃσιον Ἰάκωβον ἀλλά διά νά φυλάτεται κάθε ἐνάρετος ἂνθρωπος, καί νά μήν ἐλπίζη εἰς τάς ἀγαθοεργίας του, ἀλλά νά ἒχη τό θάρρος καί τήν ἐλπίδαν του εἰς τόν φιλάνθρωπον Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς δίδει τήν χάριν, τήν δύναμιν καί μᾶς βοηθεῖ εἰς τάς ἀνάγκας μας, ἀρκεῖ νά ἒχομεν τήν ταπείνωσιν.

 

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ.

….φράξας τήν θύραν τοῦ τάφου κλίνας τά γόνατα, τύπτον τό στῆθος του, χύνων θερμά δάκρυα, καί στενάζων ἐκ βάθους καρδίας ἐφώναζε πρός τόν Θεόν λέγων: Πῶς νά τολμήσω νά εἰδῶ τήν ἁγίαν σου εἰκόνα Δέσποτα, μέ τά μολυσμένα μου ὃματα (μάτια) .

Ποῖαν ἀρχήν νά εὓρω τῆς ἐξομολογίσεως;

Μέ ποῖαν καρδίαν καί ποῖαν συνείδησιν νά προσέλθω;

Πῶς νά κινήσω τήν ἀσεβήν γλῶσσαν καί τά ἐρειπωμένα χείλη μου πρός αἲνεσίν Σου;

Ποῖας ἁμαρτίας νά ζητήσω πρῶτον τήν συγχώρησιν, πῶς νά ἀνοίξω τό βέβηλον στόμα μου, καί νά ζητήσω τήν ἂφεσιν τῆς ἀσεβείας μου;

Λυπήσουμε, φιλάνθρωπε Κύριε, καί γεννοῦ μοι ἳλεως τῶ ἀναξίω καί μή συναπολέσεις μέ τόν δυσεβῆ καί παράνομον.

Πορνείαν καί φόνον ἐτέλεσα καί τήν ψυχήν μου διπλῶς ἐμόλυνα ὁ τρισάθλιος

Δέν εἶμαι ἂξιος νά πατῶ τήν γῆν σου.

Δέν τολμῶ νά βλέπω εἰς τόν οὐρανόν μέ τά παμβέβηλα καί ἂσεμνα ὃμματα ( μάτια ) λυπήσου μέ τόν ἐμπαθή καί μήν μέ ἀφήσεις νά γίνω ἐπίχαρμα τοῦ δράκοντος διαβόλου.

Τύπτων τό στῆθος του, ἐκύταζε τήν γῆν λέγοντας:

<<Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ σπλαχνίσου με τόν ἀσεβέστατον καί ἂφες τάς ἀνωμίας μου>>.  Ἀμήν…

 

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

           Ἂλλαι αἱ βουλαί τῶν ἀνθρώπων, καί ἂλλα ὁ Θεός κελεύει. ( Ἂλλα τά σχέδια τῶν ἀνθρώπων, καί ἂλλα ὁ θεός ἀποφασίζει).

                                                                     

                                    

                                                                                                                                                                      Κάτι παρόμοιο μᾶς ἀναφέρει καί ὁ προφιτάναξ Δαυΐδ στον (32ρο ψαλμό του στχ.10) «Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων·» Δηλαδή (Κι ἂν τά εἰδωλολατρικά ἒθνη πάρουν ἀλόγιστες ἀποφάσεις, ὁ Κύριος τίς ματαιώνει καί τίς διασκορπίζει σάν ἂχυρο καί σάν καπνό, καί ματαιώνει τά ἐπίβουλα καί ὀλέθρια σχέδια τῶν λαῶν πού κατέστρωσαν μέ  ὑστεροβουλία καί πανουργία, ὃπως ἐπίσης καί τίς ἀποφάσεις πού πῆραν ἂρχοντες οἱ ὁποῖοι στηρίχθηκαν στή δική τους δύναμη).                            

        Εἶναι γεγονός ὃτι ζοῦμε εἰς τήν ἐποχή τῆς ὑπερπληροφορίσεως ἀλλά καί τῆς μεγάλης παραπληροφορίσεως. Ἡ κατακλισμιαῖα ὃμως αὐτή πληροφόρησις τήν ὁποῖα δέχεται ὁ σημερινός ἂνθρωπος τόν καθιστᾶ ἀδύναμο εἰς τό νά φιλτράρη καί νά κατανοῆ πού βρίσκεται ἡ ἀλήθεια καί πού ὑπάρχει τό ψέμα. Ἡ ἀδυναμία του αὐτή καί ἡ ἒλλειψις  δυνατῆς πίστεως, ἀλλά καί γνώσεως τόν ὁδηγούν εἰς τήν ἀπογοήτευση, τήν μελαγχολία καί δυστυχῶς κάποιες φορές εἰς ἂσχημες ἀκραῖες καταστάσεις.

Ξεχνοῦμε δυστυχῶς, τά λόγια τοῦ χριστοῦ μας τά ὁποῖα μᾶς ἂφησε ὡς παρακαταθήκη, καί μᾶς προετοίμασε διά ὃλα, ἀλλά καί μᾶς ὑπέδειξε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον πρέπει νά πολιτεύομεθα προκειμένου ὁ τρόπος  ζωῆς μας νά ὑποστηρίζη τόν σκοπόν διά τόν ὁποῖον ἒχουμε ἒλθει εἰς τήν γῆν καί ὁ ὁποῖος δέν εἶναι ἂλλος ἀπό  τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς μας.                                                                                                                                                                                                                                        Ξεχνοῦμε τό Χριστός Ἀνέστη.  Ξεχνοῦμε  τό μή φοβεῖσθε πού εἶπε ὁ Κύριός μας. Θαρσεῖτε ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμο. Ξεχνοῦμε ὃτι οὒτε μία τρίχα ἀπό τήν κεφαλήν μας δέν πέφτει χωρίς νά τό ἐπιτρέπει ὁ Κύριος . (Λουκ. κεφ.ιβ  στ.7) Καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν πάσαι ἠρίθμηνται. Μή οὖν φοβεῖσθε.  (Ἀκόμη καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας ὃλαι ἒχουν ἀριθμηθῆ. Καί ἠξεύρει ὁ Θεός καί τά πλέον ἀσήμαντα καί ἐλάχιστα, πού ἠμπορεῖ νά σᾶς συμβοῦν. Ἀφοῦ λοιπόν παρακολουθεῖ ὁ Θεός ὃσα σᾶς συμβαίνουν, μη λοιπόν φοβεῖσθε.)

Ξεχνοῦμε πῶς ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὃτι ὁ ἒχων πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως καί ὂρη μπορεῖ νά μετακινήση. (Ματθ.κεφ.ιζ στιχ 20)

«Ἀμήν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν.» Δηλαδή  (ἐάν ἒχετε πίστιν θερμήν καί σφοδράν σάν τόν μικρόν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, θά εἲπητε εἰς τό βουνόν αὐτό ,πήγαινε ἀπ΄ ἐδῶ ἐκεῖ , καί θά μετακινηθῆ. Καί τίποτε δέν θά εἶναι ἀδύνατον εἰς σᾶς).

῾Ο πεπτοκώς ἂγελος ἀπό καταβολῆς κόσμου ἢθελε καί θέλει τήν ἐξώντοσιν τοῦ ἀνθρωπίνου γέννους. Καί εἶναι ἡλίου φαϊνότερον ὃτι εἰς τήν παρούσα  ἐποχή ἡ δύναμις τοῦ κακκοῦ ἒχει θεριέψει καί πολεμεῖ τόν ἂνθρωπο παντί τρόπω ἀλλά καί  περισσότερο ἀπό κάθε ἂλλη ἐποχή θά ἒλεγα. Ἀναρωτηθήκαμε ὃμως ποτέ τό γιατί συμβαίνει αὐτό; Γιατί ἐνώ ὃλοι οἱ λαοί τῆς γῆς  ὁμιλοῦν γιά εἰρήνη ἒχουμε πολέμους; Γιατί ἐφό- σον ἡ ἐπιστήμη τῆς ἱατρικῆς ἒχει προοδεύσει τόσο πολύ ὑπάρχουν αὐτές οἱ πανδημίες ὃπου ὁ ἂνθρωπος νοιώθει τόσο ἀνήμπορος μπροστά τους; Καί διά νά μήν ἀναφέρω ὃλα αὐτά τά πρωτόγνωρα τά ὁποῖα συμβαίνουν κάθε τόσο καί ὃλοι γνωρίζουμε, ὃπως ἐπί παραδείγματι ὁ φαινομενικά χωρίς αἰτία μαζικός θάνατος πτηνῶν, ψαριῶν ,κλπ. Ἀναλογισθήκαμε μήπως ἐμεῖς οἱ ἲδιοι οἱ ὁποῖοι εἲμαστε τόσο ὑπερήφανοι  γιά τά ἐπιτεύγματα τῆς ἐποχῆς μας, τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης, τῆς τεχνολογίας, τήν ἐφηΐα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου κλπ. εὐθυνόμαστε καί γιά κάθε τί ἂσχημο τῆς ἐποχῆς μας; Μήπως ἀφήσαμε τόν κάπως δύσκολο δρόμο τοῦ Χριστοῦ μας καί στραφήκαμε εἰς τήν εὒκολη λύση καί τήν εὒκολη ὁδό; Νομίζω πῶς αὐτό ἀκριβῶς συμβαίνει καί θά τολμοῦσα νά πῶ, πῶς  μᾶλλον δέν ἀπαλαγίκαμε ποτέ ἀπό τίς παγανιστικές θεωρίες καί πιστεύω. Ἡ ἐποχή μας  χαρακτιρίζεται ἀπό δύο μεγάλες ἀντιθέσεις, θά ἒλεγα πῶς εἶναι ἡ ἐποχή τῶν ἂκρων. Διότι ἀπό τήν μία ὑπάρχει ἀλματώδης ἀνάπτυξις καί πρόοδος σέ πολύ καίριους τομεῖς ὃπως ἡ ἱατρική, ἡ τεχνολογία, ἡ ἁστρονομία, ὁ σημερινός ἂνθρωπος κατόρθωσε νά φθάση ἓως τήν σελήνη καί από τήν ἂλλη ἀναβιόνουμε  παγανιστικά πιστεύω, τά ὁποῖα δέν εἶναι τίποτε ἂλλο παρά σκοταδισμός καί  λατρεία τοῦ ἂρχοντος τοῦ σκότους ἂλλοτε συγκεκαλυμένα καί ἂλλοτε μέ τόν πιό προφανή τρόπο. Εὒλογο  δέ εἶναι ὃλοι μας νά ἀναρωτιθοῦμε τό γιατί; Γιατί ἡ ροπή αὐτή τοῦ ἀνθρώπου σέ ὃλα αὐτά τά πιστεύω; Ἡ απάντησις μᾶς ἒρχεται ἀπό πολύ παλιά, ἒρχεται ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ μας,  ὃταν ὁ Ἰούδας προκειμένου νά ἐξοικονομίση τά 30 τριάκοντα ἀργύρια δέν δίστασε νά προβῆ εἰς τήν προδοσία τοῦ διδασκάλου του. Ἡ ἐπιδείωξη τοῦ εὒκολου χρήματος , ὁ ἀσυλλόγιστος καί ὁ ἀκόρεστος πλουτισμός μέ κάθε τίμημα εἶναι μία ἀπό τίς μεγαλήτερες αἰτίες. Ἡ μεγάλη ἠθική κατάπτοσις, τό κυνήγι τῆς δόξας καί ἡ στροφή τοῦ ἀνθρώπου εἰς τό νά ὑπηρετῆ τήν  ὓλη καί ὂχι τό πνεῦμα εἶναι κάποιες ἀκόμη αἰτίες. Ὁ Κύριος ὃμως  μᾶς ἒχει προειδοποιείσει καί δέν μᾶς ἂφησε  ἐκτεθειμένους. Μᾶς τό τόνησε   (Ματθ. 7,13) « Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοί εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι᾿ αὐτῆς.»

(Ματθ. 7,13) Δηλαδή (Μή ἀποθαρρυνθῆτε ἀπό τάς δυσκολίας, πού εἰς τήν ἀρχήν θά σᾶς παρουσιάση ἡ ἐφαρμογή τοῦ χρυσοῦ αὐτοῦ νόμου καί κανόνος. Προσπαθήσατε νά ἒμβητε εἰς τόν δρόμον τῆς ἀρετῆς διά τῆς στενῆς πύλης ἀπαρνούμενοι τόν ἁμαρτωλόν βίον σας. Χρειάζεται δέ προσπάθεια ἐπίμονος εἰς τοῦτο. Διότι εἶναι πλατεῖα ἡ θύρα καί εὐρύχωρος ὁ δρόμος, πού ἀποπλανᾶ εἰς τήν αἰωνίαν ἀπώλειαν  τῆς  κολάσεως, καί πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, πού εἰσέρχονται εἰς αύτήν, διότι μέ εὐκολίαν μεγάλην καί χωρίς τόν παραμικρόν ἀγῶνα ἐμβαίνει κανείς εἰς αὐτήν. Ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας εἶναι εὐρύχωρος.

(Ματθ. 7,14)   «τί στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν!»

(Ματθ. 7,14) Δηλαδή « Πόσον εἶναι στενή ἡ θύρα καί γεμᾶτος δυσκολίας καί κινδύνους καί πιέσεις ὁ δρόμος, πού φέρει εἰς τήν αἰωνίαν ζωήν, ἐπειδή πρέπει κανείς νά ἀντισταθῆ καί νά ἀντιδράση ὂχι μόνον εἰς τάς κακάς παρακινήσεις τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί εἰς τάς κακάς συνηθείας καί κλίσεις τοῦ ἑαυτοῦ του. Δι΄ αὐτό ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού εὑρίσκουν τόν δρόμον αὐτόν».

Μήπως λοιπόν ἐμεῖς οἱ ἲδιοι εἲμαστε οἱ αἲτιοι διά τήν κατάστασιν πού εὑρισκόμεθα σήμερα; Μήπως  ἀπαρνηθήκαμε τό ὀρθόδοξο βάπτισμά μας, διότι ὃσοι ἐν Χριστῶ ἐβαπτίσθημεν  Χριστῶ ἐνεδήθημεν  καί στραφήμακε χωρίς κἂν νά τό σκεφτοῦμε εἰς τό νά ὑπηρετοῦμε  ἐντολές ἂλλου ἂρχοντος; Δηλαδή νά ὑπηρετοῦμε τόν ἂρχοντα τοῦ κόσμου τούτου, τόν ἂρχοντα τοῦ σκότους;

Μέσα ἀπό τήν ὑπάρχουσα  κρίσιν  κλεισμένοι εἰς τάς οἰκίας μας μέ τόν χρόνο ὃλον δικό μας μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά κάνουμε μιά βαθιά ἐνδοσκόπηση καί νά σκεφτοῦμε τό ἀπό πού ξεκινήσαμε καί εἰς ποίαν ἠθική καί πνευματικήν κατάστασιν εὑρισκόμεθα. Εἶναι εὐκαιρία νά ἀναλογισθοῦμε τά λάθη μας καί ἀποφασιστικά νά προσπαθήσουμε νά  ἀλλάξουμε στάση καί τρόπο   ζωῆς. Εἶναι ἡ ὣρα νά ἀλλάξουμε στρατόπεδο καί  νά ὑπηρετήσουμε πλέον αὐτό για τό ὁποῖο εἲμαστε πλασμένοι καί ἐκλήθηθεν εἰς τό ἃγιο βάπτισμά μας. Νά γίνουμε δηλαδή πραγματικοί μέχρι θυσίας στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ καί μόνο τοῦ Χριστοῦ. Λέγω βέβαια μέχρι θυσίας, διότι ὁ ἲδιος ὁ Κύριος μᾶς εἶπε (Ἀποκ. Ἰωανν. Κεφ.3 στχ 15) οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. ( Γνωρίζω καλά τά ἒργα σου, ὃτι δηλαδή οὒτε ψυχρός εἶσαι εἰς τήν πίστιν, καί τον ζῆλον, οὒτε ζεστός καί θερμός. Εἲθε νά ἢσουν ἢ ψυχρός, διότι τότε θά ὑπῆρχε μεγαλυτέρα ἐλπίς νά μετανοήσης κάποτε καί  νά γίνης ζηλωτής. ἢ νά ἢσουν ζεστός καί θερμός.

(Ἀποκ. Ἰωάνν. κεφ 3, στχ.16) οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου. Δηλαδή ( Ἒτσι, ἐπειδή εἶσαι χλιαρός καί δέν εἶσαι οὒτε ζεστός οὒτε ψυχρός, θά σέ ξεράσω ἀπό τό στόμα μου.

Ἦλθε ἡ ὣρα νά ἀνανεώσουμε τό βάπτισμά μας μέ τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως καί νά ποῦμε αὐτή τήν φορά ἐμεῖς οἱ ἲδιοι καί ὂχι οἱ ἀνάδοχοί μας , μέ σθένος καί δύναμη ψυχῆς τό «’Αποτάσσομαί σοι, σατανᾶ, καί τῆ πομπῆ σου, καί τῆ λατρεία σου, καί συντάσσομαί σοι Χριστέ».

Διότι ὁ Χριστός εἶναι φῶς καί τό φῶς νικάει πάντα τό σκότος καί ὃπου ὑπάρχει ὁ Χριστός ἐκεῖ ὑπάρχει καί φῶς. Καί ἐάν ἀδελφοί γίνομε πραγματικοί καί ἀληθηνοί στρατιῶτες Χριστοῦ τότε ὂντως δέν πρέπει νά φοβούμεθα τίποτε διότι ὁ Κύριος ὁ ἲδιος μᾶς τό ὑποσχέθηκε ὃτι θά εἶναι πάντα μαζί μας, ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, καί εἰς τούς ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. Θά εἶναι μαζί μέ τούς στρατιώτας του, μαζί  μέ τούς μαθητάς του καί τούς πιστούς ὁπαδούς του, μαζί μέ ἐκείνους πού τόν ἀγαπούν. Καί τόν ἀγαπούν πραγματικά ὃπως ὁ ἲδιος εἶπε μόνον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τηρούν τάς  ἐντολάς του καί ἀκοῦν τόν λόγον αὐτοῦ, ἀλλά καί φυλάσουν αὐτόν. ( Ἰωάνν. Κεφ. Ιδ΄ στχ. 15) Ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε. Δηλαδή (διά νά σᾶς εἰσακούω καί διά νά λάβετε μεγάλας δωρεάς ἀπό τόν Πατέρα μου, πρέπει νά μέ ἀγαπᾶτε. Ἐάν δέ μέ ἀγαπᾶτε, τηρήσατε τάς ἐντολάς μου καί δείξατε οὓτως, ὃτι ἡ πρός ἐμέ ἀγάπη σας εἶναι ἀληθής καί εἰλικρινής.)   Μετάνοια λοιπόν χρειάζεται. Μετάνοια, ἐξομολόγηση, θεία κοινωνία, προσευχή καί ἐλεημοσύνη. Αὐτά εἶναι καί τά κλειδιά πού θά μᾶς ἐπιτρέψουν τήν συνοδοιπορία μέ τό Χριστό. Διότι μία εἶναι ἡ ἀληθινή ὁδός τῆς σωτηρίας μας καί αὐτή δέν εἶναι ἂλλη παρά ἡ ὁδός τήν ὁποῖαν ὁ ἲδιος ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς  Χριστός μᾶς ἒδειξε. Ἐδῶ ἐπιβάλλεται νά τονίσουμε ὃτι ἡ ὀρθοδοξία μας εἶναι πάνω ἀπ΄ ὃλα βίομα καί ὃποιος ἀξιώθηκε  τῆς εὐλογίας νά γευθῆ εἰς τά κατάβαθα τῆς ψυχῆς του τήν γλυκύτητα τῆς θείας χάριτος ἀντιλαμβάνεται ἀμέσως τό μέγεθος καί τό μεγαλεῖον τῆς ἀληθείας πού κρύβεται σαὐτήν. Ἲσως αὐτός νά εἶναι καί ἓνας ἀπό τούς λόγους ἡ ἒλειψις δηλαδή τῆς βιοματικῆς ἀλήθειας καθώς καί ἡ ἐμπάθεια  πού ἐπιτρέπει σέ πάρα πολλούς βαπτισμένους χριστιανούς νά βάλονται ἐνάντια στόν θησαυρό πού τούς ἒχει δωθεῖ δωρεάν δηλαδή τό ὀρθόδοξο βάπτισμά τους. Βέβαια ἡ ἀναζήτησις τοῦ Χριστοῦ ποτέ δέν ἒβλαψε κανέναν ἀλλά ἀντίθετα τόν ὁδήγησε σέ πρωτόγνωρες θεϊκές καταστάσεις πού οὒτε εἶχε διανοειθεῖ, ὃπως ἐπίσης καί σέ σκαλοπάτια πού ὁδηγοῦν εἰς τήν ἁγιότητα, διότι ὁ Χριστός μᾶς ἒδωσε τήν ἐντολή ἃγιοι γίνεσθαι ὃτι ἐγώ ἃγιος εἰμί. ὃπως ἐπίσης μᾶς εἶπε τό γνωστόν ἐρευνᾶτε τάς γραφας. Δηλαδή νά τόν ἀναζητοῦμεν. Διά νά αποφασίση βέβαια κάποιος τό ξεκίνημα εἰς τήν πνευματική ἀναζήτηση καί νά ἀρχίση νά ἀνεβαίνη τά πνευματικά σκαλοπάτια  ἀναγκαῖα προϋπόθεσις εἶναι τό ἀνοικτό πνεῦμα καί ἡ καλή προαίρεσις.

Εἶναι προφανές ὃτι ὡσάν γνήσιοι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ δέν ἐπιτρέπεται ὁ φόβος εἰς τάς ψυχάς μας, διότι ὁ φόβος ἀποδεικνύει τήν ἒλλειψη πίστεως, δηλαδή τήν ἒλλειψη ἐμπιστοσίνης εἰς τό ἒργον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός εἶναι ὁ δημιουργός, εἶναι ὁ πλάστης μας καί Ἐκεῖνος γνωρίζοντας τά  πάντα ἒχει καί τόν τελευταῖον λόγον εἰς ὃλα τά σχέδια τῶν ἀνθρώπων.

        Ὁ θεός λοιπόν, ὡς γνωρίζων τά πάντα, διέπει, κυβερνᾶ, φωτίζει, ὁδηγεῖ, σκεπάζει, καί ἀποφασίζει. Αὐτός εἶναι ὁ ἒχων τόν τελευταῖον λόγον καί ὂχι ὁ ἂνθρωπος. Ἐμπιστοσύνη λοιπόν εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί ὂχι εἰς ὃτι οἱ ἂνθρωποι σχεδιάζουν.

 

 

Γέρων Κύριλλος Μοναχός

Κατουνακιώτης

 Ἀμετανόητος Δοῦλος καί Ἱκέτης Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 

 

 

       

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ὀρθόδοξος Χριστιανος και κορωναιος

Π. Ιγνατιος Χαικαλης 



         Ως ιερεας και πνευματικος θα ηθελα να σας πω τα εξης περι κορονοϊού και θειας κοινωνιας.                                                                                                                                                                                      Το μεγαλυτερο προβλημα δεν θα το εχετε απο τους άθεους αλλα απο τους Χριστιανους! οι αθεοι ειναι σαφεστατοι και συνεπεις με τις αποψεις τους! αρνουνται το θαυμα εντελως! οποτε ειναι αναμενομενα οσα λενε. Το μεγαλο προβλημα θα το εχετε με τους δικους σας, συγγενεις, φιλους κλπ που "πιστευουν" αλλα εδω τωρα κατι "επαθε" (ζυγιστηκε τελικα στα δυσκολα) η πιστη τους. Στα ΜΜΕ βλεπουμε λοιπον την εξης αποψη: και εγω πιστευω, ειμαι Χριστιανος, αλλα τι πειραζει να μην κοινωνησω για 3 μηνες; κοινωνω μετα. Αρα το Πασχα π.χ αν ειχα σκοπο να κοινωνησω, δεν πειραζει, θα κοινωνησω Μάιο. Τι κακο ειναι αυτο; Μα το θεμα δεν ειναι ΠΟΤΕ θα κοινωνησεις, αλλα ΤΟ ΓΙΑΤΙ αναβαλλεις να κοινωνησεις!!!! γιατι λοιπον αναβαλλεις; Διοτι  τελικα φοβηθηκες.Μπηκε ο λογισμος απιστιας οτι μπορει να κολλησω! Η Θεια Κοινωνια ή ειναι σωμα Χριστου ή δεν ειναι! αν ειναι εχει διαφορα τωρα ή σε 4 μηνες;;;; αρα ο λογος που δεν θα παω και θα περιμενω να περασει η μπορα (ας ειμαι ειλικρινης) ειναι διοτι φοβαμαι!!!!! δεν πιστευω επομενως στο τι ειναι η θεια κοινωνια.Αρα αυτο που ολοι λενε: Ε και τι εγινε να κοινωνησω σε 4 μηνες!!!! βρε κοινωνα και σε 14!!! αλλα γιατι ενω ηθελες να κοινωνησεις το ανέβαλλες;;;;; αρα η πιστη στη Θεια Κοινωνία ειναι ασταθης!!! αυτο λενε τωρα παντου! στα ραδιοφωνα! ε και μεις Χριστιανοι ειμαστε. Θα κοινωνησουμε αργοτερα.Αρααααα η Θ.Κοιν ΤΩΡΑ μπορει να μας κολλησει!!!! αυτο κρυβεται απο πισω. Σεβομαι,αδελφοι μου, τη δυσκολια του καθενος και τους λογισμους απιστιας. Αλλα να μην κοροιδευουμε τον εαυτο μας! Η Εκκλησια Ρουμανιας δεν κοινωνα με κουταλακια!!!! ειναι ψεμμα! υπαρχει εγκυκλιος που το λεει ξεκαθαρα!!! αλλα η προπαγανδα εχει φουλ ανακριβεια!καμία Ορθοδοξη Εκκλησια δεν θα αλλαξει το παραμικρο στη ΘΚοινωνια. Αυτη η "κριση" βγαζει στη φορα το ποσο πραγματικα πιστευουμε ΟΛΟΙ μας! μας ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΛΟΥΣ! Σαν κοσκινο μας κοσκινιζει και σαν ζυγαρια μας ζυγιζει!!! Επισης ακουμε και το αλλο τωρα. Οποιος κοινωναει να μας το λεει να τον απομονωσουμε διοτι ισως κολλησε. Εσυ αν πιστευεις σκασιλα μου, εγω δεν θελω να με κολλησεις ομως! οποτε κοινωνα και κατσε σπιτι σου! μακρια απο μενα! ή, θα κοινωνησεις; τοτε αναβαλλουμε την επισκεψη στο σπιτι σας!!! Ειδατε αδελφοι μου ενας μικρος ιδιοτυπος διωγμος; σε λιγο το επομενο βημα ειναι ( το ειπαν!) Οσοι κοινωνατε να κανετε δικο σας γκετο.να μενετε μονοι σας! Δηλ περιπου θα μας βαλουν και σε κανα στρατοπεδο συγκεντρωσης!!!!! Εγω δεν λεω να τσακωνομαστε με τους δικους μας. Θα συνιστουσα σιωπη και αποφυγη εντασεων και συζητησεων διοτι εδω πλεον αποκαλυπτονται ΟΛΑ . Οτι μιλαμε ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ!!!!! Υποτιθεται με Χριστιανους που το Πασχα θα ψαλλουν Χριστος ανεστη!!!! αλλα αυτοι θα αναβαλλουν τη Θεια Κοιν. γιατι ανέστη Χριστος(!!! οπότε ειναι ο Θεός) αλλα μεταδιδει ασθενεια αν Τον κοινωνησω σημερα που ψελνω Χριστος ανέστη! τετοια κοροιδια του εαυτου μας! Οποτε ή πιστευει καποιος ή δεν πιστευει! ξεφτυλισανε την Ιερα Συνοδο που ειπε το αυτονοητο!!!! οι αλλοι αιρετικοι τι μας νοιαζει αν εκλεισαν εκκλησιες ή θα μεταδιδουν θ.κοινωνια (που δεν ειναι θεια κοιν. αφου ειναι αιρετικοι);;;; εμεις με τα μυαλα των αιρετικων θα παμε;;;αυτοι μπορει ναδινουν αν θελουν και σε σακκουλακι ή με καλαμακι αν θελουν μηπως κολλησουν!!!! εμεις ομως ειμαστε Ορθοδοξοι! Χαιρομαι που αυτη η κριση θα μας κοσκινησει ολους. Να δουμε τελικα ποσο πιστευουμε. Ευχομαι για ολους καλη πιστη! Ξαναλεω, μην σας παραξενεψει, τον πολεμο θα τον φατε πιο πολυ απο τους δικους μας.... Αυτή ειναι η ποιοτητα της Ορθοδοξιας μας. Μην τους κατακρινετε αυτους. Προσευχηθειτε για αυτους να ξεκαθαρισει και να δυναμωσει η πιστη τους.... Οσοι απο σας πολεμηθειτε, χλευαστειτε κλπ ειστε μακάριοι απο τον Κυριο. Θα δειτε πολλα, θα ακουσετε πολλα και απο δικους σας που θα δακρυζουν στο Σημερον κρεμαται επι ξυλου.... Τι ωραιος Χριστιανισμος!!! αλλα το Πασχα αν κοινωνησες δεν θα φαμε μαζι! ειστε ετοιμοι για αυτα ή θα το παιξουμε και εμεις τρελλοι και Ορθόδοξοι γιαλαντζί;....Για να δουμε: μας κοστιζει κατι ο Χριστιανισμος μας, ειμαστε ετοιμοι να χλευαστουμε για αυτον το Χριστο; Σε περιπτωση οικογενειακων διαμαχων να ρωτησουμε τον πνευματικο. Οχι ατσαλες κινησεις.Το να εχει καποιος λογισμους απιστιας το καταλαβαινω απολυτα και θα τον αγκαλιασουμε με χαρα! αλλα το να θεολογώ και για την απιστια μου και να τη "λεω" και σε οποιον πιστευει γνησια, ε αυτο ειναι σατανικο.... Φυσικα δεν ισχυει ακριβως το ιδιο για φιλημα εικονων, σταυρου κλπ. εκει δεν θα κατηγορησουμε καποιον αν δισταζει να φιλησει. Κατανοουμε τη δυσκολια. Αλλα και στη Θεια Κοινωνια;;;; εεε παει πολυ! κοσκινιζει το κοσκινο... για να ζυγιστουμε ολοι μας. Δοξα τω Θεω για αυτην την κριση. Επισης δειτε αγχος για κορονοίο! τους 2 τελευταιους μηνες ψαξτε ποσοι πεθαναν στον πλανητη απο ΠΕΙΝΑ!!!! Ψαξτε! πολλαπλασιοι απο κορονοίους! αλλα εκει σκασιλα μας! ξερετε γιατι; διοτι δεν μεταδιδεται!!!! μονο οταν αγγιξει κατι το ΕΓΩ μας νοιαζομαστε!!!! και φοβομαστε! αλλα θα ψαλλουμε Χριστος ανεστη και να τα πυροτεχνηματα και οι βλακειες με τις ρουκετες!!! ζητω η Ορθοδοξια μας.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί στήν ἐποχή τῆς πανδημίας.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονεσ απο την θεια κοινωνια

Ψαλμός ΛΒ΄. 32ος

 

Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων.

Ἡ δέ βουλή τοῦ Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει, λογισμοί τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεάν καί γενεάν.

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ 

 

Κι ἂν τά εἰδωλολατρικά ἒθνη πάρουν ἀλόγιστες ἀποφάσεις, ὁ Κύριος τίς ματαιώνει καί τίς διασκορπίζει σάν ἂχυρο καί σάν καπνό, καί ματαιώνει τά ἐπίβουλα καί ὀλέθρια σχέδια τῶν λαῶν πού κατέστρωσαν μέ ὑστεροβουλία καί πανουργία, καί τίς ἀποφάσεις πού πῆραν  ἂρχοντες οἱ ὁποῖοι στηρίχθηκαν στή δική τους δύναμη.

Οἱ βουλές ὃμως τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος προστατεύει κάθε ἂνθρωπο πού ἐλπίζει σ’αυτόν, παραμένουν ἀπρόσβλητες καί ἀδιάσειστες στόν αἰώνα, χωρίς νά εἶναι δυνατόν νά ἀνατραποῦν ἢ νά ἐμποδισθοῦν ἀπό κανέναν. Καί τά ἀπόκρυφα σχέδια τοῦ ἀπείρου του νοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἐκλεκτῶν του πραγματοποιοῦνται σέ γενεές γενεῶν, χωρίς κανείς να μπορεῖ  ν’ἀντισταθεῖ σ’αὐτά.

 

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΧΘΕΣ – ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ.

 

Ὃλοι γνωρίζουμε καί γεύομαστε τήν κρίση πού περνάει καθημερινά αυτός ὁ εὐλογημένος τόπος τῆς πατρίδας μας πού λέγεται Ἑλλάδα.  Σάν νά μήν μᾶς ἒφθανε ἡ γενικότερη κρίση (ἡθική-ἀξιῶν-οἰκομική κλπ) τώρα προστέθηκε ἓνας ἀκόμη λόγος γιά νά ἀνησυχουμε καί αυτός δέν εἶναι ἂλλος ἀπό τήν πανδημία τοῦ κορονοϊοῦ.

Μέσα ὃμως ἀπό ὃλα αὐτά δοκιμάζεται καί ἡ πίστη τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ. Γιά τόν πραγματικά ὀρθόδοξο πιστό δέν ὑπάρχει οὒτε φόβος οὒτε τίποτε ἂλλο διότι ὁ Χριστός μᾶς εἶπε (Ματθ. ιζ  στ. 20) ἀμήν γάρ λέγω ὑμῖν, ἐάν ἒχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὂρει τούτω, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ καί μεταβήσεται , καί οὐδέν ἀδυνατήσει ὑμῖν.

Ἡ ὀρθοδοξία μας εἶναι ἡ μία καί ἀλληθινή πίστη, μέ τά ἱερά της μυστήρια. Κορυφαῖο ὃλων τῶν μυστηρίων εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία.

Εἶναι τό μυστήριο τό ὁποῖο ὁ ἲδιος ὁ Χριστός μας ἐθέσπησε (Μτθ 26, 26-28) :

«…λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου…» καί
«…πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου…»

Τό ὃτι ἡ πίστη μας, ἡ ὀρθοδοξία μας εἶναι ἡ μία καί ἀληθινή πίστη τό μαρτυρᾶ ἡ θυσία τῶν ἑκατομμυρίων μαρτύρων, ἁγίων καί ὁσίων. Τό μαρτυροῦν τά χιλιάδες θαύματα πού ἒγιναν καί γίνονται στό διάβα τῶν αἰώνων.

Ἡ Θεία Μετάληψη τό μόνο πού μεταδίδει εἶναι τόν τριαδικό Θεό, τόν Χριστό, τήν Θεια Χάρη καί Ἃγιο Πνεῦμα. Οὒτε ἀπό τό ποτήριο, οὒτε ἀπό τό κουταλάκι μεταδίδεται κάτι, διότι δέν εἶναι ἓνα ἁπλό ποτήριο ἀλλά τό Ἃγιο Ποτήριο καί δέν είναι ἓνα ἁπλό κουταλάκι ἀλλά ἡ Ἁγία Λαβίδα. Καθαγιασμένα καί τά δύο ἀπό τήν θεία λειτουργεία καί τήν προσευχή τοῦ ἱερέως.   

        Ἡ ὀρθοδοξία  ὑπάρχει ἐδώ καί 2020 χρόνια. Στά 2020 αὐτά χρόνια σέ κάθε Θεία Κοινωνία ὁ ἱερέας καταλύει τό ὑπόλοιπον τῆς θείας κοινωνίας ἀφοῦ πρῶτα κοινωνίσουν οἱ πιστοί. Ἐάν ὑπῆρχε θέμα μεταδόσεως,  πρῶτον δέν θά ἦταν μυστήριο καί δεύτερον δέν θά εἶχαν μείνει ἱερεῖς νά μᾶς κοινωνοῦν. Διότι ἀπό τήν ἲδια ἁγία λαβίδα κοινωνοῦν ἑτοιμοθάνατοι, βαριά ἂρρωστοι, ἂνθρωποι μέ μεταδίδομενα νοσήματα, ἀλλά ποτέ στό πέρασμα αὐτῶν τῶν χρόνων  δέν ἀκούστικε ὃτι κάποιος νόσησε ἀπό τήν Θεία Κοινωνία. Τό ἀντίθετο, ναί συνέβει, ὃτι δηλαδή θεραπεύθηκε. Δέν εἶναι θέμα οὒτε περιεκτικότητας σέ ἀλκοόλ, οὒτε μετάλλου ὃπως πολλοί ἀναφέρουν. Ἁπλά εἶναι θέμα μυστηρίου, γιά ὃσους βέβαια τό πιστεύουν καί τό κατανοοῦν.

        Προσωπικά αὐτό πού ἀντιλαμβάνομαι εἶναι πῶς ἦρθε ἡ ὣρα νά ἀναρωτηθοῦμε ὃλοι μας πόσο ὀρθόδοξοι χριστιανοί εἲμαστε καί πόσο δυνατή εἶναι ἡ πίστις τοῦ καθενός μας ξεχωριστά.             

Πρέπει ἐπίσης νά γνωρίζουμε ὃτι εἶναι ἂρνηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδή μία από τίς ἀσυγχώρητες ἁμαρτίες τό νά λέμε καί νά μεταδίδουμε ὃτι ἡ Θεία Κοινωνία μπορεῖ νά μεταδώση ὁτιδήποτε ἂλλο ἐκτός ἀπό τό σῶμα καί τό αἶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀδελφοί μου πρέπει νά προσέχουμε πολύ τό τί λέμε καί τό τί μεταδίδουμε. Ἐάν  ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί προσερχόμαστε στό ἃγιο ποτήριο  μέ μετάνοια,  προσευχή καί ἀξία προετοιμασία δέν πρέπει νά φοβόμαστε, ἐπειδή ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπάει καί δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψει..

                                                                                                                                                         Εἰ ὁ Θεός μεθ' ἡμών οὐδείς καθἡμῶν”.

 

    Ἀμήν  γένοιτο…..

 

Γέρων Κύριλλος Μοναχός

Κατουνακιώτης

 

 

 

 

 

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ,Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

 

 

          Ἀδελφοί ἐν Χριστῶ, χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Μας Ἰησοῦ  Χριστοῦ καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὂρους νά εἶναι πάντα μαζί σας.

          Ἀπόψε τό βράδυ, θά ἢθελα νά πῶ στήν ἀγάπη σας, πρίν ἀναφερθῶ στό θέμα μας, πού ἐπιγράφεται ΄΄Σκοπός καί στόχος τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας,,  θά ἢθελα λέγω, νά προθερμάνω τίς καρδιές σας, τήν ψυχή σας καί τόν νοῦν σας, μέ ἓνα θαυμάσιο Ὀρθόδοξο Ἀσκητικό περιστατικό, ἀπό τήν ζωήν, τῶν δύο Μεγάλων καί θεοφόρων Ἀσκητῶν τῆς Ἐρήμου, τοῦ δευτέρου (2ου) περίπου αἰῶνος, καί κατά τό ἒτος 255 μετά Χριστόν.

          Περισσότερον ἀναφέρω αὐτό τό περιστατικό τῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, διά νά φανερωθεῖ ἡ χάρις καί ἡ δύναμις τῆς  Ὀρθοδόξου Ἀσκητικότητος, ὃτι δηλαδή, ἡ στρατευομένη Ἐκλησία ἐδῶ στήν γῆ, εἶναι περισσότερο ἀπό ὃλα Ἀσκητική.

                                                                                                                                                                 Τότε ὁ Γέρων καί Μέγας Ἀντώνιος, ὃπου ζοῦσε στήν Ἒρημο τῆς Νιτρίας καί Θηβαιδος τῆς Αἰγύπτου, ἐτῶν ἐνενήκοντα, ἐσκέπτετο καί ἒλεγε: ΄΄ Ἆραγε ὑπάρχει ἂλλος Μοναχός στήν ἐσωτέραν Ἒρημον;,,. Νύκτα δέ τινά, Ἂγγελος Κυρίου ἦλθεν καί τοῦ λέγει:   Ὓπαγε εἰς τήν ἐνδοτέραν  Ἒρημον, διά νά εὓρης τόν Ἀββᾶ Παῦλο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐναρετώτερός σου, διά νά λάβεις ὠφέλεια μεγάλη.

          Περιπατῶν  τρεῖς ἡμέρας, μόνον ἲχνη ἀλόγων ζώων εὓρισκε, θηρίων πατήματα καί δαιμόνων φαντάσματα, ὁ δέ πονηρός Σατᾶν ἐμφανίζετο ἐμπρός του, ὡς ἱπποκένταυρος, δηλαδή ὡς ἂνθρωπος καί ἳππος (ἂλογο), ἀκόμη καί ὡς Σάτυρος, μέ σχῆμα πιθήκου, ὡς πίθηκος πού εἶχε κέρατα στήν κεφαλή καί πόδια αἰγός, δηλαδή κατσίκας.

          Τήν Τρίτη ἡμέρα, πού περπατοῦσε, εἶδε ἓναν λέοντα νά ἀνεβαίνει στό βουνό, ἠκολούθησε αὐτόν μέχρι τήν εἲσοδον τοῦ σπηλαίου. Τότε τό λιοντάρι εἰσῆλθε στό σπήλαιο, ὃπου κατοικοῦσε ὁ Ὃσιος Παῦλος, ὁ δέ Ἀντώνιος ἒμεινε ἒξω ἀπό αὐτό. Τό λιοντάρι μπῆκε – εἰσῆλθε μέσα στό Σπήλαιο καί ἒμεινε μέ τόν Ὃσιο Παῦλο.

           Ὁ Μέγας Ἀντώνιος χωρίς νά φοβηθῆ εἰσέρχεται  γρήγορα μέσα στό σπήλαιον, ὃπου ὃμως ἐσκόνταψε εἰς ἓνα λίθον καί ἐκτύπησε τό πόδι του. Ἀκούσας ὁ Παῦλος, ὃτι κάποιος ἦλθε, ἀμέσως ἒκλεισε τήν θύρα – τήν πόρτα, ὃπου διέμενε.  Ὁ Ἀντώνιος ἒξωθεν παρακαλοῦσε τόν Παῦλον νά τοῦ ἀνοίξει, λέγοντας: ΄΄  Ὃσιε Πάτερ, δέομαί σου διά τόν Κύριον, ἂνοιξόν μοι νά ἲδω τό σεβάσμιόν σου πρόσωπον,,. Ὁ δέ Παῦλος θέλοντας νά τόν δοκιμάση, δέν ἂνοιγε. Τότε ὁ ἐνενηκοντούτης Γέρων Ἀντώνιος, ἀπό τόν κόπον τῆς ὀδοιπορίας – τρεῖς ἡμέρες – καί ἀπό τό κτύπημα, ὃταν σκόνταψε μέσα στό σπήλαιο, ἒπεσε γονατιστός στό ἒδαφος καί παρεκάλει ἐπί ἓξι ὧρες τόν Ὃσιο Παῦλο νά τοῦ ἀνοίξει, καί βλέποντας τόν ἣλιον νά πλησιάζει εἰς τήν δύσιν του, παρεκάλει ἀκόμη περισσότερο. Τότε ὁ Παῦλος ἐρώτησε - ἀπό μέσα – τόν Ἀντώνιο ποῖος ἦτο, ἀπό ποῦ ἦλθε, καί τί ζητοῦσε.

        Αὐτά εἶπε ὁ Παῦλος διά νά ἲδη τήν ὑπομονή τοῦ Ἀντωνίου, διότι ὃλα τά ἐγνώριζεν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου.

        Ὁ δέ Ἀντώνιος ἀπεκρίθη καί εἶπε ὃλην τήν ἀλήθεια, πρόσθεσε δέ καί αὐτά: Ὦ ἐπώνυμε καί μιμητά τοῦ σκεύους τῆς ἐκλογῆς, Παῦλε παμμακάριστε, καί τά ἂγρια θηρία φιλοξενεῖς καί ὑποδέχεσαι,καί μένα τόν ἁμαρτωλόν ἀποστρέφεσαι, καί δέν μέ ἀξιώνεις νά σέ ἲδω νά συνομιλήσωμε; ΄΄Αἰτῶν οὐ λαμβάνω, ζητῶν δέν εὑρίσκω, καί κρούοντι δέν μοῦ ἀνοίγεις,, (Ματθ.κεφ. Ζ, στ. 7-8). Ἀλλά δέν ἀναχωρῶ, ἓως ὃτου μοῦ ἀνοίξης, ἢ θά τελευτήσω (θά πεθάνω) μπροστά στήν θύρα σου, καί ἒτσι νεκρός θά σέ ἐλέγχω ἀφώνως διά τήν ἀσπλαχνίαν σου. Ταῦτα ἒλεγεν ὁ μακάριος Ἀντώνιος, πρός τόν  Ἀετόν  τῆς Ἐρήμου, Παῦλο τόν Θηβαῖο, ὁ ὁποῖος ἀνοίγοντας τήν θύραν τοῦ κελιοῦ του, τοῦ λέγει χαριέντως (χαριτολογώντας): ΄΄  Ὃστις, ὃποιος ζητεῖ (ζητάει κάτι) δέν φοβερίζει, καί ὃποιος κατηγορεῖ δέν κλαίει καί δέν δακρύζει,,.  

        Τότε ἀνοίξας τήν θύραν ὁ Παῦλος, μέ πόθον πολύν, ὑπεδέχθη αὐτόν λέγοντας: ΄΄Καλῶς ἦλθες, ἀδελφέ καί συνασκητά Ἀντώνιε,, ἀλλά διατί ἐκακοπάθησες ἓως ἐδῶ νά ἲδης ἓναν σαπρόν Γέροντα, ὁ ὁποῖος πρόκειται νά ἀποθάνει εἰς ὀλίγον διάστημα; ἀλλά παρακαλῶ σε, εἰπέ μοι πῶς διάγουν οἱ ἂνθρωποι εἰς τάς πόλεις καί τά ἒθνη; Εὑρίσκονται εἰς πολέμους ἢ εἰς εἰρήνην; Πρό πάντων δέ εἰπέ μοι, ἐάν εὑρίσκονται εἰς τήν πίστιν ἢ στήν εἰδωλολατρίαν οἱ ἡγεμόνες (δηλαδή οἱ ἂρχοντες τῆς πολιτείας).                                                         Ὁ δέ Ἀντώνιος ἐπληροφόρησε αὐτόν, πῶς εἶχε ὁ κόσμος στήν ἐποχή τους, τόν 2ον μέ 3ον αἰῶνα.   Ἒτσι συνομιλοῦντες οἱ Ἃγιοι, βλέπουν ἐπάνω εἰς ἓνα κλάδον δένδρου κόρακα νά βαστάζει ἂρτον ὁλόκληρον, πετάξας αὐτός ἀπό τό δένδρον ἦλθε καί τό ἂφησε ἀνάμεσά τους, καί ἒφυγε. Τότε, ὁ οὐράνιος ἐκεῖνος ἂνθρωπος Παῦλος, λέγει πρός τόν Ἀντώνιον, ἰδού ἀδελφέ, ἑξήντα χρόνια εἶναι πού μοῦ φέρνει τροφήν ὁ κόρακας αὐτός, ὂχι ὃμως ὁλόκληρον, ἀλλά μισόν, σήμερον ὃμως, ἐπειδή εἶσαι σύ ἐδῶ, ἒφερε ὁλόκληρον ἂρτον. 

          Ἒφθασε, ὃμως, καιρός ἀναχωρήσεως τοῦ Ὁσίου Παῦλου διά τόν Κύριον, διά τόν οὐρανόν, καί ὁ μακάριος Ἀντώνιος εὑρισκόμενος μόνος, μέσα στό σπήλαιο καί κοντά στό λείψανο τοῦ Ὁσίου Παύλου, ὁ ὁποῖος γονατιστός, ὃπως προσηύχετο, παρέδωσε τήν ψυχήν του εἰς τά οὐράνια.

          Περίλυπος καί συλογιζόμενος, πῶς νά ἐνταφιάση καί κυρίως ποῖος θά ἀνοίξει λάκον, βλέπει νά ἒρχονται δύο φοβερώτατοι λέοντες, ἀπό τήν ἐσωτέραν ἒρημον, καί ὡς ἂνθρωπος ἐφοβήθη. Οἱ λέοντες πλησιάσαντες πρῶτον τόν  Ὃσιον Παῦλον, ἒσειον (κουνούσαν) τάς οὐράς αὐτῶν καί μέ τήν γλῶσσαν περιέλειχον (ἒγλειφον) τά πόδια αὐτοῦ, ὡς νά ἦτο ζωντανός. Ἒπειτα ἀφοῦ ἐγνώρισαν τήν κοίμησιν τοῦ  Ὁσίου (ὃτι ἀπέθανε), ἒκαμον βρυχηθμόν καί ἒπεσαν εἰς τούς πόδας του, ὡς προσκηνούντες αὐτούς.

         Ὁ δέ ὃσιος Ἀντώνιος ἐθαύμαζε βλέποντας, ὃτι καί τά θηρία ἐλυπήθησαν, διά τήν ἀναχώρησιν καί στέρησιν τοῦ Παῦλου.  Μετά οἱ δύο λέοντες ἒσκαψαν καί ἢνοιξαν λάκκον μέ τούς ὂνυχάς των, ἐξαγαγόντες (βγάζοντες) καί τό χῶμα, ἀφήνοντες ἒτσι κατάπληκτον τόν μακάριον Ἀντώνιον, ὃστις προσηύχετο καί ἐδόξαζε τόν Θεόν, δι΄ὃσα ἒβλεπεν ἒμπροσθέν του, λέγοντας: ΄΄Κύριε ὁ Θεός τῆς γνώσεως, δίχως τοῦ προστάγματός Σου, οὒτε φύλλον πίπτει δένδρου, οὒτε πτηνόν καταφέρεται εἰς τήν γῆν..κ.τ.λ.,, τότε, ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἒκαμε σχῆμα καί σημεῖον μέ τό χέρι του διά νά ἀπομακρυνθοῦν τά λιοντάρια (οἱ λέοντες) ἐκεῖνοι ὃμως ἦλθον(πλησίασαν) πάλι τό Ἱερόν λείψανον τοῦ Ὁσίου Παύλου, καί ἀφοῦ ἠσπάσθησαν αὐτό, τότε ἀνεχώρησαν.

          Ὁ ὃσιος καί Μέγας Ἀντώνιος βαστάσας τό Ἱερόν λείψανο ἐνεταφίασε αὐτό τό ἒτος (341 μ.χ.) δεκάτη Πέμπτη (15) Ἰανουαρίου. Αὐτός ὁ Ὃσιος Παῦλος ἐγεννήθη τό ἒτος (227 μ.χ.) στήν Θηβαιδα τῆς Αἰγύπτου, ἐξ οὖ καί θηβαῖος. Τό ἒτος (250) ἒφυγε εἰς τήν Ἒρημον, σέ 15 ἐτῶν ἡλικία,καί ἐκεῖ ἒζησε στό σπήλαιο (91) ἒτη. Ὃλα δέ τά ἒτη τῆς ζωῆς του, ἦσαν (114) ἑκατόν δέκα τέσσερα.                                                        

          Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἒμεινε ἀκόμη μία ἡμέρα, διά νά ἰδῆ ἐάν θά ἒλθη πάλιν ὁ κόραξ μέ ἂρτον, ἀλλά δέν ἐφάνη. 

          Αὐτή εἶναι ἡ πραγματική πίστις, ἀγάπη καί ἐλπίδα πού πρέπει νά ἒχει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός, πρός τόν Θεόν, ὃπως αὐτοί οἱ δύο ἡσυχασταί , Ἐρημῖται, Ἀσκηταί καί Οὐράνιοι ἂνθρωποι Παῦλος καί Ἀντώνιος τοῦ Θεοῦ, ὃπως γράφει, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἰς τήν πρώτην πρός Κορινθίους ἐπιστολήν του: ΄΄Νυνί δέ μένει πίστις - ἀγάπη - ἐλπίς, μείζων δέ τούτων ἡ ἀγάπη,, Α ! Κορ. κεφ. 13 στ. 13 πρός τόν Θεόν καί τόν συνάνθρωπον.

          Ὁ δέ καρπός τῆς ἡσυχίας, τῆς ἐρήμου, καί τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, εἶναι: ΄΄Η ΑΓΑΠΗ,, ΄΄διά τοῦτο γρηγορεῖτε,στήκετε ἐν τῆ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπη γινέσθω,,.

          Δηλαδή. Μένετε ἂγρυπνοι καί προσεκτικοί. Μείνετε σταθεροί καί ἀκλόνητοι εἰς τήν πίστιν. Νά φανεῖτε ἂνδρες γενναῖοι, πάρετε πάνω σας δύναμιν καί ἰσχύν. Ὃλα δέ ὃσα λέγετε καί κάνετε ἂς γίνωνται μέ ἀγάπη. ( Α ! πρός Κορινθ. Κεφ.ΙΣΤ΄,στ.13-14).

          Διά τοῦτο καλῶς ὀνομάσθη ἡ Μοναχική Πολιτεία ἐπιστήμη τῶν ἐπιστημῶν, καί τέχνη τεχνῶν, καί ὂντως ἀληθής φιλοσοφία.                                                                                                   Διότι τό νά ἀνακαλύψη τίς (κανείς) τόν δρόμον τῆς σωτηρίας του, τυγχάνει (εἶναι) ὁ πλουσιώτερος καί εὐφυέστερος  ἂνθρωπος τοῦ κόσμου.

          Ὁ προαναφερθής Ἃγιος Γέρων καί καθηγητής τῆς Ἐρήμου, Μέγας Ἀντώνιος, ἐρωτᾶ καί λέγει: Τί ἐστίν ἂνθρωπος; Καί ἀπαντᾶ:  ΄΄ Ἂνθρωπος εἶναι καί λέγεται, αὐτός πού χρησιμοποιεῖ σωστά τήν λογική του, ἢ ἐκεῖνος πού δέχεται συμβουλή γιά τήν διόρθωσή του. Αὐτός πού δέν διορθώνεται δέν λέγεται ἂνθρωπος, ἀλλά ἀπάνθρωπος.,,

          Ὁ λογικός ἂνθρωπος, προσέχοντας ὁ ἲδιος τόν ἑαυτόν του, ἐξετάζει τί πρέπει νά πράξει καί τί τόν συμφέρει καθώς καί ποιά ταιριάζουν στήν ψυχή καί τήν ὠφελοῦν καί ποιά ὂχι.

            Διότι, ΄΄Οἱ ἂνθρωποι καταχρηστικῶς λέγονται λογικοί. Δέν εἶναι λογικοί, ὃσοι ἒμαθον τούς λόγους καί τά βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλά ὃσοι ἒχουν λογική ψυχή καί μποροῦν νά διακρίνουν ποιό εἶναι τό καλό καί ποιό τό κακό, καί ἒτσι ἀποφεύγουν τά ψυχοβλαβή κρατόντας μόνο τά ψυχωφελή.,,

          ΄΄ Ἡ λογική καί ἐνάρετη ψυχἠ ἀναγνωρίζεται ἀπό τό βλέμμα, ἀπό τό βάδισμα, ἀπό τήν φωνή, ἀπό τό γέλιο, ἀπό τό πού διατρίβει ( πού συχνάζει) καί μέ ποιούς συναναστέφεται.,, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Ἀπό τήν Ἀρχαιότητα ἀκόμη πάρα πολλοί ἂνθρωποι προσπάθησαν να δώσουν  ἐξήγηση καί νόημα στήν ζωή τους. Προσπάθησαν νά ἐξηγήσουν τόν ἐρχομό τους ἐδῶ στήν γῆ. Προσπάθησαν καί προσπαθοῦν ἀκόμη καί σήμερα ἂνθρωποι ἀπό ὃλα τά  Ἒθνη νά δώσουν τήν σωστή ἀπάντηση γιατί ὑπάρχουν, γιατί ζοῦν, γιατί ἦλθαν, ἀπό πού ἦλθαν, γιατί παραμένουν, ἀλλά και πού ὑπάγουν.

          Ὑπῆρξαν καί θά ὑπάρξουν ἂνθρωποι, ἀπό Ἀδάμ καί Εὒας μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, πού δέν πίστευσαν, οὒτε θά πιστεύσουν ποτέ στόν Θεόν τόν ἀληθινόν. Αὐτοί εἶναι οἱ πολλοί κλητοί, ἀλλά ὁλίγοι οἱ ἐκλεκτοί, ὃπως ὁ Κύριος Μας τούς χαρακτιρίζει.

          Ἀπό τούς Ἀρχαίους  Ἓλληνας, σοφούς καί  φιλοσόφους, αὐτοί πού περισσότερο πλησίασαν, διά νά ἐξηγήσουν τήν παρουσία τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ, ἀλλά καί ἂν ὑπάρχει Θεός, ὂχι θεοί, διότι τούς πολλούς τούς πιστεύανε ἢδη.                                                   Αὐτοί, λοιπόν, οἱ Σοφοί εἶναι ὁ Σωκράτης, ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης, διά τοῦτο – τρόπον τινά -  ὀνομάζονται ΄΄Πρόδρομοι τοῦ Χριστοῦ,, ἐπειδή καί οἱ τρεῖς  αὐτοί, ἀναφέρονται  σχεδόν  σέ ἓναν Θεό λέγοντες, ὃτι ὑπάρχει τό Ἱερόν, τό  Ὃσιον καί τό δίκαιον ἣ καί  Ἓνας Θεός.                                                         

            Εἰς δέ τήν τοιχογραφία  τῆς τραπέζης, τῆς Μεγίστης  Λαύρας, τοῦ  Ἁγίου  Ἀθανασίου στό  Ἃγιον Ὂρος, εἰκονίζονται στήν ἀρχή, πρίν ἀπό τούς χαιρετισμούς τῆς Παναγίας μας, αὐτοί οἱ τρεῖς Σοφοί τῆς Ἀρχαιότητος.                                                             Ὃπως γνωρίζουμε, οἱ Ἀρχαῖοι  Ἓλληνες εἶχαν  δημιουργήση βωμούς σέ ὃλους τούς θεούς, ἒτσι ἐδημιούργησαν καί ἓνα βωμό, μέ τήν ἐπιγραφή ἀφιερωμένο στόν ἂγνωστο Θεό, ἐδῶ στήν Ἀθῆνα.

          Πρίν ἀπό τήν τοποθέτησίν μας, γιατί τό τί πρέπει νά ἀκολουθήση ὁ ἂνθρωπος στήν ζωή του, ἀφοῦ ἀπό μικρή ἡλικία ἀναπτύσεται καί μεγαλώνει ψυχοσωματικά, πρέπει νά ἀναφέρω ἐδῶ ἐκεῖνο τό ὂμορφο  Ἱστορικό τῆς μυθολογίας μέ τόν Ἠρακλῆ, πού βρέθηκε στό δίλλημα, ποιόν δρόμο νά ἀκολουθήση:   ΄΄ Τῆς  ἀρετῆς  ἢ  τῆς  κακίας.,,

          Ὁ ἂνθρωπος, ἐπλάσθη ΄΄ κατ΄εἰκόνα καί καθ΄ὁμοίωσιν  Θεοῦ,, ( Γένεσις Κεφ. Α΄στ. 26-27 )      Καί εἶπεν ὁ Θεός καθ΄ἑαυτόν (ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ).  Ἂς δημιουργήσωμεν τώρα ἂνθρωπον, σύμφωνα μέ τήν ἰδικήν μας εἰκόνα, καί νά ἒχει τήν δυνατότητα νά ὁμοιάση μέ ἡμᾶς. Αὐτοί, ἂνδρας και γυναῖκα, ἂς εἶναι ἂρχοντες καί κύριοι τῶν ἰχθύων, τῆς  θαλάσσης, τῶν πτηνῶν τοῦ οὐρανοῦ, τῶν κτηνῶν καί ὃλης τῆς γῆς καί ὃλων ὃσων ἓρπουν ἐπάνω εἰς τήν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς.  Πράγματι, ὁ Θεός ἐδημιούργησε τόν ἂνθρωπον καί τόν ἐπροίκισε μέ ἰδικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα, ὣστε νά εἶναι μέ αὐτά εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, λέγοντάς τους: ΄΄ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε (γεμίσατε) καί κατακυριεύσατε αὐτήν.,,

          Σκοπός, στόχος καί πραγματικός προορισμός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ θέωσις ( Νά γίνη δηλαδή ὁ ἂνθρωπος θεός κατά χάριν -ὂχι κατ΄οὐσίαν, πού εἶναι ὁ Θεός), θέωσις λέγω, δηλαδή, ὀμοίωσις μέ τόν Χριστόν κάτι πού μπορεῖ νά ἀκούγεται τολμηρό, ἀλλ΄εἶναι πράγματι ὁ σκοπός, διά τόν ὁποῖον ἐπλάσθησαν ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὒα. Ἀκόμη, ἀληθινός προορισμός τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι νά ἀποκτήση τό Ἃγιον Πνεῦμα. Γνώριζε, πῶς κανένα καλό ἒργο δέν φέρει τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂν δέν γίνεται γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὃπως λέγει ὁ  Ἃγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ἢ Σαρώφ – εἰς τόν Μοτοβίλωφ.         Σκοπός καί στόχος τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἡ ἀπόκτησις τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐγώ τόν ρώτησα, (λέγει ὁ Μοτοβίλωφ) τί ἐννοεῖς πάτερ λέγοντας ἀπόκτηση, δέν καταλαβαίνω καθαρά. Ὁ Ἃγιος μοῦ εἶπε:΄΄ Ἀποκτῶ εἶναι τό ἲδιο μέ τό κερδίζω,

 

    Ξέρεις τί θά πεῖ κερδίζω χρήματα;  Ἀποκτῶ τό  Ἃγιον Πνεῦμα , αὐτό εἶναι τό ἲδιο πρᾶγμα.,,  Ἐάν ὁ ἂνθρωπος, ὃπως ἀγωνίζεται νά ἀποκτήση τό χρῆμα ἢ τόν πλοῦτο, ἀγωνίζεται καί μέ τήν προσευχή νά ἀποκτήση τήν θεία χάρι, τότε τό βέβαιον εἶναι, ὃτι τό Ἃγιον  Πνεῦμα, θά τόν ἐπισκεφθῆ καί θά τόν ἐπισκιάση.  

          Ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου, διακρίνεται σέ δύο περιπτώσεις:                                                 Πρῶτον σέ:  ΄΄ Ἀρχικόν Προορισμόν,, Δηλαδή γιατί ὁ ἂνθρωπος ἐπλάσθη – δημιουργήθηκε καί τοποθετήθηκε πάνω στήν γῆ, καί  Δεύτερον σέ: ΄΄ Τελικόν  Προορισμόν,,  Δηλαδή πού θά καταλήξει στήν μετά θάνατον Ζωή.

          Διά τό ποῖος εἶναι ὁ Ἀρχικός Προορισμός τοῦ ἀνθρώπου πάνω στήν γῆ λέγομεν ὃτι ὁ λόγος, ὁ στόχος καί ὁ σκοπός αὐτοῦ τοῦ προορισμοῦ εἶναι ὁ ἐξῆς:  ΄΄ ΝΑ ΟΜΟΙΩΘΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ,, ἀλλ΄ὃμως  εἶναι δυνατόν ὁ ἂνθρωπος νά γίνη ὃμοιος μέ τόν Χριστόν, καί νά ἀποκτήση τήν ἀρετήν – τό ἂμωμον – τήν ἀναμαρτησίαν – τό ὓψος καί τήν Ἁγιότητα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ ;

          Ἀπαντῶντας στήν ἐρώτηση αὐτή λέγομεν, ὃτι δέν πρόκειται, ὁ ἂνθρωπος νά γίνη ὃμοιος ποτέ μέ τήν  θεότητα καί τήν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά νά γίνη ὃμοιος ὡς ἂνθρωπος πρός τήν ἀνθρωπότητα Αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ἒζησε ἐδῶ στήν γῆ. Διά τοῦτο βασική προυπόθεσις, στόχος καί σκοπός τοῦ ἀνθρώπου ὃπου ὑπάρχει καί ζῆ, εἶναι: ΄΄ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΩΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ,, δηλαδή νά μορφωθῆ καί νά ὁμοιωθῆ ὁ ἂνθρωπος, ὃσο εἶναι δυνατόν ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ, διά νά ἀποκτήση τόν ἠθικόν χαρακτῆρα αὐτοῦ, τοῦ Χριστοῦ.

          Ἡ Δευτέρα περίπτωσις, διά τόν τελικόν σκοπόν καί προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν μέλλουσα καί αἰώνια ζωή, εἶναι:΄΄ ΝΑ ΥΨΩΘΗ Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΔΟΞΑΣΘΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ  ΑΙΩΝΙΟΝ ΚΑΙ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΝ  ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ  ΑΥΤΟΥ.,, Δηλαδή, ἀφοῦ ὁ ἂνθρωπος προετοιμασθῆ καί καταρτισθῆ πνευματικά ὃσο τοῦ εἶναι δυνατόν εἰς τόν κόσμον τοῦτον, ἒπειτα νά ὑψωθῆ ὡς πνευματικό τέκνο, μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, καί νά δοξασθῆ μέ τόν Χριστόν, γενόμενος ἒτσι κληρονόμος τῆς χαρᾶς, τῆς δόξης, τῆς μακαριότητος καί τῆς αἰωνίου βασιλείας Αὐτοῦ.  Ὣστε ἐνώνοντας καί ταυτίζοντας, τόν πρῶτον ἀρχικόν σκοπόν τοῦ προορισμοῦ, μέ τόν δεύτερον ΤΕΛΙΚΟΝ διατυπώνουμε ἐν συνόψει - ἐν συντομία τά ἐξῆς:   

                                             

         Ὃτι: Ὁ προρισμός τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ κατά τό δυνατόν ὁμοίωσις αὐτοῦ πρός τόν Χριστόν καί ἡ ἐν τῶ Θεῶ ( Δηλαδή μέσα στόν Θεόν, καί μαζί μέ Αὐτόν) ὃπως ( Ο ΤΡΩΓΩΝ ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΙΝΩΝ ΜΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ) ἀπόλαυσις τῆς αἰωνίου δόξης καί μακαριότητος, πρός δόξαν τοῦ Ὑψίστου καί Παναγάθου Θεοῦ, ὃπου, οὒκ ἒστι πόνος, οὐ λύπη οὐ στεναγμός, ἀλλά ζωή ἀτελεύτητος .

          Αὐτόν, λοιπόν, τόν προρισμόν,  τόν στόχον καί σκοπόν ἒχει ὁ ἂνθρωπος, πού ὑπάρχει καί ζεῖ πάνω στή γῆ, καί δι΄αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ἐπλάσθη ἀπό τόν Θεόν, αὐτό ἂλλωστε μᾶς τό βεβαιώνει ὁ Εὐαγελιστῆς  Ματθαῖος, λέγοντας: ΄΄  Ἒσεσθε οὖν ὑμεῖς  τέλειοι,,. ( Ματθ. κεφ. Ε΄στ. 48 ) ὣσπερ ὁ Πατήρ ὑμῶν …τέλειος ἐστίν. ΔΗΛΑΔΗ: ΑΓΩΝΙΣΘΗΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΕΛΕΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ  ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΑΣ.

          Καθώς καί τό :΄΄ Ἃγιοι γίνεσθε, ὃτι ἐγώ ἃγιος εἰμί,, (Α΄Πέτρου Κεφ.Α΄ στ.16) Δηλαδή, νά γίνεσθε εἰς ὃλην σας τήν ζωή  Ἃγιοι, διότι ἐγώ ὁ Θεός καί Πατέρας σας, εἶμαι ἃγιος.

          Διά νά πετύχουμε, τόν ὡραιώτατον αὐτόν στόχον καί προορισμόν, στό τέλος τῆς Ζωῆς μας, ἡ Μητέρα μας  Ἐκλησία μᾶς βοηθᾶ καί προτρέπει μέ πολλούς καί ποικίλλους τρόπους, ἀλλά καί μέ μαρτυρίες.

          Ἓνας τρόπος ἐξ αὐτῶν εἶναι καί ἡ προτροπή τοῦ Τιμίου Προδρόμου: ΄΄Μετανοεῖτε ἢγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν,, καθώς καί τοῦ Κυρίου Μας Ἰησοῦ, ὃστις λέγει τά ἲδια τοῦ Προδρόμου λόγια, συμπληρόνωντας κάτι ἂλλο: ΄΄ Και πιστεύσατε εἰς τό Εὐαγγέλιον Μου΄΄. ( Ματθ. Κεφ. Γ΄στ.2) ΔΗΛΑΔΗ:

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΑΛΑΞΑΤΕ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΝ ΖΩΗΣ, ΔΙΟΤΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ – ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ – ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ.

          Ἂλλαι προτροπαί και μαρτυρίαι περί τοῦ ἂκρου, τελικοῦ καί ὑψίστου προρισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι: ΄΄Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου κ.τ.λ. ΔΗΛΑΔΗ:  Ἐλᾶτε σεῖς, πού εἶσθε εὐλογημένοι ἀπό τόν Πατέρα μου νά λάβετε ὡς κληρονομίαν τήν βασιλείαν, πού ἒχει ἑτοιμασθῆ διά ἐσᾶς ἀπό καταβολῆς κόσμου.  (Ματθ. Κεφ. Κε΄  25-34)

          Τοῦ ἰδίου  Εὐαγγελιστοῦ  Ματθαίου εἶναι καί ἂλλη προτροπή πού λέγει: ΄΄Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάψουσιν ὡς ὁ ἣλιος κ.τ.λ. ( Ματθ.Κεφ. ιγ΄, 43 ) ΔΗΛΑΔΗ:  Τότε οἱ δίκαιοι θά δοξασθοῦν καί θά λάμψουν ὡσάν τόν ἣλιον εἰς τήν βασιλείαν Οὐρανίου Πατρός των. Ὃποιος ἒχει ὧτα διά νά ἀκούση μέ ἐνδιαφέρον  καί δέχεται τήν ἀλήθεια, ἂς ἀκούη. (Σχόλιο γιά τά ὦτα)

          Ὁ κορυφαῖος τῶν Ἀποστόλων Πέτρος μᾶς χαροποιεῖ  μέ  τόν δικό του τρόπο, λέγοντάς μας τά ἑξῆς:  Εὐλογητός ὁ Θεός καί Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ…, ὁ ὁποῖος σύμφωνα πρός τό πολύ ἒλεός του καί τήν εὐσπλαχνίαν  του μᾶς ξαναγέννησε διά νά μᾶς χαρίση ἐλπίδα ἀγαθῶν αἰωνίων. Καί ἒκαμε τήν ἐλπίδα μας αὐτήν ζωντανή διά τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποῖα ἀποτελεῖ  ἐγγύησιν, ὃτι ἡ ἐλπίδα μας δέν θά διαψευσθῆ, ἀλλά θ΄ἀναστηθῶμεν καί ἡμεῖς . ( Α΄ Πέτρου Κεφ. Α΄, 3 ).

          Ὁ δέ  Ἀπόστολος  Παῦλος, μᾶς ὑιοθετεῖ ὡς τέκνα θεοῦ, ἀλλά καί συγκληρονόμους Χριστοῦ, εἰς τήν βασιλείαν  τῶν  Οὐρανῶν λέγοντας: Πρός Ρωμαίους     ( Κεφ. Η΄(8), 16-17 ): ΄΄Αὐτό τό πνεῦμα συμμαρτυρεῖ… Δηλαδή..ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ μαρτυρεῖ μαζί μέ τό πνεῦμα μας, ὃτι εἲμεθα τέκνα Θεοῦ.  Ἀφοῦ, λοιπόν, εἲμεθα τέκνα Θεοῦ εἲμεθα καί κληρονόμοι. Εἲμεθα κληρονόμοι μέν τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ἀλλά εἲμεθα καί συγκληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἀδελφοῦ μας.

Γινόμεθα ὃμως συγκληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ, ἐάν συμπάσχωμεν  μαζί Του (τηρῶντας τάς ἐντολάς Του), διά νά δοξασθῶμεν καί μαζί Του.

Ὣστε, ἐάν ὑπομένομεν στόν προσωπικόν μας πνευματικόν ἀγῶνα, τότε  θά συμβασηλεύσωμεν μέ τόν Χριστόν. Ἂν ὂμως τόν ἀρνούμεθα, θά μᾶς ἀρνηθῆ καί Ἐκεῖνος, διότι ἐάν ἐμεῖς, ἀπιστοῦμεν καί τόν ἀρνούμεθα, Αὐτός ὁ Χριστός μένει πιστός εἰς ὃσα ὑπόσχεται, διότι ὁ Θεός δέν μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τόν Εαὐτόν Του, καί νά ἀθετήση τούς λόγους Του: ( Β΄πρός Τιμόθ. Κεφ. Β, 12-13).

          Τό δέ ἀποκορύφωμα τῆς εὐλογημένης μακαριότητος  τῶν σεσωσμένων ἐν ἐκείνη τῆ ἡμέρα, θά εἶναι ἡ πνευματική ἀπόλαυσις αὐτῶν πού γράφει, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἰς τήν Α΄πρώτην πρός ΄΄ Κορινθ. Κεφ.Β΄καί στ.9,,. ΔΗΛΑΔΗ:

Ἐκεῖνα πού ἒχει ἑτοιμάσει ὁ Θεός ἀπό καταβολῆς κόσμου, διά τούς ἀγαπῶντας Αὐτόν εἶναι τέτοια, πού ὀφθαλμός  ἀνθρώπου δέν εἶδε ποτέ, οὖς (αὐτί) δέν ἒχει ἀκούσει, καί ἀνθρώπινος Νοῦς δέν ἒχει φαντασθῆ ποτέ. ( Σχόλιο )       Ἃ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καί οὖς οὐκ ἢκουσε, καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη,  ἃ ἠτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν.

Διά τοῦτο πάλι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁμιλεῖ γιά ἐμᾶς τούς Χριστιανούς καί λέγει:΄΄ Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, οἱ πιστοί πού ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό, εἲμεθα ἀντίθετοι, πρός αὐτούς πού εἶναι μακράν τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς ἒχουμε διαφορετικό πολίτευμα ἀπό αὐτούς, ἒχουμε ἂλλα φρονήματα καί διαφορετική ζωή: Οὐ γάρ ἒχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλά τήν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν. (Πρός εβρ. Κεφ.13, στ 14).  Διότι ἡ πατρίδα καί τό πολίτευμα τό δικό μας εἶναι στούς Οὐρανούς καί εἶναι ὃμοιο με τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων, καί ὃπως αὐτοί - Ἂγγελοι καί  Ἃγιοι σκέπτονται καί πολιτεύονται στόν Οὐρανό, ἒτσι καί ἡμεῖς στήν γῆ. Καί ὃπως ἐκεῖνοι νομοθετοῦνται καί διευθύνονται ἀπό τόν Θεό καί ὑπάρχουν, ἒτσι καί ἐμεῖς.΄΄ Καί ὃταν ὁ Χριστός φανερωθεῖ, ἡ Ζωή ἡμῶν, τότε καί ὑμεῖς σύν αὐτῶ φανερωθήσεσθε ἐν δόξη,,       ( Πρός Κολασαεῖς Κεφ.γ΄, 4 ) τοῦ ’Αποστόλου Παῦλου. ΔΗΛΑΔΗ :  Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἒχουμε τόν Σωτήρα μας Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος θά μεταβάλει καί θά μετασχηματίσει τό σῶμα πού φέρουμε τώρα, καί θά τό κάμη ὃμοιο μέ τό δικό Του, πού εἶναι σῶμα  ΔΟΞΗΣ-ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΟΣ - ΚΑΙ  ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ.   

                                       

          Τέλος, ἂλλος τρόπος καί προτροπή ἐκ τῆς Ἀποκαλύψεως, εἶναι τό τοῦ Εὐαγγελιστοῦ   Ἰωάννου     ( ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ Κεφ.Β΄, 10)  ΄΄Γίνου πιστός ἂχρι θανάτου, καί δώσω σοι τόν στέφανον τῆς ζωῆς. Ὁ ἒχων οὖς ἀκουσάτω τί τό Πνεῦμα λέγει ταῖς  Ἐκκλησίαις. Ὁ νικῶν οὐ μή ἀδικηθῆ ἐκ τοῦ θανάτου τοῦ δευτέρου.  Προσπάθησε καί ἀγωνίσου – ΑΔΕΛΦΕ – νά γίνης πιστός μέχρι καί μαρτυρικοῦ ἀκόμη θανάτου διά τήν πίστιν σου καί θά σοῦ δώσω ὡς βραβεῖον τῶν ἀγώνων σου τόν στέφανον τῆς Ζωῆς. Ἐκεῖνος πού ἒχει τά ΨΥΧΙΚΑ του μάτια ἀνοικτά, ἂς ἀκούση τί λέγει τό Πνεῦμα τό  Ἃγιον εἰς τάς Ἐκκλησίας. Ὁ Νικητής εἰς τούς πνευματικούς ἀγῶνας, δέν θά ἀδικηθῆ ἀπό τόν πνευματικόν καί αἰώνιον θάνατον, πού ὡς δεύτερος ἀλλά φοβερώτερος μετά τόν σωματικόν, περιμένει τούς ἁμαρτωλούς. 

          Ὃταν ἡ πίστις μας στηρίζεται καί εἶναι ἀκλόνητος στήν ΑΛΗΘΕΙΑ, πού εἶναι ὁ Χριστός, τότε αὐτή δημιουργεῖ καρπούς σωτηριώδης καί αἰωνίους. Καί οἱ καρποί αὐτῆς τῆς πίστεως εἶναι:

                                              

1ον   Ἡ  Μετάνοια.

       ΄΄Μετανοεῖτε, ἢγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν (Ματθ. Γ΄, 2 ) ΄΄Μετανοήσατε καί ἂς βαπτισθῆ ἓκαστος (ὁ καθένας) εἰς τό ὂνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διά τήν ἂφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας,, ( Πράξεις  Β΄, 37-38 ). Γενικά, ὃποιος μετενόησε ἢ μετανοεῖ, αὐτό τό κάνει ἐπειδή πιστεύει εἰς τόν Χριστόν καί στήν διδασκαλία Αὐτοῦ, ἡ ὁποῖα (διδασκαλία) ἓναν σκοπό ἒχει, πῶς νά καταργήση τήν ἁμαρτία καί νά ἀποκτήση τήν ἀρετήν τῆς  Ἁγιότητος.

2ον  Ἡ  Ἂφεσις τῶν ἁμαρτιῶν.

        Διότι λέγει:      Καί ἡ ἂφεσις τῶν ἁμαρτιῶν διά τῆς πίστεως δίδεται.  Ἒτσι μᾶς βεβαιώνει, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγοντας ὃτι ἐκαθάρισε ὁ Θεός τίς καρδιές τῶν Ἐθνικῶν, τῶν ἀπίστων: ΄΄ Τῆ πίστει, λέγει, καθαρίσας τάς καρδίας αὐτῶν,, ( Πράξεις  ΙΕ΄, 9 ).

3ον   Ἡ  Δικαίωσις.

       Ὃταν ἒχωμεν πίστιν στόν Θεόν, τότε ὁ Θεός μᾶς δικαιώνει καί εἶναι εἰρηνικός μαζί μας, ἐνῶ χωρίς πίστι, οὒτε μᾶς δικαιώνει, οὒτε εἰρήνη ἒχωμεν μέ ΑΥΤΟΝ ( τόν Θεόν) ἓνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας. Διά τοῦτο λέγει, ὁ Παῦλος πρός ( Ρωμαίους Ε΄, 1 ). Δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἒχομεν πρός τόν Θεόν κ.τ.λ.

 

4ον  Ἡ  Υἱοθεσία.

       Ἀκόμη μέ τήν πίστιν, γινόμαστε τέκνα τοῦ Θεοῦ.      ΄΄  Ὃσοι δέ ἒλαβον Αὐτόν, ἒδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν Τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό  Ὂνομα Αὐτοῦ ( Ἰωάν. Α΄,12)  καί : ΄΄Πάντες (ὃλοι οἱ Χριστιανοί) υἱοί Θεοῦ ἒστε διά τῆς πίστεως ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ,,.         ( Γαλάτ. Γ΄, 26).

5ον  Ἡ Κληρονομία τῆς αἰωνίου βασιλείας.

       Ὁ Χριστιανός διά τῆς πίστεως γίνεται κληρονόμος τῆς αἰωνίου βασιλείας καί μακαριότητος:  ΄΄Οὓτω γάρ ἠγάπησε ὁ Θεός τόν κόσμον, ὣστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἒδωκεν, ἳνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόλυται, ἀλλ΄ἒχει ζωήν αἰώνιον. ( Ἰωάν. Γ΄, 16) καί      ( Ἰωάν. ΣΤ΄, 40 ).  

6ον   Ἡ Αὐταπάρνησις.

       Ἂλλος καρπός τῆς πίστεως εἶναι ἡ αὐταπάρνησις. Ἡ αὐταπάρνησις εἶναι αὐτή, πού ἀποφεύγει καί ἀπαρνεῖται, τήν κοσμική δόξα, τίς κοσμικές ἀπολαύσεις καί ἁμαρτίες, καί προτιμᾶ τήν στέρησιν καί τήν κακουχίαν.  ΄΄ Πίστει, λέγει, Μωσῆς μέγας γενόμενος ( Ἐβρ. ΙΑ΄, 24-25 ) ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱός θυγατρός Φαραώ ….

                              

7ον   Ἡ Τέλεσις θαυμάτων καί υπεράνθρωπων ἒργων.

       Χριστιανοί, μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, καί τήν πίστιν ἒκαμαν τέρατα καί σημεῖα, ἀλλά καί ἀναρίθμητα θαύματα, ὃταν ἦτο ἀνάγκη νά γίνουν αὐτά.

8ον   Ἡ  ἀνδρεία,  ἡ ὑπομονή  καί  ἡ  παραμυθία .

       Μέ τήν πίστιν, ἀκόμη ὁ Χριστιανός γίνεται ἀνδρεῖος καρτερικός καί ὑπομονετικός εἰς ὃλες τίς θλίψεις, στενοχώριες, σέ κάθε ἀσθένεια, ἀλλά καί θάνατο ἀκόμη.  Γίνεται νικητής τῶν πειρασμῶν, ὃσον δυνατοί καί ἂν εἶναι ὑπερπηδῶντας κάθε δυσκολία. Μέ τήν πίστιν, ὁ Χριστιανός, εὑρίσκει παρηγοριά καί ἀνακούφιση, σέ λύπες καί στενοχώριες, ἀλλά καί χαρά ἀκόμη, ὃπως μᾶς βεβαιώνουν ἃγιοι ἂνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

9ον    Τέλος, ἒχομεν τήν ἐπιτυχία τοῦ προρισμοῦ μας.

        Μέ τήν χάριν καί δύναμιν τῆς πίστεως ὁ Χριστιανός προάγεται καί προοδεύει πνευματικά, καταρτίζεται, τελειοποιεῖται καί γίνεται εὐάρεστος στόν Θεόν, καί ἒτσι καθίσταται (γίνεται ) κληρονόμος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, διότι: ΄΄ χωρίς δέ, πίστεως ἀδύνατον εὐαρεστῆσαι Θεῶ,,. ( Ἐβρ. ΙΑ΄,6 ), λέγει ὁ

                                 

 Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τό ἐνδέκατον κεφάλαιον πρός Ἐβραίους.

       Ὁ  Ὁσιώτατος τῆς Οὐρανίου κλίμακος τῶν ἀρετῶν, Ἰωάννης ὁ Σιναϊτης, μᾶς κατακλύει καί τερματίζει  τόν λόγον, διά τόν τελικόν σκοπόν, στόχον καί προορισμόν τοῦ ἀνθρώπου, μέ τά δικά του Ἀσκητικά καί Οὐράνια λόγια του.

΄΄  Ὢ φίλοι καί ἐν Χριστῶ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν θά μᾶς παρατηρήσει καί δέν θά μᾶς ἐλέγξη ὁ Κύριος, εἰς τόν καιρόν ἢ τήν ὣραν τοῦ θανάτου μας καί τῆς μελλούσης Κρίσεως, οὒτε θά μᾶς καταδικάσει ἐπειδή δέν κάναμε θαύματα καί ἂλλα σημεῖα, ἢ ἐπειδή δέν σπουδάσαμε Θεολογία καί δέν γίναμε θεολόγοι, ἢ πῶς δέν γίναμε θεωριτικοί καί δέν μάθαμε μεγάλα - βαθιά καί ὑψηλά νοήματα, ἀλλά θέλει μᾶς ἐρωτήσει κατά ἀλήθειαν, καί πρόκειται νά μᾶς τιμωρήσει ἐπειδή δέν θελήσαμε νά ταπεινωθοῦμε καί νά ΚΛΑΥΣΩΜΕ σέ ὃλη μας τήν ζωή, τίς ἁμαρίες μας, καί νά ξεπλήνουμε τήν ψυχήν μας, μέ τά δικά μας δάκρυα, καί νά παύσουμε - νά σταματήσουμε - τίς κακίες μας, καί νά ζητήσουμε πρίν ἀπό τόν θάνατόν μας, τῶν ἁμαρτιμάτων μας τήν συγχώρησιν.   

                    

           ΄΄ Οὐκ ἐγκλησόμεθα ἐν ἐξόδω ψυχῆς, διότι οὐ τεθαυματουργήκαμεν, οὐδ΄ὃτι οὐ τεθεολογήκαμεν, οὐδ΄ὃτι θεωρητικοί οὐ γεγόναμεν, ἀλλά λόγον πάντως δώσωμεν τῶ θεῶ, διότι ἀδιαλείπτως οὐ  πεπενθήκαμεν,,.   Λόγος  Ζ΄ ἒβδομος Περί τοῦ χαροποιοῦ πένθους.                   Κατά τήν ἒκφρασιν, τῆς Ἁγιορειτικῆς νοοτροπίας, μποροῦμε νά ποῦμε, ὃτι: ΄΄ Ὁ σκοπός, ὁ στόχος καί ὁ προορισμός γενικά τοῦ ἀνθρώπου εἶναι, νά σωθῆ ἡ ψυχή του. Διά τοῦτο μποροῦμε νά ἐκφραστοῦμε, λέγοντας:  Ὃτι ἐδῶ στόν κόσμον τοῦτον:΄΄ Ζῶ γιά νά σωθῶ καί νά μήν κολασθῶ,,. Καί γιά ὃλους: ζοῦμε γιά νά σωθοῦμε καί νά μήν κολασθοῦμε.   

        Οἲδαμε δέ ὃτι τοῖς ἀγαπῶσι τόν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν. ( Ρωμ.Κεφ. η΄(8), 28 ) τοῖς κατά πρόθεσιν κλητοῖς οὖσιν, ὃτι οὓς προέγνω καί προώρισε…κ.τ.λ.    Δηλαδή:                      ΄΄Γνωρίζουμε, ὃτι εἰς ἐκείνους, πού ἀγαποῦν τόν Θεόν ὃλα συνεργοῦν διά τό καλόν τους, εἰς αὐτούς δηλαδή οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μέ τήν προαιώνιον πρόθεσιν τοῦ Θεοῦ ἒχουν κληθῆ καί ἒχουν δεχθῆ τήν σωτηρίαν.  Διότι ἐκείνους, πού μέ τήν παγγνωσίαν Του ἐπρογνώρισεν ὁ Θεός ὡς ἀξίους σωτηρίας, διά τήν καλήν διάθεσιν, αὐτούς καί προώρισε διά νά γίνουν

ὃμοιοι, καί νά ἀποκτήσουν τήν ἲδια ἠθική καί πνευματική μορφή πρός τήν ἁγίαν καί ἒνδοξον εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ Του (Τοῦ Χριστοῦ). Νά ὁμοιάσουν – δηλαδή – αὐτοί πρός τόν χαρακτῆρα, τήν ἁγιότητα, ἀλλά καί τήν ἒνδοξον κατάστασιν τοῦ Χριστοῦ.

Ὃσους δέ ἐπρογνώρισεν ὁ Θεός, ὡς ἀξίους καί ἒταξεν εἰς αὐτούς ἓναν τέτοιον προρισμόν, αὐτούς κατά φυσικήν συνέπειαν ἐκάλεσε διά τοῦ κηρύγματος εἰς τήν πίστιν.  Καί αὐτούς πού ἐκάλεσε καί ἐδέχθηκαν τήν κλῆσιν ( τό κάλεσμα ), τούς ἒκαμε καί δικαίους, αὐτούς δέ πού ἐδικαίωσε, αὐτούς τούς ἒκαμε καί κληρονόμους τῆς αἰωνίου δόξης Αὐτοῦ.  ( Πρός Ρωμαίους  Η΄ (8), 28 καί κατωτέρω ).

 

ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ                                                                                                           ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

  

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ

Γνωριμία με το Τριώδιο – Τι είναι το Τριώδιο;           

Τό Τριώδιο εναι:                                       

1. να κκλησιαστικό Βιβλίο:
Λειτουργικό βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας μας (ὕμνοι, τροπάρια, ἱερά Ἀναγνώσματα) πού καλύπτει τήν πιό κατανυκτική καί σπουδαῖα λειτουργική περίοδο τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς.

Ἀρχή: Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου

Τέλος: Μέγα Σάββατο

Χωρίζεται σέ 3 περιόδους:

α’ 1) Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου

2) Κυριακή Ἀσώτου

3) Κυριακή Ἀπόκρεω

4) Κυριακή Τυροφάγου

β’ γία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή

(Καθαρά Δευτέρα ἕως Σάββατο Λαζάρου -> 6 ἑβδομάδες -> 5 Κυριακές)

γ’ Μεγάλη βδομάδα Παθῶν καί Ἀναστάσεως

2. Μιά λειτουργική Περίοδος Κατανυκτική καί Πένθιμη:

Τριώδιο εἶναι ἡ Ἐκκλησιαστική περίοδος πού καλύπτεται ἀπ’ τό βιβλίο του Τριωδίου. Εἶναι ἀντίστοιχη μέ ἑορταστική περίοδο ἀρχαίας εἰδωλολατρείας. Φεβρουάριο μέ Μάρτιο οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες γιόρταζαν μέ ὀργιαστικό τρόπο τά Βάκχια (Βάκχος = Θεός τῆς μέθης), τά Διονύσια (Διόνυσος = Θεός τῆς ἀκολασίας), τά Ἀνθεστήρια (γιορτές ἀνοίξεως πού συμβόλιζαν τή γονιμοποίηση καί ἀναγέννηση τῆς φύσεως).

Οἱ ἄνθρωποι θεοποίησαν τά κατώτερα πάθη γιά νά τά ἱκανοποιοῦν ἐλεύθερα. Αὐτό πού ἔκαναν οἱ εἰδωλολάτρες ὅμως δέν ταιριάζει σέ βαπτισμένους Χριστιανούς. Εἶναι ἀσέβεια πού μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει σέ λάθη σοβαρά.

Τό Τριώδιο δέ σημαίνει ἁμαρτωλή μέθη, μάσκες, καρναβάλι, προσωπίδες ὥστε κάτω ἀπ’ αὐτές κρυμμένοι βαπτισμένοι ἄνθρωποι νά κάνουν ὄ,τι δέν τολμοῦν νά πράττουν μέ φανερό τό πρόσωπο: «οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων» (Α’ Κορ. ι’ 21).

 

3. νας τρόπος ζως πού μς φέρνει πιό κοντά στόν Θεό:

Γιά τόν ἄνθρωπο πού πιστεύει στόν Θεό, Τριώδιο σημαίνει:

Ἀγώνας μέ χαρά γιά νά γίνω καλύτερος.

Ἀγώνας μέ συγκεκριμένο στόχο, γιά νά ξεπεράσω ἕνα ἐλάττωμά μου φέτος.

Ἀγώνας μέ πίστη στήν Πατρική Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος θά μοῦ δώσει δύναμη νά ξεπεράσω τίς προσκλήσεις τοῦ κόσμου γιά νά μείνει καθαρή ἡ ψυχή.

Τώρα στό Τριώδιο ζῶ περισσότερο ὅπως θέλει ὁ Θεός (προσεύχομαι, ἐκκλησιάζομαι, δείχνω ἀγάπη, εἶμαι ἀληθινός).

Μεγάλη Τεσσαρακοστή καί κατ’ πέκταση τό Τριώδιο,στό ποο νήκει, νομάζεται «Στάδιο τν ρετν»! Σάν λλοι θλητές μπαίνουμε στό στίβο γιά νά κερδίσουμε παθλα στόν γώνα τς ρετς! Καλό Στάδιο!

Γνωριμία με το Τριώδιο

Καλύπτει μία μεγάλη, πένθιμη και κατανυκτική περίοδο της εκκλησιαστικής μας ζωής. Αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου (Α’ Κυριακή του Τριωδίου) και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Το καθαυτό Τριώδιο περιλαμβάνει 4 Κυριακές: του Τελώνου και Φαρισαίου, του Ασώτου, της Απόκρεω και της Τυρινής. Αυτή η πρώτη περίοδος μας προετοιμάζει για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ
Η ταπείνωση του Τελώνη, σε αντίθεση με την υπεροψία του Φαρισαίου, γίνεται αρχή του Τριωδίου. Υψώνει, δικαιώνει και χαριτώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά ευλογημένο και αγαπητό στον Θεό και στους ανθρώπους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
Η συγκινητικότατη αυτή παραβολή μας καλεί όλους σε μετάνοια κι επιστροφή. Ας αποφύγουμε την ανταρσία του ασώτου και την αλαζονεία του μεγαλυτέρου αδελφού. Ας μιμηθούμε τη μετάνοια του πρώτου, γιατί μόνο αυτή θα μας σώσει.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Αυτή η Κυριακή θα έπρεπε να ονομάζεται της Κρίσεως, από το Ευαγγέλιο που έχει ως θέμα τη Β’ Παρουσία του Χριστού και τη μέλλουσα κρίση. Όλα θα φανερωθούν και θα κριθούν την ημέρα εκείνη. Ο αμερόληπτος Κριτής θ’ αποφασίσει δίκαια κι αντικειμενικά. Απ’ τη μια οι αμετανόητοι αμαρτωλοί, που θα καταδικαστούν αιώνια κι απ’ την άλλη οι δίκαιοι, που θ’ απολαμβάνουν  για πάντα την επουράνια Βασιλεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ
Το θέμα αυτής της Κυριακής είναι η έξωση του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της νηστείας και γι’ αυτό θυμόμαστε την πρώτη παράβαση των πρωτοπλάστων, που κατέλυσαν τη νηστεία. Έτσι, η τήρηση αυτής της εντολή του Θεού είναι μέσο βοηθητικό για εντατικότερο πνευματικό αγώνα.

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Περίοδος νηστείας, συντριβής και πνευματικής περισυλλογής. Αρχίζει από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Μέγα Σάββατο. Περιλαμβάνει 6 Κυριακές: της Ορθοδοξίας, του Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, της Σταυροπροσκυνήσεως, του Αγ. Ιωάννη της Κλίμακος, της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και των Βαΐων.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Μετά το τέλος της Καθαράς Εβδομάδας, που επιδιώκουμε την ολοκληρωτική κάθαρση των ψυχών και των σωμάτων μας, είναι η Α’ Κυριακή των Νηστειών, όπου εορτάζουμε τη νίκη της Ορθοδοξίας μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Μετά την εορτή της Ορθοδοξίας, η αγία μας Εκκλησία όρισε να τιμάται ένας μεγάλος αγωνιστής, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, που υπήρξε Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης και κατατρόπωσε τους αιρετικούς.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
Στο μέσο της Αγίας Τεσσαρακοστής προβάλλεται ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου για προσκύνηση, διδαχή και ενίσχυση των πιστών. Το Τίμιο Ξύλο γίνεται πηγή ζωής και αφθαρσίας, χάριτος και ευλογίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ
Αυτή η Κυριακή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη, τον συγγραφέα της «Κλίμακος», ένα βιβλίο, με το οποίο ζητεί ν’ ανεβάσει τον Χριστιανό από τις μικρότερες και απλούστερες στις μεγαλύτερες και τελειότερες αρετές, σαν ν’ ανεβαίνει κανείς μία σκάλα από τη γη στον ουρανό.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΣ. ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ
Στο τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθώς πλησιάζουμε περισσότερο προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, εορτάζουμε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, επειδή υπήρξε υπόδειγμα αληθινής και έμπρακτης μετάνοιας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Πανηγυρική και χαρμόσυνη μέρα, ἀφού εορτάζεται η ταπεινή, ἀλλά και θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ακολούθως, εισερχόμαστε στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, που καταλήγει στην ένδοξη Ανάσταση την Κυριακή του Πάσχα.

πηγή: https://antexoume.wordpress.com

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

                Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός συνδέεται στενότατα μέ τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων καί ὑπενθυμίζει ἔντονα τό Βάπτισμα τοῦ Κυρίου.
                Ψάλλεται ἀμέσως μετά τήν ὀπισθάμβωνο εὐχή τῆς θείας Λειτουργίας καί σχεδόν ἀποτελεῖ μία ἑνιαία ἀκολουθία μέ τή θεία Λειτουργία, ἐφόσον ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ δέν ἀρχίζει μέ τό «Εὐλογητός», ἀλλά συνάπτεται μέ τή θ. Λειτουργία καί τελειώνουν μαζί μόνο μέ κοινή ἀπόλυση.
                ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων τελεῖται σύμφωνα μέ τήν ὑπάρχουσα τυπική διάταξη δύο φορές τό χρόνο:
α) Τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, μετά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου.
β) Τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, μετά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
                Σύμφωνα μέ τήν ἀρχαία τάξη τῆς Ἐκκλησίας μας τό ἀπόγευμα τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων ψάλλονταν μία ἀκολουθία, σάν εἶδος ἀγρυπνίας, πού λεγόταν «Παννυχίδα». Ἀμέσως μετά ψαλλόταν ἡ ἀκολουθία τοῦ ῎Ορθρου καί κατόπιν ἐτελεῖτο ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός, σέ ἀνάμνηση τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου. Στή συνέχεια βαπτίζονταν οἱ Κατηχούμενοι. Ἀκολουθοῦσε ἡ θεία Λειτουργία, στήν ὁποία παρευρίσκονταν καί οἱ νεοφώτιστοι, γιʼ αὐτό καί μέχρι σήμερα ψάλλεται ἀντί τοῦ «῞Αγιος Θεός...» τό «῞Οσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε...».
                Ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός, λοιπόν, μέχρι τόν Ε΄ αἰώνα γινόταν σέ ἀνάμνηση τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου, μόνο μία φορά στήν «Παννυχίδα» τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων σάν εἶδος ἀγρυπνίας, ἀμέσως μετά τήν ἀκολουθία τοῦ ῎Ορθρου. Ἀντλοῦσαν οἱ πιστοί ὕδωρ, ἔπιναν καί ραντίζονταν. Στή συνέχεια βαπτίζονταν καί οἱ Κατηχούμενοι.
Γιά δεύτερη φορά, ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός, γινόταν μόνο στά Ἱεροσόλυμα τό πρωί τῆς κυριώνυμης ἡμέρας, τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων, στόν Ἰορδάνη ποταμό μέ τήν παρουσία τοῦ Πατριάρχη καί σέ ἀνάμνηση τοῦ γεγονότος τῆς Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ πατριάρχης Ἀντιοχείας Πέτρος ὁ Γναφεύς (465-475) πρῶτος σκέφθηκε καί καθιέρωσε, γιά νά διευκολύνει τούς χριστιανούς, νά τελεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός ἐκτός ἀπό τήν «Παννυχίδα» τῆς ἑορτῆς καί τό ἑσπέρας τῆς παραμονῆς.
                Ἡ διπλή τέλεση τῆς ἀκολουθίας προέκυψε ἀπό λόγους καθαρά πρακτικούς, δηλαδή, γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν πιστῶν. Τό πόσο ἦταν ἀναγκαία καί ἐπιβεβλημένη αὐτή ἡ προσθήκη, φάνηκε ἀπό τό γεγονός ὅτι ἐπικράτησε πολύ γρήγορα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Στήν ἀρχή ὑπῆρχαν μερικές διαφορές ὡς πρός τή μορφή τῶν δύο αὐτῶν ἀκολουθιῶν, στή συνέχεια ὅμως ἡ μία ἐπηρέασε τήν ἄλλη καί τελικά ταυτίσθηκαν. Συνέβηκε μέ τόν Μεγάλο Ἁγιασμό ὅ,τι ἀκριβῶς γίνεται στήν ἐποχή μας μέ τίς δύο Λειτουργίες, πού τελοῦνται στούς Ναούς τῶν μεγάλων Ἐνοριῶν τήν δͅια μέρα, γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀναγκῶν τῶν πιστῶν.
Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας πάντοτε περιέβαλε τόν Μεγάλο Ἁγιασμό μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια, λόγω τῆς ἰδιαίτερης ἱερότητας πού παρουσιάζει ἡ τέλεσή του, ἀλλά καί γιατί τελεῖται σέ ἀνάμνηση τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας.
Γεγονός εἶναι ὅτι δέν τόν κατατάσσει μεταξύ τῶν ἑπτά μυστηρίων, ἀλλά ἡ σχέση του μέ τήν εὐλογία τοῦ ὕδατος τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τόν καθιστᾶ ἰσότιμο πρός αὐτό, γιʼ αὐτό καί Μεγάλος Ἁγιασμός θεωρεῖται «δεύτερον τῆς ἁγίας Κοινωνίας». (Κώδικας Σινᾶ 978) Ὁ χαρακτηρισμός αὐτός προέκυψε ἀπό τή συνήθεια νά παίρνουν Μεγάλο Ἁγιασμό ὅσοι ἀπό τούς πιστούς ἔχουν κάποιο κώλυμα γιά τή θεία Κοινωνία, ὥστε νά μήν στεροῦνται τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐδῶ ὅμως φαίνεται καί ἡ διαφορά πού ὑπάρχει μεταξύ θείας Κοινωνίας καί Μεγάλου Ἁγιασμοῦ. Χρειάζεται προσοχή, γιατί ὑπάρχει ἡ περίπτωση ἀπό λανθασμένες ἀντιλήψεις οἱ χριστιανοί νά προτιμοῦν τόν Μεγάλο Ἁγιασμό καί νά μή φροντίζουν νά γίνουν ἄξιοι τῆς θείας Κοινωνίας.
                Δυστυχῶς ὅμως ὁ ὑπερβολικός αὐτός τονισμός τῆς ἱερότητας τῆς ἀκολουθίας τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ ὁδήγησε, ἀπό εὐλάβεια βέβαια, σέ ὁρισμένες ὑπερβολές, μερικές ἀπό τίς ὁποῖες ἀναφέρονται καί στίς ἐρωτήσεις πού ἀκολουθοῦν:

1.Ὑπάρχει διαφορά μεταξύ τῶν δύο Ἁγιασμῶν,δηλ. τῆς παραμονῆς καί τῆς ἡμέρας τῶν Φώτων;

                ῞Οπως ἀναφέραμε καί παραπάνω ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων, σύμφωνα μέ τή σημερινή τυπική διάταξη, τελεῖται δύο φορές, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς μετά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων μετά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου.
                Καί στίς δύο περιπτώσεις τελεῖται ἡ δͅια ἀκριβῶς ἀκολουθία, μέ μοναδική διαφορά ὅτι ὁ «Πρόλογος» τῆς μεγάλης καθαγιαστικῆς εὐχῆς, δηλαδή ἀπό τό «Τριάς ὑπερούσιε...» μέχρι τό «συνεχόμενος φόβÿω ἐν κατανύξει βοῶ σοι», ἀναγινώσκεται κατά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, ἐνῶ κατά τήν παραμονή ἡ εὐχή ἀρχίζει ἀπό τό «Μέγας εἶ, Κύριε...».
Ὁ «Πρόλογος» αὐτός δέν εἶναι κἄν εὐχή, ἀλλά πανηγυρικό ἐγκώμιο τῆς ἑορτῆς, πού πῆρε τή σημερινή μορφή μετά ἀπό πολλές τροποποιήσεις καί προ
σθαφαιρέσεις καί ὁ ὁποῖος ἀρχικά λεγόταν μόνο κατά τήν παραμονή, τελικά δέ, πολύ σωστά, ἐπικράτησε νά λέγεται μόνο κατά τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς. Ἡ προσθήκη τοῦ ἐγκωμίου αὐτοῦ κάνει μέν πανηγυρικότερη τήν ἀκολουθία, ἀλλά δέν ἀλλοιώνει τήν οὐσία της.
Ἱστορικά καί λειτουργικά οἱ δύο αὐτές ἀκολουθίες εἶναι μία καί ἡ αὐτή, καί ἐπινοήθηκε ἤδη ἀπό τόν Ε΄ αἰῶνα γιά νά ἐπαναλαμβάνεται καί κατά τήν παραμονή, προκειμένου νά ἐξυπηρετοῦνται οἱ πιστοί.
Ἡ διάκριση πού κάνουν μερικοί ἀνάμεσα στούς δύο ἁγιασμούς εἶναι ἀποτυχημένη καί ἀδικαιολόγητη.

2. Ἐπιτρέπεται οἱ χριστιανοί νά πίνουν τόν Μεγάλο Ἁγιασμό κατά τήν παραμονή τῶν Θεοφανείων ἤ μόνο νά ἁγιάζουν τά σπίτια καί  τά κτήματά τους;

                Ἐφόσον ἀφʼ ἑνός μέν ἱστορικά καί λειτουργικά ἐπικράτησε ἀπό τόν Ε΄ αἰώνα νά ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ καί κατά τήν παραμονή πρός ἐξυπηρέτηση τῶν πιστῶν, ἀφʼ ἑτέρου δέ, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει καμμία διαφορά μεταξύ τῶν δύο Ἁγιασμῶν - εἶναι ἀκριβῶς οἱ ἴδιοι - ὁπωσδήποτε μποροῦν οἱ πιστοί νά πίνουν καί ἀπό τόν Ἁγιασμό τῆς παραμονῆς.
Αὐτό ἀποδεικνύεται καί ἀπό τίς δύο χαρακτηριστικές αἰτήσεις πού ὑπάρχουν στά εἰδικά «Εἰρηνικά» τῆς ἀκολουθίας τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ.
α) «Ὑπέρ τοῦ γενέσθαι αὐτό (τό ὕδωρ) καθάρσιον ψυχῶν καί σωμάτων πᾶσι τοῖς χριομένοις ἐξ αὐτοῦ καί μεταλαμβάνουσιν...».
β) «Ὑπέρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς ἐμπλησθῆναι ἁγιασμοῦ διά τῆς τῶν ὑδάτων τούτων μεταλήψεως τῇ ἀοράτῳ ἐπιφανείᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος...».
                Ἐπίσης στήν καθαγιαστική εὐχή «Μέγας εἶ, Κύριε...» διαβάζουμε: «῞Ινα πάντες οἱ ἀρυόμενοι καί μεταλαμβάνοντες ἔχοιεν αὐτό πρός καθαρισμόν ψυχῶν καί σωμάτων...». καί παρακάτω· «Δός πᾶσι τοῖς τε ἁπτομένοις, τοῖς τε χριομένοις, τοῖς τε μεταλαμβάνουσι τόν ἁγιασμόν, τήν εὐλογίαν, τήν κάθαρσιν, τήν ὑγείαν...».
Στήν εὐχή τῆς κεφαλοκλισίας «Κλῖνον, Κύριε, τό οὖς σου...» ὑπάρχει μία παρόμοια φράση: «... καί καταξίωσον ἡμᾶς ἐμπλησθῆναι τοῦ ἁγιασμοῦ σου διά τῆς τοῦ ὕδατος τούτου μεταλήψεώς τε καί ῥαντισμοῦ...». 
                 Ισως ὅμως κάποιος θά μποροῦσε νά προβάλλει τήν ἀντίρρηση, ὅτι οἱ εὐχές δέν μιλοῦν γιά τή μετάληψη τοῦ Ἁγιασμοῦ τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων, ἀλλά γιά τόν Ἁγιασμό τῆς ἡμέρας τῶν Θεοφανείων, ἐφόσον ἄλλωστε προηγεῖται καί ἡ νηστεία.

Τό ἐρώτημα, λοιπόν, εἶναι: Πρέπει νά νηστεύουμε πρό τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ;

                Ἡ νηστεία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, δηλαδή δέν νηστεύουμε γιά νά πιοῦμε Μεγάλο Ἁγιασμό, ἀλλά ἡ νηστεία μᾶς προετοιμάζει γιά τή Θεία Κοινωνία καί τή μεγάλη ἑορτή πού περιμένουμε, τά Θεοφάνεια.
                Τά Χριστούγεννα καί τά Θεοφάνεια μέχρι τόν Δ΄ αἰῶνα στήν Ἀνατολή, συνεορτάζονταν ὡς μία ἑορτή μέ τό ὄνομα «Ἐπιφάνεια» στίς 6 Ἰανουαρίου. Γιά πρώτη φορά γύρω στό 330 γιορτάστηκε στή Ρώμη ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων χωριστά ἀπό τήν ἑορτή τῶν Ἐπιφανείων. Μέσα σέ λίγα χρόνια καθιερώθηκε πλέον τά μέν Χριστούγεννα νά γιορτάζονται στίς 25 Δεκεμβρίου τά δέ Θεοφάνεια στίς 6 Ἰανουαρίου.
Ἐνῶ δηλαδή χώρισε ὁ κοινός τους ἑορτασμός, παρέμεινε κοινή μόνο ἡ νηστεία. Ἐπειδή ὅμως γιά δώδεκα ἡμέρες μετά τά Χριστούγεννα ἔχουμε κατάλυση σέ ὅλα, ὡς ἡμέρα νηστείας παρέμεινε μόνο ἡ παραμονή τῶν Θεοφανείων.
Ἀκόμα δέ, τό ὅτι νηστεύουμε γιά τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων καί ὄχι γιά νά πιοῦμε τό Μεγάλο Ἁγιασμό, φαίνεται καί ἀπό τό γεγονός, ὅτι ἄν ἡ παραμονή τῶν Θεοφανείων συμπέσει ἡμέρα Σάββατο ἤ Κυριακή, καταλύουμε λάδι.

                Σάν συμπέρασμα μποροῦμε νά ποῦμε, ὅτι ἐπιτρέπεται νά πιοῦμε Μεγάλο Ἁγιασμό καί τήν παραμονή καί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, μέ τήν προϋπόθεση ὅτι προηγεῖται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός καί ἀκολουθεῖ τό Ἀντίδωρο.

                Γιά τήν προτεραιότητα τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ ἔναντι τοῦ ἀντιδώρου ἔχουμε, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί ἀπόκριση τοῦ Πατριάρχου Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου πρός τόν δεσπότη Σερβίας Γεώργιο ὅτι «τό Ἁγίασμα τῶν ἁγίων Θεοφανείων λαμβάνεται πρό τοῦ Ἀντιδώρου».
Θά ἀναφέρουμε καί ἕνα ἀκόμα στοιχεῖο ἀπό τή σύγχρονη πράξη τῶν μονῶν τοῦ Ἁγίου ῎Ορους. Οἱ μοναχοί στό ῞Αγιο ῎Ορος πίνουν Μεγάλο Ἁγιασμό ὄχι μόνο τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, ἀλλά καί ὅλο τό ὀκταήμερο μέχρι τῆς ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς.

3. Κατά τήν ἡμέρα τῶν Φώτων οἱ χριστιανοί μποροῦν νά πίνουν, νηστικοί βέβαια, τόν Μεγάλο Ἁγιασμό τῆς παραμονῆς καί κατόπιν νά πηγαίνουν στήν Ἐκκλησία;

                Σύμφωνα μέ τή λειτουργική τάξη τῆς Ἐκκλησίας μας θά πρέπει οἱ χριστιανοί κατά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων νά ἑτοιμάζονται γιά νά κοινωνήσουν κατά τή θεία Λειτουργία καί μετά νά πίνουν τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, πού ψάλλεται τήν ἡμέρα ἐκείνη.
Ὅσοι δέν ἔχουν λόγους ὑγείας, καλόν εἶναι νά περιμένουν νά τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία καί στό τέλος νά πιοῦν νηστικοί, πρό τοῦ Ἀντιδώρου, τόν Μεγάλο Ἁγιασμό.
Ἐκεῖνοι πού ἔχουν λόγους ὑγείας καί δέν ἔχουν τήν δυνατότητα νά περιμένουν μέχρι νά τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία, θά μποροῦσαν νά πιοῦν Μεγάλο Ἁγιασμό, νηστικοί, πρό τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπό τόν Μεγάλο Ἁγιασμό τῆς παραμονῆς.

4. Πολλοί χριστιανοί φυλάγουν τόν Μεγάλο Ἁγιασμό στά σπίτια τους ἤ μετά ἀπό ἀρκετό καιρό τόν ἐπιστρέφουν στήν Ἐκκλησία. Εἶναι σωστό αὐτό;

                Δέν εἶναι ἁμαρτία νά φυλάγεται ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός στά σπίτια τῶν χριστιανῶν. Εἶναι μία συνήθεια ἀρχαιότατη. Ἐφόσον ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀναλάβει τήν ὑποχρέωση νά διατηρεῖ καθʼ ὅλο τό ἔτος Μεγάλο Ἁγιασμό, εὔκολα κάθε χριστιανός μπορεῖ νά τόν προμηθευτεῖ, ἀποφεύγοντας νά τόν διατηρεῖ στό σπίτι του.
Προκειμένου νά κρατήσουμε τή σημερινή εὐλαβή συνήθεια καλόν θά εἶναι οἱ χριστιανοί κατά τήν ἡμέραν τῶν Θεοφανείων νά πίνουν ἤ νά ραντίζουν τό σπίτι τους ἤ τά κτήματά τους χωρίς νά κρατοῦν τό ὑπόλοιπο. ῎Αλλωστε αὐτό τονίζει καί ὁ Σιναϊτικός κώδικας 978, ὅτι τίς ὑπόλοιπες ἡμέρες «οὐ ῥίπτεται τό σύνολον».

      

   

 

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

                                             

Αποτέλεσμα εικόνας για ελλας ορθοδοξια εικονες

             Ὅταν ο σύγχρονος χριστιανός μιλάει για τόν Θεό, ἐννοεῖ, λίγο πολύ, κάτι πού βρίσκεται πέρα μακριά στόν οὐρανό, ἄγνωστο, ἀκατανόητο, φοβερό, ἀπλησίαστο, πού ἁπλά τό ἀποδέχεται, χρήσιμο γιά ὥρα ἀνάγκης, μερικές φορές τοῦ ἀποδίδει μαγικές ἰδιότητες καί συχνά ἐπαναλαμβάνει τό ἀνορθόδοξο «πίστευε καί μή ἐρεύνα».

Κατά τ’ ἄλλα, αὐτή ἡ πίστη στόν Θεό δέν ἐπιφέρει οὐσιαστική ἀλλαγή στήν ζωή τοῦ χριστιανοῦ. Μπορεῖ νά ἐκκλησιάζεται μερικές Κυριακές, νά ἔχῃ στήν βιβλιοθήκη του σύγχρονα πνευματικά βιβλία, παλιές εἰκόνες στο σαλόνι, κάποιο κομποσχοίνι στό χέρι, νά δίνῃ καί λίγη ἐλεημοσύνη.

Ὅμως, παραμένει ἀνυπόμονος στό ὅτι οἱ ἄλλοι δέν εἶναι ὅπως τούς θέλει, μίζερος γιά τά χρήματα, βυθισμένος στόν ἀτομισμό, στήν καλοπέραση, στό ἄγχος, στόν ἀνταγωνισμό.

Αὐτό, ὅμως, δέν εἶναι ζωή ἐν Χριστῷ· μυρίζει θάνατο. Σέ τί διαφέρει ὁ χριστιανός σήμερα ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο; Ὅταν δέν ἔχει μακροθυμία, πραότητα, χαρά, ἁπλότητα καί κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ὅτι δέν ἔχει νοιώσει τίποτε ἀπό τήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ζωή πού ἀνακαινίζει, μεταμορφώνει καί ὡραιοποιεῖ τόν ἄνθρωπο καί μέσα ἀπό τίς καθημερινές δυσκολίες.

Ὁ χριστιανός, πρῶτα πρῶτα, καλεῖται νά σκύψῃ καί νά ἀκούσῃ τήν φωνή τοῦ Εὐαγγελίου, πού τόν καλεῖ σέ μία συνεχῆ διακινδύνευση τῆς αὐτάρκειας πού τόν διακατέχει, τοῦ πονηροῦ λογισμοῦ ἐκείνου πού τόν κινεῖ νά λέῃ: «Ἐμεῖς, δόξα τῷ Θεῷ, δέν κάνουμε τά φοβερά καί αἰσχρά πού βλέπουμε καθημερινά στήν τηλεόραση. Ἡ σκέψη αὐτή εἶναι μᾶλλον δαιμονοκίνητη καί ὁ ἐφησυχασμός πού δίνει ἀσφαλῶς δέν εἶναι καθόλου ἀγαθός.

Δέν θά δώσουμε λόγο στόν Θεό μόνο γιατί δέν πράξαμε τό κακό, ἀλλά καί γιατί δέν πράξαμε τό καλό, δέν ἀγαπήσαμε τρυφερά τήν ἀρετή.

Ἔχουμε μιά μαγική ἀντίληψη περί Ἐκκλησίας ἐμεῖς οἱ χριστιανοί σήμερα. Λέμε: «Ἄν ἔλθῃς στήν Ἐκκλησία, οἱ δουλειές σου θά πᾶνε καλά». Μά ὑπάρχουν χριστιανοί πιστοί πού εἶναι ἄνεργοι, νέοι ἐπιστήμονες ἀδιόριστοι, ἔμποροι πτωχεύσαντες. Λέμε: «Ἄν δέν ἔλθῃς στήν Ἐκκλησία, θά καταστραφεῖς». Μά ὁ Χριστός δέν πίεσε ἐρχόμενος καμμία συνείδηση.

Δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἀπειλοῦμε, νά φοβερίζουμε τόν κόσμο, παιανίζοντας μάλιστα ἕναν σκοπό πού μιλᾷ γιά ἕναν Θεό ἀνύπαρκτο, ἕναν Θεό, δηλαδή, τιμωρό, ἐκδικητή, τρομοκράτη, φθονερό, ἀντίδικο. Ἕναν Θεό πού μοιράζει καλές θέσεις ἐργασίας, παχυλούς μισθούς, ὑψηλές συντάξεις, ἐπιδόματα, εὐζωΐα, μακροζωΐα καί λοιπά.

Μοιάζουμε μέ διαφημιστές νέων προϊόντων ὀμορφιᾶς ἤ συνηγόρους τοῦ ἀδικημένου Θεοῦ. Δέν ἔχουμε νοιώσει ἀκόμη ἐμεῖς οἱ χριστιανοί τοῦ δύστροπου εἰκοστοῦ αἰῶνος ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός πού σώζει καί δέν σώζεται ἀπό κανέναν μας.

Ὁ Χριστός εἶπε, ἄν θέλουμε ἀπό τήν καρδιά μας τήν τελειότητα, ἄς τόν ἀκολουθήσουμε. Οἱ σημερινοί χριστιανοί γίνονται εἰσαγγελεῖς, βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως, μέ ζῆλο ἀνεπίγνωστο, μέ σπουδή ἀδιάκριτη, μέ νόθο ἱεραποστολισμό.

Μά, ἀγαπητοί μου, ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἦταν ἄρρωστοι, φτωχοί οἱ πιό πολλοί, συχνά κυνηγημένοι, ἀνήμποροι, καταφρονεμένοι, δέν τούς ἔπιανε τό μάτι σου. Ὁ Χριστός ἐδοξάσθη στόν Γολγοθά. Ὁ πόνος εἶναι συνοδοιπόρος μας στήν ζωή. Τό σύμβολο τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ Σταυρός. Δέν ἐπιτρέπεται ἡ παραπληροφόρηση.

Στήν Ἐκκλησία μέσα συνεχίζεται, ἐνυπάρχει ὁ πόνος, ἀλλά ἔχει νόημα, ἔχει διέξοδο, ὁδηγεῖ σέ ἀνάσταση. Δέν ἔχουμε τό δικαίωμα, ὡς ὁρισμένοι ὑποψήφιοι πολιτικοί, νά ξεγελᾶμε τόν λαό, ὑποσχόμενοι ἐπιγείους παραδείσους. Ὁ Χριστός εἶπε ὅτι θά ἔχουμε στόν κόσμο αὐτόν θλίψη. Δέν μακαρίζει ὅσους χασομεροῦν στά γέλια.

Ἐπιθυμοῦμε καί δημιουργοῦμε ἕναν νεοχριστιανισμό στά μέτρα μας, στίς ἀνάγκες μας, ἄκοπο, ἄμοχθο, πρόχειρο, εὔκολο, δίχως κανένα κόστος, ἀντιασκητικό, τελικά ἀντιευαγγελικό.

Σέ αὐτή τήν προοπτική, ἡ Θεία Λειτουργία στόν ναό εἶναι μιά ἁπλή ἀκρόαση τῶν λεγομένων, μία θέαση τῶν τελουμένων πού θά μπορῇς νά τήν παρακολουθῇς πιό ἥσυχα καί ἀπό τήν πολυθρόνα σου στό σπίτι ἀπό τήν τηλεόραση ἤ τό ραδιόφωνο στό αὐτοκίνητο. Δέν εἶναι θυσία, συμμετοχή, ἐγρήγορση, ἐπί τῷ αὐτῷ πάντων τῶν ἀδελφῶν συγκοινωνούντων καί θερμά δεομένων.

Ἄν δέν γνωρίσουμε τό φῶς τῆς χάριτος, λέμε ὅτι εἴμαστε καλά καί στό ἡμίφως. Στό φῶς ἀποκαλύπτεται ἡ πραγματικότητά μας. Μέσα στό φῶς θ’ ἀποκαλυφθῇ ἡ Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι αὐτό πού φανταζόμαστε, πού νομίζουμε, πού θά θέλαμε νά εἶναι.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιά μητρική ἀγκάλη, πού ὅλους θέλει νά σώσῃ, ἄν θελήσουν νά σωθοῦν. Δέν εἶναι θεσμός, δέν εἶναι ἰδεολογία, δέν εἶναι παράταξη, δέν εἶναι σύστημα, δέν εἶναι μέρος. Ἡ Ἐκκλησία δέν δικάζει, δέν τιμωρεῖ, δέν ψάχνει γιά ὀπαδούς, δέν μετασχηματίζεται, δέν διαιρεῖ, δέν κουράζεται, δέν ξεκουράζεται, δέν ἀνησυχεῖ νά πείσει ἀποστομωτικά, νά ὑποδουλώσει καί νά κατατροπώσει κανέναν καί ποτέ. Προσέξτε το, παρακαλῶ.

Οἱ χριστιανοί σήμερα πρέπει νά γίνουμε οἱ ἄνθρωποι τῶν καθαρῶν βιωμάτων, νά μιλᾷ πιό βροντερά ἡ ζωή μας ἀπό τά πολλά λόγια μας, νά μήν ἀπαιτοῦμε μέ προπέτεια τό θαῦμα, νά μή βιαζόμαστε στήν προσευχή, ν’ ἀκοῦμε καί τόν ἄλλο, ὅποιος κι ἄν εἶναι, νά ὑπομένουμε τήν ἀντίδραση, τήν ἀντίσταση τοῦ ἄλλου, νά συνεργασθοῦμε μέ τόν Θεό.

Ἐμεῖς θά τοῦ δώσουμε τόν ἑκούσιο κόπο μας, τήν ἄσκηση, κι Ἐκεῖνος τήν χάρη Του καί τό ἔλεός Του, ἀφοῦ πάντοτε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι συνεργεία Θείας Χάριτος καί ἀνθρώπινης ἐνέργειας. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εἰκόνα Θεοῦ κι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας του εἶναι ἡ θέωση.

Ἡ ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἁγιάζουν τόν ἀγωνιζόμενο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος καθαριζόμενος φωτίζεται καί θεώνεται. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ἀνθρωπολογία, ἡ ἐκκλησιολογία καί ἡ ἀσκητική τῆς Ἐκκλησίας μας. Μήν ψάχνουμε γιά ἄλλες ἀτραπούς, ὅταν μία εἶναι ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας, τῆς θεώσεως, τῆς τελειότητος.                            

                              ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ


Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ(π. Αυγουστίνος Καντιώτης) 

«…Στα χρόνια αυτά που ζοῦμε, αδέρφια μου, «στώμεν καλώς»! Μέσα στη γενεά μας αυτή, γενεά Σοδόμων και Γομόρρας, γενεά απίστων και διεφθαρμένων ανθρώπων, γενεά πονηρά και διεστραμμένη απ᾿ άκρου εις άκρο, «στώμεν καλώς»! Σάν στρατιώτης που κρατάει τη σημαία του Χριστού, ας σταθούμε καλώς! Κι αν ακόμα μείνεις ένας, αδελφέ μου, μην απογοητευθείς. Κι αν ακόμα όλη η πόλις ή το χωριό σου, αρνηθούν το Χριστό, συ μην τον αρνηθείς. Κι αν ακόμη πάνω στο κάθε σπίτι υψωθεί η παντιέρα του διαβόλου, στο δικό σου το σπίτι να μην υψωθεί. Ένας να μείνεις, πίστευε στο Θεό! Γιατί μπορεί να είναι ψέματα τα άστρα, ψέματα ο ήλιος, ψέματα ο κόσμος, ψέματα και οι βασιλιάδες, ψέματα τα παλάτια, όλα να είναι ψέματα· ένα δεν είναι ψέμα, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός· όν, παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Αμήν».

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Τό κατά Θεόν πένθος

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

          Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὃτι αὐτοί παρακληθήσονται (Ματθ. ε΄ 4).  Σέ  ποιούς  ἀκριβῶς  ἀναφέρεται ὁ μακαρισμός αὐτός τοῦ κυρίου;  Στό ἐρώτημα πιστεύουμε πώς δίνουν ἐπαρκῆ ἐξήγησι τά  πατερικά  κείμενα. Ἐκεῖνο πού ἐμεῖς  θά θέλαμε ἐδῶ νά τονίσουμε εἶναι ὃτι τό κατά Θεόν πένθος δέν εἶναι μόνο γιά τούς μοναχούς. Τό πνευματικό πένθος εἶναι ἂρρηκτα συνδεδεμένο μέ τήν γνήσια καί εἰλικρινῆ μετάνοια, ἡ ὁποία χωρίς αὐτό ἀτονεῖ καί ξεθωριάζει, ἀφήνοντάς μας ἒκθετους στήν ὑποτροπή τῆς ἁμαρτίας.  Ὃπως λέει ὁ Ἃγιος  Ἐφραίμ ὁ Σῦρος, τό κατά Θεόν πένθος ἐργάζεται καί φυλάσσει (πρβλ. Γεν. β΄ 15), κάνει δηλ. τήν ψυχή νά προοδεύη, χωρίς νά χάνη τά ὃσα μέχρι τώρα κέρδισε μέ τήν μετάνοια.  Κατά τούς ἀσκητικούς Πατέρες, πρόκειται γιά περιεκτική ἀρετή , στήν ὁποία ἡ κατάνυξις καί τά δάκρυα παίζουν μεγάλο ρόλο, δέν ἀποτελοῦν ὃμως πάντοτε καί ἀπαραίτητο στοιχεῖο της.

          Εἶναι δυνατόν σήμερα νά φυλάξη κανείς τό πνευματικό πένθος μέσα στό κόσμο; Τήν ἀπορία αὐτή εἶχαν καί γιά τούς ἑαυτούς τους κάποιοι παλαιοί  κοινοβιάτες μοναχοί. Ἐκεῖνο πού πρέπει ἰδιαίτερα  νά ὑπογραμμισθῆ γιά τίς μέρες μας εἶναι ὃτι τό μακάριο πένθος ἀφανίζεται ὁλοκληρωτικά ἀπό τήν ἐμπαθῆ περιέργεια καί τήν ἐνασχόλησι μέ τά ἀλλότρια πταίσματα.  Ἂς μή περιμένουμε συντριβή, κατάνυξι καί δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες μας, ὃταν δυσκολευώμαστε νά κλείσουμε τά αὐτιά μας στό κάθε ἀδέσποτο κουτσομπολιό κι ὃταν δέν μποροῦμε  νά ἀπαρνηθοῦμε τίς <<ὑπηρεσίες>> τῶν λεγομένων μαζικῶν μέσων ἐνημερώσεως, πού δεν κάνουν τίποτε  ἂλλο ἀπό τό νά διαφημίζουν πληθωρικά τήν ποικιλώνυμη ἁμαρτία, νά ὑποδαυλίζουν τά πάθη, νά συσκοτίζουν  τό  πραγματικό νόημα τῶν γεγονότων καί νά ἀποπροσανατολίζουν τυραννικά τήν ἀθάνατη ψυχή μας.

          Εἲθε οἱ ψυχές ὃλων μας νά στερεωθοῦν πραγματικά στή μετάνοια καί στήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ζωῆς.

                                               Γέρων  Κύριλλος  Μοναχός

                                                            Κατουνάκια.           

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Πῶς ἀποκτᾶται ἡ πίστις

          Ποιό εἶναι τό καλλίτερο πνευματικό μέσο μέ τό ὁποῖο μπορεῖ  νά  πιστεύση κάποιος  στόν  Θεό;  Ἡ κατήχησις, ἡ ἀνάγνωσις τῆς  Ἁγίας  Γραφῆς,  ἡ θερμή προσευχή, ἡ ἐλεημοσύνη, τό κήρυγμα ἢ τό προσωπικό παράδειγμα;

          Τό πρῶτο μέσο εἶναι τό κήρυγμα, δεδομένου ὃτι ἡ πίστις ἒρχεται διά τῆς ἀκοῆς καί ἡ ἀκοή μέ τήν διήγησι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ (Ρωμ. ι΄ 17).  Διότι πῶς  θά πιστεύση ἐάν δέν ἀκούση;

          Τό δεύτερο μέσον  εἶναι ἡ ἀνάγνωσις τῶν  Ἁγίων  Γραφῶν, κατά τήν μαρτυρία:  Ταῦτα δέ γέγραπται ἳνα  πιστεύσητε ὃτι  Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός ὁ  Υἱός τοῦ Θεοῦ, καί  ἳνα πιστεύοντες ζωήν ἒχητε ἐν τῶ ὀνόματι αὐτοῦ (Ἰωάν. κ’ 30-31).

          Τό τρίτο μέσον εἶναι τά θαύματα τοῦ Θεοῦ. Εἶπον οὖν αὐτῶ, τί οὖν ποιεῖς σύ σημεῖον ἳνα ἲδωμεν καί πιστεύσωμέν σοι;( Ἰωάν. στ΄ 30 ).

          Τό τέταρτο μέσον εἶναι ἡ θεωρία τῶν κτισμάτων τοῦ Θεοῦ. Στήν κτίσι σάν σέ καθρέπτη, βλέπουμε τόν Κτίστη καί τόν δοξάζουμε καί τόν πιστεύουμε ὃτι εἶναι Θεός.

          Τό πέμπτο μέσο μέ τό ὁποῖο πείθεται κάποιος νά πιστεύση στόν Θεό εἶναι τό κήρυγμα τῆς ὑποδειγματικῆς ζωῆς, τό προσωπικό παράδειγμα, δηλ. ἡ κατά  Χριστόν ζωή καί ἡ ἀπόδειξις μέ τά ἒργα αὐτῶν τά ὁποῖα διδάσκουμε.

 

Γέρων  Κλεόπας  Ἠλίε                          (Γέρων Κύριλλος Μοναχός                                                                                                                                      Κατουνάκια)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΑΝΑΛΕΚΤΑ

            Εὐτυχής καί φρόνιμος εἶναι ἐκεῖνος ὃστις κατακυριεύει τῶν παθῶν του διά τῆς ἰσχύος τῆς θελήσεώς του. Ἳνα ἂρχη τίς τῶν ἂλλων , χρεωστεῖ ἐν πρώτοις ἑαυτοῦ νά ἐξουσιάζη.  Ὁ μᾶλλον  δυσπολέμητος ἐχθρός εἶναι τό ἐγώ.

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.