ΑΙΩΝΙΑ  Η  ΜΝΗΜΗ……….

 

          Ὁ  ἂδικος  καί  φρικτός θάνατος , πού <<σάρωσε>> τόσους  ἀνθρώπους στήν περιοχή τῆς  Ἀττικῆς,  ὁδήγησε τίς ψυχές αὐτῶν τῶν ἀδελφῶν μας , στήν αἰωνιότητα.                                                                                                                                                                                                                              Ὁ ἐλεήμων καί πολυεύσπλαγχνος Κύριος καί Θεός ὑμῶν διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Αύτοῦ  μητρός καί πάντων τῶν Ἁγίων Αὐτοῦ, νά συγχωρέση καί νά ἀναπαύση τάς ψυχάς αὐτῶν μετά τῶν δικαίων δούλων  Αὐτοῦ.    ΑΜΗΝ.

 

ΓΕΡΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης, Τα κόσκινα και οι κοσκινάδες

 

 


 

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης, Τα κόσκινα και οι κοσκινάδες

Τὰ παλιά-παλιὰ τὰ χρόνια σὲ ὅλους τοὺς φούρνους ποὺ ζύμωναν ψωμί, ὑπῆρχαν οἱ κοσκινάδες, ἄνθρωποι ἐπιδέξιοι στὸ κοσκίνισμα. Στὸ συνεργεῖο τοῦ φούρνου δὲν παίρνανε βέβαια καὶ τὸ πρῶτο μίσθωμα, ἀλλὰ χωρὶς αὐτοὺς δὲν μποροῦσε νὰ γίνη καθάριο ψωμί. Ἐξασκημένοι σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐργασία, κοσκίνιζαν ἀπὸ νύχτα σὲ νύχτα τὸ σιτάλευρο ποὺ ἐρχόταν ἀπ᾽ εὐθείας ἀπὸ τοὺς μύλους ἀνάμεικτο μὲ πίτουρα καὶ διάφορα σύμποδα.

Ἔφηβος βρέθηκα στὴν Ρόδο κι ἕνα πρωὶ οἱ φίλοι μου μοῦ εἴπανε:

«Θὰ πᾶμε στὴν Κοσκινοῦ». Ἦταν μιὰ ὄμορφη κωμόπολη καὶ μάλιστα εἶχε καὶ ἐκκλησία τὴν Παναγία τὴν Κοσκινοῦ. Μόλις ἄκουσα ὅτι θὰ βρεθοῦμε σὲ μιὰ τέτοια περιοχή, μέσα μου ἔπλασα τὸ ὄνειρο ὅτι σ᾽ αὐτὴν ὑπάρχουνε καλοὶ κοσκινάδες καὶ καλὰ κόσκινα. Ὅταν ἔφθασα ὅμως ἐκεῖ, ὅσο κι ἂν ἔψαξα, τίποτα δὲν βρῆκα ἀπὸ αὐτά.

Οἱ καλοὶ φοῦρνοι εἶχαν τρία κόσκινα· τὸ χοντρὸ γιὰ τὸ πρῶτο χέρι καὶ τὰ ψιλὰ γιὰ τὸ δεύτερο καὶ τρίτο χέρι. Γι᾽ αὐτὸ ἔλεγε ὁ λαός: «Μωρέ, μὲ πέρασαν κι ἀπ᾽ τὰ τρία κόσκινα».

Ποτὲ στὴν ζωή μου δὲν λησμόνησα τὰ τρία κόσκινα. Πιστεύω πὼς ὁ μεγαλοδύναμος Θεὸς μ᾽ ἔβαλε στὰ κόσκινα αὐτὰ ἀπὸ τὰ ἐφηβικά μου χρόνια καὶ χωρὶς διακοπὴ μὲ κοσκινίζει. Τὸ πρῶτο κόσκινο στὸ ὁποῖο μ᾽ ἔβαλε ὁ Θεὸς εἶναι ὁ σακχαρώδης διαβήτης ποὺ μὲ βρῆκε στὰ νεανικά μου χρόνια. Ἑκών-ἄκων μπῆκα στὸ πρῶτο κόσκινο. Οὔτε τὸ ἀγόρασα οὔτε τὸ ἐπέλεξα οὔτε κοσκινᾶ χρειάστηκα. Πᾶνε τώρα πενήντα ὀκτὼ χρόνια ποὺ ἡμέρα καὶ νύχτα χωρὶς καμμία ἀνακωχὴ κοσκινίζομαι. Δὲν μπορῶ νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ κόσκινο αὐτὸ καὶ οἱ συνέπειές του μᾶλλον εἶναι θεόσταλτες καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὶς ἀναστείλη κανένας νοσηλευτής, οὔτε οἱ ἐπίμονες καὶ ἐπίπονες προσπάθειές μου. Μὲ παραδέρνει τὸ χοντρὸ αὐτὸ κόσκινο ἡμέρα καὶ νύχτα.

Εἶδε ὅμως ὁ μέγας κοσκινᾶς ὅτι ἐγὼ δὲν καθαρίζω, παρὰ μένω σύμποδο μέσα στὸ φύραμα, καὶ τώρα, στὰ ἑβδομήντα πέντε μου, μὲ βάζει στὸ δεύτερο κόσκινο, ποὺ εἶναι ἡ ἐπάρατη ἀσθένεια τοῦ καρκίνου. Κι ἐδῶ, ὡστόσο, τὸ θεϊκὸ κοσκίνισμα δὲν μπορεῖ νὰ μὲ κάνη ἄλευρο κατάλληλο γιὰ ζύμωμα. Ὁ σκληρός μου χαρακτήρας δὲν μὲ ἀφήνει νὰ περάσω ἀπὸ τὸ δεύτερο κόσκινο, ποὺ οὔτε τὸ ἀγόρασα οὔτε τὸ προτίμησα οὔτε διαμαρτυρήθηκα ποτὲ στὸν κοσκινᾶ, καὶ ἀφήνω τὸν ἑαυτό μου νὰ μὲ χτυπᾶ τὸ κόσκινο καὶ ὁ κοσκινιστὴς νὰ λέγη «Μωρέ, σκληρὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ἀλεύρι· οὔτε γιὰ ζῶα κάνει οὔτε γιὰ ἀνθρώπους».

Τώρα ὅμως, αὐτὲς τὶς ἡμέρες τῶν προετοιμασιῶν γιὰ τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ βρεθῆ κοσκινᾶς ἀπὸ εὐδαίμονα χώρα, ποὺ μὲ τοποθέτησε στὸ τρίτο κόσκινο καὶ μὲ χτυπᾶ τόσο πολύ, χωρὶς διακοπή, χωρὶς κἂν νὰ μὲ ρωτήση καὶ νὰ μὲ ὁδηγήση σὲ ἀπολογία. Ἄνδρας μὲ ὑψηλὲς πνευματικὲς αἰσθήσεις μὲ πέταξε μέσα στὸ κόσκινο κι ἔπιασαν πολλοὶ ἐπάνω, γιὰ νὰ γίνη τὸ κοσκίνισμα πιὸ ἔντονο, πιὸ δυνατό, καὶ νὰ καθαρίση τὸ σιτάλευρο.

Καὶ τὸ πρῶτο κόσκινο καὶ τὸ δεύτερο εὐχαριστιακὰ τὰ δέχθηκα, καὶ τολμῶ νὰ πῶ ὅτι ἀπολαμβάνω τὴν παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ. Στὸ τρίτο ὅμως ἰσχυρὸ κόσκινο, ἡ λεπτὴ σίτα του μοῦ φέρνει παραζάλη. Μὲ τρώει τὸ ἐρωτηματικό: «ἀξίζω καὶ τρίτου κοσκινίσματος;».Τὰ δύο πρῶτα εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ γι᾽ αὐτὸ εἶναι φιλάνθρωπα, εἶναι ἀπὸ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν. Τὸ τρίτο εἶναι ἀπὸ ἄνθρωπο, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχη σπλάγχνα θεϊκά. Μ᾽ ἔρριξε σ᾽ ἕνα κόσκινο μὲ ἑπτὰ μέτρα ὕψος τὸν γῦρο του καὶ αὐτὸ τὸ κόσκινο τὸ βαστᾶνε καὶ καμμιὰ ἑκατοσταριὰ ἄνθρωποι. Σκέφθηκα ὅτι αὐτὸ εἶναι πιὰ τὸ τελευταῖο καὶ πρέπει νὰ τὸ ὑπομείνω περισσότερο κι ἀπὸ τὰ πρῶτα καί, ὁσάκις θὰ μπορῶ λίγο νὰ ξεμυτίσω μέσα ἀπὸ τὸ κόσκινο, νὰ εὐχαριστῶ τὸν ἀρχικοσκινᾶ καὶ τοὺς πλείονες κοσκινάδες.

Τὸ κοσκίνισμα αὐτὸ μὲ ὁδηγεῖ στὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη. Συμπαθῶς ὅμως φερόμενοι μὲ ἀφήνουν, ἀλλὰ πάλι μέσα στὸ κόσκινο. Ἔπειτα μὲ ὁδηγοῦν ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ νὰ ἀναλάβη τὴν ὑπόθεσή μου! Καλοῦν τὸν κόσμον ὅλο καὶ τοὺς ὑποτακτικούς μου νὰ φανοῦν ἵλεοι καὶ εὐσπλαγχνικοί. Ποῦ νὰ βρῶ λόγους εὐχαριστίας; Πῶς νὰ πλέξω ὕμνους δοξολογίας ποὺ μ᾽ ἔβαλαν σ᾽ αὐτὸ τὸ κόσκινο, στὸ ὁποῖο φαίνεται θὰ χτυπιέμαι ὅσο ἔχει τὸ μάτι μου νερὸ καὶ ἡ κεφαλή μου τρίχα; Πῶς ἐγὼ ὁ μικρός, ὁ ἀνάξιος, ὁ φτωχὸς καὶ ταλαίπωρος, νὰ πιάσω τὸ χέρι καὶ τὸν βραχίονα τὸν ὑψηλὸ τοῦ κοσκινᾶ, νὰ σταματήση τὸ κοσκίνισμα; Θὰ τηρήσω τὴν παροιμία τοῦ λαοῦ: «χέρι ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ δαγκάσης φίλησέ το». Ἀσπάζομαι καὶ φιλῶ τὰ χέρια τοῦ θεόσταλτου κοσκινᾶ. Ζητῶ συγγνώμη καὶ συνεχίζω καὶ τοῦ συνιστῶ, ἂν ἀντέχη καὶ ἂν πρέπει, νὰ μὴ σταματήση νὰ μὲ κοσκινίζη. Κι ἂς μὴ μπορῶ νὰ τὰ βγάλω πέρα. Δὲν γκρινιάζω. Ὠφελημένος θὰ βγῶ καὶ ἀπὸ τὸ τρίτο κόσκινο.

Καὶ στὸν οὐρανὸ ἀκόμα ἀκούστηκε τὸ χτύπημα τοῦ κόσκινου καὶ ἔσκυψε καὶ ἡ μάννα ποὺ μὲ γέννησε νὰ ἰδῆ ποιὸν κοσκινᾶνε. Γι᾽ αὐτό, πιστεύω ὅτι θὰ μὲ συμπονέση καὶ θὰ προσευχηθῆ γιὰ μένα. Ὄχι γιὰ νὰ ἀπαλλαγῶ τοῦ κοσκινίσματος, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀντέξω τὰ χτυπήματα. Ἴσως, μάννα, ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχες κάνει ἐσύ. Ἀλλὰ σ᾽ εὐχαριστῶ ποὺ ἔβαλες προγόνια νὰ μὲ κοσκινίσουν.

Εὐχαριστῶ καὶ τοὺς Ἀγιορεῖτες πατέρες, ὄχι γιατὶ θὰ μὲ συμπαθήσουν, ἀλλὰ θὰ μὲ βοηθήσουν στὸ ξανέμισμα καὶ στὸ κοσκίνισμα τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καὶ ταλαιπώρου μου ζωῆς. Ἐπληροφορήθηκα μάλιστα ὅτι διατίθενται πολλὰ κόσκινα μὲ ψιλές-ψιλὲς σίτες νὰ μὲ κοσκινίσουν, νὰ μὲ συμπεριλάβουν σ᾽ αὐτὴν τὴν προσπάθεια. Τί ὄμορφα, τί καλά! Ὅλος ὁ αἰσθητὸς καὶ ὁ νοητὸς κόσμος νὰ σὲ κοσκινίζη. Πολλὰ τὰ κέρδη μου. Πολλὲς οἱ ὠφέλειες ποὺ θὰ κατέλθουν ἐπ᾽ ἐμέ.

Δουλέψτε κόσκινα νύχτα καὶ μέρα. Δὲν θὰ πτοηθῶ καὶ τὸ πιὸ σκληρὸ κοσκίνισμα. Ἐγὼ μόνος μέσα στὸ κόσκινο καὶ ἀπ᾽ ἔξω ἑκατοντάδες οἱ κοσκινάδες. «Ὤχ» δὲν μπορῶ νὰ πῶ. Θὰ εἶναι προδοσία τοῦ ἀγῶνα μου. Εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδίας τὰ καλὰ κόσκινα ποὺ ἐπέλεξαν οἱ φίλοι μου καὶ οἱ πλησίον μου γιὰ τὴν ὠφέλειά μου. Ἐπιτέλους ἐλπίζω νὰ βγῶ καθαρὸ ἀλεύρι, ποὺ θὰ ζυμώνη ὅλο τὸ φύραμα τοῦ εἶναι μου.

Εὐχαριστίες, λοιπόν, πολλὲς καὶ γιὰ τὸ πρῶτο κόσκινο καὶ γιὰ τὸ δεύτερο καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὸ τρίτο. Σὰν ἀδύνατος ἄνθρωπος, παρακαλῶ τὴν Παναγία τὴν Κοσκινοῦ νὰ μοῦ δώση ἀντοχές, ὄχι γιὰ νὰ ἀπολογοῦμαι, ὄχι γιὰ νὰ δικαιολογοῦμαι, ἀλλὰ σὰν τὸ ἀμόνι τοῦ γύφτου νὰ δέχωμαι τὰ χτυπήματα. Νεροτριβιὰ ἔστειλε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μὲ καθαρίση, κι ἐγὼ θὰ γογγύξω καὶ θὰ διαμαρτυρηθῶ; Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔπρεπε αὐτὸ μοῦ ἔστειλε.

Χαίρετε κόσκινα. Χαίρετε μεγαλόσχημοι κοσκινάδες. Δεχθῆτε τὶς εὐχαριστίες μου. Συμπαθῆστε τὶς ἀδυναμίες μου. Μακάρι καὶ ἄλλοι νὰ βρεθοῦνε νὰ μὲ ρίξουν στὸ κόσκινο. Σᾶς ἀσπάζομαι. Φιλῶ τὰ χέρια σας. Ζητῶ τὴν συμπάθειά σας. Πάντοτε νὰ χαίρεσθε. Ἐν Κυρίῳ νὰ εὐφραίνεσθε. Τὸν πιάσατε τὸν κλέφτη. Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι παμπόνηρος, φυλάξτε τον ἀπὸ παντοῦ. Αὐτὴν τὴν ὥρα δὲν πρέπει νὰ σᾶς φύγη. Κρατῆστε τον μέσα στὸ κόσκινο καὶ αὐτὸς ὡς κοσκινιζόμενος θὰ σᾶς εἶναι πάντοτε εὐγνώμων καὶ εὐεργέτες θὰ σᾶς ἀποκαλῆ. Ν᾽ ἁγιάσουν τὰ χρυσᾶ σας χέρια. Εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ καὶ δόξα τῷ Θεῷ.

Δουλέψτε κόσκινα καὶ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Ἐγὼ ἀγαπῶ τῆς γῆς τὸ κόσκινο καὶ εὐχαριστῶ καὶ πάλι τοὺς κοσκινάδες μου.

Παμφίλτατε κοσκινιστά μου, τὰ σύμποδα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ κόσκινο, γείτονες εἴμαστε, ρίξε τα δίπλα, στὸν δικό μας χῶρο…

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ο Άνθιμος "αγιοκατατάσει" και τον π. Θεόδωρο Ζήση!

 

Ιωάννης Μακαρούνης

Και να που δεν άργησε καθόλου να έλθει η ημέρα εορτής και χαράς, και για τον ομολογητή π. Θεόδωρο Ζήση! Ο Άνθιμος βιάζεται να εμπλουτίσει το μελλοντικό αγιολόγιο με νέους Ομολογητές Πατέρες!  Άξιος λοιπόν και ο π. Θεόδωρος Ζήσης!

Άξιος!... Άξιος!... Άξιος!...

Και επειδή θα βγουν πολλοί «καλοθελητές» να μιλήσουν για έπαρση και τα σχετικά, επαναλαμβάνω και ισχύουν όσα είχα πει στις 2 τελευταίες μου αναρτήσεις και για την παραπομπή του π. Νικολάου Μανώλη.

Δηλώνω την αμέριστη συμπαράστασή μου προς το σεβαστό πρόσωπο του ομολογητού π. Θεοδώρου Ζήση, για τον άδικο, βάναυσο και αντι-Κανονικό διωγμό τον οποίο υφίσταται, επειδή αρνείται πεισματικά να αποταχθεί τον Χριστό. Εκθαμβωτικά τα παράσημα και εκτυφλωτικά τα στέφανα του μαρτυρίου με τα οποία τόσο απλόχερα τιμά τους ομολογητές Πατέρες ο κ. Άνθιμος!

Χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο δύστυχος αδελφός μας κ. Άνθιμος, με τις παράλογες διώξεις αυτές των δυο Πατέρων της Μητροπόλεώς του, δίδει επιτέλους την πολυπόθητη ευκαιρία να λάβει έκταση και δημοσιότητα ο αντι-Οικουμενιστικός αγώνας. Και πάλι θα πω, Ώ!, της σοφίας του Θεού! Ενώ ο κ. Άνθιμος τους διώκει για να φιμώσει τον αντι-Οικουμενιστικό αγώνα, ο Πρόνοια του Θεού ήδη μετέτρεψε την φίμωση αυτή σε συλλαλητήριο! Διότι για πρώτη φορά βλέπουμε μεγάλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες να ασχολούνται με το ζήτημα αυτό, και μάλιστα παίρνοντας το μέρος των δυο ομολογητών Πατέρων. Δεν θα αναφέρω τις ιστοσελίδες για να μην θεωρηθεί ότι κάνω διαφήμιση.

Θα αναφέρω όμως κάτι άλλο.  Η σοβαρότερη κατηγορία με την οποία παραπέμπει ο κ. Άνθιμος τους Ορθοδόξους ομολογητές Πατέρες της Μητροπόλεως είναι το σχίσμα. Και ευλόγως διερωτάται κανείς για πράγματα τα οποία θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Πρώτον. Σχίσμα δημιουργεί όποιος αμετανόητα και εμμόνως διακόπτει την μνημόνευση του προϊσταμένου του για ιάσιμα ζητήματα, και όχι για ζητήματα Πίστεως. Ιάσιμα ζητήματα και ζητήματα εκτός Πίστεως είναι τα διοικητικά, τα οικονομικά, τα ποινικά, κοκ.  Όλοι γνωρίζουμε τους σοβαροτάτους λόγους Πίστεως για τους οποίους οι δυο Πατέρες διέκοψαν την μνημόνευση του κ. Ανθίμου. Θα είναι μέγα Εκκλησιαστικό σκάνδαλο και πλήγμα κατά της ήδη αποσαθρωμένης αξιοπιστίας της ιεραρχίας, να μην θεωρηθούν λόγοι Πίστεως, οι λόγοι για τους οποίους Κανονικά διέκοψαν την μνημόνευση οι εν λόγω Πατέρες. Από την άλλη βέβαια, αυτό θα είναι και η χαριστική βολή στην απαράδεκτη σιωπή την οποία έχουν επιβάλλει. Τότε θα αναγκαστούν όλοι να ασχοληθούν με τον αντι-Οικουμενιστικό αγώνα, και χωρίς να το θέλουν, θα στρέψουν την προσοχή του κόσμου εκεί και θα αφυπνίσουν το Ορθόδοξο και ομολογιακό γονίδιο ιερέων και λαϊκών. Τότε να δούμε πώς θα τρέχουν να φιμώσουν τα αφίμωτα...

Δεύτερον. Σχίσμα αποτελεί η διακοπή κοινωνίας με τους υπολοίπους κληρικούς οι οποίοι μνημονεύουν. Για παράδειγμα σε ένα συλλείτουργο, πρέπει να βρίσκονται μαζί όσοι μνημονεύουν και όσοι δεν μνημονεύουν. Αποτελεί σχίσμα οι αποτειχισμένοι να αρνούνται να συλλειτουργήσουν με τους μνημονεύοντες, και να συλλειτουργούν μόνο μεταξύ τους, διακόπτωντας κοινωνία με όσους δεν μνημονεύουν. Και εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Μπορούν κάλλιστα όσοι θέλουν να ανατρέξουν σε παλαιότερα βίντεο των δυο ομολογητών Πατέρων, και να διαπιστώσουν ότι πολλάκις οι δυο Πατέρες ζήτησαν να συλλειτουργήσουν με τους ιερείς της ενορίας των. Όπως επίσης μπορούν να δουν ότι έχουν συλλειτουργήσει μνημονεύοντες και μη μνημονεύοντες παρέα. Φυσικά είναι άλλο το δεν λειτουργώ γενικά επειδή είμαι σε αργία ή καθηρμένος, και άλλο το δεν συλλειτουργώ από δική μου επιλογή, επειδή αποσχίζομαι από τους μνημονεύοντες. Και εδώ λοιπόν οι δυο Πατέρες ήσαν σωστοί και βάδισαν βάσει των Ιερών Κανόνων, και μάλιστα της «οικονομίας», εφόσον υπάρχουν παραδείγματα πολύ αυστηρότερα αποτειχισμένων Άγιων Πατέρων στην Εκκλησιαστική μας ιστορία.

Τρίτον. Σχίσμα αποτελεί η μη αναγνώριση των Μυστηρίων των μη Συνοδικά καταδικασμένων κληρικών, όπως για παράδειγμα των Οικουμενιστών. Περιττό να αναφέρουμε τις δεκάδες δεκάδων αναφορές των δυο εν λόγω ομολογητών Πατέρων ότι τα Μυστήρια όλων των νομίμων και εν ενεργεία κληρικών της Εκκλησίας είναι έγκυρα. Περιττό να αναφέρουμε τις δεκάδες δεκάδων προτροπές των δυο Πατέρων προς τα πνευματικά τους παιδιά, αλλά και προς όλους όσους τους παρακολουθούν και όσους τους ρωτούν, να εκκλησιάζονται «κατ΄ οικονομίαν» ακόμη και σε Οικουμενιστές εφόσον δεν βρίσκουν αλλού, αναγνωρίζοντας τα Μυστήρια όλων των κληρικών. Και αυτό δεν μπορώ παρά να τους το αναγνωρίσω και εγώ, παρότι συντάσσομαι με μια πιο αυστηρή γραμμή ακριβείας. Και μάλιστα, αυτή τους η ελαστικότητα και «οικονομία», έγινε αιτία πολλοί να τους κατηγορήσουν ως υποκριτές, κρυφο-Οικουμενιστές, δειλούς, και πολλά άλλα τέτοια φαιδρά. Πάραυτα, η Κανονική τους ορθότητα και η (τραβγηγμένη για εμένα) «οικονομία» τους, «αναγνωρίζεται» από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης με την φθονερή κατηγορία του σχίσματος... Ώ της παράκρουσης! Ώ της πωρώσεως!

Τέταρτον. Σχίσμα αποτελεί η αμετανόητη μνημόνευση άλλου Επισκόπου αντί του νομίμου υφισταμένου, για παράδειγμα του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως. Μπορεί να μας υποδείξει κανείς εκ της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης πότε οι εν λόγω ομολογητές Πατέρες εμνημόνευσαν άλλον Επίσκοπο πέραν του κ. Ανθίμου, έστω και μια φορά; Διότι όσο και να ψάξουν, δεν θα βρουν ποτέ να έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Και αντί να τους αναγνωριστεί ευλάβεια προς τους Ιερούς Κανόνες και προς τον Επίσκοπό τους, τους καταλογίζεται και κατηγορία για σχίσμα! Καταλαβαίνει κανείς από τι πνεύμα ευφορείται η Ι.Μ. Θεσσαλονίκης...

Πέμπτον. Σχίσμα επίσης αποτελεί η μνημόνευση παραλλήλου Επισκόπου. Εάν δηλαδή παρανόμως χειροτονηθεί δεύτερος Επίσκοπος (Μητροπολίτης) για την Θεσσαλονίκη. Η μνημόνευση του νέου, του δευτέρου, του παραλλήλου Επισκόπου αποτελεί σχίσμα. Είναι αυταπόδεκτο το ότι δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, εφόσον δεν υπάρχει καν παράλληλος Επίσκοπος στην Θεσσαλονίκη. Άρα ούτε εδώ σχίσμα.

Έκτον. Σχίσμα αποτελεί η προσχώρηση ή ίδρυση νέας Συνοδικής Εκκλησίας, με Συνοδικό καταστατικό χάρτη, κοκ. Είναι αυτό που δυστυχώς έκαναν οι αδελφοί μας ΓΟΧ πριν από μερικές δεκαετίες. Μόνο που για να κάνεις τέτοιο σχίσμα, πρέπει να είσαι αρχιερέας. Πρέπει να είσαι Επίσκοπος. Πρέπει να είσαι Μητροπολίτης, κοκ. Είναι το λιγότερο ένδειξη φαιδρότητος και μωρίας το να ισχυρισθεί κανείς ότι οι δυο ομολογητές Πατέρες είτε έπραξαν, είτε ετοιμάζουν κάτι τέτοιο, από την στιγμή που δεν είναι αρχιερείς. Ίσα ίσα που έχουν πάμπολες φορές δηλώσει, τόσο μέσω βίντεο όσο και γραπτώς, ότι καμίαν τέτοια πρόθεση δεν έχουν. Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές στις οποίες αναφέρουν ότι κάθε αντι-αιρετικός αγώνας πρέπει να γίνεται εκ των έσω, εντός της Εκκλησίας, και όχι αποσχιζόμενοι. Αποτειχισμένοι από την αίρεση, αλλά όχι αποσχιζόμενοι. Το αυτό ομολογούν περίτρανα και οι πράξεις των, οι οποίες μακράν απέχουν από τέτοιες καταδικαστέες ενέργειες. Άρα λοιπόν ούτε εδώ αιτία σχίσματος.

Έβδομον. Σχίσμα αποτελεί η αναγνώριση ιεραρχίας και νομιμότητος, καθώς και η συλλειτουργία με σχισματικούς ιερείς, όπως οι ιερείς των διαφόρων παρατάξεων των ΓΟΧ. Και εδώ είμαι βέβαιος ότι κανείς δεν θα μπορέσει να βρει κάτι με το οποίο να ψέξει τους δυο ομολογητές Πατέρες της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης.

Να σημειώσω εδώ οτι το ζήτημα των ΓΟΧ είναι πολύπλοκο, και ελπίζω να μην βρεθεί κάποιος που να εγείρει τέτοιες έριδες τώρα, και στρέψει αλλού την προσοχή μας τώρα που την έχουν τόση ανάγκη οι αδίκως διωκώμενοι αδελφοί μας.

Ευλόγως λοιπόν διερωτάται κανείς. Ποιο είναι το σχίσμα το οποίο κάνει ο π. Θεόδωρος Ζήσης ή ο π. Νικόλαος Μανώλης, κ Άνθιμε; Προς τι η κατηγορία για σχίσμα;

Οποιοσδήποτε ο οποίος κατέχει στοιχειωδώς την Ελληνική γλώσσα αναγνώσει τον ΙΕ΄ Ιερό Κανόνα της επι Μεγάλου Φωτίου ΑΒ εν Κωνταντινουπόλει Ιεράς Συνόδου του 861 μΧ, θα διαπιστώσει με απλά λόγια ότι, εκείνος που κάνει το σχίσμα είναι εκείνος ο οποίος κηρύττει γυμνή τη κεφαλή μια κατεγνωσμένη αίρεση. Στον εν λόγω Ιερό Κανόνα του Μεγάλου Φωτίου, αυτός που κηρύττει την αίρεση λέγεται «καλούμενος Επίσκοπος», δηλαδή ψεύτικος Επίσκοπος, «ψευδεπίσκοπος» και «ψευδοδιδάσκαλος». Δηλαδή «ψευδοπροφήτες», «λύκοι βαρείς» και «λύκοι άρπαγες» όπως αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη τέτοιες περιπτώσεις, ή «λυκοποιμένες» όπως τους αποκαλούν οι Άγιοι Πατέρες.

Άρα, βάσει των Ιερών Κανόνων και της Καινής Διαθήκης, σχίσμα δημιουργεί ο κ. Άνθιμος όταν προωθεί τις «μετα-Πατερικές» πλάνες και τις πλάνες της κατεγνωσμένης Παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Σχίσμα κάνει ο κ. Άνθιμος όταν επιτρέπει σε αιρετικούς ψευδο-Πατριάρχες να προσκυνούν την Αγία Τράπεζα, και ενώνεται έτσι με το σχίσμα τους και την αίρεσή τους. Σχίσμα κάνει ο κ. Άνθιμος όταν αναγνωρίζει την βλάσφημη, αιρετική και ληστρική ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου. Σχίσμα κάνει ο κ. Άνθιμος όταν διανέμει το φυλλάδιο της ΔΙΣ «Πρός τον Λαό», με το οποίο αναγνωρίζει και έμπρακτα την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, και προτρέπει και το ποίμνιό του σε αυτήν την βλασφημία. Σχίσμα κάνει ο κ. Άνθιμος όταν απαράδεκτα περιδιαβαίνει μέσα σε Μασονικές στοές. Διότι όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά ατοπήματα Πίστεως, και όχι διοικητικά ζητήματα. Σχίσμα επιτέλους κάνει ο κ. Άνθιμος όταν αδίκως και αντι-Κανοννικώς διώκει Ορθοδόξους παραδοσιακούς ιερείς επειδή δεν αποτάσσονται τον Χριστό και δεν ασπάζονται τις αιρέσεις του Οικουμενισμού.

Και εδώ καλόν είναι να σημειωθεί το εξής. Η από Ιερού Βήματος διανομή του φυλλαδίου της ΔΙΣ με το οποίο νομιμοποιούνται και υιοθετούνται οι αιρέσεις της ψευδοσυνόδου, αποτελεί κήρυξη αιρέσεως γυμνή τη κεφαλή. Διότι κήρυγμα είναι και ο προφορικός λόγος, και ο γραπτός, και το βίντεο, και ο ήχος, και οι φωτογραφίες, κοκ. Η κήρυξη λοιπόν αιρέσεων δια γραπτού λόγου δεν εξαιρείται, απλά και μόνον επειδή δεν είναι δια του προφορικού λόγου.

Και επειδή όταν σε ραπίζουν αδίκως, ή σιωπάς όταν πρόκειται περί βίου, ή διατρανώνεις την φωνή σου όταν πρόκειται περί Πίστεως, καλόν είναι να αρχίσουμε να ομιλούμε καθαρά και χωρίς μισόλογα. Έτσι όπως το βλέπω εγώ, οι δυο αδελφοί μας κατηγορούνται από την Ι.Μ. Θεσσαλονίκης:

  1. για σχίσμα, επειδή αρνούνται να συμμορφωθούν με την Παναίρεση του Οικουμενισμού, και δεν αποτάσσονται τον Χριστό
  2. για απείθεια και καταφρόνηση της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής, επειδή δεν πειθαρχούν στις αιρετικές πρακτικές του σχισματικού (κατά τον ΙΕ΄ Ιερό Κανόνα) προϊσταμένου τους
  3. για σκανδαλισμό των πιστών, επειδή η Ι.Μ. Θεσσαλονίκης προφανώς θεωρεί ότι οι Οικουμενιστές σκανδαλίζονται από την Ορθοδοξία
  4. για εξύβριση και συκοφαντία, επειδή κατονομάζουν τους αιρετικούς Οικουμενιστές ως τέτοιους, εφόσον η Ορθόδοξη συνείδησή τους δεν τους επιτρέπει να εφαρμόσουν και αυτοί μια ένοχη σιωπή απέναντι στην αίρεση
  5. για φατρία, επειδή υπάρχει κάποιο υγιώς Ορθόδοξο ποίμνιο το οποίο βρίσκει ανάπαυση στις παραδοσιακές Ορθόδοξες διδασκαλίες των Πατέρων, και το οποίο εθελοντικά, αυτοβούλως και αυθορμήτως εξάρει την στάση των ομολογητών Πατέρων αυτών. Και αυτό καταλογίζεται ως φατρία!!! Δηλαδή, κατά την Ι.Μ. Θεσσαλονίκης, για να μην κατηγορηθεί ο π. Θεόδωρος Ζήσης για φατρία, θα έπρεπε κάθε πιστός που βρίσκει ανάπαυση στις παραδοσιακές του διδασκαλίες να τον διώχνει, και να του λέγει: «Φύγε από εμένα! Μην έρχεσαι να με ακούσεις! Μην γίνεσαι πνευματικό μου παιδί! Δεν είμαι ιερέας! Δεν μιλώ Ορθόδοξα!». Τότε, θα ήταν καλός για την Ι.Μ.Θ. ο π. Θεόδωρος Ζήσης. Τότε θα ήταν υπόδειγμα ιερέως. Πόσο βολικό, ε;

Καλόν είναι και εδώ να γίνει μια διευκρίνιση για όσους σκανδαλίζονται επειδή θεωρώ ότι ο κ. Άνθιμος ζητά από τους δυο ομολογητές ιερείς να αποταχθούν τον Χριστό. Τι ζητά ο κ. Άνθιμος; Γιατί διώκει τους ιερείς; Τους διώκει επειδή στηλιτεύουν την Παναίρεση του Οικουμενισμού και όσους την ακολουθούν. Άρα, τι ζητά ο κ. Άνθιμος από τους ομολογητές για να είναι αρεστοί σε αυτόν; Την σιωπή τους. Δηλαδή ζητά από αυτούς το τρίτο είδος αθεΐας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Δηλαδή ζητά από αυτούς να γίνουν κατ΄ ουσίαν άθεοι. Άρα ζητά από αυτούς να αποταχθούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Ιδού. Όχι δικά μου λόγια, αλλά του τεραστίου Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Και εάν το άρθρο αυτό φαίνεται σε κάποιους ακραίο, φανατικό, ασεβές και ανευλαβές, ας βάλουν τον εαυτό τους στην θέση των αδίκως και για τον όνομα του Χριστού μας διωκωμένους ομολογητές ιερείς, και θα δουν οτι υπερθετικώς πιο ακραία, φανατική, ασεβής και ανευλαβής είναι και η απαράδεκτη παραπομπή τους για καθαίρεση.

Δεν πειράζει όμως. Η δοκιμαστική αυτή ζωή είναι πάρα πολύ μικρή. Τα παράσημα όμως που θα απολαύνουν κάποιοι, ή το όνειδος που θα βιώνουν άλλοι στην κανονική ζωή, θα είναι αιώνιο και ατελεύτητο.

Νιώθω το χρέος να επαναλάβω ότι αναφέρομαι στους δυο ιερείς όχι λόγω απαξίωσης ή διάκρισης προς τους άλλους αποτειχισμένους, ούτε από κάποιου είδους προσωπολατρείας ή γεροντολατρείας, όπως δυστυχώς μερικοί βρίσκουν την ευκαιρία να λένε. Όλοι ανεξαιρέτως οι αποτειχισμένοι σηκώνουν αγόγγυστα τον μαρτυρικό σταυρό τους και βιώνουν τον ομολογιακό Γολγοθά τους. Αναφέρομαι όμως στον π. Θεόδωρο και τον π. Νικόλαο επειδή αυτοί δοκιμάζουν αυτήν την στιγμή το πικρό ποτήριο της παραπομπής για καθαίρεση. Χάρη στον κ. Άνθιμο, άθελά του βέβαια, αυτοί προεξάρχουν του μαρτυρικού αγώνος. Αυτούς βιάζεται αν ηρωποιήσει πρώτους ο κ. Άνθιμος.

Τέλος, έχω να θέσω 3 ερωτήματα σε αυτούς που αδίκως και ακύρως καθαιρούν και αφορίζουν Ορθοδόξους αδελφούς των, επειδή οι τελευταίοι δεν αποτάσσονται τον Χριστό και δεν ασπάζονται τον Οικουμενισμό.

Πρώτον.  Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Οικουμενιστές έχουν κάνει κουρέλι τους Ιερούς Κανόνες, και δεν διστάζουν να τους αποκαλούν παρωχημένους και ανενεργούς. Έτσι, αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν την παρουσία αιρετικών μέσα σε Ιερούς Ναούς. Αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς. Αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν την αναγνώριση Βαπτίσματος και Ιερωσύνης στους αιρετικούς. Αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν την είσοδο αιρετικών στο Ιερό Βήμα και δει την προσκύνηση της Αγίας Τραπέζης. Αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν την αλλοίωση του Συμβόλου της Νίκαιας. Αδιαφορούν για τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν τους μεικτούς γάμους, κοκ. Οι Οικουμενιστές αδιαφορούν τόσο πολύ για τους Ιερούς Κανόνες, που αποδέχονται τις βλάσφημες αιρέσεις μιας αντι-Κανονικής και αντ-Ορθόδοξης ψευδοσυνόδου. Και η ερώτηση είναι η εξής: «Εφόσον δεν αναγνωρίζετε πλέον την ισχύ των Ιερών Κανόνων, βάσει ποιου δικαίου θα καθαιρέσετε τους Ορθοδόξους ομολογητές ιερείς;» Δεν θα είναι το λιγότερο υποκριτικό, εάν όχι ύποπτο, να αναγνωρίζετε επιλεκτικά τους Ιερούς Κανόνες που σας εξυπηρετούν στην κάθε περίσταση; Τι πνεύμα ευφορεί έναν άνθρωπο που πράττει έτσι;

Δεύτερον. Όλοι καταλαβαίνουμε για ποιόν λόγο δρομολογείται η άδικη καθαίρεση παραδοσιακών ομολογητών ιερέων, οι οποίοι διέκοψαν την μνημόνευση του σχισματικού (κατά τον ΙΕ΄ κανόνα) Επισκόπου τους για σοβαροτάτους λόγους Πίστεως. Ο λόγος είναι για να τους αποκόψουν από το ποίμνιό τους, και στερώντας έτσι από το ποίμνιο τον έγκυρο ιερέα του, να οδηγήσουν στην διάλυση του Ορθοδόξου ποιμνίου. Ωραία. Η ερώτηση τότε είναι η εξής: «Εφόσον εσείς οι Οικουμενιστές αποδέχεστε ιερωσύνη στους Συνοδικά καταδικασμένους αιρετικούς ψευδο-ιερείς (βλ. ψευδο-Πατριάρχης Μονοφυσιτών), γιατί εμείς να μην αποδεχθούμε ιερωσύνη στους αδίκως καθηρμένους Ορθοδόξους ιερείς;»

Τρίτον. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Οικουμενιστές αναγνωρίζουν, και Συνοδικά μάλιστα, Εκκλησιολογία και Σωτηρία (σώμα Χριστού) στις αιρέσεις. Έχουν αποκαλυφθεί πάρα πολύ αυτές οι θέσεις τα τελευταία χρόνια. Η δεύτερη ερώτηση τότε είναι η εξής: «Εφόσον εσείς οι Οικουμενιστές αποδέχεστε Σωτηρία στις Συνοδικά καταδικασμένες αιρέσεις, γιατί εμείς να μην αποδεχθούμε Σωτηρία στους αδίκως καθηρμένους Ορθοδόξους ιερείς; Ακόμη και τους «σχισματικούς» όπως τους ονομάζετε; Ο Βαρθολομαίος αναγνωρίζει όλες τις θρησκείες ώς οδούς σωτηρίας. Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου αναγνωρίζει (με την αναγνώριση του ΠΣΕ/Τορόντο) ότι οι χιλιο-καταδικασμένες Συνοδικά αιρέσεις είναι σώμα Χριστού και έχουν Σωτηρία. Τότε γιατί να μην έχει Σωτηρία ένας καθηρμένος Ορθόδοξος ιερέας, ή ακόμη και κάποιος που όπως λέτε κάνει τάχα σχίσμα;» Λέτε οτι σώζει η αγάπη τους Οικουμενιστές, σώζει τους αιρετικούς Παπικούς, σώζει τους αιρετικούς Προτεστάντες, άρα τότε σώζει και τους «σχισματικούς» Ορθοδόξους. Από τον δικό σας Οικουμενισμό προκύπτει αυτό. Θεμελιώδης αρχή του Οικουμενισμού σας είναι.

Άρα λοιπόν ακόμη και με τα Οικουμενιστικά σας κριτήρια, οι διωγμοί που κάνετε δεν «στέκουν». Διότι από την μια διδάσκετε στο Ορθόδοξο ποίμνιο ότι ακόμη και οι καταδικασμένες αιρέσεις σώζουν, και απο την άλλη πάτε τάχα να «προστατεύσετε» το ποίμνιο από «σχισματικούς» Ορθοδόξους. Υποκριταί! Αποκαλυφθήκατε! Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να μην ενημερωθεί το ποίμνιο για την Αποστασία σας και ενεργοποιηθεί το Ορθόδοξο ένστικτό του και σας χαλάσει τα σχέδια.  Φοβάστε μην χαλάσει η προσπάθεια να αφομοιωθεί η Ορθοδοξία μέσα στον Παπισμό. Φοβάστε να μην χαλάσουν τα σχέδια για την Πανθρησκεία του Αντιχρίστου. Εάν κάνω τόσο λάθος, τότε παρακαλώ απαντήστε τις εύλογες απορίες μου και διαφωτίστε με.

Μετά φόβου Θεού

Ιωάννης Μακαρούνης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Στο συνοδικό δικαστήριο παραπέμπεται και ο π.Θεόδωρος Ζήσης

Από 


Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

Εικόνα

Οἱ θεομάχοι βρυκολάκιασαν, δέν χόρτασαν ἀπό το δικό μου αἷμα... Θέλουν νά πιοῦν καί τό αἷμα τοῦ πατρός Θεοδώρου. Ὁμόφωνα τό καταγέλαστο ἐπισκοπικό δικαστήριο τῆς μοχθηρᾶς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἀπεφάσισε πώς καί ὁ π.Θεόδωρος Ζήσης, εἶναι ἔνοχος γιά τά ἴδια ἀδικήματα μέ τά δικά μου σύν τό ἀδίκημα τῆς Φατρίας. Αἶσχος στούς ξεδιάντροπους προσκυνητές τῆς παναιρέσεως καί τῆς Ψευδοσυνόδου. Ἤδη ἕνας ἀπό τούς φωστῆρες τῆς μητρόπολης μέ κύρηγμά του τήν Κυριακή τοῦ Ἀσώτου μᾶς προειδοποίησε πώς ἄν ὀργιστοῦμε ἤ ἀγανακτίσουμε μέ τίς βρωμιές τους, δέ θά εἶναι ἱερά ἀγανάκτηση ἀλλά θά ὁμοιάζουμε μέ τόν μεγάλο γυιό τῆς παραβολῆς. Δέν ἔχει σημασία ὅμως πόσο ἠλίθια εἶναι αὐτά πού μᾶς σερβίρουν, σημασία ἔχει ὅτι θά πέσει ἡ ὀργή τοῦ οὐρανοῦ στό κεφάλι τους ἀπό τήν ἀγανακτισμένη φωνή τοῦ λαοῦ.... Ἰδού οἱ κατηγορίες τοῦ "ἐνόχου" π. Θεοδώρου

  1. τοῦ σχίσματος,
  2. τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνηση τῆς προϊσταμένης του ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς,
  3. τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν,
  4. τῆς ἐξύβρισης καὶ τῆς συκοφαντίας. 

  5. τῆς φατρίας.

Μᾶς παραπέμπουν στὸ συνοδικὸ δικαστήριο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ νὰ ἀποφασίσει ἐκεῖνο τὴν ποινὴ ποὺ ἀναλογεῖ στὶς βαρύτατες κατηγορίες μας, καθότι τὸ ἐπισκοπικὸ δικαστήριο τῆς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης δηλώνει ἀναρμόδιο λόγω τοῦ βάρους τῶν κατηγοριῶν καὶ τῆς βαρύτατης ποινῆς ποὺ ἐπιζητοῦν οἱ μητροπολιτικοί καἰ ὄχι μόνο, δηλαδή ἐκτὸς ἀπροόπτου, τῆς καθαιρέσεώς μας (ποινὴ ποὺ μόνο τὸ συνοδικὸ δικαστήριο μπορεῖ νὰ ἐπιβάλει).

Εὐχαριστοῦμε τόν Θεό πού μᾶς ἀξιώνει μίας τέτοιας τιμῆς! Μένουμε ἀνυποχώρητοι στίς θέσεις μας καί καταγγέλουμε τούς μοχθηρούς ἀντιπάλους μας καί ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας.…

Θὰ ἐπανέλθω σύντομα μὲ ἀναλυτικὸ ρεπορτάζ.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

377 Ορθόδοξοι Αρχιερείς απέρριψαν το «Κολυμπάρι»

 

377 ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ΤΟ «ΚΟΛΥΜΒΑΡΙ»

Από 29ης Νοεμβρίου ως και 2ας Δεκεμβρίου η Εκκλησία της Ρωσίας προέβη εις μεγαλειώδεις εορτασμούς δια τα 100 έτη από την επανασύστασιν του Πατριαρχείου Μόσχας.

 

Είχε προηγηθή σειρά προσωπικών επαφών του στενωτέρου συν­εργάτου του Πατριάρχου Μόσχας του Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνος με τους περισσοτέρους Προκαθημένους των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Η Εκκλησία της Ρωσίας με την κίνησιν αυτήν είχε προδηλώσει ότι η συγκέντρωσις εις την Μόσχαν δεν θα ήτο απλώς εορτίου χαρακτήρος. Ο «Ο.Τ.» είχεν αντιληφθή το σχέδιον προ διμήνου δια τούτο και το απεκάλυψεν εγκαίρως με το άρθρον «Το «αντικολυμβάριον» προετοιμάζει το Πατριαρχείον της Μόσχας;» (φ. 2182/ 06.10.2017 / σ. 8).  Πρα­γματι εις την κορύφωσιν των εορτασμών κατά την τελευταίαν ημέραν συνελθούσης της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ρωσίας επεκυρώθη μεταξύ άλλων απόφασις κατά του «Κολυμβαρίου» παρόντων των Προκαθημένων –η των αντιπροσώπων των- των Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην του Κωνσταντινουπόλεως και του Αθηνών, οι οποίοι εδέχθησαν άνευ αντιδράσεων αυτήν!

Παρόντες ήσαν: οι Πατριάρχαι: Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, οι Αρχιεπίσκοποι: Κύπρου, Τιράνων και πάσης Αλβανίας, ο Μητροπολίτης Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας, ο Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας, ο Αρχηγός της αντιπροσωπίας της Εκκλησίας της Γεωργίας Μητροπολίτης Αχαλτσίχης, ο Αρχηγός της αντιπροσωπίας της Εκκλησίας της Βουλγαρίας Μητροπολίτης Λοφτζού, ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, και οι Ρώσοι Μητροπολίται Προκαθήμενοι, ο πάσης Αμερικής και Καναδά, όπως και ο Τόκιο και πάσης Ιαπωνίας.

Εις το επίσημον ανακοινωθέν οι παρόντες Προκαθήμενοι όχι τυχαίως χαρακτηρίζονται «το Προεδρείο» και ευρίσκονται διατεταγμένοι όπως και εις το Κολυμβάριον. Ο Πατριάρχης Κύριλλος ετόνισε μάλιστα με έμφασιν ότι η Ιεραρχία του αποτελείται από 377 Αρχιερείς, πλήθος που συντρίβει τον αριθμόν 157 των δέκα Τοπικών Εκκλησιών που συνεκεντρώθησαν εις το Κολυμβάριον. Ο κ. Κύριλλος εφρόντισεν επίσης να επισυνάξη τα διεσκορπισμένα, δηλ. να ενδιαφερθή δια τας χειμαζομένας Εκκλησίας και να τας φέρη εις επαφήν π.χ. Αντιοχείας – Ιεροσολύμων, κάτι δια το οποίον είχον αδιαφορήσει πλήρως εις το Κολυμβάριον.

Ενδεικτικόν και αποδεικτικόν των προθέσεων του ατύπου «αντικολυμβαρίου» ήτο ότι εις τας αποφάσεις περιελαμβάνοντο και όμοια θέματα με εκείνα που είχον συζητηθή και εις την Κρήτην.

Πρώτον, ενεκρίθη κείμενον «Περί κανονικών πτυχών του Εκκλησιαστικού Γάμου» και εδόθη και εντολή εφαρμογής των διατάξεών του.

 Δεύτερον, ενεκρίθη ολόκληρος ενότης με θέμα «Η Αποστολή της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο», το οποίον δίδει έμφασιν εις την ιεραποστολήν και ρητώς αναφέρει ότι εις αυτήν «εντάσσεται η καταπολέμηση της αιρετικής και της νεοειδωλολατρικής απειλής», κάτι το οποίον είχεν αποσιωπηθή εις την σύναξιν της Κρήτης.

 Τρίτον, εις το ίδιον πλαίσιον έλαβε θετικήν, και όχι αρνητικήν ως εις το Κολυμβάριον, θέσιν έναντι των ΜΜΕ: «Για την προαγωγή της οργανωτικής και τεχνικής υποδομής της εργασίας στον τομέα των Μέσων Ενημερώσεως, είναι απαραίτητο να επικεντρώσουμε τις βασικές μας προσπάθειες στο περιεχόμενο της ενημερωτικής δράσεως».

 Τέταρτον, ενέκρινε την έκδοσιν τριών κειμένων «1) Οι αρχές της Ορθοδόξου διδασκαλίας, 2) Οι αρχές της κανονικής τάξεως και λειτουργικού βίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, 3) Οι αρχές της Ορθοδόξου ηθικής διδασκαλίας», τα οποία ευρίσκουν παράλληλον θεματολογίαν εις τα κείμενα του Κολυμβαρίου.

 Πέμπτον, κατήγγειλε την ουνίαν όχι βάσει των κειμένων της Κρήτης, αλλά βάσει της συμφωνίας της Αβάνας μεταξύ του Μόσχας Κυρίλλου και του Πάπα.

Έκτον, εξέδωσε «μήνυμα», αντικαθιστών εκείνο του Κολυμβαρίου, όπου γράφεται ότι: «Οι ημέρες της Ιεράς Σύνοδου της Ιεραρχίας μας έδωσαν χαρά επικοινωνίας και συναναστροφής με τους Προκαθημένους… Αυτή η ορατή απόδειξη της ενότητας της Ορθοδοξίας έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα, όταν πολλοί χριστιανοί υφίστανται διώξεις λόγω πίστεως και χρειάζονται την ένθερμη προσευχή μας και έμπρακτη συμπαράσταση».

Έβδομον, χαρακτηρίζει τους μη Ορθοδόξους χριστιανούς ως «χριστιανικές ομολογίες» και όχι Εκκλησίας. Όγδοον, η απόφασις δια το Κολυμβάριον είναι καταπέλτης καθώς αρνείται τον διαφημιζόμενον ως Πανορθόδοξον χαρακτήρα αυτού, καταγγέλλει την παραβίασιν της αρχής της ομοφωνίας, υπογραμμίζει ότι αι διατυπώσεις εις τα κείμενα είναι διφορούμεναι και θεωρεί ότι αι αποφάσεις δεν δεσμεύουν απολύτως κανένα. Παραθέτομεν τον επίμαχον απόσπασμα:

«Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας επιδοκιμάζει την εξωτερική δράση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, την οποία επιτελούν ο Αγιώτατος Πατριάρχης και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με συνδρομή του Συνοδικού Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων, και η οποία αποβλέπει κυρίως στην εδραίωση της ενότητας της Αγίας Εκκλησίας, την προαγωγή των αδελφικών σχέσεων με τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες καθώς και την κοινή με τις λοιπές χριστιανικές ομολογίες προστασία των ηθικών χριστιανικών αξιών…

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας εγκρίνει την αξιολόγηση της γενομένης από 18ης έως 26ης Ιουνίου 2016 στην Κρήτη Συνόδου Προκαθημένων και Ιεραρχών των δέκα κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία περιλαμβάνεται στην απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συν­όδου από 15ης Ιουλίου 2016 (Πρακτικά 48). Η εν λόγω Σύνοδος δεν δύναται να θεωρείται Πανορθόδοξη ούτε και οι αποφάσεις της ως δεσμευτικές για όλο το Ορθόδοξο πλήρωμα, επειδή η μη εξασφάλιση της σύμφωνης γνώμης των ορισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών για τη σύγκλησή της στις προκαθορισμένες ημερομηνίες παραβίασε την αρχή της ομοφωνίας.

Ταυτόχρονα πρέπει να δεχθούμε ότι η Σύνοδος στην Κρήτη αποτελεί σημαντικό σταθμό στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Η ανάλυση των κειμένων της εν Κρήτη Συνόδου, την οποία, κατόπιν εντολής της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, διενέργησε η Συνοδική Βιβλική Θεολογική Επιτροπή, απέδειξε ότι ορισμένα εξ αυτών περιλαμβάνουν ασαφείς και διφορούμενες διατυπώσεις, κάτι το οποίο δεν επιτρέπει να τα θεωρούμε ως υποδειγματική έκφραση των αληθειών της Ορθοδόξου πίστεως και της Παραδόσεως της Εκκλησίας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα το κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», το οποίο δεν υπέγραψαν 2/3 των μελών της αντιπροσωπίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας και οι μεμονωμένοι Ιεράρχες ορισμένων άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, οι οποίες μετείχαν των εργασιών της εν Κρήτη Συνόδου, κάτι το οποίο επιμαρτυρεί τη μεγάλη διχογνωμία ως προς το κείμενο αυτό ακόμη και στους μετασχόντας της εν Κρήτη Συνόδου.
Οι Συνοδικοί διαπιστώνουν μία διφορούμενη στάση έναντι της γενομένης εν Κρήτη Συνόδου μέσα στην οικογένεια των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, τα σχόλια των Ιερών Συνόδων των Πατριαρχείων Αντιοχείας (από 27ης Ιουνίου 2016), Βουλγαρίας (από 15ης Νοεμβρίου 2016) και Γεωργίας (από 22ης Δεκεμβρίου 2016), όπου εκφράζεται η κριτική στάση έναντι της εν Κρήτη Συνόδου. Στις ουσιαστικές παρατηρήσεις επί των κειμένων της εν Κρήτη Συνόδου και επί της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων σε αυτή, ακόμη προχώρησαν Ιεράρχες και άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, η Ιερά Κοινότητα και οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους».

Η απουσία του Φαναρίου το εζημίωσε

Ο Πατριάρχης Κων/λεως δεν παρευρέθη, αλλά απέστειλε χαιρετισμόν, εις τον οποίον εχαρακτήρισε το γεγονός ως «συνάντησιν της Μόσχας», υποτιμητικός χαρακτηρισμός, ο οποίος έχει αποδοθή και δια το Κολυμβάριον, θέλων προφανώς να προλάβη άλλους συνειρμούς, που γεννά η παρουσία σχεδόν όλων των Προκαθημένων εκεί. Εις την συνέχειαν του μικρού χαιρετισμού αναφέρεται δύο φοράς εις την Εκκλησίαν της Κων/λεως ως «Μητέρας Εκκλησίας» της Ρωσίας παραλείπων τον όρον «αδελφή»: «η Μήτηρ Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως δεν θα παύση ποτέ να δέηται… την ευλογίαν της καθ’ ημάς Μητρός Εκκλησίας…».

Ο Πατριάρχης της Μόσχας απήντησε με νόημα: «…θα ήθελα να του ευχηθώ δυνάμεις, καλή υγεία και συναντίληψη του Θεού στη διαποίμανση της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως και στην άσκηση  της ιδιαιτέρας διακονίας, η οποία συνδέεται προς τη συνεργασία με όλες τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες…». Ως γίνεται αντιληπτόν η έμφασις δίδεται εις την τοπικήν Επισκοπήν Κων/λεως, ενώ δεν γίνεται ουδεμία αναφορά εις το υποτιθέμενον «πρωτείον» που διεκδικεί ο Πατριάρχης, παρά μόνον γενικώς και αορίστως εις «ιδιαιτέραν διακονίαν», το περιεχόμενον της οποίας δεν είναι καθόλου «ιδιαίτερον», αλλά δικαίωμα κάθε Προκαθημένου και Εκκλησίας.

Ενώ το Πατριαρχείον Κων/λεως τα τελευταία έτη ισχυρίζεται εσφαλμένα ότι είναι «Κέντρον της Ορθοδοξίας» και δια τούτο διακονία του είναι δήθεν η ενότης της Ορθοδοξίας, κατά την ομιλίαν του ο Πατριάρχης Μόσχας μετέθεσεν ορθώς την ευθύνην αυτήν εις το πλήρωμα της Εκκλησίας λέγων «Ευχόμεθα και προσευχόμεθα ο Θεός να κρατήσει όλες τις Εκκλησίες μας ενωμένες, ώστε παρά τις εξωτερικές και πάρα πολύ περίπλοκες περιστάσεις, το πλήρωμα της Εκκλησίας να έχει επίγνωση της ανάγκης να διαφυλάττει ως κόρην οφθαλμού την ενότητα της Εκκλησίας».

Εις αυτά να προσθέσωμεν ότι η παρουσία των Ρώσων Προκαθημένων της Ιαπωνίας και της Αμερικής, ο οποίος μάλιστα εδήλωσεν ότι «Ήλθα από τη μακρινή Βόρεια Αμερική με μία μικρή συνοδεία, η οποία εκπροσωπεί την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική» και κατωχύρωσε την δικαιοδοσίαν λέγων ότι ο μακαριστός Τύχων εθεώρει ότι «στο μέλλον η ενωμένη Ορθόδοξη Εκκλησία στο Νέο Κόσμο θα περιελάμβανε κοινότητες με Άραβες, Έλληνες και Σέρβους Επισκόπους ως επικεφαλής των και οι οποίες θα υπήγοντο σε μία Αρχιεπισκοπή υπό τον Ρώσο Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο. Υπάρχουν ακόμη γραπτές μαρτυρίες ότι ο Αρχιεπίσκοπος Τύχων έβλεπε στο Νέο Κόσμο μία αυτοκέφαλο Εκκλησία στο μέλλον», φανερώνει ότι η Εκκλησία της Ρωσίας αψηφά τας αποφάσεις του Κολυμβαρίου αλλά και τα «πρωτεία» του Κωνσταντινουπόλεως.

Η συμβολική κίνησις του δευτέρου τη τάξει Πατριαρχείου

Εις αυτά ήλθε να προστεθή και μία ιδιαιτέρα πράξις του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β , ο οποίος εις τας φιλοφρονήσεις του Μόσχας αντιπροσέφερεν ως δώρον το ωμοφόριον του πλέον προβεβλημένου Πατριάρχου Αλεξανδρείας Μελετίου Πηγά, το οποίον έφερε την ώραν που υπέγραφε την ιστορικήν πράξιν της αποδόσεως εις την Ρωσικήν Εκκλησίαν της Πατριαρχικής τιμής και αξίας το 1593. Πως να ερμηνευθή η παράδοσις αυτή αν όχι ως ένδειξις πλήρους εμπιστοσύνης; Πως θα ερμηνευθή, αν συνυπολογίσωμεν ότι ο Μελέτιος Πηγάς διετέλεσεν «επιτηρητής» του «Οικουμενικού Θρόνου»;

Υπό την αιγίδα της Ρωσίας το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων

Άλλο ένα Πατριαρχείον που έχει ανάγκην την προστασίαν της Ρωσίας είναι το των Ιεροσολύμων. Δια να κερδίση τον Πατριάρχην ο κ. Κύριλλος εις την αντιφώνησίν του προς τον κ. Θεόφιλον, αφού ανεφέρθη εις τον ρόλον προστάτου των Αγίων Προσκυνημάτων, που διεδραμάτιζεν η Ρωσία τον 19ον αιώνα, συνεπλήρωσε και τα εξής, εκφράζων τας προθέσεις και σχέδια του Πατριαρχείου: «Και σήμερα όταν η Ρώσια έπαυσε πλέον να κυβερνάται από αθέους,  θεωρώ ότι ο ρόλος της Ρωσίας μπορεί να είναι ουσιαστικός, ακόμη και στην προστασία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και του προσκυνηματικού καθεστώτος. Είναι γεγονός ότι μυριάδες προσκυνητές από τη Ρωσία και την Ουκρανία μεταβαίνουν στα Πανάγια Προσκυνήματα, κάτι το οποίο αποτελεί απτό σημάδι υποστήριξης προς το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων».

Οι δεσμοί μετά των άλλων Εκκλησιών

Η προσέγγισις με τας υπολοίπους Εκκλησίας ήτο δεδομένη. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας ανεφέρθη εις την υποστήριξιν του Πατριαρχείου ήδη από τας αρχάς του 20ου αιώνος, την σημερινήν στελέχωσίν του από Ρώσους κληρικούς, την ανοικοδόμησιν ι. ναών,  ενώ δεν παρέλειψε να σημειώση ότι ο πρώτος Αντιοχειανός Μητροπολίτης της Αμερικής εχειροτονήθη από τον μακάριον Τύχωνα. Ο Πατριάρχης Σερβίας επιθυμών να εξάρη την πανορθόδοξον σημασίαν της επανασυστάσεως του Πατριαρχείου Μόσχας απέδωσε την ύπαρξιν του ιδικού του Πατριαρχείου εις αυτήν: «Ούτε δύο χρόνια πέρασαν από την επανασύσταση του Πατριαρχείου στη Ρωσία, όταν η Σερβική Εκκλησία επανενώθηκε εντός των ευρυτέρων ορίων διαδόσεως του Σερβικού Ορθοδόξου λαού, ενώ το 1920 επανίδρυσε και το ένδοξο στο διάβα των αιώνων και τίμιο Πατριαρχείο της». Ο Πατριάρχης Βουλγαρίας εις μήνυμά του ηυχήθη «να σας περιβάλλει συνέχεια με σεβασμό και  αγάπη όλη η Ορθοδοξία, προκειμένου να συνεχίσετε να διαδραματίζετε  το σπουδαίο εκείνο ρόλο, τον οποίο πάντοτε διαδραματίζατε στην ιστορία και την πορεία της Αγίας Ορθοδοξίας!». Ο Μητροπολίτης Τσεχίας υπέμνησεν ότι «το άκρως σπουδαίο γεγονός είχε σημασία όχι μόνο για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, αλλά και για την ανά την Οικουμένη Ορθοδοξία, συμπεριλαμβανομένης και της Τοπικής μας Εκκλησίας» με τον κ. Κύριλλον να συμπληρώνη ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας ήταν εκείνη, η οποία αναγκάσθηκε εν πολλοίς να αναλάβει την ευθύνη διαφυλάξεως της Ορθοδοξίας στις Τσεχικές Γαίες και τη Σλοβακία».

Η πολιτική ανάμειξις

Έχων την αμέριστον υποστήριξιν όλων ο Πατριάρχης Μόσχας μαζί με τους Προκαθημένους μετέβη την 4ην Δεκεμβρίου προς συνάντησιν του Προέδρου της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο κ. Πούτιν θα ήτο βεβαίως ενήμερος ότι το «Κολυμβάριον» το ωργάνωσαν αι ΗΠΑ καθώς χρήματα, έμψυχον δυναμικόν αλλά και η CIA ήταν παρόντα (ενδεικτικά βλ. «Η CIA καθοδηγεί την Σύνοδον της Κρήτης;», «Ο.Τ.» φ. 2118/ 27.05.2016). Κατά την συνάντησιν εδήλωσεν ότι η παρούσα συγκέντρωσις: «δίδει έμφασι στην ενότητα του Ορθοδόξου κόσμου, που είναι σημαντική τόσο η ίδια όσο και εξ επόψεως του γεγονότος ότι όλοι εκπροσωπείτε τις Εκκλησίες που διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο στη ζωή των χωρών σας, στη ζωή της κοινωνίας».

Παρών βεβαίως και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Είναι απλώς σύμπτωσις ότι τέσσερις ημέρες μετά ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Τραμπ ανεκοίνωσεν ότι αναγνωρίζει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ και ότι θα μεταφέρη εκεί την πρεσβείαν;

Έκκλησις προς όλους τους Ορθοδόξους

Τελικώς ηθελημένως η ασυνειδήτως η Ρωσία διέσωσε το κύρος της Ορθοδοξίας θέτουσα την τελεσίδικον σφραγίδα εις το Κολυμβάριον, το οποίον επισήμως απερρίφθη όχι μόνον από το πλήρωμα της Εκκλησίας, όχι μόνον από τας Εκκλησίας Ρωσίας, Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας αλλά και από τους παρισταμένους Προκαθημένους όλων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Μεγάλην νίκην κατήγαγον όλοι όσοι ηγωνίσθησαν από κάθε μετερίζι, δια να καταδικασθή η υποτιθεμένη «Συν­οδος» που διήρεσε τους Ορθοδόξους. Ο νέος ορίζων που διανοίγεται ενώπιόν μας είναι η ενημέρωσις των πιστών δια την οικουμενιστικήν θεολογίαν, η οποία έχει αλλοιώσει το φρόνημα των Ορθοδόξων. Εις αυτό οφείλομεν από κοινού να συγκροτήσωμεν ενιαίον αδιάσπαστον μέτωπον.

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Δοχειαρίου Γρηγόριος: ''Και πάλι και πολλάκις γκαπ - γκούπ''

 

Ακολουθεί απάντηση του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου, στην "Οφειλομένη απάντηση" του π. Χρυσοστόμου της Σκήτης Κουτλομουσίου.chrisostomos zoumis

 


Ἂν δὲν ἀκροαζώμασταν τὸ γκάπ-γκοὺπ τῆς θείας σταυρώσεως, πῶς τὴν ἄλλη μέρα θὰ ψάλλαμε γοερῶς «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου τῷ τιμίῳ σου αἵματι, τῷ σταυρῷ προσηλωθεὶς καὶ τῇ λόγχῃ κεντηθείς, τὴν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτὴρ ἡμῶν, δόξα σοι»;
Χρόνια πολλὰ μὲ τυραννεῖ ὁ λογισμός μου ὅτι στὴν κουρά μου ὅλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ παρευρεθέντες μοῦ εὐχήθηκαν ἀπὸ καρδίας «νὰ εὐαρεστήσης τὸν Θεὸ καὶ τὸν Γέροντά σου».
Καὶ μάλιστα τώρα ποὺ ἐγγίζει ἡ πεντηκονταετία, ἀπανωτὰ εἶναι μέσα μου τὰ ἐρωτηματικὰ μὲ τὶ εὐαρέστησα τὸν Θεὸ καὶ τὸν Γέροντά μου. Μὲ τὴν ἀνακαίνιση μοναστηριῶν καὶ μάλιστα ἐκ βάθρων;
Μὲ τὴν ἀνοικοδόμηση μετοχίου καὶ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἐμφάνισή του στὸν κόσμο ὡς τόπου λατρείας τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ τὸν ἀσταμάτητο πόθο μου νὰ οἰκοδομῶ ἐκκλησάκια ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνατοτήτων μου; Καὶ ὅλα αὐτὰ ταῖς ἰδίαις χερσί, στερούμενος καὶ κακουχούμενος, πάντοτε βέβαια ἐπικουρούμενος ὑπὸ τῶν ἀδελφῶν μου.
Μὲ ρώτησαν πολλοὶ πολιτικοὶ μηχανικοί: «Πότε, Γέροντα, κουράζεσαι; Καὶ πόθεν ἀντλεῖς δυνάμεις, ὑποσιτιζόμενος λόγῳ τοῦ διαβήτη;». «Ἀλήθεια –μοῦ ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας ὁ μηχανικός– δὲν λυπᾶσαι τὸν ἑαυτό σου; Δὲν τὸν λογαριάζεις; Δὲν τὸν ὑπολογίζεις; Οἱ ἀδελφοὶ ποὺ εἶναι γύρω σου σὲ ἔχουν ἀνάγκη. Κάνε οἰκονομία δυνάμεων.»

Τί εὐαρέστησε τὸν Θεό; Ἡ προσκόλλησή μου στὴν λατρεία καὶ ἡ βαθειὰ ἐπίγνωση ὅτι ἡ λειτουργικὴ ζωὴ εἶναι τὸ πιὸ σπουδαῖο πρᾶγμα ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρη ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεό, γιατὶ τὸν ἀναμορφώνει σὲ ἄγγελο εὐχαριστιακὸ καὶ δοξολογικό;


Μήπως οἱ ἐλάχιστες ἐλεημοσύνες, ἀφοῦ πάντοτε πτωχὸς καὶ πένης εἰμὶ ἐγώ; Ἢ μήπως οἱ ταπεινὲς προσευχές μου γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸν πονεμένο, τὸν στερούμενο, τὸν διωκόμενο, ποὺ πάντοτε εἶναι ἐλλιπεῖς, παρ᾽ ὅλο ποὺ δὲν δαπάνησα χρόνο σὲ ἐκδρομοῦλες καὶ βολτοῦλες, ἀφοῦ νιώθω ἀληθινὰ ὅτι αἱ ἁμαρτίαι μου ὑπερῆραν τὴν κεφαλήν μου καὶ γέγραπται ὅτι ἁμαρτωλῶν οὐκ ἀκούει ὁ Θεός;
Μήπως ἡ ὑπακοή μου, ὅπως τὴν ἐδιδάχθηκα ἀπὸ ἁγίους Γέροντες; Εἶναι βέβαια καὶ οἱ πολυχρόνιες ἀρρώστιες ποὺ ὁ Θεὸς ἐπέρριψε ἐπ᾽ ἐμέ, λόγῳ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν.
Ἰδίως τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ σύζευξή μου μὲ τὸν πόνο εἶναι ἀδυσώπητη. Κάτι ζυγίζει ἡ ὑπομονὴ τοῦ πόνου μπροστὰ στὸν Θεό, ὅπως μᾶς λαλοῦσιν οἱ Πατέρες.
Εἶναι διηνεκὲς μαρτύριο μὲ δήμιο τὸν ἴδιο τὸν διάβολο. Δόξα τῷ Θεῷ, σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν περιπέτεια τῶν πενήντα ὀκτὼ ἐτῶν δὲν ζήτησα ἀπὸ τὸν Κυριό μου νὰ μὲ ἀπαλλάξη, παρὰ μόνον ὑπομονὴ νὰ μοῦ δίνη, γιὰ νὰ εἶναι πραγματικὰ ὁ βίος μου σταυροφόρος, ὅπως τὸ ἐπεθύμησα ἀπὸ τὰ ἁπαλά-ἁπαλά μου χρόνια.
Τώρα ὅμως, ποὺ ἄνοιξε ἕνα πραγματικὰ χρυσὸ στόμα καὶ μὲ κατήγαγε σὲ ἅδου βάραθρα, κατηνέχθην τὸν νοῦν καὶ ἐννόησα τὴν πραγματική μου πνευματικὴ κατάσταση. Τὸ εὐχαριστήθηκα, γιατὶ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ ἐφώναξε στὸν κόσμο «Τίποτα δὲν εἶσαι· ταπεινώσου» καὶ ἀρχίζω νὰ συνειδητοποιῶ ὅτι τὸ μεγαλύτερο δῶρο ποὺ μπορῶ νὰ προσφέρω στὸν Θεὸ καὶ στοὺς Γεροντάδες μου, εἶναι ἡ ταπείνωση.
Πραγματικὰ «μοῦ τὰ ἔχωσε» καὶ μὲ συνέτριψε ὡς σκεῦος κεραμέως. Μὲ μιὰ μονοκοντυλιὰ μοῦ μηδένισε τὰ πάντα· μοναχικὴ ζωή, κτιτορικοὺς κόπους, ξενιτεία, νυχθήμερους πόνους καὶ στερήσεις. Αὐτὸ εἶναι πιστεύω τὸ πιὸ πολύτιμο, ὑψηλὸ καὶ μεγάλο δῶρο ποὺ μπορῶ μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια νὰ κάνω στοὺς Γεροντάδες μου.
Δὲν θὰ λογαριάσω τίποτα ἀπ᾽ ὅλα αὐτά. Ἔτσι ρακένδυτος καὶ ἐξουθενωμένος θὰ προχωρήσω. Δὲν θὰ ὑποχωρήσω, γιατὶ στὴν ἐκστρατεία αὐτὴν τοῦ παπα-Χρυσόστομου πρέπει νὰ προστεθοῦνε κι ἄλλοι ὁπλοφόροι, μήπως ἔτσι βρεθῶ στὴν κατάσταση τῆς ταπείνωσης.
Ὅταν οἱ ἐχθροὶ τοῦ βασιλέως Δαυῒδ τὸν ἔφτυναν, τὸν πετροβολοῦσαν, τὸν ἐξύβριζαν καὶ ἔτρεχαν οἱ ὑπασπιστές του νὰ τοὺς ἐμποδίσουν, ὁ πραότατος Δαυῒδ τοὺς ἔλεγε «ἀφῆστε τους, ἀφῆστε τους, μήπως δῆ ὁ Θεὸς τὸ κατάντημά μου καὶ μὲ λυπηθῆ».
Εὐχαριστῶ τὸν Θεό, ποὺ μοῦ ἔδωσε τέτοια εὐκαιρία νὰ κατεργαστῶ τὴν ἀρετὴ τῆς ταπεινώσεως. Καὶ παρακαλῶ τοὺς ὑποτακτικούς μου, ὅσους τίτλους μοῦ ἀπένειμε τὸ χρυσὸ στόμα νὰ γραφοῦν στὴν ἐπιτύμβιο πλάκα καὶ τίποτε ἄλλο.
Ἔτσι εἶναι ὅπως τὰ λές, ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρόσωπό μου. Ἀλλά, ὅταν ἀναφέρεσαι στὸ πανέμορφο καθολικὸ τῆς Δοχειαρίου καὶ ἰδιαίτερα στὴν ἁγία τράπεζα, ποὺ εἶναι τὸ θυσιαστήριο τοῦ ἐξιλασμοῦ, μὴ χρησιμοποιῆς χαρακτηρισμοὺς ὅπως «τσίρκο» ἢ «νυφικὴ παστάδα». Εἶναι ἀσεβὴς ἡ παρομοίωση.
Τὰ λόγια σου μὲ ἔκαναν νὰ μνησθῶ μία μικρὴ διήγηση ἀπὸ τὸν σὰν Φραγκίσκο τῆς Ἀσίζης. Ρώτησε τὸν ἀγωγιάτη του:
– Πῶς μὲ βλέπεις;
Κι ἐκεῖνος ἀπήντησε ἁπλᾶ καὶ ἀληθινά:
– Ὅλοι σὲ λένε ἅγιο. Πρόσεχε, γιατὶ ἂν δὲν εἶσαι, ὅλους αὐτοὺς ποὺ σὲ ἀκολουθοῦνε θὰ τοὺς ὁδηγήσης στὴν κόλαση.
Τοῦ ἀπήντησε ὁ ἀγωνιστής:
– Μοῦ εἶπες τὴν μεγαλύτερη ἀλήθεια ποὺ ἄκουσα ἀπὸ ἄνθρωπο.
Καὶ κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὑποζύγιό του καὶ τοῦ ἀσπαζόταν τὰ πόδια.
– Τί κάνεις ἐκεῖ, ἄνθρωπέ μου;
– Σὲ εὐγνωμονῶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ μοῦ εἶπες!
Εὔχομαι νὰ σοῦ δίνη δύναμη, καλέ μου Χρυσόστομε, σὲ ὅλη σου τὴν ζωὴ ὁ Κύριος, μὲ τὴν διδαχή σου νὰ μὲ ταπεινώνης.
Ἐγὼ ἂς λαλῶ κι ἐσὺ νὰ μὴ κουραστῆς νὰ βάζης πώματα, τάπες στὶς ἐξάρσεις τῶν πειρασμῶν μου. Τρέχα, τρέχα, ἐπιτάχυνε τὸ βῆμα.
Ἐγὼ εἶμαι γέρος καὶ ἄρρωστος. Σὲ κάποιο λιθόστρωτο τοῦ Ὄρους καὶ σὲ κάποιο μπαΐρι θὰ μὲ βρῆς νὰ ἱδρωκοπῶ γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ γιὰ τὴν ζωὴ τὴν αἰώνιο.
Φιλῶ τὸ στόμα σου, φιλῶ τὰ χέρια σου, φιλῶ τὰ πόδια σου, ποὺ μὲ ὡδήγησαν στοῦ σταυροῦ τὴν στράτα. Μὴ σταματήσης νὰ μὲ ὁδηγῆς στὸ βουνὸ τοῦ ἁγίου Γολγοθᾶ. 
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Δήλωση Αποτειχίσεως καταπέλτης ζεύγους από τον αιρετικότατο δεσπότη Αυγουστίνο στη Γερμανία :

 

 

 

     «Ἀποτειχιζόμαστε ἀπό σᾶς, κ. Αὐγουστῖνε, γιατὶ πάσχετε ἀπὸ ἄνοια Πίστεως καὶ ἐπευλογεῖτε τὴν νοθεία καὶ τὴ διαστρέβλωση τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἐσταυρωμένου»!
 
 
 
 
 
ΔΗΛΩΣΗ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

Γεώργιος και Ηλιάνα Πάσχου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

                                                         Εν Backnang τη 2.10.17
 
Προς τον:
Μητροπολίτη Ι. Μητροπόλεως Γερμανίας και
Έξαρχο Κεντρικής Ευρώπης Κύριον Αυγουστίνο
 
 
 
ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ
 
      Κύριε Αυγουστίνε,
          εδώ και δεκαετίες, εσείς και οι υπόλοιποι Επίσκοποι όπως και οι ιερείς της Εκκλησίας της Γερμανίας, ως συνειδητοί οικουμενιστές, διατηρείτε εκκλησιαστική κοινωνία αποδίδετε μία «άτιμον τιμήν» στον πατριάρχη ΚΠόλεως κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη και προωθείτε δουλικώς και αισχρώς την παναίρεση, την οποία αυτός κηρύττει.
   Υποστηρίζετε και ακολουθείτε έναν άνθρωπο καταχραστή της Θείας Οικονομίας, των Αγίων Πατέρων, και των Αγίων Συνόδων, που «γυμνή τη κεφαλή» διαστρεβλώνει συνειδητά την ευαγγελική διδασκαλία και λυμαίνεται τον αμπελώνα του Κυρίου.
 
      Εδώ και δεκαετίες εσείς και η Ιεραρχία της Γερμανίας, τιμάτε τον καταδικασμένο ως αρχιαιρεσιάρχη, από τους Αγίους, πάπα Ρώμης και τον συλλειτουργό του κ. Βαρθολομαίο καθώς και τους θεομάχους, πνευματομάχους, αγιομάχους, παναγιομάχους και εικονομάχους προτεστάντες κάθε λογής παραφυάδος και τους προβάλλετε ως πρότυπο αγάπης και «ευλογίας» για τους πιστούς. Είστε πρωτεργάτης της παναιρέσεως. Είναι πλέον βέβαιο ότι και ο Άρειος να ήταν πατριάρχης, και ο Νεστόριος και ο Παύλος και ο Βέκκος και ο Καλέκας και ο Μητροφάνης, το ίδιο θα κάνατε, αφού ο τους αγίους ʺως θύματα του αρχέκακως όφεωςʺ στηλιτεύων κ. Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, τουτέστιν εσείς τους εκπροσωπείτε όλους παντί σθένει ξεθάβοντας τα μελανά, φρικαλέα πτώματα τους και λιτανεύοντάς τα  στις ψυχές των Ορθοδόξων.
   Εδώ και δεκαετίες εσείς, οι Επίσκοποι και σχεδόν όλος ο Κλήρος της Γερμανίας, πάσχοντες από άνοια Πίστεως και μία ʺθεολογικήʺ έπαρση, αναπαύεστε επευλογούντες την επέλαση της νοθείας και διαστρέβλωσης του κηρύγματος του Εσταυρωμένου Χριστού, χάριν των φίλων –λύκων που εισχώρησαν στην Εκκλησία Του.
    Καταντήσατε τους Ι. Ναούς που έχτισε το ποίμνιο, και όχι εσείς, από ευσέβεια με τις οικονομίες του σε ναούς ασεβείας και βεβηλώσεως.
     Ακόμη και πριν την Σύνοδο εσείς και όσοι ιερείς σας υπακούουν τυφλά, ξεχνώντας, ότι η υπακοή τους οφείλεται πρώτα στον Χριστό, συμπροσευχόσασταν και συνεργαζόσασταν αντικανονικώς όχι μόνο με Παπικούς, Προτεστάντες, Πεντηκοστιανούς, Αντβεντιστές, Βαπτιστές αλλά και με Μουσουλμάνους και σπρώχνατε τους πιστούς, χρησιμοποιώντας το καθήκον της υπακοής, να συμμετάσχουν και να επικροτούν τέτοιες για την Εκκλησία ανήκουστες ενέργειες.
    Και όλα αυτά χωρίς ποτέ να ρωτήσετε, αν το ποίμνιο αναπαύεται πνευματικά και ψυχικά με αυτές σας τις ενέργειες. Υποτιμάτε την από τον Θεό δωρισμένη ελευθερία του ποιμνίου, την νοημοσύνη του και την πίστη του.
     Όταν μάλιστα κάποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί δεν τον ακούτε ως πατέρες, αλλά τον αγνοείτε και τον εγκαταλείπετε στο έλεος του Θεού. Αυτόνομα και αυθαίρετα ενεργείτε, ως αυθεντίες με
αποκλειστικό δικαίωμα λόγου, ως να αποτελείτε μόνοι σας την Εκκλησία.
 
   Έχετε καταντήσει την Εκκλησία του Χριστού ως αγρόν του Κεραμέως, οικόπεδο προδοσίας, εκμεταλλευόμενοι παράλληλα την σύγχυση και την αμάθεια του ποιμνίου, το οποίο εσείς συνειδητά αφήσατε ακατήχητο, βάζοντάς του παράλληλα ασήκωτα βάρη στην πλάτη του.
    Υπακούτε περισσότερο σε σκοπιμότητες και εντάλματα ανθρώπων παρά στις υποσχέσεις που εσείς σαν Επίσκοπος δώσατε σε Αυτόν που σας έδωσε την εξουσία.
  Στη Σύνοδο της Κρήτης, συνυπογράψατε και την επομένη πανηγυρίσατε με τον θριαμβολογούντα κ. Βαρθολομαίο μία ανύπαρκτη ενότητα, αποδεικνύοντας την συμπόρευση σας για άλλη μια φορά με αυτόν και ξεχνώντας, ότι χωρίς την αποδοχή και επικύρωση των συνοδικών αποφάσεων από τον Θεματοφύλακα της Εκκλησίας, το Ορθόδοξο Ποίμνιο, ουδέν εποιήσατε.
Κοινωνείτε εκκλησιαστικώς, τιμάτε και προβάλλετε κακοδοξίες, και κακοδόξους Επισκόπους που ως αλλόθρησκοι κηρύττουν βδελυρές εκκλησιολογίες, νεοπατερικές θεολογίες και κάνετε αγώνα δρόμου, ποιός θα καινοτομήσει πρώτος στην κακοδοξία.
 
«...Διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ᾿ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου... οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα...» (Ρωμ. 1, 21-25)
 
   Συμπροσεύχεσθε με κάθε είδους αιρετικό και προσβάλετε τα σύμβολα της Πίστεως μας χωρίς φόβο Θεού.
  Συμβάλλετε στην καθιέρωση του Οικουμενισμού, μιάς νέας, ολέθριας πίστης και όχι αυτής της Πίστης που παραλάβατε και σώζει.
     Μνημονεύτε τον μνημονευτή των αμνημονεύτων.
    Κοινωνείτε του κοινωνού των ακοινωνήτων.
    Συνεργείτε του συνεργούντος εις την ανομίαν.
 
    Γίνατε αδιάφοροι, επειδή αργεί το δικαστήριο και καθυστερούν οι ευθύνες και δεν ήρθε ακόμα ο  Κριτής. Είπατε: «αργεί ο Κύριος μου» (Λουκ. Ιβ, 48) και σκορπάτε την περιουσία του  – τις Ψυχές – που σας εμπιστεύτηκε ή την εμπορεύεστε καταντώντας από ποιμένες χριστέμποροι.
 
    Υποκρίνεστε ότι φροντίζετε το ποίμνιο στις πολλές του ανάγκες.
Οι Ιεράρχες, ως άλλοι Βαβυλώνιοι, αποδέχτηκαν για άλλη μία φορά μιαρά δόγματα. Αναγνώρισαν στην Κρήτη ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και  όλες οι κακοδοξίες καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα, όπως κάνανε και πριν χρόνια στο Balamand και στο Porto Alegre.
Οικοδομήσατε πύργον και «ποιήσατε εαυτοίς όνομα» (Γεν. Α΄ 4) . Οι μεθύωντες τον οίνον της υπερηφανείας. Μας φέρατε καινούριο Ευαγγέλιο.
 
«Εγκαταλείπομεν – αυτήν την Ιεραρχία –, ότι ήγγικεν εις ουρανόν το κρίμα αυτής» (Ιερ. να΄ 9 ). Αφ΄ ενός θάψατε την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, αφ΄ ετέρου κλείσατε την οδόν την Σωτηρίας εις τους εν σκότει καθεύδοντες λαούς της Ευρώπης.
 
Παύουμε να σας αναγνωρίζουμε ως Ποιμένα  και «τρόπων μέτοχο» των Αγίων Αποστόλων, όπως και όλους που κοινωνούν μαζί σας και με  τον διευθυντή της αίρεσης κ. Βαρθολομαίο, έχοντας την βεβαιότητα  που μας δίνει η Ορθόδοξη Διδαχή, ότι έτσι θα  γλιτώσουμε από την συναρίθμηση μας με όσους  ο Κύριος, οι Άγιοι  Ομολογητές, οι Σύνοδοι και Ιεροί Κανόνες καταδίκασαν ως κοινωνούντες με τους κακοδόξους.
 
 
Διακόπτουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που  δικαιώνουν  έργω ή λόγω ή σιωπηρά  τους  Αρείους, τους  Νεστορίους, τους Ακακίους, τους Μητροφάνηδες,  τους Βέκκους, τους Καλέκες, και παραμένουμε ακλόνητοι στην Εκκλησία των αγίων, του Μ. Αθανασίου, του  Αγίου Μελετίου, του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, του Αγίου Μαξίμου, του Αγίου Μάρκου, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, των Κολλυβάδων. Αυτούς δηλ. τους οποίους εσείς με το στόμα σας, υποτίθεται, τιμάτε, αλλά με τις πράξεις σας προσβάλλετε.
     Σαφή εντολή μας δίνει ο Κύριος μας ότι τα δικά Του πρόβατα δεν πρέπει να ακούν φωνή ξένου ποιμένα άλλα να φεύγουν (Ιω. Ι΄ 5). Και οι Απόστολοι και οι Σύνοδοι και οι Άγιοι να ξεχωρίσουμε τους εαυτούς μας από τα άτιμα σκεύη [τους ψευδοδιδασκάλους], μας ορίζουν (Β΄Τιμ. β΄ 17).
«Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας κακώς αναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρη αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ εστίν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή µετ΄ αυτοὺς εμβληθήναι ως μετά Άννα και Καϊάφα εις την γέενναν του πυρός», ερμηνεύει ο Μ. Αθανάσιος (P.G. 35, 33).
«Ούτε για λίγη ώρα δεν δεχόμαστε σχέση με αυτούς που χωλαίνουν στην Πίστη, ακόμα κι αν αυτοί μας φαίνονται πολύ γνήσιοι και επίσημοι, εμείς πρέπει να τους σιχαινόμαστε. Όσοι αγαπάμε τον Κύριο», ορίζει ο Μ. Βασίλειος (Όροι κατ΄ επιτομή, ερωτ. ριδ΄).
«Ο γάρ σπουδαίος βίος και ορθόδοξος, μαργαριτών και Αγίων δίκην αποστίλβων, ουκ οφείλει ταις αιρετικαίς και δυσώδεσι και ρυπώσαις πολιτείαις συνδιαιτάσθαι και συναναφύρεσθαι (Μ. Φώτιος).
«Κάθε κληρικό του οποίου η πίστις, οι λόγοι και τα έργα δεν συμφωνούν με τις διδασκαλίες των Αγίων πατέρων να τον αποστρεφόμεθα και να τον μισούμε ως δαίμονα, έστω κι αν ανασταίνει νεκρούς και κάνει άλλα μύρια θαύματα», επιτάσσει ο Άγ. Συμεών (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Λόγος ΣΤ΄).
«Όχι μόνο αν κάποιοι λένε συνολικά αντίθετα πράγματα που ανατρέπουν τα πάντα άλλα  και το παραμικρό αντίθετο να διδάξουν να είναι αναθεματισμένοι», διασαφηνίζει ο  Ιερός Χρυσόστομος (Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας).
«Από αυτούς πρέπει να πεταγόμαστε μακρυά όπως πεταγόμαστε όταν συναντάμε ένα φίδι, και να διακόπτουμε κάθε κοινωνία και να φεύγουμε με όλη μας την δύναμη, ακόμα κι αν μας φαίνονται σεβάσμιοι και πράοι», προειδοποιεί ο Μ. Φώτιος (Ε.Π.Ε. 12, 400, 31).
«Ούτε οι προσευχές, ούτε οι ελεημοσύνες, ούτε οι Λειτουργίες, ούτε άλλη αρετή είναι αποδεκτή από τον Θεό αν ο άνθρωπος έχει λανθασμένες αντιλήψεις για τον Θεό» (Αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Ιερά παράλληλα), γιατί ο Θεός φανερώθηκε στον άνθρωπο κι ο άνθρωπος διαστρέφει την εικόνα Του εξ΄ αιτίας της υπερηφάνειας του.
Λοιπόν, «Έξελθε εξ αυτών ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσετε ταίς αμαρτίαις αυτής και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε» (Αποκ. ιη, 4).
 
    Έχει παγειωθεί πλέον εις την συνείδηση μας ότι δεν πιστεύετε εις τον Σωτήρα Χριστό αλλά εις κάποιον που ταιριάζει ως εγκόσμιος άρχων όλων των πλάνων.
    Διότι η εντολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι σαφής: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (Τίτ. γ΄ 10), και εσείς συνεχίζετε τους διαθρησκειακούς διαλόγους για να μας ενώσετε με αμετανόητους εκπεσόντες των δογματικών αληθειών και διδασκαλιών της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας;  
 
Αναγνωρίσατε και υπογράψατε στην Κρήτη ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και όλες οι κακόδοξες κοινότητες πλέον είναι εκκλησίες ισότιμες με μυστήρια και εν Άγίω Πνεύματι.
 
Κάνατε σχίσμα και  καταστρέψατε την λατρευτική ενότητα της Πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
 
Δεν τηρήσατε τον λόγο του Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου ότι «ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῷ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ, εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται»
 
Αυτός που δεν πιστεύει τα παραδομένα της Πίστεως, δεν καταγγέλλει τις βλάσφημες αιρεσιολογίες της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου, και διατηρεί κοινωνία με αυτούς που τις αποδέχονταιλέγεται αμετανόητος άπιστος.
 
«Οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται». (Ματθ. ιη΄ 7)  
 
    Μην σας ξεγελούν οι εύνοιες και φιλίες τις οποίες έχετε με τους αποστάτες της Πίστεως. Εκείνη την φοβερά ανείπωτη ώρα δεν θα έχετε απέναντι σας κανέναν συμπαραστάτη φίλο και συλλειτουργό, άλλα τα εκατομμύρια των Αγίων Ομολογητών που μαρτύρησαν για αυτά που εσείς οι Επίσκοποι στην Γερμανία ξεπουλήσατε άσοφα και αμετανόητα.
    Ο Οσιώτατος Επίσκοπος Αγκύρας Βασίλειος υποδεικνύει την μόνην οδόν της σωτηρίας όλων των εκπεσόντων της Αληθούς Ορθοδόξου Πίστεως αιρετικών, εν συντριβή καρδίας και ειλικρινή Μετανοία αποπτείσαι την αίρεσιν και αληθώς ομολογείν.
   «Παρήχθη Βασίλειος ὁ ὁσιώτατος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας, καί Θεόδωρος ὁ Μύρων, καί Θεοδόσιος ὁ τοῦ Ἀμμορίου καί στάντων αὐτῶν ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἁγίας συνόδου, Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας εἶπεν· ὅσον ἦν εἰς δύναμίν μου, δεσπόται, ἐξήτασα τήν ὑπόθεσιν, καί πᾶσαν πληροφορίαν δεξάμενος, προσῆλθον τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ἐγώ ὁ ἔσχατος ὑμῶν δοῦλος.
   »Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν· δόξα τῷ Θεῷ τῷ θέλοντι πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι, καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.
   »Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας ἀπό λιβέλλου ἀνέγνω οὕτως·θεσμοθεσία ἐστίν ἐκκλησιαστική κανονικῶς παραδεδομένη ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἔκ τε τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καί τῶν αὐτῶν διαδόχων ἁγίων πατέρων ἡμῶν καί διδασκάλων· ἀλλά γε καί τῶν ἁγίων καί οἰκουμενικῶν ἕξ συνόδων, ὥστε τούς ἀπό αἱρέσεως οἱασδηποτοῦν ἐπιστρέφοντας προς τήν ὀρθόδοξον ὁμολογίαν καί παράδοσιν τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἐγγράφως τήν οἰκείαν ἐξαρνεῖσθαι αἵρεσιν, και τήν ὀρθόδοξον ὁμολογεῖν πίστιν. ὅθεν καί ἐγώ Βασίλειος ἐπίσκοπος Ἀγκύρας τῆς πόλεως, προαιρούμενος ἑνωθῆναι τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, Ἀνδριανῷ τε τῷ ἁγιωτάτῳ πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης, καί Ταρασίῳ τῷ μακαριωτάτῳ πατριάρχῃ, τοῖς τε ἁγιωτάτοις ἀποστολικοῖς θρόνοις, λέγω δέ Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, καί τῆς ἁγίας πόλεως, ἀλλά μήν καί πᾶσι τοῖς ὀρθοδόξοις ἀρχιερεῦσί τε καί ἱερεῦσι, ταύτην τήν παροῦσαν ἔγγραφόν μου ὁμολογίαν ποιοῦμαι, και προστάζω ὑμῖν τοῖς ἐξ ἀποστολικῆς αὐθεντίας λαβοῦσι την ἐξουσίαν. Ἐν ταυτῷ δέ καί συγγνώμην ἐξαιτοῦμαι παρά τῆς θεοσυλλέκτου ὑμῶν μακαριότητος ὑπέρ ταύτης μου τῆς βραδύτητος· δέον γάρ ἦν μή ὑστερηκέναι με πρός τήν τῆς ὀρθοδοξίας ὁμολογίαν· ἀλλά τῆς ἄκρας μου ἀμαθείας και νωθρείας καί ἠμελημένης διανοίας ἐστί τοῦτο. ὅθεν και μᾶλλον αἰτῶ τήν μακαριότητα ὑμῶν ἐξαιτῆσαι καί παρά Θεοῦ συγχώρησίν μοι παρασχεθῆναι» (Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος 3, 729). 
«Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει [τοις αιρετικοίς] ανάθεμα».(Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος
Γεώργιος και Ηλιάνα Πάσχου

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φίλοι μου γειά σας,

Ἡ σελίδα αυτή δημιουργήθηκε μέ τήν ἐλπίδα νά βοηθηθούν κάποιες ψυχές στήν πνευματική τους πορεία πρός τό Χριστό. Ἀπό τόν ἱστότοπο αὐτό θά θίγονται καθαρά ὀρθόδοξα πνευματικά θέματα. Εὐχόμαστε μέ τήν βοήθεια τοῦ τριαδικοῦ θεοῦ μας νά ἐξυπηρετήσει ἀπόλυτα τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκε.