Δοχειαρίου Γρηγόριος: ''Και πάλι και πολλάκις γκαπ - γκούπ''

 

Ακολουθεί απάντηση του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου, στην "Οφειλομένη απάντηση" του π. Χρυσοστόμου της Σκήτης Κουτλομουσίου.chrisostomos zoumis

 


Ἂν δὲν ἀκροαζώμασταν τὸ γκάπ-γκοὺπ τῆς θείας σταυρώσεως, πῶς τὴν ἄλλη μέρα θὰ ψάλλαμε γοερῶς «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου αἵματι, τῷ σταυρῷ προσηλωθεὶς καὶ τῇ λόγχῃ κεντηθείς, τὴν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτὴρ ἡμῶν, δόξα σοι»;
Χρόνια πολλὰ μὲ τυραννεῖ ὁ λογισμός μου ὅτι στὴν κουρά μου ὅλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ παρευρεθέντες μοῦ εὐχήθηκαν ἀπὸ καρδίας «νὰ εὐαρεστήσης τὸν Θεὸ καὶ τὸν Γέροντά σου».
Καὶ μάλιστα τώρα ποὺ ἐγγίζει ἡ πεντηκονταετία, ἀπανωτὰ εἶναι μέσα μου τὰ ἐρωτηματικὰ μὲ τὶ εὐαρέστησα τὸν Θεὸ καὶ τὸν Γέροντά μου. Μὲ τὴν ἀνακαίνιση μοναστηριῶν καὶ μάλιστα ἐκ βάθρων;
Μὲ τὴν ἀνοικοδόμηση μετοχίου καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἐμφάνισή του στὸν κόσμο ὡς τόπου λατρείας τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ τὸν ἀσταμάτητο πόθο μου νὰ οἰκοδομῶ ἐκκλησάκια ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνατοτήτων μου; Καὶ ὅλα αὐτὰ ταῖς ἰδίαις χερσί, στερούμενος καὶ κακουχούμενος, πάντοτε βέβαια ἐπικουρούμενος ὑπὸ τῶν ἀδελφῶν μου.
Μὲ ρώτησαν πολλοὶ πολιτικοὶ μηχανικοί: «Πότε, Γέροντα, κουράζεσαι; Καὶ πόθεν ἀντλεῖς δυνάμεις, ὑποσιτιζόμενος λόγῳ τοῦ διαβήτη;». «Ἀλήθεια –μοῦ ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας ὁ μηχανικός– δὲν λυπᾶσαι τὸν ἑαυτό σου; Δὲν τὸν λογαριάζεις; Δὲν τὸν ὑπολογίζεις; Οἱ ἀδελφοὶ ποὺ εἶναι γύρω σου σὲ ἔχουν ἀνάγκη. Κάνε οἰκονομία δυνάμεων.»

Τί εὐαρέστησε τὸν Θεό; Ἡ προσκόλλησή μου στὴν λατρεία καὶ ἡ βαθειὰ ἐπίγνωση ὅτι ἡ λειτουργικὴ ζωὴ εἶναι τὸ πιὸ σπουδαῖο πρᾶγμα ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρη ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεό, γιατὶ τὸν ἀναμορφώνει σὲ ἄγγελο εὐχαριστιακὸ καὶ δοξολογικό;


Μήπως οἱ ἐλάχιστες ἐλεημοσύνες, ἀφοῦ πάντοτε πτωχὸς καὶ πένης εἰμὶ ἐγώ; Ἢ μήπως οἱ ταπεινὲς προσευχές μου γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸν πονεμένο, τὸν στερούμενο, τὸν διωκόμενο, ποὺ πάντοτε εἶναι ἐλλιπεῖς, παρ᾽ ὅλο ποὺ δὲν δαπάνησα χρόνο σὲ ἐκδρομοῦλες καὶ βολτοῦλες, ἀφοῦ νιώθω ἀληθινὰ ὅτι αἱ ἁμαρτίαι μου ὑπερῆραν τὴν κεφαλήν μου καὶ γέγραπται ὅτι ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει ὁ Θεός;
Μήπως ἡ ὑπακοή μου, ὅπως τὴν ἐδιδάχθηκα ἀπὸ ἁγίους Γέροντες; Εἶναι βέβαια καὶ οἱ πολυχρόνιες ἀρρώστιες ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέρριψε ἐπ᾽ ἐμέ, λόγῳ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν.
Ἰδίως τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ σύζευξή μου μὲ τὸν πόνο εἶναι ἀδυσώπητη. Κάτι ζυγίζει ἡ ὑπομονὴ τοῦ πόνου μπροστὰ στὸν Θεό, ὅπως μᾶς λαλοῦσιν οἱ Πατέρες.
Εἶναι διηνεκὲς μαρτύριο μὲ δήμιο τὸν ἴδιο τὸν διάβολο. Δόξα τῷ Θεῷ, σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν περιπέτεια τῶν πενήντα ὀκτὼ ἐτῶν δὲν ζήτησα ἀπὸ τὸν Κυριό μου νὰ μὲ ἀπαλλάξη, παρὰ μόνον ὑπομονὴ νὰ μοῦ δίνη, γιὰ νὰ εἶναι πραγματικὰ ὁ βίος μου σταυροφόρος, ὅπως τὸ ἐπεθύμησα ἀπὸ τὰ ἁπαλά-ἁπαλά μου χρόνια.
Τώρα ὅμως, ποὺ ἄνοιξε ἕνα πραγματικὰ χρυσὸ στόμα καὶ μὲ κατήγαγε σὲ ἅδου βάραθρα, κατηνέχθην τὸν νοῦν καὶ ἐννόησα τὴν πραγματική μου πνευματικὴ κατάσταση. Τὸ εὐχαριστήθηκα, γιατὶ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ ἐφώναξε στὸν κόσμο «Τίποτα δὲν εἶσαι· ταπεινώσου» καὶ ἀρχίζω νὰ συνειδητοποιῶ ὅτι τὸ μεγαλύτερο δῶρο ποὺ μπορῶ νὰ προσφέρω στὸν Θεὸ καὶ στοὺς Γεροντάδες μου, εἶναι ἡ ταπείνωση.
Πραγματικὰ «μοῦ τὰ ἔχωσε» καὶ μὲ συνέτριψε ὡς σκεῦος κεραμέως. Μὲ μιὰ μονοκοντυλιὰ μοῦ μηδένισε τὰ πάντα· μοναχικὴ ζωή, κτιτορικοὺς κόπους, ξενιτεία, νυχθήμερους πόνους καὶ στερήσεις. Αὐτὸ εἶναι πιστεύω τὸ πιὸ πολύτιμο, ὑψηλὸ καὶ μεγάλο δῶρο ποὺ μπορῶ μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια νὰ κάνω στοὺς Γεροντάδες μου.
Δὲν θὰ λογαριάσω τίποτα ἀπ᾽ ὅλα αὐτά. Ἔτσι ρακένδυτος καὶ ἐξουθενωμένος θὰ προχωρήσω. Δὲν θὰ ὑποχωρήσω, γιατὶ στὴν ἐκστρατεία αὐτὴν τοῦ παπα-Χρυσόστομου πρέπει νὰ προστεθοῦνε κι ἄλλοι ὁπλοφόροι, μήπως ἔτσι βρεθῶ στὴν κατάσταση τῆς ταπείνωσης.
Ὅταν οἱ ἐχθροὶ τοῦ βασιλέως Δαυῒδ τὸν ἔφτυναν, τὸν πετροβολοῦσαν, τὸν ἐξύβριζαν καὶ ἔτρεχαν οἱ ὑπασπιστές του νὰ τοὺς ἐμποδίσουν, ὁ πραότατος Δαυῒδ τοὺς ἔλεγε «ἀφῆστε τους, ἀφῆστε τους, μήπως δῆ ὁ Θεὸς τὸ κατάντημά μου καὶ μὲ λυπηθῆ».
Εὐχαριστῶ τὸν Θεό, ποὺ μοῦ ἔδωσε τέτοια εὐκαιρία νὰ κατεργαστῶ τὴν ἀρετὴ τῆς ταπεινώσεως. Καὶ παρακαλῶ τοὺς ὑποτακτικούς μου, ὅσους τίτλους μοῦ ἀπένειμε τὸ χρυσὸ στόμα νὰ γραφοῦν στὴν ἐπιτύμβιο πλάκα καὶ τίποτε ἄλλο.
Ἔτσι εἶναι ὅπως τὰ λές, ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρόσωπό μου. Ἀλλά, ὅταν ἀναφέρεσαι στὸ πανέμορφο καθολικὸ τῆς Δοχειαρίου καὶ ἰδιαίτερα στὴν ἁγία τράπεζα, ποὺ εἶναι τὸ θυσιαστήριο τοῦ ἐξιλασμοῦ, μὴ χρησιμοποιῆς χαρακτηρισμοὺς ὅπως «τσίρκο» ἢ «νυφικὴ παστάδα». Εἶναι ἀσεβὴς ἡ παρομοίωση.
Τὰ λόγια σου μὲ ἔκαναν νὰ μνησθῶ μία μικρὴ διήγηση ἀπὸ τὸν σὰν Φραγκίσκο τῆς Ἀσίζης. Ρώτησε τὸν ἀγωγιάτη του:
– Πῶς μὲ βλέπεις;
Κι ἐκεῖνος ἀπήντησε ἁπλᾶ καὶ ἀληθινά:
– Ὅλοι σὲ λένε ἅγιο. Πρόσεχε, γιατὶ ἂν δὲν εἶσαι, ὅλους αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀκολουθοῦνε θὰ τοὺς ὁδηγήσης στὴν κόλαση.
Τοῦ ἀπήντησε ὁ ἀγωνιστής:
– Μοῦ εἶπες τὴν μεγαλύτερη ἀλήθεια ποὺ ἄκουσα ἀπὸ ἄνθρωπο.
Καὶ κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὑποζύγιό του καὶ τοῦ ἀσπαζόταν τὰ πόδια.
– Τί κάνεις ἐκεῖ, ἄνθρωπέ μου;
– Σὲ εὐγνωμονῶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ μοῦ εἶπες!
Εὔχομαι νὰ σοῦ δίνη δύναμη, καλέ μου Χρυσόστομε, σὲ ὅλη σου τὴν ζωὴ ὁ Κύριος, μὲ τὴν διδαχή σου νὰ μὲ ταπεινώνης.
Ἐγὼ ἂς λαλῶ κι ἐσὺ νὰ μὴ κουραστῆς νὰ βάζης πώματα, τάπες στὶς ἐξάρσεις τῶν πειρασμῶν μου. Τρέχα, τρέχα, ἐπιτάχυνε τὸ βῆμα.
Ἐγὼ εἶμαι γέρος καὶ ἄρρωστος. Σὲ κάποιο λιθόστρωτο τοῦ Ὄρους καὶ σὲ κάποιο μπαΐρι θὰ μὲ βρῆς νὰ ἱδρωκοπῶ γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ γιὰ τὴν ζωὴ τὴν αἰώνιο.
Φιλῶ τὸ στόμα σου, φιλῶ τὰ χέρια σου, φιλῶ τὰ πόδια σου, ποὺ μὲ ὡδήγησαν στοῦ σταυροῦ τὴν στράτα. Μὴ σταματήσης νὰ μὲ ὁδηγῆς στὸ βουνὸ τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ. 
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Δήλωση Αποτειχίσεως καταπέλτης ζεύγους από τον αιρετικότατο δεσπότη Αυγουστίνο στη Γερμανία :

 

 

 

     «Ἀποτειχιζόμαστε ἀπό σᾶς, κ. Αὐγουστῖνε, γιατὶ πάσχετε ἀπὸ ἄνοια Πίστεως καὶ ἐπευλογεῖτε τὴν νοθεία καὶ τὴ διαστρέβλωση τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἐσταυρωμένου»!
 
 
 
 
 
ΔΗΛΩΣΗ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

Γεώργιος και Ηλιάνα Πάσχου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

                                                         Εν Backnang τη 2.10.17
 
Προς τον:
Μητροπολίτη Ι. Μητροπόλεως Γερμανίας και
Έξαρχο Κεντρικής Ευρώπης Κύριον Αυγουστίνο
 
 
 
ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ
 
      Κύριε Αυγουστίνε,
          εδώ και δεκαετίες, εσείς και οι υπόλοιποι Επίσκοποι όπως και οι ιερείς της Εκκλησίας της Γερμανίας, ως συνειδητοί οικουμενιστές, διατηρείτε εκκλησιαστική κοινωνία αποδίδετε μία «άτιμον τιμήν» στον πατριάρχη ΚΠόλεως κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη και προωθείτε δουλικώς και αισχρώς την παναίρεση, την οποία αυτός κηρύττει.
   Υποστηρίζετε και ακολουθείτε έναν άνθρωπο καταχραστή της Θείας Οικονομίας, των Αγίων Πατέρων, και των Αγίων Συνόδων, που «γυμνή τη κεφαλή» διαστρεβλώνει συνειδητά την ευαγγελική διδασκαλία και λυμαίνεται τον αμπελώνα του Κυρίου.
 
      Εδώ και δεκαετίες εσείς και η Ιεραρχία της Γερμανίας, τιμάτε τον καταδικασμένο ως αρχιαιρεσιάρχη, από τους Αγίους, πάπα Ρώμης και τον συλλειτουργό του κ. Βαρθολομαίο καθώς και τους θεομάχους, πνευματομάχους, αγιομάχους, παναγιομάχους και εικονομάχους προτεστάντες κάθε λογής παραφυάδος και τους προβάλλετε ως πρότυπο αγάπης και «ευλογίας» για τους πιστούς. Είστε πρωτεργάτης της παναιρέσεως. Είναι πλέον βέβαιο ότι και ο Άρειος να ήταν πατριάρχης, και ο Νεστόριος και ο Παύλος και ο Βέκκος και ο Καλέκας και ο Μητροφάνης, το ίδιο θα κάνατε, αφού ο τους αγίους ʺως θύματα του αρχέκακως όφεωςʺ στηλιτεύων κ. Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, τουτέστιν εσείς τους εκπροσωπείτε όλους παντί σθένει ξεθάβοντας τα μελανά, φρικαλέα πτώματα τους και λιτανεύοντάς τα  στις ψυχές των Ορθοδόξων.
   Εδώ και δεκαετίες εσείς, οι Επίσκοποι και σχεδόν όλος ο Κλήρος της Γερμανίας, πάσχοντες από άνοια Πίστεως και μία ʺθεολογικήʺ έπαρση, αναπαύεστε επευλογούντες την επέλαση της νοθείας και διαστρέβλωσης του κηρύγματος του Εσταυρωμένου Χριστού, χάριν των φίλων –λύκων που εισχώρησαν στην Εκκλησία Του.
    Καταντήσατε τους Ι. Ναούς που έχτισε το ποίμνιο, και όχι εσείς, από ευσέβεια με τις οικονομίες του σε ναούς ασεβείας και βεβηλώσεως.
     Ακόμη και πριν την Σύνοδο εσείς και όσοι ιερείς σας υπακούουν τυφλά, ξεχνώντας, ότι η υπακοή τους οφείλεται πρώτα στον Χριστό, συμπροσευχόσασταν και συνεργαζόσασταν αντικανονικώς όχι μόνο με Παπικούς, Προτεστάντες, Πεντηκοστιανούς, Αντβεντιστές, Βαπτιστές αλλά και με Μουσουλμάνους και σπρώχνατε τους πιστούς, χρησιμοποιώντας το καθήκον της υπακοής, να συμμετάσχουν και να επικροτούν τέτοιες για την Εκκλησία ανήκουστες ενέργειες.
    Και όλα αυτά χωρίς ποτέ να ρωτήσετε, αν το ποίμνιο αναπαύεται πνευματικά και ψυχικά με αυτές σας τις ενέργειες. Υποτιμάτε την από τον Θεό δωρισμένη ελευθερία του ποιμνίου, την νοημοσύνη του και την πίστη του.
     Όταν μάλιστα κάποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί δεν τον ακούτε ως πατέρες, αλλά τον αγνοείτε και τον εγκαταλείπετε στο έλεος του Θεού. Αυτόνομα και αυθαίρετα ενεργείτε, ως αυθεντίες με
αποκλειστικό δικαίωμα λόγου, ως να αποτελείτε μόνοι σας την Εκκλησία.
 
   Έχετε καταντήσει την Εκκλησία του Χριστού ως αγρόν του Κεραμέως, οικόπεδο προδοσίας, εκμεταλλευόμενοι παράλληλα την σύγχυση και την αμάθεια του ποιμνίου, το οποίο εσείς συνειδητά αφήσατε ακατήχητο, βάζοντάς του παράλληλα ασήκωτα βάρη στην πλάτη του.
    Υπακούτε περισσότερο σε σκοπιμότητες και εντάλματα ανθρώπων παρά στις υποσχέσεις που εσείς σαν Επίσκοπος δώσατε σε Αυτόν που σας έδωσε την εξουσία.
  Στη Σύνοδο της Κρήτης, συνυπογράψατε και την επομένη πανηγυρίσατε με τον θριαμβολογούντα κ. Βαρθολομαίο μία ανύπαρκτη ενότητα, αποδεικνύοντας την συμπόρευση σας για άλλη μια φορά με αυτόν και ξεχνώντας, ότι χωρίς την αποδοχή και επικύρωση των συνοδικών αποφάσεων από τον Θεματοφύλακα της Εκκλησίας, το Ορθόδοξο Ποίμνιο, ουδέν εποιήσατε.
Κοινωνείτε εκκλησιαστικώς, τιμάτε και προβάλλετε κακοδοξίες, και κακοδόξους Επισκόπους που ως αλλόθρησκοι κηρύττουν βδελυρές εκκλησιολογίες, νεοπατερικές θεολογίες και κάνετε αγώνα δρόμου, ποιός θα καινοτομήσει πρώτος στην κακοδοξία.
 
«...Διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ᾿ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου... οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα...» (Ρωμ. 1, 21-25)
 
   Συμπροσεύχεσθε με κάθε είδους αιρετικό και προσβάλετε τα σύμβολα της Πίστεως μας χωρίς φόβο Θεού.
  Συμβάλλετε στην καθιέρωση του Οικουμενισμού, μιάς νέας, ολέθριας πίστης και όχι αυτής της Πίστης που παραλάβατε και σώζει.
     Μνημονεύτε τον μνημονευτή των αμνημονεύτων.
    Κοινωνείτε του κοινωνού των ακοινωνήτων.
    Συνεργείτε του συνεργούντος εις την ανομίαν.
 
    Γίνατε αδιάφοροι, επειδή αργεί το δικαστήριο και καθυστερούν οι ευθύνες και δεν ήρθε ακόμα ο  Κριτής. Είπατε: «αργεί ο Κύριος μου» (Λουκ. Ιβ, 48) και σκορπάτε την περιουσία του  – τις Ψυχές – που σας εμπιστεύτηκε ή την εμπορεύεστε καταντώντας από ποιμένες χριστέμποροι.
 
    Υποκρίνεστε ότι φροντίζετε το ποίμνιο στις πολλές του ανάγκες.
Οι Ιεράρχες, ως άλλοι Βαβυλώνιοι, αποδέχτηκαν για άλλη μία φορά μιαρά δόγματα. Αναγνώρισαν στην Κρήτη ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και  όλες οι κακοδοξίες καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα, όπως κάνανε και πριν χρόνια στο Balamand και στο Porto Alegre.
Οικοδομήσατε πύργον και «ποιήσατε εαυτοίς όνομα» (Γεν. Α΄ 4) . Οι μεθύωντες τον οίνον της υπερηφανείας. Μας φέρατε καινούριο Ευαγγέλιο.
 
«Εγκαταλείπομεν – αυτήν την Ιεραρχία –, ότι ήγγικεν εις ουρανόν το κρίμα αυτής» (Ιερ. να΄ 9 ). Αφ΄ ενός θάψατε την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, αφ΄ ετέρου κλείσατε την οδόν την Σωτηρίας εις τους εν σκότει καθεύδοντες λαούς της Ευρώπης.
 
Παύουμε να σας αναγνωρίζουμε ως Ποιμένα  και «τρόπων μέτοχο» των Αγίων Αποστόλων, όπως και όλους που κοινωνούν μαζί σας και με  τον διευθυντή της αίρεσης κ. Βαρθολομαίο, έχοντας την βεβαιότητα  που μας δίνει η Ορθόδοξη Διδαχή, ότι έτσι θα  γλιτώσουμε από την συναρίθμηση μας με όσους  ο Κύριος, οι Άγιοι  Ομολογητές, οι Σύνοδοι και Ιεροί Κανόνες καταδίκασαν ως κοινωνούντες με τους κακοδόξους.
 
 
Διακόπτουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που  δικαιώνουν  έργω ή λόγω ή σιωπηρά  τους  Αρείους, τους  Νεστορίους, τους Ακακίους, τους Μητροφάνηδες,  τους Βέκκους, τους Καλέκες, και παραμένουμε ακλόνητοι στην Εκκλησία των αγίων, του Μ. Αθανασίου, του  Αγίου Μελετίου, του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, του Αγίου Μαξίμου, του Αγίου Μάρκου, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, των Κολλυβάδων. Αυτούς δηλ. τους οποίους εσείς με το στόμα σας, υποτίθεται, τιμάτε, αλλά με τις πράξεις σας προσβάλλετε.
     Σαφή εντολή μας δίνει ο Κύριος μας ότι τα δικά Του πρόβατα δεν πρέπει να ακούν φωνή ξένου ποιμένα άλλα να φεύγουν (Ιω. Ι΄ 5). Και οι Απόστολοι και οι Σύνοδοι και οι Άγιοι να ξεχωρίσουμε τους εαυτούς μας από τα άτιμα σκεύη [τους ψευδοδιδασκάλους], μας ορίζουν (Β΄Τιμ. β΄ 17).
«Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας κακώς αναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρη αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ εστίν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή µετ΄ αυτοὺς εμβληθήναι ως μετά Άννα και Καϊάφα εις την γέενναν του πυρός», ερμηνεύει ο Μ. Αθανάσιος (P.G. 35, 33).
«Ούτε για λίγη ώρα δεν δεχόμαστε σχέση με αυτούς που χωλαίνουν στην Πίστη, ακόμα κι αν αυτοί μας φαίνονται πολύ γνήσιοι και επίσημοι, εμείς πρέπει να τους σιχαινόμαστε. Όσοι αγαπάμε τον Κύριο», ορίζει ο Μ. Βασίλειος (Όροι κατ΄ επιτομή, ερωτ. ριδ΄).
«Ο γάρ σπουδαίος βίος και ορθόδοξος, μαργαριτών και Αγίων δίκην αποστίλβων, ουκ οφείλει ταις αιρετικαίς και δυσώδεσι και ρυπώσαις πολιτείαις συνδιαιτάσθαι και συναναφύρεσθαι (Μ. Φώτιος).
«Κάθε κληρικό του οποίου η πίστις, οι λόγοι και τα έργα δεν συμφωνούν με τις διδασκαλίες των Αγίων πατέρων να τον αποστρεφόμεθα και να τον μισούμε ως δαίμονα, έστω κι αν ανασταίνει νεκρούς και κάνει άλλα μύρια θαύματα», επιτάσσει ο Άγ. Συμεών (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Λόγος ΣΤ΄).
«Όχι μόνο αν κάποιοι λένε συνολικά αντίθετα πράγματα που ανατρέπουν τα πάντα άλλα  και το παραμικρό αντίθετο να διδάξουν να είναι αναθεματισμένοι», διασαφηνίζει ο  Ιερός Χρυσόστομος (Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας).
«Από αυτούς πρέπει να πεταγόμαστε μακρυά όπως πεταγόμαστε όταν συναντάμε ένα φίδι, και να διακόπτουμε κάθε κοινωνία και να φεύγουμε με όλη μας την δύναμη, ακόμα κι αν μας φαίνονται σεβάσμιοι και πράοι», προειδοποιεί ο Μ. Φώτιος (Ε.Π.Ε. 12, 400, 31).
«Ούτε οι προσευχές, ούτε οι ελεημοσύνες, ούτε οι Λειτουργίες, ούτε άλλη αρετή είναι αποδεκτή από τον Θεό αν ο άνθρωπος έχει λανθασμένες αντιλήψεις για τον Θεό» (Αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Ιερά παράλληλα), γιατί ο Θεός φανερώθηκε στον άνθρωπο κι ο άνθρωπος διαστρέφει την εικόνα Του εξ΄ αιτίας της υπερηφάνειας του.
Λοιπόν, «Έξελθε εξ αυτών ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσετε ταίς αμαρτίαις αυτής και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε» (Αποκ. ιη, 4).
 
    Έχει παγειωθεί πλέον εις την συνείδηση μας ότι δεν πιστεύετε εις τον Σωτήρα Χριστό αλλά εις κάποιον που ταιριάζει ως εγκόσμιος άρχων όλων των πλάνων.
    Διότι η εντολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι σαφής: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. γ΄ 10), και εσείς συνεχίζετε τους διαθρησκειακούς διαλόγους για να μας ενώσετε με αμετανόητους εκπεσόντες των δογματικών αληθειών και διδασκαλιών της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας;  
 
Αναγνωρίσατε και υπογράψατε στην Κρήτη ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και όλες οι κακόδοξες κοινότητες πλέον είναι εκκλησίες ισότιμες με μυστήρια και εν Άγίω Πνεύματι.
 
Κάνατε σχίσμα και  καταστρέψατε την λατρευτική ενότητα της Πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
 
Δεν τηρήσατε τον λόγο του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου ότι «ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῷ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ, εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται»
 
Αυτός που δεν πιστεύει τα παραδομένα της Πίστεως, δεν καταγγέλλει τις βλάσφημες αιρεσιολογίες της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου, και διατηρεί κοινωνία με αυτούς που τις αποδέχονταιλέγεται αμετανόητος άπιστος.
 
«Οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται». (Ματθ. ιη΄ 7)  
 
    Μην σας ξεγελούν οι εύνοιες και φιλίες τις οποίες έχετε με τους αποστάτες της Πίστεως. Εκείνη την φοβερά ανείπωτη ώρα δεν θα έχετε απέναντι σας κανέναν συμπαραστάτη φίλο και συλλειτουργό, άλλα τα εκατομμύρια των Αγίων Ομολογητών που μαρτύρησαν για αυτά που εσείς οι Επίσκοποι στην Γερμανία ξεπουλήσατε άσοφα και αμετανόητα.
    Ο Οσιώτατος Επίσκοπος Αγκύρας Βασίλειος υποδεικνύει την μόνην οδόν της σωτηρίας όλων των εκπεσόντων της Αληθούς Ορθοδόξου Πίστεως αιρετικών, εν συντριβή καρδίας και ειλικρινή Μετανοία αποπτείσαι την αίρεσιν και αληθώς ομολογείν.
   «Παρήχθη Βασίλειος ὁ ὁσιώτατος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας, καί Θεόδωρος ὁ Μύρων, καί Θεοδόσιος ὁ τοῦ Ἀμμορίου καί στάντων αὐτῶν ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἁγίας συνόδου, Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας εἶπεν· ὅσον ἦν εἰς δύναμίν μου, δεσπόται, ἐξήτασα τήν ὑπόθεσιν, καί πᾶσαν πληροφορίαν δεξάμενος, προσῆλθον τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ἐγώ ὁ ἔσχατος ὑμῶν δοῦλος.
   »Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν· δόξα τῷ Θεῷ τῷ θέλοντι πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι, καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.
   »Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας ἀπό λιβέλλου ἀνέγνω οὕτως·θεσμοθεσία ἐστίν ἐκκλησιαστική κανονικῶς παραδεδομένη ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἔκ τε τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καί τῶν αὐτῶν διαδόχων ἁγίων πατέρων ἡμῶν καί διδασκάλων· ἀλλά γε καί τῶν ἁγίων καί οἰκουμενικῶν ἕξ συνόδων, ὥστε τούς ἀπό αἱρέσεως οἱασδηποτοῦν ἐπιστρέφοντας προς τήν ὀρθόδοξον ὁμολογίαν καί παράδοσιν τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἐγγράφως τήν οἰκείαν ἐξαρνεῖσθαι αἵρεσιν, και τήν ὀρθόδοξον ὁμολογεῖν πίστιν. ὅθεν καί ἐγώ Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας τῆς πόλεως, προαιρούμενος ἑνωθῆναι τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, Ἀνδριανῷ τε τῷ ἁγιωτάτῳ πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, καί Ταρασίῳ τῷ μακαριωτάτῳ πατριάρχῃ, τοῖς τε ἁγιωτάτοις ἀποστολικοῖς θρόνοις, λέγω δέ Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, καί τῆς ἁγίας πόλεως, ἀλλά μήν καί πᾶσι τοῖς ὀρθοδόξοις ἀρχιερεῦσί τε καί ἱερεῦσι, ταύτην τήν παροῦσαν ἔγγραφόν μου ὁμολογίαν ποιοῦμαι, και προστάζω ὑμῖν τοῖς ἐξ ἀποστολικῆς αὐθεντίας λαβοῦσι την ἐξουσίαν. Ἐν ταυτῷ δέ καί συγγνώμην ἐξαιτοῦμαι παρά τῆς θεοσυλλέκτου ὑμῶν μακαριότητος ὑπέρ ταύτης μου τῆς βραδύτητος· δέον γάρ ἦν μή ὑστερηκέναι με πρός τήν τῆς ὀρθοδοξίας ὁμολογίαν· ἀλλά τῆς ἄκρας μου ἀμαθείας και νωθρείας καί ἠμελημένης διανοίας ἐστί τοῦτο. ὅθεν και μᾶλλον αἰτῶ τήν μακαριότητα ὑμῶν ἐξαιτῆσαι καί παρά Θεοῦ συγχώρησίν μοι παρασχεθῆναι» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος 3, 729). 
«Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει [τοις αιρετικοίς] ανάθεμα».(Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Γεώργιος και Ηλιάνα Πάσχου

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν.

 

Ἡ σύγχρονη ἀπόδειξη τῆς Ἀποτείχισης ὡς διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία τῆς Εκκλησίας γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων.

 Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές (καὶ μαζί τους οἱ διὰ τῆς ἀπραξίας τους συμπράττοντες τῇ αἱρέσει «ἀντιοικουμενιστές»), στερούμενοι πατερικῶν ἀποδείξεων, ὅτι ἡ ἀποτείχιση δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία προστασίας τῶν πιστῶν σὲ καιρὸ αἱρέσεως, προσπαθοῦν νὰ τὴν παρουσιάσουν ὡς φαινόμενο παλαιοτέρων ἐποχῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ἢ ἀκόμα καὶ ὡς φαινόμενο κάποιων ζηλωτῶν ἁγίων, χωρὶς κάποια σύγχρονη συνέχεια ἢ ἐφαρμογὴ ἢ ἀκόμα καὶ ὡς σχίσμα. Πολλοὶ πιστοὶ ἐπηρεασμένοι δυστυχῶς ἀπὸ τὴν ἔλλειψη κατήχησης, καὶ ἀπὸ τὸ πνεῦμα ἐκκοσμίκευσης καὶ τὸν γεροντισμὸ ποὺ καταδυναστεύει τὴν Ἐκκλησία, ἐπηρεάζονται ἀπὸ αὐτὸν τὸν δόλιο τρόπο παρουσίασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης καὶ μὴν μαθαίνοντας γιὰ σύγχρονα, πιὸ κοντινά τους, γνωστὰ παραδείγματα, δειλιάζουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν.

    Σκεπτόμενος αὐτὰ θυμήθηκα τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μετὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση (δηλ. πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια) καὶ τὰ δεινὰ ποὺ αὐτὴ ἐπέφερε στὸν ρωσικό λαό. Ἡ ὁμολογιακὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας σ΄ αυτοὺς τοὺς καιροὺς τῶν διωγμῶν παρουσιάζεται σήμερα πολλὲς φορὲς ρομαντικὰ ὡς παράδειγμα ἡρωισμοῦ καὶ αὐταπάρνησης τῶν Χριστιανῶν, ἀλλὰ -ἐσκεμμένα- σπάνια ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση, ὡς ὑπόδειξη πῶς πρέπει νὰ λειτουργοῦμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅταν ἡ πίστη μας κινδυνεύει. Ψάχνοντας λοιπὸν πληροφορίες βρῆκα τὴν ἐμπεριστατωμένη ἐργασία τοῦ καθηγητοῦἈντωνίου Μάρκου γιὰ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἡ ὁποία ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ ἀποτείχιση ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ἁγιοπατερική, ἱεροκανονικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλους ἐκείνους ποὺ θέλουν ἐκ τῶν ἔσω νὰ τὴν πολεμήσουν,

μεταλλάξουν, καταργήσουν. Ὁ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ πολλὲς φορὲς ἀνέφερε, ὅτι τὰ γεγονότα ποὺ ἔλαβαν μέρος τότε στὴν Ρωσία, ἦταν ἡ προετοιμασία τῆς ἐποχῆς τοῦ μηδενσιμοῦ, ἡ προετοιμασία γιὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν τώρα. Οἱ ἀκόλουθες πληροφορίες πρὸς βοήθεια ὅλων μας πηγάζουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐργασία (ἐδῶ).

    Ἡ Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν (σσ. στὴν συνέχεια Ρ.Ε.Κ.) ἀπόδωσε στὸν ἑαυτό της τὸ δικαίωμα νὰ αὐτοχαρακτηρίζεται ὡς ἡ ἱστορική συνέχεια τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τό 1927. Ἡ πρώτη ἱεραρχία τῆς Ρ.Ε.Κ., ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε τὴν πλειοψηφία τῶν Ρώσων Ἱεραρχῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, θεωροῦσε τὸ ἐκκλησιαστικό μόρφωμα ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν Διακήρυξη νομιμοφροσύνης πρὸς τὸ Σοβιετικό καθεστώς τοῦ Μητροπολίτου Νίζνι Νόβγκοροντ καὶ τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Σεργίου, γνωστὸ ἔκτοτε ὡς Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ στήν ἱστορική του συνέχεια σὰν «Σεργιανισμός» ὡς μία σχισματικὴ κατάσταση ἐκτὸς τῆς Μίας Ἐκκλησίας, ποὺ δημιουργήθηκε καὶ τελοῦσε ἀποκλειστικὰ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ ἀθεϊστικοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους. Ὅπως καὶ σήμερα ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἰερωνύμου ἔτσι καὶ τότε ἡ «Ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου μὲ τὴν διακήρυξή της ἀποφάσισε νὰ συνεργαστεῖ μὲ τὸ ἄθεο καθεστώς, ποὺ καταδυνάστευε τὴν χώρα καὶ πολεμοῦσε ἀνοιχτὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη.

    Κοινὴ συνιστῶσα ὅλων τῶν Ἐπισκόπων, Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ διαφοροποιήθηκαν καὶ δὲν ἀναγνώρισαν τὴν σεργιανικὴ διακήρυξη τοῦ 1927 καὶ τὴν «Ἐκκλησία» του, ἦταν ἡ διακοπὴ μυστηριακῆς κοινωνίας μὲ αὐτὴν δηλ. ἡ ἀποτείχιση. Ἀπὸ τοὺς 150 περίπου Ἐπισκόπους ποὺ ὑπῆρχαν στὴ Ρωσία τὸ 1927, οἱ 80 ἀπέρριψαν τὴν ἱδρυτικὴ ἀνακήρυξη τοῦ Σεργίου, 17 τὴν ἀπέρριψαν κρυφὰ καὶ 9 ἀρχικὰ τὴν ἀπέρριψαν μετὰ ὅμως τήν ἀποδέχτηκαν.

Μερικὰ ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ 1927 – 1929 ὡς τρανταχτὲς ἀποδείξεις Ἀποτειχίσεως στοὺς σύγχρονους καιρούς.

 

1927, Ἰούλιος - Αὔγουστος. Τὸ ἔντυπο τῆς διακηρύξεως τοῦ Μητροπ. Σεργίου,ἐπιστρέφεται ὁμαδικά σὰν ἀπαράδεκτο, ἀπὸ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν ἐνοριῶν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, σὲ ὡρισμένες Ἐπισκοπές μάλιστα, τὸ ποσοστὸ τῶν ἐπιστροφῶν ἔφθασε τὸ 90%.

1927, Αὔγουστος. Ἡ «Ἁγία Πατριαρχικὴ Σύνοδος» τοῦ Μητροπ. Σεργίου, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴ Κυβέρνηση.

1927, 14η Σεπτεμβρίου. Οἱ κρατούμενοι στὸ Στρατόπεδο Σολόβκι Ἐπίσκοποι, Κληρικοί καὶ λαϊκοί, μὲ ἀνοικτὴ διαμαρτυρία τους καταδικάζουν τὴν Διακήρυξη τοῦ Μητροπ. Σεργίου.

1927, Φθινόπωρο. Δολοφονεῖται ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερόθεος τοῦ Βελίκ Οὐστίνσκι,λόγῳ ἀρνήσεώς του νὰ μνημονεύσει τοὺς Σοβιετικοὺς Ἡγέτες.

1927, Φθινόπωρο. Ὁ Ἐπίσκοπος Δαμασκηνός τοῦ Γκλούκωφ, διακόπτει κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θεόδωρος τοῦ Βολοκολάμσκ, Πρύτανις τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας καί Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγ. Δανιήλ, ἀπαγορεύει στοὺς μοναχοὺς τὸ μνημόσυνο τοῦ. Σεργίου.

1927, Νοέμβριος. Ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ τοῦ Γκλαζώφ διακόπτει κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο.

1927, Νοέμβριος. Ἐμφανίζονται στὴν Πετρούπολη οἱ πρῶτες ἐνορίες (200 περίπου) ποὺ δὲν μνημονεύουν τὸν Σέργιο.

1927, 8η Νοεμβρίου. Ὁ Ἀρχιεπ. Ἀνδρέας τῆς Οὔφα δημοσιεύεικαταδικαστικὴ Ἐγκύκλιο κατὰ τοῦ Σεργίου.

1927, 13η Δεκεμβρίου. Οἱ Ἐπίσκοποι Δημήτριος τοῦ Γκντώφ καὶ Σέργιος τῆς Νάρβας, διακόπτουν κοινωνία μὲ τὸν Σέργιο.

1928, Ἰανουάριος. Ὁ Μητροπ. Σέργιος ἀρχίζει τὴν δίωξη τῶν ἐκκλησιαστικῶν του ἀντιπάλων, μὲ τὴν παραπομπή τους ἐνώπιον "ἐκκλησιαστικοῦ" δικαστηρίου. (σσ. Μᾶς θυμίζει κάτι αὐτό;)

1928, 11η Μαρτίου. Σεργιανιστικὸ δικαστήριο καταδικάζει σὲ ἀργία καὶ ἔκπτωση ὅλους τοὺς Ἀρχιερεῖς (πλὴν τοῦ Μητροπ. Ἀγαθαγγέλου) ποὺ ὑπέγραψαν τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ Γιαροσλάβ.

1929, Δεκέμβριος. Ὁ Μητροπ. Πέτρος ἀπὸ τὴν ἐξορία του κατηγορεῖ τὸν Σέργιο γιὰ ὑπέρβαση ἐξουσίας καὶ μέσῳ τοῦ Ἱερέως Γρηγορίου Seletskyσυνέστησε νά μή μνημονεύεται ὁ Σέργιος.

Παραδείγματα τῆς διδασκαλίας διαφόρων ἱεραρχῶν τῆς Ρ.Ε.Κ. ὡς ἀπόδειξη τῆς κανονικότητας καὶ σημασίας τῆς Ἀποτείχισης σὲ καιροὺς αἱρέσεως.

Στάρετς Νεκτάριος τῆς Ὄπτινα: Πρίν κοιμηθεῖ ζήτησε ἀπό τά πνευματικά του τέκνα νὰ μὴν τὸν μεταφέρουν (γιὰ τὴν ταφή του) στὴν ἐνορία τοῦ Κοζέλσκ,διότι ἐκεῖ μνημόνευαν τὸν Σέργιο! (σσ. Πόσο φανερὴ εἶναι ἐδῶ ἡ συμφωνία τοῦ Στάρετς μὲ τὸν Ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικὸ καὶ μὲ ὅλους τοὺς ὁμολογητὲς Ἁγίους). Ἐνδεικτικό τῶν ἐκκλησιολογικῶν θέσεων καὶ τῆς Ὁμολογίας τοῦ Στάρετς Νεκταρίου εἶναι ὅτι ἀπαγόρευε στοὺς πιστοὺς νὰ κάνουν ἀκόμη καὶ τὸν σταυρό τους περνῶντας ἔξω ἀπὸ Ναοὺς τῶν Σεργιανιστῶν.

Ὁ Σέργιος Νεῖλος: «Εἰς τοὺς ναοὺς ὅπου μνημονεύουν τόν Σέργιο νὰ μὴν πηγαίνετε, διότι αὐτοὶ πλέον συμπαρετάχθησαν μὲ τὴν μερίδα τοῦ προδότου Ἰούδα... Προτιμότερον οἱ πιστοί, ὅπου δὲν ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι ναοί, νὰ προσεύχωνται εἰς τὰς οἰκίας των, διὰ νὰ φυλαχθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεσιν καὶ τὴν ἀποστασίαν, παρὰ νὰ κολάζωνται μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ μνημονεύουν τὸν Μητροπ. Σέργιο» (σσ. ἔτσι ἀποδεικνύεται στὴν πράξη καὶ ὄχι στὰ λόγια ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῶν πιστῶν μὲ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ποιός δὲν ἀναγνωρίζει ἐδῶ τὸν Μ. Ἀθανάσιο;).

Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἱερόθεος τοῦ Νικόλσκ (δολοφονήθηκε τό 1928), στὴν Ἐγκύκλιό του τῆς 12ης Ἰανουαρίου 1928: «Ὁ ὀργανισμός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνας. Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός (σσ. καὶ ὄχι ὁ Ἐπίσκοπος). Τὸ στόμα Της, τὰ χέρια, τὰ πόδια καὶ οἱ ὀφθαλμοί, εἶναι οἱ Ἱερεῖς καὶ διδάσκαλοι, τὰ ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναιὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν στὸ ὄνομα τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ ὅλον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κινεῖται μὲ ἕνα πνεῦμα καὶ τροφοδοτεῖται ἀπὸ μία καρδιά... Τώρα ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει καταστραφεῖ ἀπὸ τὸν Μητροπ. Σέργιο... Ὁ Μητροπ. Σέργιος χρησιμοποιεῖ ἀπάτη, ἀποκαλῶντας τὴν "Σύνοδό" του Ὀρθόδοξη καί Πατριαρχική, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ ὀργάνωσή του εἶναι μία πλήρης ἀνατροπή τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας(σσ. Σὲ τί διαφέρει τὸ Κολυμπάρι; Σὲ τίποτα ἀπολύτως)... Ἀναγνωρίζοντας τήν εὐθύνη μου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ ποίμνιο ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκε, γνωστοποίησα... τὸν διαχωρισμό μου ἀπὸ τὸν Σέργιο καὶ τὴν Σύνοδό του... (σσ. Ὅταν οἱ Ἐπίσκοποι εἴχαν ἐπίγνωση τοῦ ρόλου τους καὶ δὲν ἦταν ἐπαγγελματίες ὅπως οἱ σημερινοί).

Ἱερομάρτυρας Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας τῆς Οὔφα (ἐκτελέστηκε τό 1937, ἀφοῦ προηγουμένως χειροτόνησε 42 μυστικούς Ἐπισκόπους!), ἀποκαλοῦσε τὸν Σέργιο «ψευδο-κεφαλή τῆς ψευδο-Πατριαρχικῆς Ἐκκλησίας».

Ἱερομάρτυρας Ἀρχιεπίσκοπος Νικόλαος τοῦ Βλαδιμήρ (ἐκτελέστηκε τό 1937), ἔγραψε τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: "Ὑπογράφοντας ὁ Μητροπ. Σέργιος τήν Διακήρυξή του, ὑπέγραψε κατὰ τῆς Ἀποστολικότητος τῆς Ἐκκλησίας, εἰσάγωντας σ' Αὐτὴν γήϊνες καὶ κοσμικὲς ἀρχές· κατὰ τῆς Ἁγιότητος Της, βλασφημώντας κατὰ τῆς Ὁμολογίας Της· καὶ κατὰ τῆς Καθολικότητός Της, μὲ τὴν ἀπὸ μέρους του μονομερὴ διοίκησή Της" (ἐνν. τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας). (σσ. Πόσο φανερή εἶναι ἡ ὁμοιότητα τοῦ Σεργίου καὶ τῆς ψευτοσυνόδου του μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τὸ Κολυμπάρι)!!

Πρωθιερεύς Βαλεντῖνος Sveditsky (ἀπεβίωσε στήν ἐξορία τό 1931), στὴν "Ἀποκήρυξή" του πρὸς τὸν Μητροπ. Σέργιο: «Ἀναγνωρίζοντας τήν εὐθύνη μου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν σωτηρία τόσο τῆς ψυχῆς μου, ὅσο καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκε καὶ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Γκντὼφ Δημητρίου, διακόπτω κανονική καὶ λειτουργική κοινωνία μαζί σας καὶ μὲ τὴν Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ ἔχει ὀργανωθεῖ ἀπὸ σᾶς -ἡ ὁποία παράνομα ἔχει ὀνομασθεῖ Πατριαρχική- καθῶς ἐπίσης καὶ μὲ ὅσους βρίσκονται σὲ κοινωνία μαζί σας καὶ δὲν σᾶς θεωρῶ πλέον Ἀντιπρόσωπο τοῦ Τοποτηρητοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου... Δὲν δημιουργῶ Σχίσμα, οὔτε ἀποκόπτομαι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Φεύγω μακριὰ καὶ ὁδηγῶ καὶ τὸ ποίμνιό μου μακριά, ἀπὸ μία πανούργα νεωτεριστικὴ παγίδα» (σσ. ἀκοῦτε οἱ ὑποστηρίζοντες, ὅτι ἡ Ἀποτείχιση ἀποτελεῖ σχίσμα;).

Ὁσία Ἀγάθη τῆς Λευκορωσίας (+ 1939), δίδασκε τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν σοβιετοποιημένη «Ἐκκλησία» τοῦ Σεργίου: «Αὐτὴ δὲν εἶναι πραγματικὴ Ἐκκλησία. Ἔχει ὑπογράψει συμφωνία μὲ τὸν Ἀντίχριστο. Μὴ λαμβάνετε Μυστήρια ἀπὸ τοὺς Λειτουργούς της. Μὴ συμπροσεύχεσθε μαζί τους».

 

Διαβάζοντας τὰ παραπάνω γεγονότα ποὺ διαδραματίστηκαν πρὶν ἀπὸ λιγότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα διαπιστώνουμε τὰ ἀκόλουθα:

Ψευτοσύνοδος τότε, ψευτοσύνοδος καὶ τώρα, χειρότερη μάλιστα τῆς τότε.

Σύμπραξη τῶν ρασοφόρων μὲ τὸ ἄθεο καθεστὼς τότε, σύμπραξη μὲ τὸ ἄθεο καθεστὼς καὶ τώρα. Τότε εὐτυχῶς ἦταν λίγοι οἱ συμπράττοντες, τώρα δυστυχῶς εἶναι οἱ περισσότεροι.

Ψευδοπατριάρχης τότε, ψευδοπατριάρχης καὶ τώρα.

Διωγμοὶ καὶ τότε, διωγμοὶ καὶ τώρα.

Ἕτοιμοι νὰ ὑποφέρουν γιὰ τὴν πίστη τους τότε, ἐμεῖς ὄχι μόνο δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι ἀλλὰ ψάχνουμε ἀκόμα καὶ αὐτὴν τὴν ἀπάντηση στὸ τί ἐστι πίστη τώρα.

Πολλοὶ εὐτυχῶς Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς ἀποτειχίσθηκαν τότε, κανεὶς δυστυχῶς Ἐπίσκοπος καὶ λίγοι ἱερεῖς ἀποτειχίζονται τώρα.

Ἂς βγάλει ὁ καθένας μας τὰ συμπεράσματά του πῶς ἦταν οἱ Χριστιανοὶ τότε καὶ πῶς εἴμαστε τώρα καὶ ἂς πάρει τὶς ἀποφάσεις του. Ἕνα πάντως δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ: Ἡ ἀποτείχιση, ἡ ὑποχρεωτικὴ δηλ. διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τὸν ὁποιονδήποτε αἱρετικὸ ἀποτελεῖ διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ ἐντολὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ καιροὺς αἱρέσεως, πόσῳ μάλλον σήμερα στὸν καιρὸ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Γέροντας Σάββας Λαυριώτης προς την Ιερά Σύνοδο

«Θα συνεχίσουμε τις ομιλίες μας για όσα συμβαίνουν στην Εκκλησία μας και για την προδοσία των Αρχιερέων»

ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΙΕΡΑΝ» ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΑΣ «ΙΕΡΑΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

«Περὶ τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος Ἱεροπραξιῶν Κληρικῶν ἐξ’ ἑτέρου ἐκκλησιαστικοῦ κλίματος»

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. Ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!» (Ματθ. ΚΓ, 23-24)

Γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς ἐνημέρωσης-ἀφύπνισης τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ λόγῳ τῆς συμπόρευσης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (αἱρέσεων), ἡ Δ.Ι.Σ. μὲ ἐγκύκλιον σημείωμα, συνοδικῇ ἀποφάσει, ἀπαγορεύει κάθε ὁμιλία, ἄν ὁ ὁμιλῶν δὲν ἔχει τὴν ἄδεια ἀπὸ τὴν Ἱερά Σύνοδο αὐτῆς. Μάλιστα, γιὰ νὰ δικαιολογήσει αὐτὴν τὴν στάση της, ἐπικαλεῖται τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν περιέθηκε», δηλαδὴ πὼς ὄντως εἶναι φρουρὸς καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν πατρῴων δογμάτων καὶ παραδόσεων καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήνει τὸν κάθε ἕνα νὰ παρασύρει τὸ ποίμνιο, ὅπου ὁ Κύριος τοὺς ἔχει ἐμπιστευθεῖ. Ἐκτός τῶν ἱεχωβάδων, τῶν γιόγκηδων, τῶν μωαμεθανῶν, τῶν παραθρησκειῶν καὶ κάθε λογῆς ἀντίχριστης σέκτας!! Ὣ τῆς ὑποκρισίας!!

Κάθε ἐχέφρων ἀντιλαμβάνεται πὼς αὐτὴ ἡ ἐγκύκλιος ἀναφέρεται εἰς τοὺς Ἁγιορεῖτες ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ ἔχουν διακόψει καθηκόντως τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτούς, καθότι εἶναι γνωστόν τοῖς πάσι πὼς ἕνας Ἡγούμενος ἤ Γέρων Ἁγιορειτικοῦ Μοναστηρίου διὰ νὰ ὁμιλήσῃ ἤ νὰ ἱεροπρακτήσῃ σέ οἱανδήποτε Μητρόπολη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πρέπει νὰ ἔχει ἐπίσημη πρόσκληση ἀπὸ τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη καὶ χωρὶς τὴν ἄδεια αὐτοῦ «οὐ δύναται ποιῆσαι οὐδέν».

Πρὸς ἐνημέρωση λοιπὸν τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα τῶν πλέον Οἰκουμενιστικῶν, ὅπως Ἀργολίδος, Βόλου, Ἠλείας καὶ ἄλλων πολλῶν, ἀνακοινώνουμε πὼς θὰ συνεχίσουμε τὶς ὁμιλίες μας πρὸς ἐνημέρωση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν Ἐκκλησία μας καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν προδοσία τῶν Ἀρχιερέων ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀμώμητον Πίστη μας. Ἂν νομίζουν ὅτι πρόκειται νὰ μᾶς πτοήσουν, ἢ νὰ μᾶς φοβήσουν ἀπειλὲς, ἢ καθαιρέσεις, ἢ καὶ ἀφορισμοί, ἔχουν πλανηθεῖ. Ἀφιερωθήκαμε εἰς τὸν Χριστὸ μας καὶ ὡς στρατιῶται Αὐτοῦ, καλούμαστε νὰ ἀποδείξουμε τὴν ἀγάπη μας καὶ τὴν ἀφοσίωσή μας σὲ Αὐτόν. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέραν σωτηρίας».

Μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ σιωπήσουμε, ἀλλὰ τώρα ἀρχίζουμε. Θὰ μᾶς ἔχουν μπροστὰ τους συνεχῶς. Μόνον ἂν μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὴν μέση θὰ ἡσυχάσουν μὲ ἐμᾶς. Ἡ συνέχεια λοιπὸν ἔπεται.

Μετὰ τιμῆς,

Γέρων Σάββας Λαυριώτης, ἄνευ ἀδείας λόγῳ ἐκκοπῆς μνημοσύνου

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΕΣ του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου: «Οἱ φιέστες μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι σημεῖο τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου»

 

   "Ἀπ᾽ ὅπου πέρασαν οἱ ἀφανεῖς αὐτοὶ καλόγεροι ἔβαλαν θεμέλια γερὰ καὶ στὴν ἐνορία καὶ στὴν κατ᾽ οἶκον ἐκκλησία. 
   Ἐπίσκοποί μου, τρῶτε μουσκεμένο ψωμί, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔβαλαν στὸ νερὸ οἱ μοναχοί. Μὴ κλείνετε, σᾶς παρακαλῶ, τὶς πηγὲς ποὺ ἀρδεύουν τοὺς κήπους σας."

 

Απὸ παλιὰ χρόνια ὑπῆρχε μιὰ μυστικὴ ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος (καὶ ὄχι μόνο). Τὸ ἅγιο αὐτὸ βουνὸ μὲ διάφορους τρόπους ἀπωθεῖται καὶ ἐπισκιάζεται, ὅσο γίνεται περισσότερο, ἀπὸ τὸ κλίμα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ οἱ σλαυϊκοὶ λαοὶ τὸ ὑπερυψώνουν, τὸ εὐλαβοῦνται, τὸ θεωροῦν τὸ δεύτερο μεγάλο προσκύνημα μετὰ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ρίξε-ρίξε μαυροσέντονα, κοντεύει νὰ μὴ φαίνεται, ἐνῶ οἱ περισσότεροι διαβιοῦντες καὶ διακονοῦντες τὸν ἱερὸ αὐτὸν τόπο εἶναι γεννήματα καὶ θρέμματα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ πιὰ οἱ σκλαβωμένες πατρίδες δὲν ἔχουν δυναμικὸ νὰ προσφέρουν. 

Ὅλοι οἱ μοναχοὶ τοῦ Ὄρους εἶναι προσφορὰ τῶν Γεροντάδων ποὺ ἐργάζονται στὸν ἀμπελῶνα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, κι ἐμεῖς μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ σεβασμὸ πολὺ τοὺς δεχόμαστε, τοὺς φιλοξενοῦμε καὶ τὸ πρῶτο ποὺ τοὺς ἀναθέτουμε εἶναι νὰ λειτουργήσουν, εἴτε μόνοι τους εἴτε μαζί μας. Γιατί λοιπὸν νὰ δημιουργηθοῦνε τόσο μεγάλες ἀποστάσεις μεταξὺ Ὄρους καὶ Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; Εἴμαστε ἀπὸ τὴν ἴδια Ἐκκλησία, ἀπὸ τὸ ἴδιο Ἔθνος, καὶ τὸ καύχημα τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ ἱερὸ αὐτὸ βουνό. Γιατί θεωρούμαστε ξένοι καὶ ἐπήλυδες; Ποιός ἀπὸ τὸ Ὄρος δὲν ἱερουργεῖ, δὲν ἐξομολογεῖ, δὲν ὁμιλεῖ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ ἐπιχωρίου ἐπισκόπου; Αὐτὴ ἡ Ἐγκύκλιος πιστεύω ὅτι εἶναι μιὰ ἀπερίσκεπτη ἐνέργεια κι ἕνας κανονιοβολισμὸς ὁμοβροντίας στοῦ Ἁγίου
Ὂρους τα σκηνώματα.

Ἐπειδὴ θεωρῶ μάννα μου τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ρίχνω τοὺς τόνους καὶ παρακαλῶ ἀναθεώρηση τῆς Ἐγκυκλίου. Καθίσατε νὰ λογαριάσετε πόση βοήθεια δέχεται ἡ ἐνορία ἀπὸ τοῦ Ὄρους τὴν μυστικὴ ἐργασία; Πόσοι ἐνορίτες βρίσκουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες; Γιατί αὐτὸ τὸ ἔργο προσπαθεῖτε νὰ τὸ ἐξοβελίσετε καὶ νὰ τὸ ἀμαυρώσετε; Τί συμβουλεύουμε τοὺς πιστοὺς ποὺ προσέρχονται; Δὲν προσπαθοῦμε νὰ τοὺς ἐπισυνάγουμε καὶ νὰ τοὺς συμπάλλουμε στὴν ἐνορία; Πόσοι ἐπίσκοποι καὶ μητροπολίτες δὲν ἰχνηλατοῦν τὰ μονοπάτια καὶ τὶς ὁδοὺς ποὺ διανοίγει ἡ ἁγιορείτικη ἀγρυπνία καὶ λατρεία; Μπορεῖ νὰ ζοῦμε στὸ Ὄρος, ἀλλὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ οἰκοδόμοι τῆς ἐνορίας. Συνεχῶς λαξεύουμε πέτρες καὶ δομοῦμε τὴν Ἐκκλησία ἔξω στὸν κόσμο. Πόσες οἰκογένειες ἐνδιατρίβουν στὶς συμβουλὲς τῶν Ἁγιορειτῶν καὶ σώζεται ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὸν διασκορπισμὸ καὶ τὸ ναυάγιο; 

Ἁγία Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι πολὺ κακὸ νὰ διαγράψετε ἀπὸ τὸν χάρτη σας τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος. Σκάφες εἴμαστε καὶ διασώζουμε πιστοὺς καὶ σᾶς τοὺς ναυτολογοῦμε στὸ καράβι ποὺ κυβερνᾶ κάθε ἐπίσκοπος. 

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι τὸ δυναμικὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Οὔτε ἡ ἐν τῷ κόσμῳ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ζήση χωρὶς μοναχούς, οὔτε καὶ οἱ μοναχοὶ χωρὶς τὴν Ἐκκλησία. Οὓς ὁ Θεὸς συνέζευξεν ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω. Αὐτοὶ οἱ δύο θεσμοὶ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένοι καὶ ὅποιος προσπαθήση νὰ τοὺς σπάση, ὀργὴ Θεοῦ θὰ τὸν εὕρη. Πόσους Ἁγίους ἔδωσε στὴν Ἐκκλησία τὸ μοναχικὸ τριβώνιο καὶ πόσο οἱ διηνεκεῖς αὐτοὶ μάρτυρες τῇ συνειδήσει βοήθησαν τὴν Ἐκκλησία σὲ δύσκολες δογματικὲς ἐπαναστάσεις καὶ αἱρέσεις; Διῶξτε τοὺς μοναχούς, ἐπίσκοποι, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τότε θὰ δῆτε τὶ θὰ σᾶς μείνη. Τότε θὰ δῆτε φτώχεια καὶ πενία πνευματικὴ στοὺς κόλπους σας. Οὔτε ὁ μοναχισμὸς πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλ᾽ οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία ψυχρὴ καὶ ἀδιάφορη γι᾽ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν στὰ ὄρη καὶ τὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Τὸ ἀντίβαρο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ μοναχοί. Κι ὁ πιὸ ράθυμος καὶ πιὸ ἀδιάφορος θὰ πῆ προσευχὲς καὶ θὰ ἀναπέμψη παρακλήσεις καὶ δεήσεις ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Στολίδια εἶναι τὰ μοναστήρια γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἄγκυρες ἐλπίδας σωτηρίας. Οἱ καμπάνες τῶν Μονῶν ἠχομαχοῦνε μέρα-νύχτα καὶ εὔχονται γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου. Μπορεῖ ὁ ἐπίσκοπος κι ὁ ἐφημέριος, μέσα στοὺς μεγάλους τους περισπασμούς, νὰ μὴ μποροῦν νὰ οἰκονομήσουν τὸ εἰκοσιτετράωρο στιγμὲς προσευχῆς, ἀλλ᾽ ὁ μοναχὸς γυρίζει τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι του κι ἐπικαλεῖται τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ πᾶσαν τὴν κτίσιν. 

Μᾶλλον τὸ ἀντίθετο πρέπει νὰ γίνεται: ὁ ἀπροσδόκητα εὑρισκόμενος στὸν κόσμο μοναχὸς νὰ παίζη τὴν λύρα τοῦ Θεοῦ, γιατὶ μέχρι ποὺ νὰ ἔρθη ἡ ἄδεια, οἱ χορδὲς αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ ὀργάνου θὰ χαλαρώσουν. Ἐμπνεύσετε τοὺς μοναχοὺς νὰ εἶναι συνεργάτες σας καὶ ἄμισθοι ἐργάτες σας στὸν μυστικὸ ἀμπελῶνα. Ὁ μοναχὸς εἶναι ἄμισθος ἐργάτης. Μ᾽ ἕνα ξερὸ παξιμάδι καὶ μὲ δυὸ πικρὲς ἐλιὲς σκαπανεύει τὸ ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ μέρα-νύχτα. 


Βρῆκα στὰ Δολιανὰ τῆς Εὐρυτανίας ἕνα μπαρμπ᾽-Ἀναστάση, ποὺ χρόνια κρατοῦσε τὸ ἀναλόγιο τῆς ἐκκλησίας τοῦ χωριοῦ του. 

– Πόθεν διδάχθηκες τὴν λατρευτικὴ ζωή; 

– Ἀπὸ ἕνα μοναχὸ ποὺ διάβηκε στὸ χωριό μου στὰ μικρά μου χρόνια. 

– Πόθεν, παπᾶ, ἔμαθες νὰ λειτουργῆς; 

– Ἀπὸ ἕνα περαστικὸ ἱερομόναχο. 

– Πόθεν, κυρα-Ζαχαρώ, ἔμαθες νὰ κρατᾶς στὸ σπίτι σου τὴν ἀκοίμητη εἰκοσιτετράωρη ἀκολουθία; 

– Ἀπὸ ἕνα καλόγερο. 

Ἀπ᾽ ὅπου πέρασαν οἱ ἀφανεῖς αὐτοὶ καλόγεροι ἔβαλαν θεμέλια γερὰ καὶ στὴν ἐνορία καὶ στὴν κατ᾽ οἶκον ἐκκλησία. 

Ἐπίσκοποί μου, τρῶτε μουσκεμένο ψωμί, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔβαλαν στὸ νερὸ οἱ μοναχοί. Μὴ κλείνετε, σᾶς παρακαλῶ, τὶς πηγὲς ποὺ ἀρδεύουν τοὺς κήπους σας. Μὴ σκοτώνετε τοὺς ζωντανοὺς δασκάλους τοῦ Γένους καὶ τῆς πίστης. Ἀπὸ καμμιὰ ἐνορία καὶ μητρόπολη νὰ μὴν ἐκλείψη τὸ μοναχικὸ τριβώνιο. Ἡ ἀγρυπνιούλα τοῦ μοναχοῦ, ἡ μυστικὴ προσευχή, κάνει τὰ νερὰ τῆς Ἐκκλησίας κρυστάλλινα καὶ διαυγῆ. Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ὑψώσουμε τὶς καρδιές μας, ἀλλὰ νὰ τὶς ταπεινώσουμε καὶ ἀφανεῖς νὰ γίνουμε, κεκρυμμένοι καὶ πορευόμενοι στοὺς ἴσκιους τῶν μοναχῶν. Ἐπίσκοπέ μου, μοναχικὰ ἐνδύματα φέρεις. Τὸ κουκούλι, ὁ μανδύας, ἡ ράβδος καὶ ἡ βακτηρία, τῆς ἐρήμου εἶναι ἐμβλήματα. 

Δὲν ἀρνοῦμαι ὅτι ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀσύδοτοι, ἀλλὰ πιστεύω ὅτι αὐτοὶ θὰ βλάψουν ὀλιγώτερο τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ βάλουν φίμωτρα στὶς αἴσιες φωνὲς τῶν μοναχῶν. Ἐμεῖς μοναχοὶ εἴμαστε καὶ ἕτοιμοι εἴμαστε καὶ τὸ ράπισμα νὰ δεχθοῦμε καὶ τὸ λάκτισμα. Ἀλλὰ ὁ κακός τους ἀντίλαλος θὰ ἀπηχήση στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. 

Ἐξηγοῦμαι, γιὰ νὰ μὴ μὲ θεωρήσετε ὅτι λαχταρῶ τὶς ἐμφανίσεις στὸν κόσμο: Δὲν ἐξῆλθα ποτὲ τοῦ Ὄρους, οὔτε γιὰ παρουσιάσεις οὔτε γιὰ συνέδρια οὔτε γιὰ ὁμιλίες. Ζῶ στὴν σκιὰ τοῦ μοναστηριοῦ μου καί, παρὰ τὶς παρακλήσεις γνωστῶν καὶ ἀγνώστων ἐπισκόπων, προτίμησα νὰ εἶμαι στοιχειὸ στὸ μοναστήρι μου παρὰ στὸν κόσμο, γιατὶ ζώντας μέσα στὴν Ἐκκλησία, εἶδα ὅτι ἡ ἀχλάδα ἔχει οὐρά. Προτιμῶ νὰ ζῶ στὸν ἴσκιο μου, παρὰ σὲ μεγαλειώδεις αἴθουσες, γιατὶ πιστεύω πὼς οἱ φιέστες μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι σημεῖο τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου. Θὲς νερό; Πρόσελθε στὴν πηγὴ ποὺ καλλιεργῶ ἐπὶ τόσα χρόνια, νὰ γεμίσης τὶς χοῦφτες σου καὶ νὰ δροσίσης τὰ σωθικά σου. 

Ἀκούω πολλὲς φιέστες γίνονται καὶ θὰ γίνωνται στὴν Ἐκκλησία γιὰ πρόσωπα καὶ γιὰ πράγματα. Κανεὶς δὲν ἀναλογίζεται σὲ πόσους ἀφήνουν αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις κακοὺς λογισμοὺς καὶ ἐπάρατες σκέψεις. Τὸ βαρέλι, γιὰ νὰ μᾶς δώση καλὸ κρασί, πρέπει νὰ τὸ κάψουμε. Αὐτοὶ ποὺ προβάλλονται, ποιός τοὺς ἔκαψε τὸ βαρέλι; Πιάστε, κάψτε το καὶ μὲ τὴν ξύστρα περάστε το καὶ δέστε μὲ ἀληθινότητα τὶ θὰ σᾶς μείνη στὰ χέρια. Μὲ σοφία νὰ περπατήσουμε, μὲ σεμνότητα νὰ ζήσουμε καὶ μὲ ἁγιωσύνη καὶ φόβο Θεοῦ νὰ κατεργασθοῦμε ἕκαστος τὴν σωτηρία του. Προσέχετε, μοναχοὶ καὶ ἐπίσκοποι, αὐτὰ ποὺ προβάλλετε νὰ ἔχουν ἀντίκρυσμα, γιατὶ… ἀλλοίμονο. Ἀφῆστε ἐπιτέλους τὸν Θεό, σὰν τὸν πιὸ ἀληθινὸ Ἰατρό, νὰ κάνη τὴν διάγνωση (νὰ μᾶς πῆ ποιὸς εἶναι δίκαιος καὶ ποιὸς εἶναι ἅγιος) καὶ μὴ τὸν πυροβολῆτε μὲ δικές σας συμπάθειες καὶ ὀρέξεις. Ἡ συμπόρευση μᾶς ὁδηγεῖ ὅλους στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

Πολλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω σ᾽ αὐτὸ τὸ ἄρθρο, ἀλλ᾽ ἂς μαζέψω τὴν πέννα μου, γιατὶ μπορεῖ νὰ κάνη καὶ μουτζοῦρες σ᾽ αὐτὸ τὸ δύσκολο κείμενο. 

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

 «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς»( Ἰωάνν. Κεφ. η! στῖχ. 32   )

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφιεσ απο τισ οικουμενικεσ συνοδουσ

          ΠΙΣΤΟΙ ΥΠΕΡΜΑΧΟΙ ΤΗΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ  ΜΑΣ.

         «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» ( Πράξ. 5 ,  29  )

 ….οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας   ἀμείωτα διαφυλάττομεν.  Οὓτω γάρ κρατείνεται ἡ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν διδασκαλεία, εἲτουν παράδοσις τῆς ἐκκλησίας…  ( Ζ! Οἰκουμ. Σύνοδ.)

            Ὁ πάπας εἶναι πρῶτος στήν ὑπερηφάνεια, δέν εἶναι ἀλάθητος ἀλλά ἁμαρτωλός καί ψευδόχριστος…  Ἡ ὑποδούλωση τῆς ἐκκλησίας στόν παπισμό θά εἶναι  ὑποδούλωση καί τοῦ ἒθνους ( π. Φιλόθεος Ζερβάκος ) .

            Συναντήσας, ὁ ὑποφαινόμενος, εἰς τήν Ἱεράν Μονή Πετράκη Ἀσωμάτων ἐν Ἀθήναις κατά τό ἒτος 1967 τόν  Ἁγιώτατον καί Σεβάσμιον γέροντα Φιλόθεον Ζερβάκον, καί ἐρωτήσας αὐτόν διά τήν  << Ὀρθόδοξον Πίστιν καί Παράδοσιν >>, μοῦ συνέστησε νά ὑπάγω νά συναντήσω τό πνευματικό τέκνο τοῦ Ἀποστόλου Παῦλου, τόν Τιμόθεον, εἰς τό  Δ ! (τέταρτον) κεφάλ. αὑτοῦ καί εἰς τόν στῖχον πρῶτον (1) καί κατωτέρω:                

            1 Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων,  2 ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυστηριασμένων τὴν ἰδίαν συνείδησιν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

 

            Τό δέ  Ἃγιον Πνεῦμα ρητῶς λέγει καί προλέγει, ὃτι σέ ὑστερινούς καιρούς μερικοί ἂνθρωποι σκληρυμένοι, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός των θά ἀποστατήσουν  ἀπό τήν ὀρθήν πίστην, καί θά προσέχουν εἰς πνεύματα πλάνης καί εἰς δαιμονικάς  διδασκαλίας.  2 Θά δίδουν προσοχήν καί πίστιν εἰς διδασκάλους  τοῦ ψεύδους καί τῆς πλάνης, οἱ ὁποῖοι θά ἒχουν ἀναίσθητον καί ἀνάλγητον, σάν καυτηριασμένην τήν συνείδησίν των.  

            Ἐάν, σεβαστοί  πατέρες, ἀδελφοί  πνευματικοί καί τέκνα ἀγαπητά, στήν ὑλική οἰκία πού ἒκτισεν ὁ σαρκικός μας πατέρας καί μᾶς τήν ἐχάρησε, βλέπαμε κάποιον νά βάζει φωτιά, ἢ νά ἐπιχειρῆ νά τήν κρημνίση, ἢ νά ἁρπάση τήν ἐντός τῆς οἰκίας περιουσίαν μας, τί θά κάναμε; Θά σταυρώναμε τά χέρια μας, θά κλείναμε τό στόμα μας, θά μέναμε ἀδιάφοροι, ἀσυγκίνητοι, ἀναίσθητοι;      Ὂχι βέβαια, ἀλλά θά τρέχαμε ἀμέσως, ἀκόμη καί μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς μας γιά νά σώσουμε τό σπίτι μας ἀπό τόν κίνδυνο καί νά ἀπομακρίνουμε τούς κλέπτας…

            Οἰκία θαυμασία καί μεγαλοπρεπεστάτη, μᾶς ἒκτισε ὁ Πανάγαθος Θεός, ὁ Οὐράνιος Πατέρας μας, τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν  Ἐκκλησίαν, γιά νά μένωμεν εἰς Αὐτήν καί νά φυλασσώμεθα ἀπό τήν ἁμαρτία καί τούς λύκους τούς ὁρατούς, τούς αἱρετικούς, καί τούς ἀοράτους ἐχθρούς μας δαίμονας…

            Τήν οἰκία αὐτήν ( ἐννοῶ τήν Ἁγία Ὀρθόδοξο τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ) τήν ἒκτισε ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί τήν ἒβαψε μέ τό πολύτιμο Αἷμα Του. Μᾶς τήν παρέδοσε καθαρᾶν,  ἁγίαν καί  ἂμωμον, μέ ὃλους τούς θησαυρούς τῆς πανσοφίας Του, ὡς τερπνό παράδεισο, ὡς δική μας οἰκία, γιά νά μένωμε σέ Αὐτήν μέχρι τό τέλος τῆς προσκαίρου ζωῆς μας, ἀλλά καί γιά νά φυλάττωμε Αὐτήν, γιά νά μείνη μέχρι συντελείας τοῦ κόσμου αὐτοῦ καθαρά, ἁγία καί  ἂμωμη, ἐκδιώκοντες μακράν Αὐτῆς τούς προβατοσχήμους λύκους αἱρετικούς, τούς κλέπτας καί κάθε ἐχθρό καί πολέμιο, ξένο καί ἀλλοτριόπιστο.  

            Στίς πονηρές ἡμέρες μας, ἂσπονδοι ἐχθροί ἒβαλαν φωτιά νά κατακαύσουν τήν ἁγίαν μας  Ὀρθόδοξο  Ἐκκλησία, πού ὁ Πατέρας μας ὁ Οὐράνιος μᾶς ἐδώρησε σέ κατοικία ἀσάλευτη.  Αὐτοί οἱ ἐχθροί ὣρμησαν μέ μανία νά κατακρημνίσουν, νά ἐκθεμελιώσουν καί σάν κλέπτες καί ληστές νά ἁρπάξουν τόν εἰς Αὐτήν θησαυρόν τῆς πίστεώς μας.

            Λύκοι προβατόσχημοι ἂνοιξαν διάπλατα τίς πόρτες τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γιά νά εἰσέρχωνται ἀνεμπόδιστα στην λογική ποίμνη ἂγριοι λύκοι αἱρετικοί, νά ἁρπάζουν, νά κατασπαράζουν καί νά διασκορπίζουν τά λογικά πρόβατα, γιά τά ὁποῖα ὁ Χριστός ἒχυσε τό Αἷμα Του…

            Οἱ μνημονευθέντες  ἐκκλησιαστικοί ἂρχοντες, ἀντί νά εἶναι ἀκριβεῖς φύλακες τῶν ἀποστολικῶν καί πατερικῶν παραδόσεων ἒγιναν καταφρονηταί καί παραβάται….

            Ἀπό τίς ἀρχές τῆς ἱδρύσεως τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας μέχρι σήμερα, πολλοί, πού πλανήθηκαν ἀπό τόν ἂρχοντα τοῦ σκότους, ἀπό ὑπερηφάνεια, ἒγιναν πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας, ψευδοπροφῆτες, ψευδαπόστολοι, ψευδοπατριάρχες, ψευδεπίσκοποι, ψευδοδιδάσκαλοι, κ.λ.π., ὣρμισαν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μέ μανία νά τήν ἐκθεμελιώσουν, ἀλλά, ὃλοι τους συνετρίβησαν καί ἀπολέσθησαν..

            Στίς λυσσαλέες ἐπιθέσεις καί ἐξορμίσεις τῶν ἀσπόνδων ἐχθρῶν καί ἀσεβῶν, πολυωνύμων αἱρετικῶν, ἀντιτάχθισαν:

Πρῶτον:                                                                                                                                                                      Οἱ  Ἃγιοι τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολοι, οἱ ὂντως θεῖα παρεμβολή.

Δεύτερον:

            Οἱ  Ἃγιοι Μάρτυρες, Ἱερομάρτυρες, Ὁσιομάρτυρες καί  Ὁμολογηταί, οἱ ὃντως θεηγόροι ὁπλῖται τῆς παρατάξεως Κυρίου.

            Αὐτοί, γιά νά φυλάξουν τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ τήν ἁγία καί  ἀληθινή, ἐθυσίασαν τά σώματά τους καί μέ τά αἳματά τους  ἐπορφύρωσαν τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ.

Τρίτον:

             Εἶναι οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας, οἱ  Ἃγιοι  Ἀρχιερεῖς καί   Διδάσκαλοι τῆς Ἑκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τά πάγχρυσα  στόματα τοῦ Λόγου, τῆς Ἐκκλησίας τά καυχήματα καί οἱ ἂγρυπνοι  φύλακες τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, οἱ συγκροτήσαντες τίς  ἑπτά Οἰκουμενικές Συνόδους.

              Αὐτούς, παρακαλῶ, ἂς μιμηθοῦμε καί ἐμεῖς, ὃσοι πονοῦμε καί ἀγαποῦμε τήν Ἁγία Ὁρθόδοξη Πίστη μας καί τήν γλυκιά μας πατρίδα Ἑλλάδα, ἀγωνιζόμενοι μέ ὃλες τίς δυνάμεις, γιά νά ἐκδιώξουμε τούς βαρεῖς λύκους καί νά φυλάξουμε τούς ἑαυτούς μας, τήν ἁγία μας Ἐκκλησία καί τήν προσφιλῆ μας πατρίδα.

              Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι, ἂς προσέξουμε νά μήν πλανηθοῦμε ἀπό τούς προβατοσχήμους λύκους, τούς ψευδοχρίστους καί ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι μηχανῶνται μέ ὓπουλο τρόπο νά μᾶς πλανήσουν.

               Ἂς σταθοῦμε ἀκλόνητοι στή καλή παρακαταθήκη τοῦ θησαυροῦ τῆς πίστεώς Μας καί ἂς φυλάξουμε τίς ἀποστολικές καί πατερικές παραδόσεις.

              Ὃσοι πονοῦμε τήν Ὀρθόδοξη Ἑκκλησία μας καί τήν ἒνδοξη πατρίδα μας Ἑλλάδα ἂς πενθίσουμε,γιατί ἒφθασαν ἡμέρες θλίψεων καί συμφορῶν γιά τίς ἁμαρτίες τῶν κατοικούντων τήν γῆ. Διότι γέμισαν οἱ χῶρες τους ἀπό μαγκανίες, μαγεῖες, βλασφημεῖες, ἀσέβειες, αἱρέσεις, πλᾶνες, αἰσχρότητες, πορνεῖες, μοιχεῖες, ἀσέλγειες καί κάθε εἲδος κακίας, καί ἂν δέν ὑπῆρχαν λίγοι ἐκλεκτοί, θά καταντούσαμε ὡς τά Σόδομα καί τά Γόμορρα.

               Ἒχετε θάρρος, Σεβάσμιοι Πατέρες καί Τέκνα ἀγαπητά, ἒχετε θάρρος, μή φοβεῖσθε.

                Ἂς φοβηθοῦμε τήν ἁμαρτία καί τήν πλάνη.

                Προσοχή μή πλανηθοῦμε ἀπό τούς προβατοσχήμους λύκους, τούς ψευδοπροφήτας καί ψευδοδιδασκάλους, ἀλλά νά διαφυλάξουμε τήν ὀρθόδοξη πίστη μας καθαρά. Νά φυλάξουμε μέ ἀκρίβεια ὃσα οἱ  Ἃγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ  Ἃγιοι Πατέρες μᾶς παρέδωσαν, γραπτά καί προφορικά, μέ τίς ἑπτά  Ἃγιες Οἰκουμενικές Συνόδους.

                Ὃπως ὁ Κύριος ἐβοήθησε τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, Μάρτυρας, Ὁμολογητάς καί νικοῦσαν ὃλους τούς ἐχθρούς, ἒτσι θά βοηθήση καί ἐμᾶς, καί μέ τήν πίστη καί τήν ἀγάπη θά νικήσουμε τούς προβατοσχήμους λύκους καί πολέμιους τῆς ἐκκλησίας Του…

Γένοιτο.  Ἀμήν

 

Γέρων Κύριλλος Μοναχός Κατουνακιώτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Τι κρύβεται πίσω από την απόφαση της Συνόδου να απαγορεύσει στους αγιορείτες μοναχούς την επαφή με τον κόσμο;

       Η (η διοικούσα εκκλησία)  τελικά φαίνεται να μην θέλει ουδέποτε να περισώσει ότι έμεινε από τους αλλεπάλληλους διωγμούς της, στο πέρασμα των χρόνων και να ενισχύσει πνευματικά την ανθρώπινη ψυχή, που έχει ανάγκη από βιωματικές εμπειρίες και φωτισμένους ανθρώπους.                 Επίσης φαίνεται για άλλη μια φορά να λειτουργεί κυκλοθυμικά, εγωιστικά, μα κυρίως καθόλου συμφεροντολογικά για το ποίμνιό της αλλά και για το φθαρμένο και πληγωμένο γόητρό της, που επιμελώς κρύβει χρόνια τώρα και κάνει ότι δεν το βλέπει.
      Γράφουμε όλα αυτά διότι δημοσιεύτηκε προσφάτως εγκύκλιος- οδηγία από την Ιερά Σύνοδο της Ελλάδος, η οποία ουσιαστικά απαγορεύει την επίσκεψη ηγουμένων και γενικότερα μοναχών του Αγίου Όρους στις Μητροπόλεις και ενορίες της Ελλάδος. Τυπικά γράφουν ότι αυτό θα μπορεί να γίνεται με άδεια της Ιεράς Συνόδου ( ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό το παραθυράκι μάλλον δύσκολα θα ανοίγει αλλά δεν είναι του παρόντος).
      Του παρόντος μάλλον είναι το γιατί η Σύνοδος, σε μια εποχή οικονομικής και πρωτίστως πνευματικής κρίσης, αφήνει ξεκρέμαστο τον κόσμο που υποφέρει από την ανέχεια και την εγκατάλειψη και έχει περισσότερο από κάθε φορά ανάγκη από την πνευματική παρηγοριά που κακά τα ψέματα το Άγιο Όρος την προσφέρει πλουσιοπάροχα.

      Αναλύοντας αυτήν την απόφαση σκέπτεται κάποιος που απλά διαβάζει την εγκύκλιο: 
      Συνεδρίασε ολόκληρη Ιερά Σύνοδος και έβαλε θέμα την απαγόρευση της επίσκεψης των μοναχών του Αγίου Όρους, στους ναούς; Άρα αφαιρεί το δικαίωμα και την ευλογία, να ακούει ο πονεμένος λαός και διψασμένος, τον λόγο του Θεού, που προέρχεται από την βιωματική εμπειρία των μοναχών αυτών, την καθάρια επικοινωνία τους με τον Θεό, την επαφή τους με τα άγια κειμήλια που υπάρχουν στον τόπο της Παναγίας και τις μαρτυρίες τους, από την επαφή τους με αγίους ανθρώπους οι οποίοι σήμερα έχουν καταταχθεί στο αγιολόγιο της εκκλησίας;
Τακτοποίησαν όλα τα καυτά θέματα που αφορούν την εκκλησία και πήραν αποφάσεις για όλα όσα την χτυπούν και την αποψιλώνουν και μετά ασχολήθηκαν και με αυτό το θέμα;

      Δηλαδή έλυσαν το θέμα των αλλαγών στα θρησκευτικά;

      Έλυσαν το θέμα της απαγόρευσης της προσευχής στα σχολεία;

      Τοποθετήθηκαν για την αφαίρεση του Σταυρού από την ελληνική σημαία σε ελληνικά προϊόντα; 

      Συνεδρίασαν για να είναι έτοιμοι να αποφασίσουν στο αίτημα που σύντομα θα προκύψει να πραγματοποιείται και μουσουλμανική προσευχή στα δημοτικά σχολεία;

      Αντέδρασαν τόσο ουσιαστικά για τα τζαμιά στην Ελλάδα;

      Αντέδρασαν για τον αντιρατσιστικό νόμο που τους φίμωσε και τους ίδιους και δεν τολμούν τώρα να μιλήσουν για αλήθειες της ορθοδοξίας, μην τυχόν και θεωρηθούν ρατσιστές;

      Αντέδρασαν για μεγάλα κέντρα αιρέσεων στην Αθήνα, τα οποία σχεδόν εκβιαστικά αποστέλλουν τα μέλη τους να προσηλυτίσουν κόσμο; 

      Εκτός από το να έχουν πολύ καλές σχέσεις με την κυβέρνηση που προχωρά καθημερινά σε εξαφάνιση όλων των Χριστιανικών Ορθόδοξων στοιχείων δεν βλέπουμε να έχουν προχωρήσει σε κάποια άλλη «νίκη».
Φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν θέλουν τους αγιορείτες στα πόδια τους και θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν τους θέλουν για να μην φανεί η γύμνια κάποιων εξ αυτών.

Διότι δεν μιλούν στην καρδιά και στην ψυχή του κόσμου, των θλιμμένων, των απογοητευμένων και των χτυπημένων. Ούτε τους ακούν ούτε τους αφουγκράζονται, ούτε καν τους βλέπουν από το ύψωμα της έπαρσης στο οποίο στέκονται οι περισσότεροι από εκείνους. Η πράξη αυτή μόνο από άθεους θα περίμενε κανείς να έχει παρθεί και όχι από αρχιερείς που ενδιαφέρονται για την πνευματική προκοπή του φιλοχρίστου λαού.
Αντί να αγκαλιάσουν τους αγιορείτες, να τους παρακαλούν να έρχονται στις μητροπόλεις τους για να βοηθιέται ο κόσμος και να αναπαύεται, εκείνοι τους εχθρεύονται και τους καταδιώκουν. 
Τι έχουν να χάσουν δηλαδή από τους Αγιορείτες; Την καρέκλα τους; Την μητρόπολή τους; Νομίζουμε τίποτα από αυτά.
Αυτό απορρέει ή από το σαράκι της ανθρώπινης ζήλειας ή από την εντολή που έχουν πάρει από ξένα κέντρα τα οποία και σε άλλες ορθόδοξες χώρες προσπαθούν να μειώσουν την παρουσία του μοναχισμού.

      Είναι γνωστή η πορεία ορισμένων που δεν θέλουν τα μοναστήρια στα πόδια τους. 

Αν ήξερε ο κόσμος των διωγμό των μοναχών από Μητροπολίτες τώρα θα είχε χάσει την ανθρώπινη ισορροπία του.

Και σκέφτεται κανείς , εδώ έρχονται στο Άγιο Όρος, από όλα τα μέρη του κόσμου, για να συναντήσουν τέτοιους φωτισμένους ανθρώπους και εδώ η επίσημη εκκλησία τους διώχνει;
Ήρθαν λοιπόν ξανά οι εποχές του κρυφού σχολειού; 
    Έφτασε η ώρα να νιώσουμε κι εμείς όπως οι κρυπτοχριστιανοί! 

    Να συναντούμε Αγιορείτες σε σπίτια και σε ιδιωτικούς χώρους διότι η εκκλησία κλείνει τις θύρες της στα μούτρα του διψασμένου λαού;
Αξιωθήκαμε για τόσα χτυπήματα σαν έθνος και θρησκεία στο πέρασμα των χρόνων. Δυστυχώς με την εκκλησία που έχουμε μάλλον θα αξιωθούμε και για αυτά και πρέπει να είμαστε έτοιμοι, να φυλάξουμε μόνοι μας τη μια και μοναδική αλήθεια, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.
    Δυστυχώς το ξερό ανάγνωσμα των ανακοινώσεων των μητροπόλεων στο εκκλησίασμα της Κυριακής δεν βοηθάει.
Ο Θεός να μας συγχωρέσει...

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Οἱ Ἱεροί Κανόνες γιά τή συμπροσευχή μέ αἱρετικούς

"οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοίς συνεύχεσθαι"

 ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε όλους τους Ιεράρχες και Ιερείς και "Γεροντάδες", που μας συμβουλεύουν να μην "ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ" για το τι σημαίνει η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ της ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ στην Εκκλησία, και μάλιστα ΣΥΝΟΔΙΚΑ, μετά από τα γεγονότα της Κρήτης. 
  Ευχαρίστως να τους ακούσουμε όλους όσους προανέφερα. Μόνο θέλουμε μία χάρη. Αν μπορούν να μας πουν και μας δικαιολογήσουν, με ΠΑΤΕΡΙΚΑ επιχειρήματα όλα όσα γεγονότα παρουσιάζουν οι παρακάτω ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, σε αντιστοιχία με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας. 
  Επειδή ξέρουμε ότι δεν μπορούν, λοιπόν εμείς συνεχίζουμε. Ακολουθούμε την ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΤΙΤΟ. "αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,  εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος". Τώρα το τι σημαίνει τον ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ παραιτού ... θα το δουν σε λίγο...
Λυπημένος για γεγονότα που ζούμε και έρχονται...
Αλλά χαρούμενος γιατί ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ.
                                                                                                              π. Φώτιος Βεζύνιας.

«πᾶς ὁ παραβαίνων καί μή μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεόν οὐκ ἔχει» (Β΄ Ἰωάν. 9)

 Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, μέ οἰκουμενικό κῦρος, πού ἀναφέρονται στήν ἀπαγόρευση συμπροσευχῆς μέ αἱρετικούς  

Κανών Ι' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:

"Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὖτος ἀφοριζέσθω".


 Κανών ΙΑ΄τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Εἴ τις καθῃρημένῳ , κληρικός ὤν, κληρικῷ συνεύξηται, καθαιρείσθω καί αὐτός".

«Τον Πάπα να καταράσθε, αυτός θα είναι η αιτία του κακού»
(ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ)
 Κανών ΜΕ' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἥ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δέ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς, ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω".


«Φεύγετε τούς Παπικούς ως φεύγει τις από όφεως και από προσώπου πυρός»
(ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ)

Κανών ΞΕ' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Εἴ τις Κληρικός, ἤ Λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι,

 καί καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω". 

ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΣΤ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ      Κανὼν ΙΑ´
Μηδεὶς τῶν ἐν ἱερατικῷ καταλεγομένων τάγματι, ἢ λαϊκός, τὰ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἄζυμα ἐσθιέτω, ἢ τούτοις προσοικειούσθω, ἢ ἐν νόσοις προσκαλείσθω, καὶ ἰατρείας παρ᾿ αὐτῶν λαμβανέτω, ἢ ἐν βαλανείοις τούτοις παντελῶς συλλουέσθω· εἰ δέ τις τοῦτο πράξαι ἐπιχειροίη, εἰ μὲν κληρικὸς εἴη, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκός, ἀφοριζέσθω.

 

Ἁγ. Ἀποστόλων Κανὼν Ο´
Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου τῶν κληρικῶν, νηστεύοι μετὰ Ἰουδαίων, ἢ ἑορτάζοι μετ᾿ αὐτῶν, ἢ δέχοιτο παρ᾿ αὐτῶν τὰ τῆς ἑορτῆς ξένια, οἷον ἄζυμα ἤ τι τοιοῦτον, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκὸς εἴη, ἀφοριζέσθω.

 

 Κανών ΟΑ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Εἴ τις Χριστιανός ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἰερόν ἐθνῶν, ἤ εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἤ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω".

 

Κανών ΣΤ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"Περί τοῦ μή συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ, 

ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει".

 «Ημείς δι’ ουδέν άλλο, απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ η ότι εισίν ου μόνον σχισματικοί, 

αλλά και ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ». (ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ)

 

«Εάν δε επιμείνη η οργή του Θεού, ποία βοήθεια ημίν της Δυτικής οφρύος; Οι το αληθές ούτε ίσασιν ούτε μαθείν ανέχονται ψευδέσι δε υπονοίαις προειλημμένοι... προς μεν τούς την αλήθειαν αυτοίς απαγγέλλοντας φιλονεικήσαντες, την δε αίρεσιν δι’ εαυτών βεβαιώσαντες. Εγώ μεν γαρ αυτός, εβουλόμην αυτών επιστείλαι τω κορυφαίω... ότι ούτε ίσασιν παρ’ ημίν την αλήθειαν, ούτε την οδόν δι’ ης αν μανθάνοιεν καταδέχονται,... μηδέ αξίωμα κρίνειν υπερηφανείαν, αμάρτημα και μόνον αρκούν έχθραν ποιήσαι εις Θεόν». (Μέγας Βασίλειος)

 

 

Κανών Θ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τποικῆς Συνόδου:

"Περί τοῦ μή συγχωρεῖν εἰς τά κοιμητήρια, ἤ εἰς τά λεγόμενα μαρτύρια πάντων τῶν αἱρετικῶν ἀπιέναι τούς τῆς Ἐκκλησίας, εὐχῆς ἤ θεραπείας ἕνεκα, ἀλλά τούς τοιούτους, ἐάν ὧσι πιστοί, ἀκοινωνήτους γίνεσθαι μέχρι τινός, μετανοοῦντας δέ, καί ἐξομολογουμένους ἐσφάλθαι, παραδέχεσθαι".


 Κανών ΛΒ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἵρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινες εἰσίν ἀλογίαι μᾶλλον, ἤ εὐλογίαι".


 Κανών ΛΓ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι".

«Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πιστεως». Αγ. Μάρκος

 

  «Βούλομαι πλατύτερον την εμήν γνώμην ειπείν... ίνα σύμφωνος ω εμαυτώ απ’ αρχής έως τέλους και μη δόξη τισίν ότι άλλα έλεγον, άλλα δε έκρυπτον εν τη διανοία... λέγω δε περί του Πατριάρχου ή του κλήρου αυτού ή των κοινωνούντων αυτώ τινα συνεύξασθαι ή συμφορέσαι τοις εκ του ημετέρου μέρους ιερεύσι τοις προς τα τοιαύτα προσκληθείσι δόξας ως οιοδήποτε τρόπω προσίεμαι και εν τω κρυπτώ την αυτού κοινωνίαν και ίνα μη η σιωπή μου συγκατάβασιν τινα υπονοήσαι παρέξει, τοις μη καλώς και εις βάθος ειδόσι τον εμόν σκοπόν, λέγω και διαμαρτύρομαι ενώπιον των παρατυχόντων πολλών και αξιολόγων ανδρών, ως ούτε βούλομαι την αυτού ή την μετ’ αυτού κοινωνίαν το παράπαν ουδαμώς ούτε επί τη ζωή μου ούτε μετά τον θάνατόν μου... Πέπεισμαι γαρ ακριβώς, ότι όσον αποδιΐσταμαι τούτου και των τοιούτων εγγίζω τω Θεώ και πάσι τοις πιστοίς και Αγίοις Πατράσι και θεολόγοις της Εκκλησίας· ώσπερ αν πείθομαι τοις... συντιθεμένοις τούτοις, αποδιΐσταμαι της αληθείας και των μακαρίων διδασκάλων της Εκκλησίας· και δια τούτο λέγω ώσπερ παρά πάσαν μου την ζωήν ήμην ΚΕΧΩΡΙΣΜΕΝΟΣ απ’ αυτών ούτω και εν τω καιρώ της εξόδου μου και έτι μετά την εμήν αποβίωσιν και εξ όρκου εντέλλομαι ίνα μηδείς εξ αυτών προσεγγίση ή εν τη εμή κηδεία ή εν τοις μνημοσύνοις μου....» Αγ. Μάρκος

 

Κανών ΛΔ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ πάντα χριστιανόν ἐγκαταλείπειν Μάρτυρας Χριστοῦ, καί ἀπιέναι πρός τούς ψευδομάρτυρας, τοῦτ' ἐστιν αἱρετικῶν, ἤ αὐτούς πρός τούς προειρημένους, αἱρετικούς γινομένους· οὗτοι γάρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγχάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνάθεμα οἱ ἀπερχόμενοι πρός αὐτούς".


Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:

«Ο ένας ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ είναι ο ΠΑΠΑΣ, και ο έτερος είναι αυτός που είναι στο κεφάλι μας, χωρίς να ειπώ το όνομά του· το καταλαμβάνετε, μα λυπηρόν είναι να σας το ειπώ, διότι αυτοί οι ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ είναι εις την ΑΠΩΛΕΙΑΝ, καθώς το έχουν». (Διδαχή Η’).

 

 Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Πόποβιτς: 
«Τρεις είναι οι μεγαλύτερες Πτώσεις του ανθρώπου. α)Η πτώσις του Αδάμ β) Η πτώσις του Ιούδα και γ) Η πτώσις του ΠΑΠΑ».

Κανών ΛΖ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζει αὐτοῖς".

 

ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΛΑΟΔΙΚΕΙΑΣ
Κανόνας ΚΘ': «Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ιουδαΐζουν και να σχολάζουν το Σάββατο, αλλά να εργάζονται κατ’ αυτήν την ημέρα, και να προτιμούν την Κυριακή, αν βέβαια δύνανται, για να σχολάζουν ως Χριστιανοί, και αν βρεθούν ιουδαϊστές (ιουδαΐζοντες), ας είναι ανάθεμα από το Χριστό».

 

 

Κανόνας ΛΖ': «Δεν πρέπει να λαβαίνουμε τα (γιορτινά δώρα) που στέλνουν οι Εβραίοι ή οι αιρετικοί μήτε να εορτάζουμε μαζί τους».
Κανόνας ΛΗ': «Δεν πρέπει να λαβαίνουμε άζυμα από τους Εβραίους ή να έχουμε κοινωνία στις ασέβειές τους».

 

Κανών Θ' τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας:

 

Ἐρώτησις.  Εἰ ὀφείλει Κληρικός εὔχεσθαι, παρόντων Ἀρειανῶν, ἤ ἄλλων αἱρετικῶν; ἠ οὐδέν αὐτόν βλάπτει, ὁπόταν αὐτός ποιῇ τήν εὐχή, ἤγουν τήν προσφοράν;


 Ἀπόκρισις.
Ἐν τῇ θεία ἀναφορᾷ ὁ Διάκονος προσφωνεῖ πρό τοῦ ἀσπασμοῦ: "Οἱ ἀκοινώνητοι περιπατήσατε". Οὐκ ὀφείλουσιν οὖν παρεῖναι, εἰ μή ἄν ἐπαγγέλλωνται μετανοεῖν καί ἐκφεύγειν τήν αἵρεσιν". 

 

Στούς πιό πάνω Κανόνες θά πρέπει νά προστεθοῦν καί οἱ 

 Κανών Β' τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου:


"Πάντας τούς εἰσιόντας εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί τῶν Ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μή κοινωνοῦντας δέ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ ἤ ἀποστρεφομένους τήν μετάληψιν τῆς Εὐχαριστίας, κατά τινά ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ἄν ἐξομολογησάμενοι καί δείξαντες καρπούς μετανοίας και παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης. Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδέ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τούς ἐν ἑτέρᾳ Ἑκκλησίᾳ μή συναγομένους. Εἰ δέ φανείῃ τις τῶν 
επισκόποπων, η Πρεσβυτέρων ἤ Διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνω, καί τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὥς ἄν συγχέοντα τόν κανόντα τῆς Ἐκκλησίας".

 

Κανών Α' τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοποικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

 

Κανών Β΄ τῆς ΣΤ' Οικουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

 

Κανών Α΄ τῆς Ζ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας). 

 

 

«Μεγάλο, πολύ μεγάλο και σπουδαίο είναι ένα ζήτημα που δεν του δώσανε σχεδόν καθόλου προσοχή οι περισσότεροι Έλληνες. Κι αυτό είναι το ότι από καιρό αρχίσανε κάποιοι δικοί μας κληρικοί να θέλουν και να επιδιώκουν να δέσουν στενές σχέσεις με τούς παπικούς, που επί τόσους αιώνες μας ρημάξανε. Γιατί, στ’ αληθινά, δεν υπάρχει πιο μεγάλος αντίμαχος της φυλής μας, κι επίμονος αντίμαχος, που, σώνει και καλά, θέλει να σβήσει την Ορθοδοξία.Οι δεσποτάδες που είπα πως τούς έπιασε, άξαφνα κι αναπάντεχα, ο έρωτας με τούς Λατίνους, λένε πως το κάνουν από “αγάπη”. Μα αυτό είναι χονδροειδεστάτη δικαιολογία και καλά θα κάνουνε να παρατήσουνε αυτά τα ρασόλια της “αγάπης”, που την κάνανε ρεζίλι. Ο διάβολος, άμα θελήσει να κάνει το πιο πονηρό παιγνίδι του, μιλά, ο αλιτήριος για αγάπη. Ο,τι είπε ο Χριστός, το λέγει κι αυτός κάλπικα, για να ξεγελάσει...
Τώρα, στα καλά καθούμενα, τούς ρασοφόρους μας τούς έπιασε παροξυσμός της αγάπης για τούς Ιταλιάνους, που στέκουνται, όπως πάντα, κρύοι και περήφανοι, και δεν γυρίζουνε να τούς δούνε αυτούς τούς “εν Χριστώ αδελφούς”, που όσα τούς κάνανε από τον καιρό των Σταυροφόρων ίσαμε τώρα, δεν τούς τάκανε μήτε Τούρκος, μήτε Ταταρος, μήτε Μωχαμετάνος. Ίσως κι οι δικοί μας να το κάνουν από παρεξηγημένη καλωσύνη.
Oπως είπα, οι περισσότεροι δικοί μας δεν δώσανε καμμιά σημασία σ’ αυτές τις φιλοπαπικές κινήσεις, που είναι θάνατος για το γένος μας και που τις κινήσανε οι καταχθόνιες δυνάμεις που πολεμάνε τον Χριστό και που με τα λεπτά τούς αγοράζουνε όλους, δεν δώσανε λοιπόν καμμιά σημασία, γιατί τα θεωρούνε τιποτένια πράγματα, αν δεν είναι κι ίδιοι αγορασμένοι, άξια μοναχά για κάποιους στενοκέφαλους και φανατικούς αποπετρωμένους χριστιανούς. Τωρα τα μυαλά γινήκανε φαρδειά, και καταγίνουνται με άλλα, κοσμοϊστορικά προβλήματα! “Θα καθόμαστε να κυττάζουμε τώρα παπάδες κι Ορθοδοξίες;”. Μα αυτούς δεν τους μέλει κι αν εξαφανισθεί από τον κόσμο κάθε ελληνικό πράγμα. Και θα εξαφανισθεί όχι τόσο εύκολα με τον αμερικανισμό που πάθαμε, όσο αν γίνουμε στη θρησκεία παπικοί. Γιατί γι’ αυτού πάμε. Παπική Ελλάδα θα πει εξαφάνιση της Ελλάδας. Να γιατί είπα πως είναι πολύ σπουδαίο ζήτημα αυτές οι ερωτοτροπίες που αρχίσανε κάποιοι κληρικοί δικοί μας με τούς παπικούς, κι η αιτία είναι το ότι δεν νοιώσανε τι είναι Ορθοδοξία ολότελα, μ’ όλο που είναι δεσποτάδες.
Τo κακό είναι πως ο λαός δεν πήρε, καλά-καλά, είδηση για τη συνομωσία. Ποιός να τον πληροφορήσει αφού οι γραμματισμένοι τα θεωρούνε αυτά τα πράγματα ανάξια για τη μοντέρνα σοφία τους, και τρέχουν σημαιοφόροι σε κάθε νεωτερισμό;
Απο τότε που αρχίσανε οι λυκοφιλίες ανάμεσα στούς δικούς μας και στούς παπικούς (και σημείωσε πως οι δικοί μας φαγωθήκανε πρώτοι να πιάσουνε σχέση με τούς Λατίνους σαν να πήρανε από κάπου διαταγή, κι ολοένα μιλάνε για “τον διάλογον” μαζί τους, δίχως να ξέρουνε καλά-καλά τι λένε), από τότε λοιπόν, ακούμε, κάθε τόσο, κάτι πράγματα θεατρικά, άνοστα, ανόητα, δίχως καμμιά σοβαρότητα... με σκοπό να πουλήσουν την Ορθοδοξία, γιατί γι’ αυτούς είναι καθυστερημένη μορφή του Χριστιανισμού, δηλ. ένας βλάχικος χριστανισμός... Και τι κάνανε; Τίποτα! Λογια πολλά και χαμένα, που να ντρέπεται κι ο τελευταίος Έλληνας Ορθόδοξος...
Κι εμείς οι Ορθόδοξοι, που φυλάξαμε το βαθύ μυστήριο της ευσέβειας, τώρα, στα καλά καθούμενα, πάμε να γίνουμε ένα μ’ αυτούς που γελοιοποιήσανε τον Χριστό όσο κανένας άθεος. Αλλά, από που να πιάσει κανένας και που να τελειώσει;
Όσοι ήτανε έως τώρα αδιάφοροι για τη θρησκεία και για την Εκκλησία, και που πολλοί απ’ αυτούς τις περιπαίζανε μάλιστα, όλοι αυτοί γινήκανε έξαφνα παπόφιλοι, και μασάνε σαν μαστίχι την ψεύτικη λέξη “αγάπη”. Μεγαλύτερο ρεζιλίκι δεν έγινε. Εμείς οι άλλοι που είμαστε κολλημένοι από νεότητος στην Εκκλησία μας, είμαστε στενοκέφαλοι, μοχθηροί, γυμνοί από αγάπη κι από αληθινή ευσέβεια. Η μόδα είναι τώρα να φαίνεσαι άνθρωπος της εποχής μας, που ένοιωσε τα "αιτήματά" της...». ( ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ-ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ)

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.